Voor de tweede keer deze week weer vroeger opgestaan vanmorgen.

Ik had me voorgenomen om tijdens de herfst en winter tijdens mijn middagpauze te gaan lopen maar ik had nog een hoop werk en dan ga ik liever ’s ochtends vroeg lopen, zeker wanneer er zo’n mooie volle maan hangt.

Als het zo donker is dan kies ik wel voor een route over de fietspaden in van de Desguinlei, fietspaden die overigens heel goed verlicht zijn en van prima kwaliteit om over te lopen. In tegenstelling tot waarschijnlijk velen loop ik heel graag over asfalt. Daar liggen meestal geen stenen waarover je kan vallen en een paar weken met pijnlijke ribben kunt rondlopen.

Zaterdag wordt er weer gelopen. Ik ben er nog niet volledig uit of dat gewoon thuis zal zijn of in Lier waar het Natuurloopcriterium van AC Lyra begint.

De boeken gaan er vlot door tegenwoordig.

Vandaag heb ik Het Laatste Sacrament van Neil Olsen uitgelezen. Na een eerder moeizame start is het toch een meevaller geworden. De ingrediënten ? Een geheimzinnig Byzantijns icoon van de Maagd Maria met mysterieuze krachten, verraad in het Grieks verzet tijdens de tweede wereldoorlog dat nu, 60 jaar later, nog altijd voor beroering zorgt, corrupte Griekse priesters, een oud SS Majoor, twee oude Griekse verzetstrijders… Zoals gezegd, best een goed boek.

Gelukkig had ik ook al het volgende boek meegenomen : De Florentijnse Vloek van Rolf Ackermann. Hier spelen dan weer een geheimzinnige diamant de hoofdrol. Het is uiteraard nog te vroeg om een oordeel te vellen maar dat zal zeker nog volgen.

De vraag is nu of ik volgend weekend naar Brussel rij ? Daar is het namelijk weer Boekenfestijn. Niet dat ik niks meer liggen heb om te lezen, eerder het tegendeel. Ik zou dus eigenlijk moeten thuisblijven. Maar het idee dat ik misschien een paar koopjes mis doet me sterk twijfelen. De kans is dan ook groot dat ik zondag via Brussel naar de Lotto Arena in Antwerpen rij. Dan is het immers het eerste van mijn reeks “herfstconcerten” : Status Quo.

Nu ja, ik heb nog enkele dagen om te beslissen.

Neen, ik heb niet plots een vriendin die Ingeborg heet

Maar ik heb vanochtend vroeg wel aan een Ingeborg moeten denken namelijk aan onze inzending voor het Eurovisie Songfestival in 1989 : Door de Wind van Ingeborg (en Stef Bos).

Ik was eerst van plan om tijdens de middagpauze te gaan lopen maar ik was vergeten dat we deze middag onze maandelijkse teammeeting hadden. Dus de wekker maar een halfuurtje vroeger gezet en met de auto gaan werken zodat ik nog eens een donker ochtendloopje kon doen (en dat was ook weeral heel lang geleden).

Het ging al iets beter dan afgelopen zaterdag. De eerste twee kilometer gingen aan een behoorlijk tempo, de laatste 2,5 aan een iets trager tempo. Maar van de ribben nagenoeg geen last gehad tijdens het lopen.

Ondertussen heb ik wel terug een beetje last maar dat pijntje ziet iets hoger in de schouder, gewoon het gevolg van een ongelukkige beweging na het douchen en vlot weg te krijgen met een beetje Reflex-spray.

En gisteren is, na ruim 3 maanden stilte, de Roparun weer een belangrijk deel van mijn vrije tijd gaan innemen. De opstartmeeting van het organisatiecomité is achter de rug en de zoektocht naar teamleden, vrachtwagen, mobilhomes, busje, fietsen, eten, drinken enzovoort kan weer beginnen. Lekker gezellig stressen tot 26 mei 2012 ! Sommigen, waaronder ikzelf, vragen zich soms af waarom ik het blijf doen. Het wordt tenslotte de vierde Roparun als teamcaptain en mijn zevende in totaal. Maar als je dan in Rotterdam tijdens de teambijeenkomst ziet en hoort wat er met het ingezamelde geld gebeurt of als je het verhaal hoort van Winy van Lotgenoten Vlaanderen of Kristien van SD Worx dan verdwijnen alle twijfels als sneeuw voor de zon. Bovendien is de Roparun een virus, zij het dan goedaardig, en eens je echt gebeten bent door dat virus dan raak je er nooit van af.

Dit weekend heb ik voor het eerst sinds de val van 20 september nog eens gelopen.

Gisteren ben ik ’s morgens terug naar de “plaats des onheil” gelopen. Het kan mijn verbeelding geweest zijn maar ik dacht toch even dat de afdruk van mijn lichaam nog steeds zichtbaar was op de grond 😉

Ook al ging het heel rustig was er toch wat protest van de ribben, vooral die aan mijn linkerzijde. Toen ik na ruim 4km terug thuis was deed één en ander toch wel wat pijn. Maar al bij al ben ik toch blij dat ik weer kon lopen. Ik kijk al uit naar volgende dinsdag.

Gisterenavond was het dan de bedoeling dat ik in buurgemeente Grobbendonk naar Rimboerock zou gaan. Daar trad immers Frituur Paula op. En één van de leden van Frituur Paula is immers een “schooncollega” van mij (de echtgenoot van een collega dus). Maar toen het tijd werd om door te gaan zat ik net zo goed in mijn zetel en hoorde ik de regen tegen de rolluiken kletteren. Ik ben dan maar rustig blijven zitten in mijn zetel en heb naar “Vera” gekeken op Canvas.

En vandaag heb ik vooral de eerste organisatiemeeting van onze Roparuncampagne 2011-2012 voorbereid. Morgen zitten we, na ’t werk, immers voor een eerste keer om ons plan van aanpak voor de komende maanden te bespreken.

Hoe zou het ondertussen zijn met de ribben, zo’n twee weken na de val ?

Wel, behoorlijk goed. Overdag heb ik er nagenoeg geen last meer van. Alleen ’s morgens na een nachtje keren en draaien voel ik nog wel wat pijn.

In ieder geval begin ik zaterdag terug te lopen. Het zal dan wel niet in Hasselt zijn maar gewoon rustig thuis. Als het een beetje meevalt wil ik zo snel mogelijk terug aan 3 à 4 keer lopen per week komen want anders komt mijn planning voor 2012 in het gedrang.

Of dat tijdens de week ’s morgens vroeg of tijdens de middagpauze zal gebeuren weet ik nog niet. Ik hou wel van die vroege ochtendloopjes maar het probleem is dat je dan zo vroeg moet opstaan. Daar komt dan bij dat ik eigenlijk met de auto zou moeten gaan werken in plaats van met de trein en dat doe ik echt niet zo graag meer. De ochtendspits valt dan nog wel mee maar die avondspits is gewoon vreselijk. Waarschijnlijk worden het dan ook middagloopjes. Dan zit je ook niet te knoeien met fluo-hesjes en dergelijke.

’t Is hier een weekje stil geweest maar er viel niet veel te vertellen.

In telegramstijl kan ik de week als volgt samenvatten : VAKANTIE GEDAAN – STOP – TERUG GAAN WERKEN – STOP – VALT NIET MEE – STOP – NOG WEL VEEL LAST VAN VAL – STOP – KLAP WAS VBLIJKBAAR TOCH BEHOORLIJK – STOP – WORDT WEL DAG NA DAG BETER – STOP.

Toch raar dat zo’n stomme valpartij, die nog niet eens spectaculair was, zo lang kan na slepen. En ik schat dat het toch nog een tweetal weken zal duren eer ik er volledig van verlost ben. De gewone bewegingen bezorgen me geen last meer. Alleen het diep voorover bukken, bijvoorbeeld om kousen of schoenen aan te doen, en het slapen gaan nog niet zo vlot. Ik kan al wel pijnloos hoesten, niezen en lachen.

Ik vrees wel dat ik Dwars door Hasselt op 9 oktober aan me voorbij ga laten gaan. Misschien is dat wel een meevaller want de avond daarvoor, op zaterdag 8 oktober, heeft RIMBOE ROCK in Grobbendonk FRITUUR PAULA te gast en die wil ik toch niet missen wanneer ze op 2,5km van mijn deur optreden

De tweede barbecue op drie dagen tijd is achter de rug.

Vandaag waren de collega’s van ons team aan de beurt. Wat enkele jaren begon als “we zouden zo toch eens een BBQ moeten doen met ons team” is ondertussen uitgegroeid tot een traditie : gezellig samen met de collega’s, partners en kinderen bij iemand thuis. En vandaag hadden we het weer nog mee ook. Als bonus hebben we ook nog een tiental luchtballons zien overkomen maar dat kan wel gebeuren wanneer je in het Waasland zit. Afgelopen vrijdag had ik er ook al 5 geteld.

Maar vanaf morgen is het “mooie liedje” uit en moet er terug gewerkt worden. Gelukkig is het niet voor zo heel lang want ik heb nog een drietal weken vakantie te goed dit jaar .

Met de ribben gaat het trouwens al behoorlijk beter. Kousen aandoen is nog altijd een marteling maar het is toch niet meer zo erg als eergisteren. Lopen zit er helaas voorlopig toch niet in. Daar durf ik nog niet mee te herbeginnen.

Het is BBQ-weekend !

Gisteren al een eerste BBQ gehad namelijk onze traditionele Roparun-bbq. Dit jaar ging die door in Belsele. Hoewel de BBQ pas om 18u begon was ik om 14u toch al onderweg. Eerst moest ik immers Yannick en Carine oppikken en samen waren we uitgenodigd om nog te gaan “aperitieven” bij Kurt in Sint-Niklaas. Bleek wel dat ze dit samen bekokstoofd hadden want toen we daar aankwamen lag er een geschenkje voor me klaar : een heel mooi fotoboek over de Roparun 2011, door Kurt samengesteld, als dank voor mijn “inspanningen” tijdens de Roparuncampagne 2011. Voor mij hoeven dergelijke geschenken niet echt omdat die inspanningen heel graag lever maar deze keer wordt het wel ten zeerste geapprecieerd, zeker omdat ik weet van wie het komt.

De BBQ zelf was een voltreffer. Het weer was goed, de sfeer was goed en het eten was geweldig goed. Meer moet dat niet zijn. En nu de campagne 2011 officieel is afgesloten kunnen we beginnen aan de volgende campagne. Nog acht maanden gezellig stressen ! Zalig.

Ik heb trouwens gisteren geluk gehad dat ik nog vakantie had. Vanaf 9u begon immers de voorverkoop van het concert van Coldplay in het Sportpaleis op 18 december. Blijkbaar waren veertig minuten later alle tickets de deur uit en ik ben toch wel één van de gelukkigen zeker. Ik heb wel een tiental keer moeten proberen eer ik de transactie volledig rond had maar uiteindelijk is het me toch gelukt.

Ik zou vandaag naar Tutankhamun in Brussel gegaan zijn maar in mijn huidige toestand zag ik dat toch niet zitten.

De klap van de valpartij van gisteren is immers nog niet verwerkt.

Het was al een onrustige nacht en echt doorslapen was er niet bij. Als je gewoon bent om in “foetushouding” te slapen en alleen op de rug liggen kan zonder pijn dan is het moeilijk slapen.

Verder heb ik er weinig last van hoor. Enkel wanneer ik wil opstaan, wil gaan zitten, wil bewegen, wil hoesten, niezen of lachen heb ik er last van .

De schaafwonden genezen wel goed. Niets zo fijn als prikkelende schaafwonden waar je moet afblijven.

En ik vrees dat het nog wel even zal duren.

Ik heb helaas moeten voelen hoe de Kempische grond aanvoelt en ik kan bevestigen dat het niet prettig is.

Gisteren ben ik de hele dag bezig geweest met het herschikken en sorteren van mijn stripverzameling en DVD-verzameling. De strips die ik de laatste tijd gekocht heb waren nog niet op hun juiste stek terecht gekomen en het leek me nu de perfecte tijd.

En vandaag was het dan tijd voor de “grote kuis” (deel 1). Dat betekent onder andere dat zo’n 300 autootjes een wasbeurt krijgen en daar ben je wel een dag zoet mee J

Om de dag sportief af te sluiten vond ik het een goed idee om een halfuurtje te gaan lopen maar dat had ik beter niet gedaan. Na anderhalve kilometer, ik was nog maar net het bos in gedoken maakte ik blijkbaar een domme beweging. Was het een dennenappel ? Was het een losliggende steen ? Ik heb er geen idee van. Ik weet wel dat ik plots volledig plat op de grond lag. Schaafwonden op de handen en armen maar het zijn toch vooral de gekneusde ribben die lastig zijn. Dat gaat nog behoorlijk afzien zijn de komende dagen.