Ingeborg

Neen, ik heb niet plots een vriendin die Ingeborg heet Knipogen

Maar ik heb vanochtend vroeg wel aan een Ingeborg moeten denken namelijk aan onze inzending voor het Eurovisie Songfestival in 1989 : Door de Wind van Ingeborg (en Stef Bos).

Ik was eerst van plan om tijdens de middagpauze te gaan lopen maar ik was vergeten dat we deze middag onze maandelijkse teammeeting hadden. Dus de wekker maar een halfuurtje vroeger gezet en met de auto gaan werken zodat ik nog eens een donker ochtendloopje kon doen (en dat was ook weeral heel lang geleden).

Het ging al iets beter dan afgelopen zaterdag. De eerste twee kilometer gingen aan een behoorlijk tempo, de laatste 2,5 aan een iets trager tempo. Maar van de ribben nagenoeg geen last gehad tijdens het lopen.

Ondertussen heb ik wel terug een beetje last maar dat pijntje ziet iets hoger in de schouder, gewoon het gevolg van een ongelukkige beweging na het douchen en vlot weg te krijgen met een beetje Reflex-spray.

En gisteren is, na ruim 3 maanden stilte, de Roparun weer een belangrijk deel van mijn vrije tijd gaan innemen. De opstartmeeting van het organisatiecomité is achter de rug en de zoektocht naar teamleden, vrachtwagen, mobilhomes, busje, fietsen, eten, drinken enzovoort kan weer beginnen. Lekker gezellig stressen tot 26 mei 2012 ! Sommigen, waaronder ikzelf, vragen zich soms af waarom ik het blijf doen. Het wordt tenslotte de vierde Roparun als teamcaptain en mijn zevende in totaal. Maar als je dan in Rotterdam tijdens de teambijeenkomst ziet en hoort wat er met het ingezamelde geld gebeurt of als je het verhaal hoort van Winy van Lotgenoten Vlaanderen of Kristien van SD Worx dan verdwijnen alle twijfels als sneeuw voor de zon. Bovendien is de Roparun een virus, zij het dan goedaardig, en eens je echt gebeten bent door dat virus dan raak je er nooit van af.