De “boat-lag” is ondertussen helemaal verwerkt

Het weekend is echter niet zo goed begonnen namelijk met een begrafenis. Een tante van me, die overigens net als ik met Kerstmis geboren is, was tijdens mijn vakantie gestorven op 89-jarige leeftijd en de begrafenis was dus zaterdagochtend.

De rest van de dag werd dan besteed aan de bewerking van mijn vakantiefoto’s. Dat zijn er ruim 1.000 dus dat vraagt wel wat werk. Na een eerste selectie blijven er echter nog maar 800 over. Nu is het kwestie van deze 800 foto’s eerst te kuisen (alle vlekjes en onzuiverheden wegwerken, hier en daar wat weg fotoshoppen, hier en daar wat stukjes wegknippen …). En als dat dan allemaal achter de rug is wordt er nog eens een tweede selectie gemaakt. De foto’s die dan overblijven worden verwerkt in een vakantie fotopresentatie op DVD met geschikte achtergrondmuziek.

En wat doet een mens op de derde zondag van zijn vakantie ? Een normaal mens slaapt uit, mijn wekker liep al af om half zeven. Ik werd immers rond 8u verwacht op het werk. Er werden vandaag twee projecten in productie gegeven en daar wou ik toch absoluut bij zijn. Gelukkig werd snel duidelijk dat alles naar behoren werkte en daardoor was ik ook vrij snel thuis.

Na het eten ging het dan richting Boortmeerbeek waar ik samen met collega Ruth zou deelnemen aan de 15^e Herfstjogging, georganiseerd door Icarus, de plaatselijke joggingclub. Er stonden 3 afstanden op het programma : 3,5km, 7km of 10,3 km en wij hadden gekozen voor de middelste afstand. Even zag het er naar uit dat we het niet droog zouden houden maar het is mooi overgebleven. Het eerste rond ging heel goed maar naar het einde toe van het tweede rondje begon ik het toch lastig te krijgen. Gelukkig had ik een heel goeie “haas” bij. Zij heeft me door die laatste kilometer gesleept en zo hebben we de 6,6km afgelegd in 43:49 (km tijden : 6:27 – 6:31 – 6:34 – 6:46 – 6:41 – 6:43 en de laatste 600 m in 4:04). OK, we waren voorlaatste en laatste maar het was toch plezant.

Onderweg naar huis heb ik dan tot twee maal toe ondervonden hoeveel geluk we wel hebben gehad met het weer. Ik ben twee keer door een onweer gereden (eigenlijk was het hetzelfde onweer maar ik ben het op twee plaatsen tegengekomen). Het ene moment is er niets aan de hand en dan plots is de zichtbaarheid teruggebracht tot 50m, staat de baan onder water, wordt je doof van de hagel op de auto en dondert en bliksemt het overal. Echt angstaanjagend.

Jawel, ik ben terug in het land der Belgen.

Gisteren ben ik heel rustig aan van Dunchideock naar Hull gereden. En met rustig bedoel ik ook echt rustig. Maximum snelheid 100km:u en elk uur even gestopt om te rusten. Ik had toch tijd genoeg en bovendien is dat heel goed voor de portemonnee. Bij die snelheden verbruikt mijn Econetic immers maar 4 liter per 100km en als je dan rekent dat de diesel ginder om en bij 1,60 euro per liter kost … En het heeft wat opgeleverd want de laatste 1.000 km van mijn vakantie heb ik afgewerkt aan 4 liter per 100 km !

In tegenstelling tot andere jaren was ik ook behoorlijk “laat” aan de incheckbalie van de ferry. Bij de heenreis had Her Majesty’s Customs me nog gerust gelaten (vorig jaar had ik nog bezoek gekregen van de drugshond !) maar bij de terugreis konden ze het toch niet laten om me even langs de kant te zetten : “Security Check, Sir”. Heel mijn koffer zit vol maar en dan halen ze er één rugzak uit en sturen die door de scanner. “Thank You, Sir. Have a nice journey”. Natuurlijk een beetje belachelijk en dat vond het oudere paar dat voor mij stond ook.

En dan was het wachten op de inscheping. Normaal gezien begon die om half vijf maar het was al half zes gepasseerd toen we eindelijk aan boord mochten. Je ziet daar trouwens een heel divers publiek aanschuiven, van de mooiste sportwagens tot de gekste motoren.

Het voordeel was wel dat ik na een snelle douche bijna onmiddellijk aan tafel kon gaan en volop kon genieten van al dat smakelijke eten in het Four Season’s Buffet Restaurant. Daar kwam ik nog een collega tegen ook. Zij was “even” voor een dagtrip naar York geweest : woensdagavond vertrokken in Zeebrugge, dagje York bezocht en donderdagavond terug met dezelfde ferry naar Zeebrugge. Dat is trouwens de allereerste keer dat ik een collega ben tegengekomen op reis. Met een heel mooie zonsondergang heb ik dan afscheid genomen van Engeland.

En het was diezelfde zon die me vanochtend verwelkomde in België na een vrij woelige overtocht. Veel last heb ik daar niet van gehad want ik heb geslapen als een roos. Nu nog een weekje bekomen van de zware vakantie en dan terug aan de slag (al ga ik zondag wel een halve dag werken).

Time flies when you’re having fun !

Dat is een waarheid als een koe. Ongelooflijk hoe snel zo’n vakantie voorbij kan gaan. ’t Was vandaag alweer de laatste dag. Ok, ik moet morgen nog de afstand Dunchideock-Hull overbruggen, nog van Hull naar Zeebrugge varen en dan van Zeebrugge naar huis rijden maar die twee dagen laat ik buiten beschouwing.

De traditie eist dat ik de laatste dag een grote of middelgrote stad in de buurt zoek en ga shoppen. En niet zomaar shoppen, neen … DVD shoppen. Als Anglofiel in hart en nieren ben ik ook gek van Britse comedy. De “klassieke” reeksen zijn bij ons ook wel te koop maar er zijn toch behoorlijk wat series die niet tot bij ons in de winkels geraken. Tegenwoordig heb ik wel Amazon waar ik al eens één en ander pleeg te kopen maar toch ga ik elk jaar graag op jacht.

Ik had vandaag twee mogelijkheden : Exeter of Plymouth. Ik heb gekozen voor Plymouth. Een uurtje rijden bracht me naar de Park & Ride parking en vandaar was ik op 10 minuten met de bus in de stad. Plymouth was behoorlijk druk. Er wordt daar deze week immers de America’s Cup gevaren. De Hoe stond dan ook helemaal in het teken van die zeilwedstrijd en ook in de Barbican was het gezellig druk. Het stralende weer hielp ook wel een handje.

Even dacht ik wel dat er van DVD’s kopen niet veel zou komen want ik vond geen enkele winkel. En daar heb toch één en ander gevonden.

En zo zit de vakantie er dus op. Ik heb weer geluk gehad met het weer (slechts 2 dagen met echt slecht weer). Ik heb voor het eerst in jaren echt schrik gehad in de auto (5 km over een “weg” die nauwelijks breed genoeg was voor 1 auto). En ik heb niet zoveel gelopen als gehoopt maar ik heb wel veel meer gewandeld dan gedacht. En ik heb al 2 van mijn 4 vakantieboeken uitgelezen. Kortom : een geslaagde vakantie en ik zal maar beginnen aftellen naar de volgende zeker ?

Om af te sluiten nog een voorbeeld van de – naar mijn mening – soms slechte smaak van de BrittenJosi kan er misschien blij mee zijn maar ik vind het er een beetje “over” :

Ik heb lang getwijfeld wat ik vandaag zou doen. Er zijn nog zoveel plaatsen die het bezoeken waard zijn en zo weinig tijd om dat te doen. Vandaag is immers mijn laatste dag. Akkoord, er is ook nog morgen maar traditioneel is die dag voorbehouden aan een stadsbezoek met bijhorende shopping.

Het weer zag er echter weer goed uit en daarom koos ik voor het Mount Edgcumbe Country Park. Dat betekende wel dat ik terug naar Cornwall moest want het ligt net over de grens met Devon.

Ter hoogte van Plymouth zakte de moed me echter in de schoenen. Een forse regenbui leek mijn plannen voor de hele dag letterlijk in het water te doen vallen. Maar eens ik de Tamar Bridge over was scheen de zon terug volop en dat heeft ze de rest van de dag gedaan (ook al kwamen er soms dreigende wolken opzetten).

Eerst heb ik Mount Edgcumbe House met tuin bezocht. Eén van de zaalwachters in het huis, overigens een Finse dame, wist me te vertellen dat er daar bijzonder weinig Belgen over de vloer komen. Alsof ik dat niet wist ! Ik ben er dit jaar nog geen enkele tegengekomen. Maar ik ben sowieso heel weinig buitenlanders tegengekomen.

Na het bezoek aan het huis ben ik aan mijn wandeling door het park begonnen. De naam “Mount” is in ieder geval gekozen want soms was het weer behoorlijk klimmen maar als je dan bovenkomt dan geniet je des te meer van het panorama.

Op de terugweg naar het hotel nog wel één van de nadelen van het links rijden bevestigd gekregen. Op de Tamar Bridge moet je 1,5 £ tolgeld betalen wanneer je Devon binnenrijdt. En dat is niet zo eenvoudig wanneer het loket aan de “verkeerde” kant van de auto staat.

Dankzij de tip die de hotelreceptioniste me gisteren gaf verliep de rit vandaag iets comfortabeler. Toen ik uit mijn venster keek zag het er trouwens heel dreigend uit maar al bij al is het een heel mooie dag geworden met vrij veel zon. Uiteraard was er zoals altijd behoorlijk wat wind maar gelukkig niet zoveel als in het noorden van het land waar ze de resten van orkaan Katia over zich heen kregen.

Op het programma twee kasteelbezoeken : Dartmouth Castle en Berry Pomeroy Castle.

Het eerste viel een beetje tegen maar de wandeling naar en van het kasteel maakte veel goed.

Het twee kasteel, of tenminste de ruïne ervan, was veel beter. Zonder audio guide was dat misschien anders geweest want dan was ik nooit te weten gekomen dat er in de ruïnes nog enkele spoken ronddwalen. In het domein rond het kasteel heb ik dan ook nog een fikse wandeling gemaakt.

Helemaal gerust ben ik vandaag trouwens niet geweest want hier en daar ben ik toch nog over enkele hele smalle baantjes moeten rijden.

Weten jullie nog waar jullie vandaag exact 10 jaar geleden waren ?

Ik wel. Ik was die dag, net als vandaag, met vakantie in Cornwall en Devon. Ik had net Canonteign Falls bezocht toen ik terug in de auto stapte en er op de radio net een extra nieuwsflash was omdat er een “blijkbaar een vliegtuigje tegen één van de twee WTC torens was gevlogen”. Meer informatie hadden ze toen nog niet. Een half uurtje later kwam de melding dat er nog een tweede vliegtuig in de andere toren was gevlogen en wat volgde is de geschiedenis in gegaan als “Nine Eleven”.

En net als 10 jaar geleden heb ik ook vandaag Canonteign Falls bezocht. Ik deze morgen namelijk Cornwall achter me gelaten en ben 200 km verder naar Devon gereden. En daar heb ik dus de Falls bezocht. Ik wist nog exact wat er voor de rest van die dag gebeurde 10 jaar geleden maar ik was wel vergeten hoe lastig de beklimmingen daar zijn. Al bij al heb ik me toch weer een kleine vier uur in het zweet gewandeld want het was weer warm. Voor de eerste keer deze vakantie heb ik zelfs gewoon in T-shirt rondgewandeld want hier in Devon was er precies minder wind.

Van de Falls naar mijn hotel was amper 11 km maar ik heb er wel een zeer “gat” aan overgehouden. Ik heb namelijk heel de afstand met mijn billen dicht genepen gereden. De baantjes waar de GPS me doorstuurde waren net breed genoeg voor mijne Focus. Gelukkig ben ik maar twee tegenliggers tegengekomen en heb ik maar één keer achteruit moeten rijden. En de herten die overstaken waren gelukkig ook snel genoeg. Ze hebben me in het hotel wel de tip gegeven om de volgende dagen langs de andere kant te komen want blijkbaar sturen alle satnavs de gasten via die verschrikkelijke route. De andere route zou veel beter zijn.

En zo zit ik nu in het Lord Haldon Country Hotel in Dunchideock. Als het einde van de wereld ergens is dan is het hier maar het uitzicht is er wel fantastisch net als de stilte.

Ik heb het vandaag (eigenlijk gisteren maar toen geraakte ik niet op skynetblogs) vrij rustig aan gedaan. De redelijk zware wandelingen van de afgelopen dagen zijn de oorzaak.

Hoofdbestemming van vandaag was Charlestown, een klein dorpje aan de kust en thuishaven van het Heritage & Wreck Museum. Het nadeel met die kleine dorpjes is dat er geen grote wegen naar toeleiden. Het zijn allemaal van die smalle baantjes die op verschillende plaatsen “single file traffic” hebben. Op dergelijke dagen mis ik toch een beetje mijne Fiesta Sport. Die was daar echt perfect voor gemaakt.

Het museum was echt wel de moeite waard om bezocht te worden. Er zijn in deze streken dan ook al behoorlijk wat schepen vergaan. Eén schip dat niet aan deze kust is vergaan maar waar wel aandacht aan werd besteed was de Titanic maar dat zal wel te maken hebben met de “centennial” van volgend jaar.

Vandaag is het trouwens zaterdag en dat is de dag waarop de Britten graag trouwen. In Charlestown was er een huwelijk. Even later in St Mawes was er een trouwfeest in het kasteel en in Falmouth zag ik een speciaal uitgedoste old timer bus.

Het weer viel vandaag heel goed mee. Nog een beetje grijs in de ochtend maar tegen de middag waren er mooie opklaringen. Er was dan ook behoorlijk wat bedrijvigheid op het strand.

Ik dacht dat ik alle weersoorten al had gehad deze vakantie maar ik was mis.

Vanochtend van het zuiden van Cornwall vertrokken naar het noorden en meer bepaald naar Tintagel. Daar ligt zogezegd het kasteel van Koning Arthur.

Nu veel kasteel blijft er in ieder geval niet over en dat Koning Arthur daar echt met zijn ronde tafel heeft gestaan is ook maar een legende. Ik weet trouwens dat hij eigenlijk uit het noorden van Engeland komt. Ik heb dat eens gezien in een documentaire met Clive Owen en Keire Knightley

Of de legende nu waar is of niet doet niet terzake. Tintagel Head is gewoon een heel indrukwekkend stukje natuur. Vanuit het dorp wandel je via een heel steile afdaling naar de toegang van Tintagel Castle. Dan moet je via trappen helemaal terug omhoog. Eens je daar bent heb je wel een geweldig uitzicht over de kust van Noord Cornwall.

En als je geluk hebt dan zie je ook nog eens een mooie roofvogel in actie. Alleen jammer dat ik mijn grote telelens niet bij me had.

Na een tijdje te hebben rondgewandeld op het ene stuk van Tintagel Head begon ik aan de afdeling om dan opnieuw naar boven te kruipen naar het andere stuk. En ik was nog maar goed boven of ik zag een lichtflits. Eerst dacht ik dat er gewoon iemand een foto nam maar toen enkele seconden later een luide donderslag volgde wist ik wel beter : onweer.

Nu leek me een open vlakte bovenop een uitstekende rots niet direct de beste plaats om te vertoeven tijdens een onweer dus snel terug naar beneden, voor zover je dat snel kunt want oneven treden die spekglad zijn kunnen gevaarlijk zijn.

Eens beneden vond ik gelukkig een schuilplaats tegen de rotsen want ondertussen was het ook nog beginnen stortregenen. Plezant was het niet maar eigenlijk past zo’n onweer wel bij die plaats. Misschien was Merlijn wel boos omdat we hem in zijn rust stoorden

Al bij al heeft het onweer maar een kwartiertje geduurd en heeft het voor de rest van de dag niet meer geregend.

 

Ik had al storm gehad op dinsdag en zonnig weer op woensdag. Vandaag is er nog een weervorm bij gekomen : mist.

Gelukkig was het maar mist en geen fog want echte Engelse fog die krijg je niet zomaar weg. Neen, het was dus mist met daarbij een druilerige motregen. Maar de voorspellers hadden wel gezegd dat die op de meeste plaatsen vrij snel zou verdwijnen.

Toen ik aan mijn bestemming voor vandaag aankwam was het er nog heel mistig. Die bestemming was Marazion met zijn St. Michael’s Mount.

Net als zijn Franse “broer” aan de andere kant van het kanaal is dit eilandje enkel te voet bereikbaar bij laag tij. Bij hoogtij moet je een bootje nemen. Toen ik aankwam was het water al behoorlijk aan het op zetten en was een groot deel van de causeway al onder gelopen. Sommige “moedigen” waren nog wel aan hun overtocht te voet begonnen maar ik besloot toch maar om het bootje te nemen.

Eer je alles gezien hebt op het, nochtans niet al te groot, eilandje zijn er al snel enkele uren voorbij. Dat komt voor een deel door het feit dat je de beklimming naar het kasteel voetje voor voetje moet doen. Door de regen en mist van de afgelopen nacht lagen de kasseitjes er spekglad bij.

In de loop van de namiddag was de mist trouwens helemaal verdwenen, tenminste boven Marazion want op de terugweg naar het hotel hing er hier en daar toch nog een flinke portie.

En morgen staat één van mijn favoriete stekjes van de Britse eilanden op het programma : Tintagel, tenminste als het weer niet al te slecht is.

Om af te sluiten : mijn lunch

Ze hadden weer gelijk … de weermannen en –vrouwen.

Voor vandaag werd er een zonnige voormiddag voorspeld. In de loop van de namiddag zouden er wolkenvelden overtrekken maar het zou (voornamelijk) droog blijven.

Het leek me dan ook de aangewezen dag om naar Land’s End te trekken. En ik heb er geen spijt van gehad. En waar ik ook geen spijt van heb gehad was het feit dat ik mijn (Roparun) sweater in de rugzak had gestoken. Het was inderdaad zonnig maar er waaide nog steeds een stevige wind. En dan is een hooded sweater best aangenaam. Mijn baseballpet heb ik wijselijk in de rugzak laten zitten, anders dreef die nu wel ergens op de Atlantische Oceaan.

Verder valt er weinig te vertellen over vandaag, de beelden spreken voor zich. En als iemand zich nog zou afvragen waarom ik bijna elk jaar de oversteek maak :