Hoewel het nog een kleine twee weken wachten is op de Roparun, is hij toch bepalend voor bijna alles wat ik tegenwoordig doe.

’t Zijn vooral de kleine details waar ik dit weekend al mee bezig geweest ben :

• – zijn alle batterijen van mijn fotocamera opgeladen ?
• – heb ik voldoende geheugenkaartjes mee ?
• – heb ik voldoende reservebatterijen voor allerlei verlichting mee ?
• – waar liggen mijn reservebanden alweer ?

Verder heb ik bijvoorbeeld ook al de fietsvlaggen gemaakt (een collage van onze officiële nummer, het VIVIUM-logo en een paar Belgische vlaggen erbij). Die vlaggen worden dan gelamineerd zodat ze beschermd zijn tegen weer en wind.

Ik ben ook nog altijd op zoek naar de beste route om van de start in Park La Courneuve naar de Avenue du 8 mai 1945, zo’n 10 km verder te geraken. Zoals al eerder gezegd mogen we immers niet met de kampeerwagens op het parcours. Neem dan toch een GPS mee zullen velen zeggen. Wel dat hebben we vorig jaar ook gedaan. Probleem is dat de GPS in de buurt van Parijs nog al eens durft weg te vallen en dan ben je daar maar weinig mee.

Bij ons team was het zo erg dat ze pas na 22km terug op het parcours waren. Ondertussen was ik als fietser-kaartlezer onderweg met twee lopers die dus behoorlijk meer aan ’t lopen waren dan oorspronkelijk voorzien was; Sommige van de andere teams dachten dat we met z’n drieën de volledige weg naar Rotterdam zouden afleggen. Met een simpele wegenkaart hadden we dat waarschijnlijk kunnen voorkomen.

Jullie zien het, het zijn details maar zelfs het kleinste detail kan grote gevolgen hebben.

Ik heb vandaag één van de belangrijkste deelnemers van ons team een verwenbeurt gegeven. Neen, in tegenstelling wat sommigen misschien zouden denken … ik ben niet met één van onze lopers of begeleiders naar de sauna geweest.

Wat heb ik dan wel gedaan ? Ik heb mijn fiets binnengebracht bij mijn fietsenmaker voor een groot nazicht. Die fiets moet immers ook 533 km overbruggen en uit ervaring weet ik dat zo’n fiets daar behoorlijk van af kan zien. Twee jaar terug brak de zadelpen af. Vorig jaar stond er ook één en ander los.

Zo’n nazicht is dan zeker geen overbodig luxe. Ik heb gevraagd om vooral de remmen goed na te zien. Volgende week zet ik er dan nog wat extra verlichting op en dan is hij klaar voor de trip.

Vandaag één van de laatste trainingen vóór de Roparun afgewerkt. Er zijn immers nog maar twee weken te gaan. Echt lange trainingen doe ik niet meer. Nog een paar keer een 5 km, een 10 km (in Knokke) en een 15 km (in Brugge). Dat zou moeten volstaan.

Vanmorgen dus nog eens naar het Nachtegalenpark. De benen voelden alvast beter aan dan vorige dinsdag. Voor ik het wist stond ik dan ook terug voor ons kantoor en wel met een persoonlijk record (al weet ik niet of dat "telt" tijdens een training). Ik had immers maar 28m16 nodig voor 5km wat neerkomt op een gemiddelde snelheid van 10,63 km/u.

Dat is nog niet het gemiddelde van 11 km/u dat we tijdens de Roparun moeten halen maar dat is ook niet echt nodig. De gemiddelde snelheid wordt immers door 4 lopers samen gehaald en mijn collega-lopers zijn allen een pak sneller dan mij. Ik betwijfel trouwens of ik dit 12 keer kan herhalen tijdens het Roparun weekend. Maar als ik dit een paar keer kan doen dan ben ik al gelukkig. Ik zou wel graag altijd zo rond de 10 km/u halen. Maar dat zullen we binnen 14 dagen wel zien.

Voor de liefhebbers nog de cijfers

De Roparun loopschema’s zijn toegekomen. Onze ex-collega, en lid van de ING Life Roparun ploeg, Vincent (die trouwens ook mijn trainingsschema heeft gemaakt) heeft ze voor ons uitgewerkt. In tegenstelling tot de vorige jaren werd er deze keer gekozen om de lopers een beetje te ontzien en ze niet te laten fietsen, behalve op die stukken waar de kampeerwagens niet op het parcours mogen.

Zaterdag 10 mei om 14u19 begint Marc aan zijn eerste elf kilometer. Hij is de enige in ons team die voor lange aflossingen van telkens 11 km gaat. Gunther (loper 2), Marleen (loper 3) en ikzelf (loper 4)hebben voor korte aflossingen van 5 à 6 km gekozen.Na 24 km loop ik mijn eerste stuk van 6km. Op km 36 moet ik dan de fiets op  terwijl Marleen loopt. Dat is namelijk een stuk waar geen begeleidingsvoertuigen toegelaten zijn.

Na 90 km geven we in de buurt van Marest-Sur-Matz de fakkel door aan het B-team. Als we op schema lopen zal dat rond 22u30 zijn. Als we dan rekenen dat we nog anderhalf uur nodig hebben om naar het volgende aflossingspunt te rijden, zouden we rond middernacht kunnen gaan slapen (of toch proberen om te slapen).

Rond halfacht op zondag morgen is het dan weer de beurt aan ons. In de buurt van Montbrehain beginnen we aan onze tweede shift. In het begin van deze shift is er ook weer een stuk waar er toch een loper mee op de fiets moet. Bij de volgende wissel, na 269 km zitten we al op Belgisch grondgebied.

Terwijl het B-team zich naar het Café De Roos in St.Anna/Hamme begeeft rijden wij dan eerst door naar Kruibeke waar we dankbaar gebruik zullen maken van het aanbod van de plaatselijke brandweer om eens goed te douchen. Na die verfrissende douche haasten we ons dan terug naar Café De Roos in de hoop nog een paar uurtjes slaap te vinden.

Volgens het uurschema zouden we daar rond middernacht (van zondag op maandag) aan onze laatste shift moeten beginnen. Tussen 2u en 2u30 op maandagochtend gaan we dan door de voetgangerstunnel van linkeroever naar rechteroever. Supporters zijn altijd welkom 😉

Rond een uur of vier komen we dan in Putte op Nederlands grondgebied. Een uurtje later komt dan één van de hoogtepunten : de doortocht door Ossendrecht (km 425). Iets voor halfzeven zou ik dan moeten begnnen aan de laatste 5km van onze Roparun zodat we rond 7u de laatste keer kunnen ons B-team op weg kunnen sturen. Terwijl zij met heel de bende op de fiets richting Rotterdam lopen (en fietsen) kunnen wij in Bergen Op Zoom  genieten van een zalig ontbijt, eventueel een douche en gaat het met de kampeerwagen naar Rotterdam waar we ongetwijfeld zullen proberen om nog wat te slapen vóór de intrede van het B-team op de Coolsingel. Als alles goed gaat lopen we tegen 15u met z’n allen de laatste paar 100 meter tot aan de finish. Ik krijg al kippevel door er gewoonweg aan te denken …

 

Het grote moment komt dichter en dichter.

Op de website van de Roparun zijn immers de starttijden gepubliceerd. Team 231, VIVIUM Belgium, vertrekt om 14u19 samen met 4 andere teams waaronder Lotgenoten Vlaanderen en Vanas Bahco Antwerp Runners. Dit vroege vertrekuur heeft zijn voordelen maar ook zijn nadelen.

Het voordeel is dat we een extra marge hebben. We moeten immers vóór maandag 18u in Rotterdam aankomen. Concreet betekent dit dat we minstens 10,33 km/u als gemiddelde snelheid moeten halen. Het is uiteraard wel de bedoeling om onze opgegeven snelheid van 11 km/u te halen maar de druk is toch iets minder (vooral bij onze iets tragere lopers zoals ik). Een ander voordeel is het feit dat we nu op een "doenbaar" uur door Antwerpen lopen (zo rond middernacht), tenminste als we op schema blijven

Het nadeel is wel dat we een paar uur vroeger in Antwerpen moeten vertrekken. Je mag immers al snel 4u rekenen om in Parijs te geraken. Bovendien moeten we drie uur vóór de start in Parijs verwacht. We zullen dan ook rond 6u30 moeten samenkomen in Antwerpen … vroeg hè ?

Vandaag hadden we ook onze teammeeting. Daar kregen we onze teamkledij : een grote sportzak gevuld met een joggingpak, twee T-shirts, een regenjasje, een fluoriscerend hesje en een baseballcap, allemaal in de VIVIUM-kleuren (donkerblauw met een vleugje wit). Eén en ander werd al onmiddellijk gepast.

Nadat we nog enkele praktische afspraken hadden gemaakt (wie kan voor fietsen zorgen, wie komt op vrijdag helpen om de kampeerwagens in te pakken en vooral wie komt er op dinsdag om ze uit te kuisen …) hebben we een smakelijke koude schotel verorbert. Om de teamgeest dan nog verder aan te scherpen hebben we ons beziggehouden met de voorbereiding van onze tombola (1.800 bonnetjes in evenveel omslagen stoppen). Niet dat die teamgeest nog veel aanscherpen nodig heeft, dat zit wel snor.

Naast al dit goede nieuws heb ik ook nog ander goed nieuws gekregen. Net vóór de meeting heb ik namelijk telefoon gekregen van mijn reisbureau. Mijn reisbestelling voor Engeland is volledig bevestigd en dat op twee dagen tijd. ’t Moet zijn dat ze me daar in het Verenigd Koninkrijk graag zien komen !

Blijkbaar heeft de 10 Miles toch meer van me gevraagd dan ik eerst had gedacht.

Gisteren voelde ik nochtans zo goed als niets. Toen ik deze ochtend vertrok voor een halfuurtje lopen ging het niet zo goed. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik na een halfuurtje toch 5 km op de teller had staan. Ik had immers constant het gevoel dat ik geen meter vooruit ging.

Ook op het werk ging het niet echt vooruit. Ik heb nochtans meer dan werk genoeg. Dat was ook de reden waarom in niet mee kon met enkele Roparunners om in onze gebouwen in Brussel nog wafels te verkopen. Blijkbaar is het toch een succesje geworden. Ondanks het feit dat de meeste mensen bij P&V en VIVIUM daar (nog) niet weten wat de Roparun is hebben we bijna 150 dozen wafels verkocht. De ex-ING’ers kennen ons natuurlijk wel maar die zijn dan weer niet met zoveel.

Morgenavond hebben we trouwens onze "grote" teammeeting. Het volledige VIVIUM-team komt dan samen om alles nog eens te overlopen en om enkele praktische afspraken te maken:

• – het Roparun-reglement
• – wat doen we in geval van nood ?
• – wie kan er voor fietsen zorgen ?
• – wat moeten we verder allemaal meebrengen ?
• – wie helpt de kampeerwagens in- en uitpakken ?

Iedereen in het team heeft wel minstens één deelname achter de rug dus de meesten weten wel wat het allemaal inhoudt. Hopelijk is de VIVIUM-kledij al geleverd zodat we tenminste niemand met lege handen naar huis moeten sturen

Om af te sluiten nog snel de cijferkes van vanmorgen.

Ik begin vandaag met een raadsel : Hoe krijg je ruim 23.000 mensen op een vlotte manier van de linkeroever naar de rechteroever in Antwerpen ? Weten jullie het niet ? Troost u, de organisatoren van de Antwerp 10 miles weten het ook niet. Maar ik loop weer vooruit op de feiten.

Ik zal beginnen met het begin. Omdat er zoveel mensen werden verwacht nam ik om kwart over twaalf in Herentals de trein naar Antwerpen. Op het perron stonden al een paar collega’s. In Antwerpen aangekomen dan tram 2 genomen richting linkeroever. Helaas was ik niet de enige die op dat idee gekomen was. Het waren Japanse toestanden, ge kent dat wel, de mensen met een schoenlepel op de tram duwen. Blogger Julie kon er net niet bij op … Sorry Julie !

Op linkeroever aangekomen kwam ik al snel ING-Roparunners Kristof en Filip tegen. Sportzak afgegeven en dan stilaan naar de start. Daar zag ik VIVIUM Roparunner Werner staan, samen met Jef die vorig jaar nog met ons had deelgenomen aan de Roparun.

Gelukkig stonden we in de schaduw van een boom want het begon al behoorlijk warm te worden. ’t Is trouwens toch wel indrukwekkend om te zien … ruim 15.000 lopers op een hoopje. Om 15u werden dan de wedstrijdlopers en de BV’s op gang geschoten en 5 minuten later was het onze beurt. Ik liet mijn collega’s al snel gaan, het zou ook zonder hen al lastig genoeg worden. Sommige lopers wilden de aankomst van de Amstel Gold Race nog zien denk ik want iedereen die in de weg liep moest eraan geloven. Net vóór we linksaf sloegen om naar de Kennedytunnel te lopen heb ik zelfs gezien dat er iemand gewoon onderuit werd gelopen, niet te geloven maar toch waar. Ondertussen had ik zelf wel Geert Hoste voorbijgestoken.

Dan begon de klim naar de Kennedytunnel waar ik voorbij werd gelopen door Yannick, de zoon van mijn "vaste" fietsbegeleidster Carine (hij heeft maar 1u23 nodig gehad, proficiat Yannick !). Gisteren met de auto leek dat stuk  trouwens niet zo stijl. Toen kwam het eerste hoogtepunt : de Kennedytunnel. Een heel mooi zicht … heel die tunnel gevuld met lopers die dan nog sneller gingen dan al die auto’s in die andere koker. Daar stelde ik ook vast dat ik iets vergeten was. Ik had de "autostop" functie van mijn Garmin niet afgezet. De timer stopte dan ook automatisch en zou dat ook in de volgende tunnels doen. Ik zit dan ook met enkele gaten in mijn parcours en vooral in mijn gelopen tijd.

Na de Kennedytunnel kwam dan de klim naar het Justitiepaleis. Daar kwam dan weer de volgende tunnel, dus weer naar beneden en terug naar omhoog. Gelukkig kwam iets later de eerste bevoorrading. Die was meer dan welkom want het was ondertussen heel warm geworden. Even moest ik denken aan voedseldroppings in hongergebieden want er werd bijna gevochten voor een flesje water.

De route ging dan verder naar de Gedempte Zuiderdokken en via de kaaien naar de Grote Markt en de Meir. Dan ging het via de Italiëlei en de Paardenmarkt naar de Waaslandtunnel. In die Waaslandtunnel werd duidelijk dat de omstandigheden zwaar waren geweest en misschien ook dat sommigen zich een beetje overschat hadden want het was daar een slachtveld. Her en der lagen of zaten lopers die medische assistentie nodig hadden. Het tweede stuk van de Konijnenpijp gaat dan ook flink omhoog maar ik heb het zonder al teveel problemen overleeft. Na 1u50 kon ik dan eindelijk over de finish lopen.

De bagageverdeling ging behoorlijk vlotjes, zeker in vergelijking met vorig jaar al moesten we dit nu in de regen doen terwijl het vorig jaar tropisch warm was. Ik had wel het geluk van een privé-kleedkamer te hebben. De tenten waar de sportzakken van de 5km lopers stonden waren immers leeg.

En dan kwam het moeilijkste van de dag … terug op rechteroever geraken. Aan het metro station stonden ze tot boven aan te schuiven. De voetgangerstunnel leek me dan ook een goed alternatief al was het daar ook aanschuiven. Zo kon ik al oefenen voor de Roparun want dan passeren we daar ook. Na een flinke wandeling kwam ik dan aan in Antwerpen Centraal … 4 minuten te laat voor mijn trein. Dat betekende dan ook 50 minuten wachten op de volgende. Ik ben dan maar calorietjes gaan bijtanken bij McDonalds. Dat had ik wel verdiend.

Bij thuiskomst zaten er dus inderdaad "gaten" in mijn Garmin maar gelukkig heeft MotionBased ze hersteld zodat ik toch nog wat cijfers en een prentje kan tonen.

Nog 21 dagen te gaan vóór de Roparun.

Vanmorgen om 8u stond ik al klaar aan de Carpoolparking in Grobbendonk waar Eric me zou oppikken op weg naar de laatste grote Roparunmeeting in Rotterdam Ahoy. Bij de vorige meeting waren we nog ingedeeld bij het namiddaggedeelte. Deze keer moesten we naar de voormiddagsessie.

Niet zo handig wanneer je weet dat we gisteren allebei naar een feestje moesten, hij naar een privé-feestje, ik naar het grote "integratiefeest" van de groep P&V waartoe we behoren sinds we vorig jaar verkocht werden en VIVIUM geworden zijn. Gelukkig voor mij viel dat feestje tegen (vreselijke muziek tijdens het eten, afschuwelijke muziek na het eten) en was ik toch nog vóór middernacht thuis.

Onderweg naar Ahoy wel een beetje verkeerd gereden maar erg is dat niet want we waren toch nog op tijd en wij hoeven tijdens de Roparun geen kaart te lezen 😉

Ook de teamgenoten van vorig jaar, Kees (ING Life) en Patrick (AVT Meeuwen-Gruitrode) waren aanwezig. De meeste informatie die gegeven werd kenden we nog van vorige deelnames. De rest zouden we ook van de website kunnen halen. Waarom dan nog naar ginder rijden ? Omdat we er in de eerste plaats de stickers kregen die we op onze wagens moeten kleven en zonder stickers op de wagens geen Roparun. In de tweede plaats omdat we er onze tegoedbonnen kregen voor de gratis spaghetti in Parijs (helaas enkel voor de lopers gratis) en voor de medailles in Rotterdam (ook enkel voor de lopers). En last but not least natuurlijk voor de Roparunsfeer.

Toen Eric me rond half twee terug aan mijn auto had afgezet ben ik dan nog even teruggereden naar Antwerpen om mijn nummer voor morgen af te halen. Dan is dat alvast van de baan en moet ik me daar geen zorgen meer over maken. Nu enkel nog zorgen dat ik hem morgen niet vergeet. Ik ben benieuwd wat het zal worden. ’t Is de eerste keer dat ik aan zo’n grote massaloop meedoe (14.000 lopers …) en dan nog door de Kennedytunnel lopen. Het gemiddeld aantal deelnemers van vorige joggings zal zo tussen 500 en 1000 gelegen hebben. Nu alleen maar hopen dat het weer wat meezit. Persoonlijk hoop ik dat we het weer van vandaag hebben : bewolkt, niet te warm en een heel zachte regen. Ik besef wel dat de kans nu groot is dat ik 13.999 lopers tegen me in het harnas jaag maar ja, ik hou nu eenmaal niet van warm en zonnig weer. Aan al die mensen : mijn excuses en succes morgen !

Neen, dit wordt geen voorbeschouwing op het Eurovisie Songfestival 2008. Ik heb het gewoon over mijn vakantiebestemming.

De bedoeling was immers om een vijftiendaagse reis langs de Noorse fjorden en gletsjers te maken. Het duurde al verdacht lang eer ik een bevestiging van de reisbestelling kreeg. Dat vonden ze ook in mijn reisbureau. Het pakketje dat ik bestelde bevatte ook een overtocht van Kiel naar Göteborg op de heenreis en van Oslo naar Kiel op de terugreis.

Nu stond er in de reiscatalogus wel een rare omschrijving namelijk "Single kamer wordt enkel geboekt voor de hotelovernachtingen.De wagen en de hutten worden gedeeld met de andere inzittenden." Dat van de hutten begreep ik nog wel, dat van de wagen niet echt. Ik had wel gevraagd wat het meer zou kosten voor het "alleengebruik" van de hut aan boord. Dat zou een kleine 200 euro kosten, vrij veel geld maar dat zou ik er wel voor over hebben.

Vandaag kwam er dan telefoon van het reisbureau. De touroperator had zich vergist. Wanneer je de overtocht op je eentje maakt kost het 500 euro extra en geen 200 euro. Je moet dus ook extra betalen omdat je alleen in je auto zit ! Hoe het komt dat een auto waar maar 1 persoon inzit meer kost dan een auto waar 2 personen inzitten blijft me een raadsel maar 500 euro was me toch teveel. Bovendien waren de geboekte hotels niet de hotels uit de brochure. De touroperator gaf toe dat de brochure niet echt duidelijk was en zou geen kosten vragen voor een annulatie.

En een annulatie is het geworden. Voor die 500 euro die ik extra zou moeten betalen vaar ik met P&O heen en terug van Zeebrugge naar Hull, inclusief wagen, alleengebruik van een kajuit (met douche en toilet), tweemaal avondmaal (à volonté) en tweemaal ontbijt (à volonté) en dan heb ik nog meer dan genoeg zakgeld over.

Ik trek dan ook zoals gebruikelijk naar mijn geliefde Britse Eilanden en niet naar het land van elanden en trollen. Welke streek het wordt is me op dit moment nog niet duidelijk, dat zal afhangen van de beschikbare hotels in de brochure. Het is wel een hele tijd geleden dat ik nog eens naar de Lake District ben geweest dus dat wordt een grote kanshebber. Dat kan ik dan combineren met de Yorkshire Dales en de North York Moors. Northumberland en Hadrian’s Wall zijn dan ook niet veraf. Bovendien heeft de Britse pond in jaren niet zo laag gestaan als nu dus … Great Britain … here we come !