Voor de ervaren lopers zal het misschien niet zoveel betekenen maar ik heb vandaag snelheidsrecords gebroken.

Deze middag mijn enige training van deze week afgewerkt. Rond kwart voor twaalf vertrokken richting Nachtegalenpark om vandaar via het Park Den Brandt terug naar ’t werk te lopen … een totale afstand van 6,50km.

De eerste kilometer ging vlot namelijk 5:34 min/km. De tweede en de derde kilometer gingen ongeveer aan hetzelfde tempo. Op dat moment was ik ter hoogte van de piste in het Nachtegalenpark. Ik heb dan ook geprobeerd om één rondje van 400 meter te versnellen en zelfs dat lukte behoorlijk (de derde kilometer + het rondje afgelegd aan een tempo van 5:31 min/km). Ook tijdens de oversteek naar Den Brandt en het "kleine rondje" in het park zakte het tempo een beetje (maar het bleef onder de 6 minuten). Misschien had het iets te maken met die wandelende boom die ik moest ontwijken, een boom die Peter Loridon bleek te zijn (toch ne serieus grote vent zunne). De weg terug naar ’t werk ging iets rustiger maar naar het einde toe was er dan toch weer een (heel) kleine versnelling mogelijk.

Eindresultaat : 6,50 km op 37:31 minuten wat neer komt op een gemiddelde snelheid van 10,4 km/u. Zoals ik al zei … voor de ervaren lopers is dat een peuleschil maar zelf ben ik er toch heel blij mee, vooral met die eerste 3,5 km.

Uiteraard zal het me nog niet lukken om zo’n tempo gedurende bijvoorbeeld de 10 miles aan te houden. Het geeft me in ieder geval wel "ne goeie moral" voor de Roparun.

Vanaf volgend week schakel ik dan nog even over op twee trainingen tijdens de week en tijdens de weekends een iets langere training of jogging … nog 24 dagen !

De cijfers (’t zijn wel eigenaardige afstanden maar ik was vergeten de "autoronde" aan te zetten)

Nog 25 dagen aftellen en dan is het zover … Pinksterweekend dus ook Roparunweekend.

Het komt nu toch wel heel dichtbij. We zijn dan ook volop bezig met het voorbereiden van onze laatste inzamelacties. Voor onze Brusselse collega’s plannen we volgende week nog een wafelverkoop. Dat zal, om praktische redenen, helaas de enige actie zijn die we in Brussel organiseren. De collega’s zitten daar immers verspreid over twee gebouwen, één gebouw in de buurt van "de cinquantenaire" en één gebouw in de buurt van "den botanique". Komende vrijdag gaan we nog wel wat reclame maken voor die actie tijdens ons grote integratiefeest (een feestavond voor alle medewerkers van P & V en "Old" en "New" VIVIUM).

Tijdens de week vóór de Roparun houden we in Antwerpen dan nog een grote tombola. Het wordt een "enveloppen-tombola" zodat iedereen direct weet of ze al dan niet prijs hebben. We voorzien 200 prijzen, ons aangeboden door onder andere VIVIUM, TOYOTA en ALMA-GB. We hopen 2.000 enveloppen te verkopen aan 1 euro per stuk.

Maar vóór het zover is moet er toch nog wat gelopen worden. Morgenmiddag bijvoorbeeld wanneer ik de parken in de buurt nog eens onveilig ga maken. Volgende zondag bijvoorbeeld wanneer ik samen met een 14.000 andere joggers de 10 mijl van Antwerpen ga lopen. Ook VIVIUM-roparunners Cindy en Werner zijn ingeschreven terwijl Stef zich aan de marathon gaat wagen.

Voor mij wordt het wel een speciale dag aangezien ik daar de eerste verjaardag van mijn allereerste wedstrijd vier. Op 22 april 2007 heb ik immers mijn Start-to-Run cursus afgesloten met de Short Run over 5km (die er maar 4,7 of 4,8 bleken te zijn, afhankelijk van de bron). Dat was dus de allereerste keer dat ik langer dan 30 minuten aan één stuk door heb gelopen (34:06 om precies te zijn).

Eigenlijk zou ik dus weer de 5km moeten doen om mijn progressie na 1 jaar te bekijken maar het worden dus de 10 miles zodat ik net als Geert Hoste door de Kennedytunnel mag lopen. Mocht iemand tussen die 14.000 lopers startnummer 1034 herkennen … dat ben ik dus.

Vandaag zal ik het eens niet over de roparun hebben maar wel over de verzamelingen.

Deze stripcollectie is de afgelopen dagen met 13 verhalen uitgebreid. Een bezoek aan een rommelmarkt op zaterdag leverde al 11 stuks op waaronder vijf verhalen door Arthur Berckmans, beter gekend als Berck.

Berck is vooral bekend als tekenaar van Sammy. Daarnaast heeft hij echter ook reeksen zoals Pechvogel, Mulligan en Hansje getekend. Het is vooral uit de reeks Hansjedat ik een aantal albums heb aangekocht. Het zijn zo van die typische verhalen uit de jaren ’60-’70 en ze hebben die fantastische oude papiergeur waarover ik het een tijdje geleden al eens heb gehad.

Ook de Coca-Cola-auto verzameling mag binnenkort een uitbreiding verwachten. Gisteren namelijk op Ebay een mooi exemplaar gekocht. Het is een Nascar-vrachtwagen (38 cm lang) met daarop een afbeelding van de 8 Coca-Cola rijders in de Nascar. In de vrachtwagen zit dan nog een Nascar-racewagen.

De traditie wil dat er ongeveer een maand vóór de Roparun een lange duurloop van om en bij 30km wordt gelopen. De afgelopen drie jaar werd hiervoor het Diamantpad door de Antwerpse Kempen gekozen. Dit jaar zijn we op uitnodiging van onze Brusselse ex-collega’s naar Gent getrokken waar Kristof een route van 31,7km had uitgestippeld.

De weersvoorspellingen beloofden weinig goeds, al waren ze sinds gisteren al wel iets minder slecht. Op weg naar Gent nog even een omweg via Itegem om mijn "privé-begeleider" Carine op te pikken die ondanks een geblesseerde schouder toch zou meefietsen. Onderweg vielen al de eerste buien. Echt motiverend is dat niet maar ja, wat kan je ertegen doen ? Niets.

Zoals gewoonlijk was ik weer veel te vroeg op de afspraak aan het Eddy Merckx Wielercentrum. Dat gaf me wel voldoende tijd om de fiets klaar te maken en nog een paar bananen te verorberen.

Om 10u was iedereen aanwezig en een paar minuten later waren we weg. Het duurde niet lang of er was al een flinke afscheiding en voor we het wisten bengelden Carine en ik een paar minuten achter de rest. Na een uurtje lopen een eerste drankstop genomen. Zo tussen 11 en 12 km kreeg ik dan een "Sluis-dipje". Net zoals in sluis ging het even wat moeilijker, de ademhaling ging wat dieper, de benen waren wat zwaarder. Even verder kwamen we dan op een punt waar we niet zeker waren van de te volgen route. Terwijl Carine even verder fietste om één en ander te controleren kreeg ik zo wat extra tijd om te recupereren en dat werkte vrij goed. Na deze onvoorziene rustpauze ging het terug wat vlotter.

Op 15km terug even gestopt aan Kristof en zijn bezemwagen. Stef, die volgende week een marathon loopt, was volgens afspraak op dat punt "uit de wedstrijd" gestapt. Het volgende punt waar Kristof langs het parcours zou staan zou na 20km liggen. Die 5 km zou ik er nog zeker bijnemen en dan zou ik op 20 wel beslissen of ik al dan niet verder zou lopen. Wat dan zou volgen was echter een heel lang stuk langs het kanaal. Je kent dat wel, zo van die stukken die steeds langer en langer lijken en waar bruggen in plaats van dichterbij komen steeds verder weg lijken.

Toen ik de wagen van Kristof zag staan besloot ik dan ook om het voor bekeken te houden. Het vat was nog niet af maar de druk begon wel te verminderen. Ik denk dat je beter iets vroeger kan stoppen dan wachten tot het te laat is. Ook Werner, die de afgelopen dagen een beetje last had van een overbelaste hiel, was na 20km gestopt.

Ik zat wel een beetje met een schuldgevoel want nu moest Carine nog 12km op haar eentje verder met de fiets. Even verderop kon ze gelukkig aansluiten bij Nadine en Steven die op dat moment Cindy ondersteuning gaven. Na ruim 25km vond ook Cindy dat het genoeg was geweest zodat we met de wagen terug naar de Blaarmeersen zijn gereden.

Daar hebben we dan na een verkwikkende douche een smakelijke spaghetti bolognaise gegeten en nog wat nagepraat, vooral over het weer dat toch heel goed meegevallen was … geen druppel regen gezien ! Rond 15u dan terug richting Kempen, Carine terug veilig voor de deur afgezet en dan naar huis. Rest me nog Kristof te bedanken voor de organisatie en Carine voor de begeleiding.

Om af te sluiten de cijfers en het prentje (in ’t groen het stuk dat ik wel gelopen heb, in ’t rood dat ik niet gelopen heb)

Laatste aflevering in de reeks "Roparun en …"

Om deze reeks af te sluiten zal ik het hebben over het aller-aller-belangrijkste om van Parijs in Rotterdam te geraken : het roadbook. De Roparun-organisatie levert hier een heel mooi staaltje van vakwerk. Eigenlijk kan je hiermee niet verloren lopen, althans toch niet veel.

De instructies zijn soms heel duidelijk, soms een beetje verwarrend en soms totaal nutteloos. Als er in het roadbook staat "aan kerk linksaf" dan is het wel duidelijk dat je aan de kerk linksaf moet draaien.

Staat er echter "kerk links" dan betekent dat gewoon dat er links van je een kerk staat. Het is begrijpelijk dat er dan verwarring kan ontstaan.

Tenslotte zijn er nog heel duidelijke instructies zoals "onder hoogspanningskabels" alleen heb je daar midden in de nacht in een donker Frankrijk helemaal niets aan (en in Frankrijk kan het echt donker zijn).

We starten in het park La Courneuve in Dugny (Parijs). Na 52 km passeren we Rully en na bijna 88km wordt het A-team een eerste keer afgelost in Villers-Sur-Caudron. Het B-team neemt het dan over en gaat via Libermont naar Ramicourt (176km). Daar neemt het A-team het terug over en zij gaan via Neuvilly (210m) naar Quievrain waar na 253 km de Belgische grens wordt overgestoken. Na zo’n 268 km dragen ze de fakkel terug over aan het B-team in de buurt van Tertre St.Ghislain. Het B-team gaat dan via Edingen, Ternat, Lebbeke, Dendermonde richting Zele waar ze van een geweldige ontvangst kunnen genieten. Net voorbij Zele begint het A-team aan Café De Roos in St.Anna/Hamme aan hun laatste shift. Zij gaan via Temse, Kruibeke en Burcht richting Antwerpen waar ze door de StAnna voetgangerstunnel naar de rechteroever trekken. Dan gaat het verder naar Stabroek en Putte waar we Nederland binnenlopen. Nog een laatste adrenalinestoot na 425km in Ossendrecht en in Bergen-op-Zoom mogen ze na 441 km rusten.

 

Het B-team zal het traject verder afwerken en via Steenbergen, Oude Tonge, Westmaas en de Heinenoordtunnel naar Rotterdam lopen om dan over de Erasmusbrug de Coolsingel te bereiken en samen met het hele team de Finish oversteken. Ik krijg al kippenvel als ik er aan denk.

De volledige route (in pdf.) kan worden gedownload op www.roparun.nl

Tot zover deze Roparun reeks. Morgen staat dan het hoogtepunt (hopelijk) van het trainingsschema op het programma : 31,7 km met vertrek en aankomst aan de Blaarmeersen in Gent. Wish me luck !

Vandaag aflevering 5 in de Roparun-reeks met als onderwerp : slaap (of het gebrek aan slaap).

Ik ken mensen die in staat zijn om rechtstaand te slapen tijdens een hard-rock concert of zelfs ondersteboven hangend aan een boom. Dan zijn er andere mensen, zoals ik, die een volledig verduisterde kamer nodig hebben om deftig te kunnen slapen.

Tijdens de Roparun kan echter niemand echt doorslapen. Tijdens de "dienstshift" heb je sowieso geen tijd om te slapen omdat je constant in de weer bent. Tijdens de "rustshift" is slapen evenmin vanzelfsprekend, zeker niet wanneer je achter het stuur van een kampeerwagen zit om 90km te overbruggen.

Het begint al op zaterdagochtend van het Roparun -weekend. ’s Nachts heb je al slecht geslapen omdat je lichaam vol adrenaline zit. Als je dan net ingeslapen bent loopt de wekker (te vroeg) af want je moet op tijd op de vertrekplaats in Antwerpen zijn. Tijdens de rit naar Parijs probeer je wel een dutje te nemen maar dan kom je onderweg weer zoveel andere Roparunners tegen dat er van slapen geen sprake is.

Eenmaal aangekomen in Parijs is er zoveel te beleven dat het weer niet lukt. Zit je in het team dat vertrekt is het minder erg want dan kan je er tussen 15u en 16u aan beginnen. Zit je in het B-team dan rij je na de start 90km verder naar het grote aflossingspunt. Het is dan nog klaarlicht dag. Personen uit de tweede categorie doen dus weer geen oog dicht. Eens de aflossing rond is en het eerste team aangekomen is aan de volgende wisselplaats rest hen nog een 5-tal uurtjes om te proberen wat te slapen. En zo gaat dat maar door en door.

Twee jaar geleden bij mijn eerste deelname zat ik in een B-team en ben ik erin geslaagd om zo’n 3u echt te slapen tussen zaterdagochtend en maandagavond namelijk op maandagochtend in Bergen op Zoom. Ik heb het zelf niet gezien maar ik moet er toen echt niet goed uitgezien hebben.

Vorig jaar zat ik in het A-team en heb ik mijn aantal uren slaap bijna kunnen verdubbelen (dus 6u op drie dagen !) en dan enkel nog omdat ik van teamgenoot Rina in bed MOEST kruipen en voor de rest niks meer mocht doen.

Na de lange terugweg van Rotterdam naar Antwerpen en Puurs, waar de kampeerwagens geparkeerd werden bij collega Patrick, ben ik dan ook als een blok in slaap gevallen en heb ik 7u zalig kunnen doorslapen.

Gelukkig zijn er anderen die wel hebben kunnen doorslapen zoals de foto’s bewijzen (met mijn excuses aan hen die misschien niet altijd even flatterend op die foto’s staan)

Ik heb het de laatste dagen al veel over de Roparun gehad en vandaag is dat niet anders. De personen die vandaag aan bod komen zijn misschien wel de belangrijkste personen van heel de Roparun : de begeleiders. En ik zeg dat niet omdat ik zelf al tweemaal heb deelgenomen als begeleider.

Zonder begeleiders geen Roparun. Hun taak wordt trouwens vaak onderschat.

Wat doet een begeleider zoal ?

Een begeleider zorgt ervoor dat de lopers weten welke weg ze moeten volgen. Ze fietsen een 100 à 200 meter vóór de loper en volgen het parcours dat de organisatoren hebben uitgestippeld. Tijdens de laatste shift van zondag op maandag nemen ze ook vaak de fietsbeurten van de lopers over.

Ondertussen zorgen de andere begeleiders dat de volgende loper(s) op het volgende wisselpunt staan. Wanneer de fakkel dan wordt doorgegeven aan het andere team zorgen de begeleiders er voor dat hun team veilig op het volgende grote wisselpunt geraakt.

Zij zorgen er ook voor dat er voldoende eten en drinken aan boord is, dat de kampeerwagen op tijd wordt bijgetankt, dat de kampeerwagen een beetje proper blijft, doen de afwas, maken het toilet leeg en ze leggen de lopers in de watten.

Kortom … ze zijn constant in de weer terwijl de rest van het team kan rusten. Ik zal na de Roparun weten te zeggen wat nu het zwaarste is : deelnemen als loper of deelnemen als begeleider.

Bij deze wil ik de begeleiders alvast op voorhand bedanken voor hun inzet.

Het zal sommigen misschien verbazen maar naast eten, kampeerwagens en fietsen is een andere onmisbare schakel in de Roparun-ketting de loper !

Een Roparun team bestaat uit minstens 6 en maximum 8 lopers bestaan. Er moet altijd één persoon lopen. Op sommige plaatsen mogen alle lopers samen lopen. Dit is bijvoorbeeld het geval tijdens de doortocht in Zele, de Sint-Anna tunnel Ossendrecht, Bergen op Zoom.

Verder is elk team is vrij te bepalen hoe de lopers worden ingezet en hoe de aflossingen worden geregeld. Sommige teams maken er één grote spurt van met een aflossing om de kilometer (of zelfs korter).

Wij pakken het iets anders aan. Wij verdelen de route in 6 blokken van 88 à 90 km. Team A neemt blokken 1, 3 en 5 voor zijn rekening, Team B neemt blokken 2, 4 en 6 voor zijn rekening.

Elke loper legt dus per blok zo’n 22 km voor zijn rekening. De loper kiest voor lange aflossingen (2 x 11km), voor korte aflossingen (2 x 5 en 2 x 6) of voor een combinatie van de twee (1 x 11, 1 x 5 en 1 x 6).

Concreet betekent dit dat een loper op een periode van 48 u ongeveer 66km moet afleggen, dat is dus anderhalve marathon (uiteraard wel met pauzes ertussen).

De voorbereiding op de Roparun kan dan ook een beetje worden vergeleken met de voorbereiding op een marathon. Persoonlijk ben ik begonnen op 12-11-2007 zodat ik op 6 maanden kon evolueren van 15 km per week naar 35 à 40 km per week met als hoogtepunt (hoop ik toch) een toertocht van 32 km.

Ook deze middag heb ik weer een training afgewerkt. En ik was niet alleen. Ook roparunners Mark, Stef en Cindy hebben even gebruik gemaakt van de middagpauze om even te gaan lopen.

Voor de liefhebbers nog de cijfers van vandaag

  Gisteren had ik het al over het belang van eten en drinken tijdens de Roparun.

Wat daar nauw bij aansluit is de logistieke ondersteuning. Het team bestaat dus uit 8 lopers, 8 begeleiders en 2 koks.

Om die mensen op een min of meer comfortabele manier van Parijs naar Rotterdam te krijgen heb je gemotoriseerd vervoer nodig. Het spreekt voor zich dat je zoiets niet kunt doen met de nieuwe Fiat 500 of met een Smartje (zelfs niet met een Smart For Four). Je moet dus op zoek naar 2 kampeerwagens en een bestelwagen voor de koks. In de kampeerwagens zou plaats moeten bieden voor minstens 6 personen. De twee andere personen kunnen dan in een tentje slapen. Dat betekent wel dat je ook nog twee tentjes moet voorzien. Vorig jaar was onze kampeerwagen echter groot genoeg om 8 man te slapen te leggen (al lagen sommigen wel dicht opeen).

Naast de kampeerwagens moet je ook fietsen meenemen. Er zijn constant 2 fietsen onderweg.

Elk team moet op z’n minst één reservefiets hebben. Dat zijn er dus al vier. Daarbij komt nog het probleem dat de laatste 80 km zonder gemotoriseerde begeleiding moet afgewerkt worden. Dat betekent dat de 3 niet-actieve lopers ook op de fiets moeten, neem daarbij nog een fietser kaartlezer en extra-fietser begeleider achteraan en je hebt in totaal 5 fietsen nodig.

Zaken die je ook zeker moet meenemen zijn simpele zaken zoals voldoende (fiets)verlichting, walkie-talkies om de communicatie tussen fietsers en kampeerwagens te verzekeren, reservebanden voor de fietsen, materiaal om eventuele defecten te herstellen (gebroken kettingen, remkabels e.d.), fietstassen, kaartlezers, fluoriscerende hesjes, fietspompen … enfin een eindeloze lijst van allerlei zaken, soms niemendalletjes, die het leven onderweg zoveel gemakkelijker maken.

Nu het Roparun-weekend steeds dichterbij komt zal ik af en toe wat dieper ingaan op sommige aspecten waar je bij de organisatie van zo’n een deelname zoal moet naar kijken. Vandaag : eten en drinken

Om een Roparun succesvol te kunnen afwerken heb je voedsel nodig. Je kan natuurlijk boterhammekes met kaas meenemen maar op de derde dag zijn die toch niet zo smakelijk meer.

Neen, dan heb je meer aan een goede pasta maaltijd – warm of koud – of een smakelijke portie spek met eieren als ontbijt.

Een goede catering service is dan ook ontontbeerlijk. Deze mensen staan misschien minder in de spotlight maar zonder hen is een deelname onmogelijk.

Wij hebben daarvoor de afgelopen jaren steeds kunnen rekenen op Patrick en Nadine. , ookwel gekend als de Flying Food Squad.

Ook dit jaar zal Patrick er weer voor zorgen dat onze hongerige magen gevuld geraken. Hij zal deze keer wel bijgestaan worden door Chris. Nadine had vorig jaar namelijk laten weten dat ze de Roparun ook wel eens langs "de andere kant" wou beleven. Daarom ging haar naam bij de samenstelling van het team eerst in de "begeleiderspot" en ze had geluk … haar naam was bij de 8 gelukkigen die uit de pot werden geloot.

Gelukkig hebben we Chris bereid gevonden om te helpen bij het versterken van de inwendige mens.

Honger zullen we dit jaar zeker niet hebben.