Eergisteren nog eens een loopbeurtje overgeslagen maar vandaag ben ik wel aan de slag geweest.

Toen ik vanochtend om 5u opstond (of “midden in de nacht” volgens mijn collega’s) was het mooi helder weer. Een kwartiertje later werd ik bijna doof van het gekletter van de regen tegen de rolluiken. Nog een halfuurtje later was het gestopt met regenen en ook toen ik om twintig over zes de ondergrondse garage van De Hertoghe uitliep was het nog altijd droog.

Ik was echter nog maar net de Jan Van Rijswijcklaan opgedraaid toen de hemelsluizen opengingen. Ik heb nog wel geprobeerd om een route te vinden waar ik zoveel mogelijk onder bomen kon lopen maar ik was toch behoorlijk doorweekt toen ik na 27 minuten (en 4,3 km) terug de garage binnenliep. Na een verkwikkende douche kon ik dan beginnen aan de werkdag.

 

Voorlopig zit het er op wat de verhalen rond inspecteur Harry Hole betreft. Vandaag heb ik, na een trouwens heel vermoeiende werkdag, de laatste bladzijden gelezen van het derde deel van de trilogie : “Dodelijk Patroon”.

Harry Hole is nog steeds op zoek naar de moordenaar van zijn collega Ellen. Het gaat echter van kwaad tot erger met hem. Hij drinkt terug teveel, Rakel gooit hem buiten en hij staat op het punt te worden ontslagen. Dan wordt een jonge vrouw in haar appartement vermoord. Een vinger is afgesneden en achter haar ooglid zit een kleine rode diamant in de vorm van een pentagram. Als later nog een tweede slachtoffer valt wordt duidelijk dat er een seriemoordenaar in de stad is. Harry wordt verplicht om mee te werken met Tom Waaler, de collega waarvan Harry vermoedt dat hij niet alleen schuldig is aan verschillende moorden maar ook verantwoordelijk is voor grootscheepse wapensmokkel.

Net als deel 1 en deel 2 was ook dit weer behoorlijk spannend. En net als in de vorige zaten ook hier weer enkele leuke plotwijzigingen. Dat zijn zo van die boeken die je doen hopen dat de trein vertraging oploopt. Het zijn ook van die boeken die je doen afvragen waarom je niet eerder iets van de auteur gelezen hebt. Er is me op ’t werk nochtans vaak genoeg gewezen op de kwaliteiten van Nesbø. ’t Kan niet aan koppigheid liggen want als Kempische Steenbok heb ik daar helemaal geen last van.

De volgende op de leeslijst wordt Rebels and Traitors van Lindsey Davis. Het boek wordt omschreven als An Epic Novel of the English Civil War. “Epic” zal het met 740 bladzijden zeker worden. Ik vrees dat het iets langer zal duren dan de Oslo trilogie eer ik aan een volgend boek kan beginnen.

De temperaturen van het afgelopen weekend doen anders vermoeden maar de herfst, of misschien wel de winter, is wel degelijk begonnen.

Om te beginnen zie ik elke morgen het sterrenbeeld Orion terug aan de hemel staan. Ik kan maar twee sterrenbeelden terugvinden en naast de Grote Beer is Orion het tweede sterrenbeeld. En ik weet ook dat dit vooral (of enkel ?) in de wintermaanden zichtbaar is.

Toen ik gisteren voormiddag ging lopen was er in ieder geval niets meer te zien van Orion. Wat er wel te zien was waren afgevallen kastanjes (wild en tam), afgevallen eikels, afgevallen bladeren en enkele mooie paddenstoelen. De bomen beginnen ook al mooi te verkleuren. Dat belooft veel moois voor de komende weken.

En dan is er natuurlijk nog het veldrijden dat terug op TV komt. Vandaag werd de start gegeven op Vier met een nieuwe co-commentator. Niemand minder dan dorpsgenoot (en straatgenoot) Geert Wellens is de nieuwe sidekick van Philippe Maertens. Buiten het feit dat hij zijn commentaar in het plat veusseleirs geeft, heeft hij het prima gedaan. Ik vond hem zelfs beter dan die andere dorpsgenoot, Paul Herygers op Sporza.

Wat ik dit weekend niet gedaan heb is een bezoekje gebracht aan het Boekenfestijn in Brussel. Twee keer zo kort na elkaar kan niet goed zijn. Wel heb ik, via Amazon, de nieuwste van C.J.Sansom gekocht : Dominion (“Mist over Londen” is de Nederlandse titel). Als je hem bij Amazon kunt kopen voor nog geen 4 £ en je moet hem hier 20 € of meer betalen dan is de keuze snel gemaakt of niet ? Probleem is natuurlijk wel dat ik nu ook gezien heb dat er nog twee boeken zijn in de Shardlake-serie die ik nog niet heb. De vraag is nu of ik moet wachten op de Nederlandse vertaling of koop ik ze, net als Dominion, in ’t Engels ?

Het afzien in Newcastle is blijkbaar toch niet tevergeefs geweest.

Eergisteren, samen met loopbuddy Sally, in Lier een 4,50 km gelopen aan een toch niet zó traag tempo zonder een vermoeid gevoel achteraf.

En vandaag nog eens extra vroeg naar Antwerpen vertrokken zodat ik vóór het werk nog een halfuurtje kon gaan lopen. Uiteindelijk zijn het 31 minuten geworden maar op die tijd had ik wel 5 km afgelegd.

 

Ik weet wel dat ik altijd zeg dat snelheid niet zo belangrijk is voor mij maar toch heb je altijd van die doelen die je wil bereiken. Een 5 km op 30 minuten en een 10 km op een uur zijn zo twee van die doelen. Het eerste heb ik ooit wel eens gedaan in 2008 maar sinds de “herstart” is me dat nog niet gelukt. Die grens van 6 minuten per kilometer zit er toch aan te komen (hoop ik).

Eén minuut lijkt niet veel maar toch kan je op zo’n korte tijd veel doen.

 

 

Ik ben beschaamd om het toe te geven maar het was een volledige week geleden dat ik nog eens gelopen heb. Zelfs het mooie weer van het afgelopen weekend kreeg me niet zo ver dat ik mijn loopschoenen aantrok. De reden ? Gewoon luiheid denk ik.

Gelukkig kan ik schrijven “was” want vandaag is er wel gelopen. Een simpele 4,50 km op net iets meer dan een half uur. Deze keer niet de vesten rond Lier maar wel een tochtje via het Netekanaal en de Nete. Op de vesten worden immers iets te donker om nog goed te kunnen lopen. Naast de spoorweg en het water staan minder bomen en blijft het langer doenbaar. Lang zal het niet meer duren of de fluohesjes gaan aan.

Om het helemaal goed te maken heb ik de afgelopen dagen trouwens ook 40 km gefietst. Door de werken aan de N153 tussen Poederlee en Herentals is mijn vertrouwde route naar het station niet beschikbaar. Ik moet ofwel via Lichtaart ofwel via Grobbendonk rondrijden. ’s Morgens gaat dat nog maar ’s avonds doe ik minstens een halfuur over 13 km. Dan kan ik, als het weer het toelaat, beter met de fiets rijden. Dat is maar een dikke 7km en kost me tussen 18 à 23 minuten. Tel daar nog het fietstochtje van het station naar ’t werk en terug bij en ik zit aan 20km fietsen per dag. Alle kleine beetjes helpen, nietwaar ?

Over kleine beetjes gesproken. Vandaag een mailtje gekregen van de Great North Run. Er werd die dag naar schatting 28.000.000 £ ingezameld ! Dat zijn heel veel kleine beetjes.

Het Boekenfestijn heeft zijn naam weer eer aangedaan. Deze keer was de Ethias-arena in Hasselt de plaats van afspraak. Gewapend met mijn boekenlijstje ben ik deze namiddag naar de Limburgse hoofdstad gereden. Altijd leuk om terug te gaan naar de stad waar ik mijn twee beste schooljaren heb gehad al heb ik vandaag van de stad zelf niets gezien.

Ik had gehoopt van nog enkele boeken van Jo Nesbø te vinden maar die waren er vandaag niet. Niet getreurd want er waren voldoende andere boeken om uit te kiezen. Na een tweetal uurtjes ronddwalen was mijn karretje ruim gevuld. Even ruw geteld of ik niet teveel boven budget zat, enkele boeken teruggelegd en uiteindelijk ben ik buitengegaan met 14 boeken en 1 kalender. De boeken zullen zorgen voor meer dan 5.600 bladzijden leesplezier waarvan ruim 1.000 bladzijden in het Engels.

Het volledige lijstje:

• Drie Seconden – Roslund & Hellström
• Als de doden niet herrijzen – Philip Kerr
• Brandend ijs – Jeffery Deaver
• De schuld van Roseboom – Guido Eeckhaut
• Koud Vuur – John Lawton
• De ziel van de stad – Jesús Sánchez Adalid
• De doden van Dokter Siri – Colin Cotterill
• Dromen van de dood – Piet Baete
• The left hand of God – Paul Hoffman
• Strindbergs Ster – Jan Wallentin
• Nog niet dood – Ake Edwardson
• Rebels and Traitors – Lindsey Davis
• Advocaat van de vijand – Geert-Jan Alexander Knoops
• Romeinse Suite – Jef Geeraerts

Een geleende versie van dit laatste boek heb ik al wel gelezen maar als je het dan ziet liggen voor 1,95 euro dan moet je dat gewoon meenemen. Alles samen ben ik trouwens maar 5 euro boven mijn klassiek budget van 50 euro gegaan. Er zijn slechtere manieren om een zaterdagnamiddag door te brengen.

 

Na “De Roodborst” werd vandaag het tweede deel van de Oslo-trilogie, “Nemesis” uitgelezen.

Sinds “Roodborst” zijn er enkele maanden gepasseerd. Harry Hole leeft ondertussen samen met Rakel en haar zoon Oleg. Het onderzoek naar de moord op zijn collega Ellen heeft hij (tijdelijk) moeten stopzetten. Terwijl Rakel en Oleg zich in Moskou bevinden omdat de natuurlijke vader van Oleg zijn zoon opeist, wordt Harry op het onderzoek naar een dodelijke bankoverval gezet.

Een bankovervaller heeft een medewerkster van de bank in koelen bloede afgemaakt. Harry werkt samen met Beate Lønn wiens vader vele jaren geleden tijdens een bankoverval werd doodgeschoten. Beate heeft een bijzonder eigenschap. Zij onthoudt namelijk alle gezichten die ze ooit heeft gezien. Zij meent op de bewakingsvideo iemand te herkennen.

Als later een ex-vriendin van Harry wordt vermoord, kort nadat hij er zelf op bezoek is geweest en klaarblijkelijk laveloos in een taxi naar huis is gebracht, wordt zelfs Harry verdacht.

“Nemesis” is even spannend als “Roodborst” en Harry Hole begint me meer en meer te bevallen. Ik kijk dan ook uit naar het derde deel van de trilogie, “Dodelijk patroon”. Hopelijk liggen er op het boekenfestijn in Hasselt dit weekend nog enkele boeken van Nesbø aan een gunstprijsje. Anders zal ik eens moeten aankloppen bij mijn boekenbuddies uit Peulis om er een paar te lenen.

Voor het eerst sinds de Great North Run heb ik nog eens gelopen. Het was wel de bedoeling dat ik afgelopen donderdag al eens zou gaan lopen in Lier maar vanwege de regen had ik die afspraak afgezegd. Maar vandaag is er wel gelopen en meer bepaald in Zele. Daar organiseerde AC ZELE de 1^ste Remember my First Run-Run. Een loop voor iedereen die ooit beginnen lopen is via Start-to-run of iedereen die gewoon zin heeft om gewoon te lopen.

AC Zele is de basis van de Kloddelopers en aangezien ik dit jaar tijdens de Roparun niet in Zele gepasseerd ben leek het me een uitgelezen gelegenheid om er nog eens bezoekje te brengen. Tenslotte is het voor mij in 2007 ook begonnen met de “start-to-run”. Dat gaf me ook de mogelijkheid om nog eens een klapke te doen met ex-Roparunteamgenoot en nu Kloddeloper Kurt. Hij moest echter sneller weg en beperkte zich tot 5km, ikzelf ben voor de 10km gegaan. Dat kwam neer op 10 rondjes door het park en 1 rondje over de piste. Uiteindelijk bleef de teller steken op 9,70km in 1u06 en dat is niet al te slecht. Na afloop kreeg ik nog een goedgevulde “goodies bag”.

 

Wat ik sinds mijn terugkomst evenmin gedaan heb is verder gelezen in de Oslo trilogie van Jo Nesbø. Deze 3 boeken heb ik gekocht omdat mijn leesbuddies uit Peulis een grote fan van zijn Jo Nesbø.Toen er bij ECI een actie “3 voor de prijs van 2” liep en die 3 boeken bij de keuzemogelijkheden stonden heb ik maar toegehapt.

De vakantie van de afgelopen dagen leken me perfect om eens kennis te maken met Harry Hole, hoofdpersonage uit de boeken.Het eerste deel van de trilogie, Roodborst (eerder uitgegeven als “wraakuur”, is ondertussen uitgelezen en het tweede deel, Nemesis (eerder uitgegeven als “zes seconden te laat” is halfweg.

In Roodborst wordt rechercheur Harry Hole,  die na een schietincident als inspecteur weggepromoveerd naar het politieobservatieteam of kortweg POT. Hiermee komt ook een einde aan zijn samenwerking met zijn collega Ellen. Ellen wordt, op een avond laat, na haar werk vermoord met een honkbalknuppel door een Neonazi. Harry trekt zich deze aanslag persoonlijk aan en hij zet alles op alles om op het spoor van de dader te komen, een dader die zich mogelijk in het politiekorps bevindt.

Zij was net op het spoor gekomen wie “De Prins” was. “De Prins” is de man die een sluipschuttersgeweer via Zuid Afrika naar Oslo heeft laten smokkelen. Om de identiteit te achterhalen van deze schutter moet Harry zich verdiepen in een stuk historie van Noorwegen. Een zwarte bladzijde, volgens sommige Noren. Wie waren die Noorse jongens die samen met Nazi-Duitsland vochten aan het oostfront tegen het communisme? Parallel met het verhaal dat zich afspeelt in 1999-2000 vertelt het boek ook het verhaal van enkele van die Noorse frontsoldaten tijdens de tweede wereldoorlog. Een echte aanrader.

Om de Great North Run 2013 volledig af te sluiten nog enkele cijfers:

• 56.000 starters
• 40.732 finishers
• 15.268 DNF of DNS
• 34.525 mijn positie in de algemene uitslag
• 2.387 mijn positie in de categorie “mannen tussen 45 en 49”
• 3.770 mijn positie in de categorie “algemeen tussen 45 en 49”
• 21.374 mijn positie in de categorie “mannen”
• 1:00:09 Snelste tijd mannen – Kenenisa Bekele
• 1:05:45 Snelste tijd vroiuwen – Priscah Jeptoo
• 2:39:09 mijn tijd
• 4:57:29 traagste tijd mannen
• 4:42:15 traagste tijd vrouwen
• 3:40:07 tijd van Tony “The Fridge” Phoenix-Morrison (een fenomeen in Engeland die meerdere (halve) marathons loopt met een ijskast op zijn rug)

 

Tony “the fridge” 

De Red Arrows boven Tyne Bridge (toen moest ik de startlijn nog passeren)

De laatste meters

Het “certificaat”

 

Terug in het land !

Ik was gisteren al een eindje onderweg naar Hull en wist nog steeds niet waar ik nog een halte zou inlassen. Tot ik een pitstop maakte aan Wetherby Services. Daar zag ik plots een leaflet van het Yorkshire Air Museum in Elvington en toen was de keuze snel gemaakt. Deze oude luchthaven, waar het 609^de Squadron van Bomber Division gestationeerd was is tegenwoordig een museum en het was een eeuwigheid geleden dat ik daar nog eens op bezoek was geweest.

En ik heb het me niet beklaagd. Voor een WWII adept is dit echt een aanrader. Ondanks het feit dat deze basis in het noorden van Engeland ligt voel je er toch een beetje de Battle of Britain sfeer. De muziek van Glenn Miller en Vera Lynn die door de tannoyspeakers klinkt helpt ook wel. Er zijn 19 gebouwen, waaronder de controletoren, die elk hun eigen onderwerp hebben. En er staan zowel (levende) vliegtuigen die elk moment in actie kunnen komen als enkele replica’s (uiteraard van de Supermarine Spitfire en de Hawker Hurricane). Je krijgt er zonder problemen een paar uur gevuld.

 

Van daar was het nog een uurtje rijden naar Hull en daar had ik een beetje geluk. Ik zag dat alle auto’s vóór mij via de douane moesten passeren (koffer achteraan open, motorkap open, met de spiegels onder de auto …) maar ik mocht gewoon doorrijden. Meestal ben ik wat dat betreft de sigaar (ze hebben zelfs eens de drugshond in mijn auto losgelaten op een heenreis) maar vandaag dus niet.

De overtocht zelf was vrij rustig, op die paar dronken Britten die me om 2u vannacht uit mijn slaap hebben gehaald na. Ik betrap me er wel op dat ik me, als veteraan wat betreft overtochten, meer en meer erger aan de nieuwelingen aan boord. Nu is ergeren wel overdreven. Ik begrijp wel dat het voor hen allemaal nieuw is en dat ik de routine wel ken, maar ik begrijp niet waarom je een hele avond met je boarding card in de hand moet lopen. Mijn ego werd wel een beetje gestreeld toen ik bij het binnenkomen van het restaurant werd begroet met de woorden “Nice to have you back on board, Sir”. Zowel de heenweg vorige donderdag als de terugweg gisteren werden namelijk op de Pride of Bruges gemaakt en de restaurantverantwoordelijke herkende me nog. Ik vraag me wel af wat die Duitsers achter mij in de rij daarvan vonden.

Volgend jaar is de kans dat ze me bij P&O zien wel klein. De “grote” vakantie brengt me in 2014 normaal gezien immers naar Frankrijk. Niet alleen is het dan 70 jaar geleden dat de landing in Normandië plaatsvond, het is ook 100 jaar geleden dat de eerste wereldoorlog begon. Als geschiedenisliefhebber moet ik dan naar onze zuiderburen. Misschien zit er in het voorjaar nog wel een kleine trip naar het Verenigd Koninkrijk in maar als die er komt dan zou dat wel eens het eiland Man kunnen zijn (en dan nog het liefst tijdens de TT-week. Maar zover zijn we nog niet. Nu nog enkele dagen uitrusten en dan terug naar de collega’s bij VIVIUM.