Eindelijk nog eens gewoon thuis na een lange werkdag.

Eergisteren een hele avond Roparunsoep gemaakt in het gezelschap van Kristel, Filip, Jef en Carine. Tomatensoep met balletjes. En eer er zo’n 80 liter soep gemaakt, dat duurt wel even. Zeker wanneer die 80 liter nog eens door de passe-vite moeten gaan. We kregen later op de avond weliswaar nog steun van Peter maar toch …

En gisteren zat ik in de Lotto Arena voor mijn 4^e “culturele” uitstap in 6 dagen. Deze keer was het de beurt aan Status Quo. Voor de gelegenheid traden ze op in wat zij de Frantic Four line-up noemen : Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan.

Op zich was het een heel goed concert, weliswaar vrij kort (anderhalf uur) maar goed. Toch ging ik een klein beetje teleurgesteld naar huis. Mijn favoriete nummer (Whatever You Want) werd namelijk niet gespeeld. Begrijpelijk aangezien ze blijkbaar enkel muziek speelden uit hun Frantic Four periode maar toch … Hoe dan ook, ik heb er van genoten.

Nu is het weer even rustig op concertgebied. Volgende concert op mijn agenda is Within Temptation op 29 april. Het aftellen kan beginnen. Hopelijk gooien de foorreizigers (of waren het foorapen ?) geen roet in het eten zoals ze vanochtend hebben gedaan. Hoe men toelaat dat enkele heethoofden een hele stad blokkeren is me een raadsel. Gelukkig hadden ze bij Permeke geen tijd vandaag of ik had er ook tussen gezeten. In de plaats daarvan ben ik rustig met de trein gaan werken. Ik heb dan ook geen last gehad van de Singelfoor.

 

 

2 maanden geleden keek ik er echt naar uit. Gisteren was het dan zover en reed ik met gemengde gevoelens naar het Scheppersinstituut in Mechelen voor het vijfentwintigjarig jubileumconcert van Frituur Paula : The Sliver Edition.

Een exclusief concert trouwens want enkel met een uitnodiging kwam je er in. Rond half acht was ik daar, uiteraard getooid in mijn Frituur Paula Fènklup T-shirt (shirt dat ik enkele jaren geleden van Stef heb gekregen). In afwachting van de feestelijkheden enkele hapjes verorberd. Een pakje friet moest daar natuurlijk ook bij.

Om 20u begon dan het eigenlijke programma. Enkele gasten kwamen een nummer spelen, de geschiedenis van Frituur Paula werd verteld en er werd uitgebreid eer betoond aan Stef.

Een uurtje later was het dan de beurt aan de Frituristen zelf. Ze begonnen met enkele typische “Stef-nummers” en wat was er dan beter dan I’ll Be Waiting van Lenny Kravitz als eerste nummer ? Ik vond het heel ingetogen en mooi gebracht.

Na een tweetal uurtjes begon de vermoeidheid van de afgelopen dagen door te wegen en trok ik terug richting Kempen. Ondertussen waren liedjes van onder andere Goose, Gary Numan, Depeche Mode, Tears For Fears, Kaiser Chiefs, Editors, Kings of Leon, Will Tura, Andre Hazes en vele anderen gepasseerd.

Het was een typisch Frituur Paula optreden maar mijn gedachten gingen toch vaak naar dat lege plaatsje links op het podium, naar die rode gitaar en die rode kilt.

 

 

Eergisteren was het de beurt aan de Walen. Gisteren heb ik aan culturele uitwisseling gedaan met de Duitsers.

In de Hasseltse Ethias Arena bracht Andrea Berg haar nieuwe show Atlantis. Niet onmiddellijk iets waar ik op eigen initiatief naartoe zou gaan maar wel één van die Duitse artiesten die mijn moeder wel kan appreciëren.

Berg brengt geen “klassiek” volksmuziek maar wel volksmuziek met een stevige rocktempo erbij. En zoals vaak bij onze Oosterburen begeleid door een wervelende show. Het was zeker niet het slechtste concert waar ik met mijn moeder naartoe ben geweest maar evenmin het beste concert. Die eer gaat nog altijd naar Helene Fischer.

 

 

Vanavond staat er weer een optreden op het programma al zal 100% genieten er niet bij zijn. In Mechelen viert Frituur Paula zijn 25^ste verjaardag. Dat had een groot feest moeten worden maar gezien de tragische gebeurtenissen van vorige maand wordt het ook een eerbetoon aan Stef. Ik ga er dan ook met dubbele gevoelens naartoe.

De titel van deze post had ook “Daar zijn zij weer”.

Met “zij” bedoel ik dan de bende van “Soi Belge et tais –toi”. Vorig jaar stonden zij voor het eerst op het podium van de Antwerpse Stadsschouwburg. Toen ik ergens in de herfst een mailtje kreeg dat ze ook dit jaar naar Antwerpen zouden komen heb ik geen moment getwijfeld en onmiddellijk een ticketje besteld.

Dat resulteerde in een plaatsje op Rang 1 Stoel 1 en een hele plezante avond. Ruim 3 uur passeerden de belangrijkste momenten van de afgelopen maanden de revue. Prins Filip die Koning Filip werd, Elio di Rupo en zijn regeringsproblemen, Yves Leterme en zijn flaters, Bart De Wever kon ook niet ontbreken en uiteraard moesten ook de Panda’s even langskomen.

Als je ooit eens de kans krijgen om ze aan ’t werk te zien dan moet je zeker gaan kijken. Het is echt heel grappig. Ze sleuren trouwens iedereen er even hard door, zowel de Walen als de Vlamingen. Een voorbeeldje : de Panda’s hebben gekozen voor Pairi Daiza en niet de Zoo van Antwerpen of Planckendaal omdat Panda’s nu eenmaal heel graag niets doen behalve ergens zitten en eten en waar kunnen ze zich dan beter thuisvoelen als in Wallonië ?

In afwachting van de voorstelling heb ik mijn boek kunnen uitlezen. “Daar is hij weer” van Timur Vernes vertelt het verhaal van Adolf Hitler die in 2011, 66 jaar na zijn “zelfmoord” in de Führerbunker, wakker wordt op een verlaten veld in Berlijn.

Iedereen denkt dat hij een imitator van de “echte” Hitler is en het duurt dan ook niet lang of hij krijgt een gastrol in een talkshow op TV. Ondertussen denkt Adolf na over hetgeen een halve eeuw eerder is misgelopen en probeert hij zich aan te passen aan het nieuwe Duitsland. Hij wordt een hit op YouTube. Slaagt hij er in om de “fouten” uit het verleden recht te zetten ?

“Daar is hij weer” is een grappig boek waarin de huidige oppervlakkige samenleving op de korrel wordt genomen. Aangezien er soms verwijzingen zijn naar de hedendaagse Duitse politiek heb ik ongetwijfeld sommige grappen gemist maar dat maakt het niet minder grappig. Het toont wel aan hoe iemand via optredens op TV (gastoptredens in een talkshow of bijvoorbeeld deelname aan een heel populaire quiz) een hoop mensen kan wijsmaken wat hij maar wil.

Niet alleen grappig dus, ook stof tot nadenken.

Nog 80 dagen en dan ga ik, samen met team 234, ook nog eens zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken en vooral bewonderen

Jammer dat ik geen fietsstuur had meegenomen naar mijn wekelijkse loopafspraak in Lier.

Dan hadden Sally en ik ons namelijk net als Jimmy, de eenzame fietser van Boudewijn de Groot “kromgebogen over het stuur tegen de wind een weg kunnen banen”.

De eerste kilometer, van de “meer-gesloten-dan-open-overweg” aan de Lispersteenweg tot aan Café Waregem van wijlen Louis Proost ging het vrij vlot met een lichte rugwind.

Maar eens we van de Hagenbroeksesteenweg afsloegen naar de Mallekotstraat kregen we de wind vol in het gezicht gedurende bijna 2 km … en dat viel behoorlijk tegen. Daarbij kwam nog dat we beiden een hongerig gevoel kregen.

We besloten dan ook om de laatste 300 meter rustig uit te wandelen. 4 km in 28:27 was goed genoeg voor een doordeweeks loopje.

 

 

Vandaag ben ik dus Iers

Voor “de dubbel” gegaan vandaag.

Net als gisteren weer de loopschoenen aangetrokken en een dik halfuur gaan lopen. Deze keer ging het weer richting Kasteel De Borrekens door onze prachtige dreef, waar het trouwens behoorlijk druk was.

Ik heb afgeklokt na 5,13 km en 34:52 minuten. Net iets beter dan gisteren dus, zelfs met een wandelpauze van 200m na 4km.

Onderweg maakte ik me wel de bedenking dat hondeneigenaars behoorlijk gediscrimineerd worden. Zij zijn immers wettelijk verplicht om op te kuisen achter hun dieren.

Waarom geldt deze verplichting niet voor paardeneigenaars ? Aan het begin van de dreef naar het kasteel stonden enkele wagens met paardentrailer geparkeerd. Enkele honderden meters verder kon ik exact zeggen waar deze paarden gelopen hadden. Ze hadden immers enkele “souvenirs” achtergelaten in het midden van de dreef. En deze “souvenirs” zijn behoorlijk groter dan die van honden.

 

 

De dag goed begonnen met 5km joggen. Even leek het er op dat het 5km zwemmen zou worden maar toen ik helemaal omgekleed was viel er geen regendruppel meer te bespeuren.

Beetje bij beetje gaat het beter met het lopen. Twee weken terug had ik nog 36 minuten nodig voor 5km, vandaag was dat 34:42 dus meer dan een minuut minder. “Lopen” zou ik het nog steeds niet noemen maar het komt aardig in de buurt van joggen.

Vanmiddag dan de tijd genomen om even wat op te ruimen. Tijdens het opruimen ben ik op een doos met oude foto’s gestoten (wat vrij uitzonderlijk is want wij waren vroeger niet echt een “foto-familie”).

In die doos vond ik onderstaande foto.

 

 

Ik moet toen een jaar of zeven geweest zijn en wat ben ik aan ’t doen ? Inderdaad, aan ’t lezen. Blijkbaar heb ik ook met mijn “autootjes” gespeeld. Veel is er op die tijd dus niet veel veranderd. Ik lees nog altijd veel en ook auto’s laten mij niet onberoerd (zowel “echte” auto’s als de miniatuurversies).

Vooral dat lezen zit er al van heel jong in. Als vijfjarige zou ik tegen mijn moeder gezegd hebben dat het goed was dat ik naar het eerste studiejaar zou gaan en zou leren lezen want dan moest zij niet meer voorlezen. En het lezen is nooit meer gestopt. Vanaf heel jonge leeftijd lid geworden van de bibliotheek, ondertussen heb ik zelf een bibliotheek.

Goed nieuws! Binnenkort word ik betaald om te bloggen!

Niet voor de schrijfsels dit ik hier al eens pleeg te plaatsen maar wel op ’t werk.

Daar zijn ze sinds kort namelijk begonnen met een actie om de strategie van het bedrijf meer kenbaar te maken onder de personeelsleden.

Op de microsite die daaromtrent wordt gebouwd is er ook plaats voor een blog. Aanvankelijk was mijn manager gevraagd om hieraan deel te nemen maar zij heeft het aanbod afgewezen wegens een agenda die nu al te vol staat. Tijdens het laatste teamoverleg vroeg ze langs haar neus weg of er in ons team misschien andere kandidaten waren.

Om één of andere bizarre reden werd er vrijwel onmiddellijk in mijn richting gekeken al begrijp ik dus echt niet waarom. Oké, ik probeer al enkele jaren af en toe iets op deze eigenste blogpagina te plaatsen en toen ik nog teamcaptain was van Roparunteam 231 heb ik zelfs twee blogs voorzien van de nodige (on)zinnen. Maar moeten ze daarom naar mij kijken ?

Wat er ook van zij … van het één kwam het ander en binnenkort zal ik dus af en toe mijn collega’s verblijden (of vervelen) met een blogstukje. Nog een beetje meer werk waar jammer genoeg geen loonsverhoging aan vast zit. Nog een geluk dat ik graag schrijf.