Morgenavond zal het twee weken geleden zijn dat ik mijn (hopelijk) laatste sigaret heb gerookt.

Tot dusver is het vrij goed gegaan. Ik heb geen behoefte aan een sigaret, ik heb geen nood aan een sigaret. Ik moet wel toegeven dat ik meerdere malen per dag goesting heb in een sigaret. Maar daar blijft het ook bij … goesting.

Al ging het vandaag behoorlijk moeilijk.

Niet omdat het op woensdag verschrikkelijk stil is in ons team. 3 teamleden werken namelijk niet op woensdag en 1 teamlid werkt thuis. Onze manager zat de hele voormiddag in Brussel zodat we nog met twee in Antwerpen overbleven.

Het was ook niet omdat er verschrikkelijk veel werk en verschrikkelijk weinig tijd is.

Neen, het is te wijten aan de Waalse spoorvakbonden. De Vlaamse bonden zouden vandaag niet meedoen met de 48-uren staking maar omdat ik het hele zaakje niet betrouwde ben ik vanochtend toch maar met de auto naar ’t werk gereden. En vanavond uiteraard weer terug.

Geen van beide ritjes waren plezierritjes. Deze ochtend reed er een vrachtwagen aan een tergend traag tempo in de weg (zonder enige mogelijkheid om voorbij te steken). Deze avond reed gewoon iedereen in de weg.

Heel ergerlijk allemaal maar gelukkig niet erg genoeg om niet aan de verleiding te kunnen weerstaan.

Voorlopig gaat het dus nog altijd ge goede kant uit.

Elk nadeel heb z’n voordeel. Ik heb al vaker gemerkt dat deze gevleugelde woorden van Johan Cruyff vaak waar zijn.

Neem nu afgelopen nacht. Ik kon de slaap maar niet vatten. Een nevenwerking van de Champix ? Was het het feit dat ik mijn collega’s na zo’n lange afwezigheid terug zou zien ? Ik weet het niet. Feit is dus wel dat ik maar niet in slaap geraakte.

Dan maar de TV opgezet. Bleek toch net op NPO3 de film George Harrison: Living in the material world te zijn begonnen. In die 3u30 durende film van Martin Scorsese wordt het leven van George Harrison verteld. Met getuigenissen van Olivia, zijn vrouw en Dhani, zijn zoon, maar ook mensen als Paul McCartney, Ringo Starr, Eric Clapton, Eric Idle, Tom Petty, Yoko Ono en Ray Cooper.

Het was in ieder geval een geweldige interessante documentaire. Maar ja, de “stille” van The Beatles was dan ook een geweldig interessant persoon.

Probleem was wel dat, toen ik uiteindelijk toch in slaap viel, het bijna tijd was om op te staan. Hopelijk slaap ik volgende nacht beter. En eveneens hopelijk is het geen nevenwerking van de Champix. Morgen ga ik immers even langs bij de dokter om, na de starterskit, ook de volledige kuur van 12 weken te bekomen.

Makkelijk is de rookstop trouwens nog altijd niet. Lichamelijk valt het wel mee maar mentaal is het niet eenvoudig. Na al die jaren ben je zodanig vastgeroest in je gewoontes dat het niet meevalt om die gewoontes af te leren. Gelukkig komen er van alle kanten steunbetuigingen en die helpen wel.

Als voorbereiding op mijn 2 grote doelen van 2016 (De zotte 50 van Gheel in mei en de Nacht van de Maan-marathon in juli) is het de bedoeling om veel te wandelen.

Ik ga dan ook proberen om elk weekend minstens één wandeling te maken waarvan minstens één wandeling per maand ergens in de buurt van 20km moet zitten.

Ik laat me daarbij leiden door de Falos-wandelingen van de KWB. Die zijn daar perfect voor. Telkens keuze uit verschillende afstanden en meestal vertrekken tussen 8u en 15u. Daarnaast kom je al eens op plaatsen waar je anders nooit komt. En voor het geld moet je het zeker niet laten (inschrijving + verzekering + twee consumpties en je bent nog geen 5 euro kwijt).

Het jaar heb ik geopend in Booischot waar ik tussen half twee en twee uur had afgesproken met Conny. We kozen voor de 6 km. Die liep voor een groot deel over het parcours van de 8 km. Door één en ander te combineren kwamen we uit op 7 km en daarvoor hadden we 1u30 nodig. Een rustige en gezellige wandeling waarbij we gelukkig van regen werden gespaard (maar waar er wel een bijzonder frisse wind was).

Morgen zal het helaas niet zo rustig zijn vrees ik. ’t Zal al beginnen op de trein (met al die afschuwelijke nieuwjaarswensen) en verder gaan op ’t werk (met waarschijnlijk ook nog een hoop afschuwelijke nieuwjaarswensen).

Waren we almaar een week verder.

Goed begonnen …

Enfin, je kent het spreekwoord wel zeker?

Ik heb het nieuwe jaar alvast ingezet met een looptochtje van 4,63 km in 33 minuten. Het had beter gekund maar het had ook slechter kunnen zijn. Het was wel vrij druk in onze kasteeldreef, zowel wat wandelaars als joggers betreft. Misschien moesten er enkelen een kater uit hun lijf krijgen?

Last van een kater heb ik als non-alcoholiker uiteraard niet. Ik heb na een week zonder sigaretten zelfs (nog) geen last van een cold-turkey op dat gebied.

Het jaar had slechter kunnen beginnen.

Nog enkele uren en 2015 is een feit.

Deze laatste dag begon zoals de meeste laatste dagen van een jaar. De auto achtergelaten op een nagenoeg verlaten parking aan het station. Een nagenoeg lege trein naar Antwerpen genomen om nog een halve dag te werken op een nagenoeg verlaten afdeling.

De avond zal ook wel traditioneel verlopen: Verschillende hapjes verorberen terwijl we naar Silvester Stadl kijken op ARD of ZDF;

En dan begint de “week der verschrikking”. Overal waar je komt, iedereen die je tegenkomt, iedereen die je aan de lijn krijgt … overal en altijd hoor je “mijn beste wensen hè …”. Het is niet aan mij besteed. Ik vind het allemaal zo overroepen. Vandaag is het donderdag, morgen is het vrijdag (en toevallig ook een vrije dag), dan volgt het weekend en maandag ligt er nog evenveel werk op mijn bureau als vandaag.

Pas op … er zullen wel mensen bijzijn die het echt menen hoor en er zijn ook mensen die ik zelf echt het beste voor 2016 wens maar volgens mij zijn het toch vaak holle woorden.

Nu … ik wil de sfeer niet bederven en ik wens dan ook iedereen het beste voor 2016.

Bart Diericks, veertig jaar, is General Director van de Banc of America. Hij is, buiten zijn drukke zakenleven ook nog actief als scheidsrechter in de Belgische nationale voetbalcompetitie.

Zijn volgende wedstrijd is de topper in tweede klasse tussen Lierse en Antwerp. Twee dagen later wordt het lijk van Diericks gevonden op de trappen van de Business Seats aan het voetbalstadion van Lierse op het Lisp.

Hij is met een hard voorwerp op het voorhoofd geslagen en daarna heeft men met een scherp voorwerp zijn nek overgesneden. Op zijn voorhoofd werd met viltstift “Z 1” geschreven … of is het “2-1” ?

De zaak wordt in handen gegeven van commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul de Winter. Zij moeten uitzoeken of de moordenaar moet gezocht worden in het voetbalmilieu. De match was immers cruciaal in het kampioenschap. Was er omkoperij in het spel? Of moeten ze gaan zoeken in de bankwereld? Hun onderzoek brengt hen van Lier naar Ranst, Antwerpen, Mechelen, Middelkerke, Deurne en Luxemburg.

Morod op de scheidsrechter is het debuut van Ludo Geluykens, geboren en getogen Ranstenaar. Zijn boeken rond het duo Somers en De Winter zijn van die gezellig vlotlezende Vlaamse politiethrillers. De herkenbaarheid als streekgenoot maakt ze des te leuker om te lezen.

Moord op de Scheidsrechter is ook het 27^ste en laatste boek voor 2015. Vraag me niet welk het beste boek was want daar kan ik geen antwoord op geven.

Het volledige overzicht:

Auteur	Titel
A.M. Dean	De verborgen bibliotheek
A.M. Dean	De geheime sleutel
Alex Scarrow	The Candle Man
Alexandre Jardin	De edelmoedigen
Andrew Gross	Dodelijke Gok
Andrew Gross	Roekeloos
Arnaldur Indridason	Schemerspel
Boyd van Dijk	Leven naast het kamp
Brad Meltzer	The book of Lies
Fedor De Beer	Het Kindertransport
Gerard O’Donovan	Dodenlijst
Jorgen Brekke	Genadeslag
Karen Maitland	The Gallows Curse
Karen Maitland	The Falcons of Fire and Ice
Karen Maitland	The Vanishing Witch
Lindsey Davis	Rebels and Traitors
Luc Boonen	Uit de hoogte
Luc Boonen	De tafel
Ludo Geluykens	Moord op de Scheidsrechter
Ludo Geluykens	Chantage in het schepencollege
Lynn Sholes & Joe Moore	Het offermes van Abraham
Philip Kerr	Grijs verleden
Philippa Gregory	The Taming of the Queen
Piet Teigeler	Gevaarlijk volk
Stefan Hertmans	Oorlog en terpentijn
Umberto Eco	Het nulnummer
Willy Van Damme	Het Red Star Line mysterie

Lincoln, 1380.

Catlin, een weduwe settled zich samen met haar twee kinderen, Edward en Leonia en haar meid Diot in de stad.

Ze vraagt beleggingsadvies aan de rijke wolkoopman Robert of Bassingham. Robert is zeer onder de indruk van de knappe weduwe. Hij is echter gehuwd met Edith en heeft twee zonen, Jan – die ook Steward is in het bedrijf van zijn vader – en de jonge Adam. Beate en Tenney zorgen al jaren voor het gezin.

Als Edith ziek wordt, trekt Catlin in bij Robert om haar te verzorgen. Het duurt echter niet lang of Edith sterft. Een natuurlijke dood of kwam er hekserij aan te pas? Wat heeft de jonge Adam gezien. Of verbeeldt hij het zich maar?

Niet veel later vraagt Robert Catlin ten huwelijk, dik tegen de zin van Jan die zich zeer tegen het huwelijk verzet. Ook Jan overlijdt. Is hij echt het slachtoffer geworden van de Florentijnen of spelen er ook hier duistere krachten?

Wie is trouwens die geheimzinnige man die altijd rondhangt in de buurt van het huis van Robert ? Wat weet hij over de vorige echtgenoten van Catlin? Hoe zijn zij om het leven gekomen? Is het leven van Robert nog wel veilig?

In Greetwell, een klein dorpje aan de rand van Lincoln, heeft Gunter zijn eigen zorgen. Al jaren vervoert hij met zijn punt allerlei goederen. De laatste tijd gaan de zaken slecht. Door een staking van de wevers in Vlaanderen is er weinig werk. Bovendien heeft de jonge koning Richard II, of beter gezegd zijn oom John of Gaunt, beslist om een extra taks te innen, een taks die Gunter nooit bijeen kan krijgen op de vooropgestelde termijn. In het zuiden van Engeland komen de mensen in opstand en Gunters zoon Hankin trekt naar London om zich bij hen aan te sluiten. Gunter gaat hem achterna maar zal hij op tijd komen?

Het antwoord op alle vragen is terug te vinden in The Vanishing Witch van Karen Maitland. Het is vijfde boek dat ik van haar lees en ze worden precies maar beter en beter. Dit verhaal speelt zich af ten tijde van de (waargebeurde) revolte tegen Richard II in de veertiende eeuw. Het is dan ook (alweer) een gezonde mix van feit en fictie met daarbij nog een flinke dosis mysterie (je weet wel: geesten en hekserij en dergelijke). Samengevat: ruim 600 bladzijden genieten.

Voor mijn volgende boek trek ik naar het begin van de 16^e eeuw. In Jan van Leiden vertelt Robert Schneider het leven Jan Beukels, die als “Koning van de Wederdopers” de geschiedenis is ingegaan.

 

27 december is traditioneel de dag waarop de Kasteellopers hun jaarlijkse Kersttoertocht organiseren. Een jogging met vrije start en met een keuze uit drie afstanden: 5, 10 of 15km. 5 euro deelname maar daarin zit wel een consumptie bij aankomst inbegrepen.

Vaak kan ik daaraan niet deelnemen aangezien ik meestal moet gaan werken maar vandaag was ik wel vrij.

Ik was eerst van plan om de 10km te kiezen en die volgens het principe run-walk-run af te werken. Maar toen ik aan het Buurthuis stond gaf ik toch de voorkeur aan de 5km. Het was me gisteren behoorlijk meegevallen en ik wou vandaag eens kijken of er een 5km in zou zitten.

En dat bleek inderdaad zo te zijn. Ik heb wel heel rustig gelopen. Toen bij terugkomst bleek dat er maar 4,40 km op de teller stonden heb ik er nog een uitstapje rond het sportcentrum aan toegevoegd zodat ik na 38 minuten eindigde met 5,15 km in de benen. Geen hoog tempo dus maar ook geen rustpauzes tussenin.

Best tevreden dus. Al hadden De Kasteellopers hun tocht beter een andere naam gegeven vandaag. Lenteloop bijvoorbeeld.

Vandaag is het Boxing day … einde van de “eerste” feestperiode. Gisteren alweer een jaartje ouder geworden dus maar nog wel jong genoeg om voor Kerstavond een klein koud buffetje te maken en op Kerstdag een gourmettafel ineen te steken.

Vandaag is het ook de tweede rookvrije dag. Gelukkig had ik vandaag meer te doen en ging het iets gemakkelijker dan gisteren al wil dat niet zeggen dat het niet moeilijk is geweest.

Het is nu kwestie van dingen te zoeken die me bezig houden en die me niet aan roken doen denken.

Gaan joggen is zoiets. Daarom heb ik vanmiddag de schoenen nog eens aangetrokken en een toertje door ’t dorp gemaakt. Na 31 minuten stonden er 4,40 km op de teller. Niet zo slecht dus. De eerste drie kilometers gingen in minder dan 21 minuten. Toen had ik wel een minuutje rust nodig en heb ik een honderdtal meter gewandeld. De vierde kilometer werd dan afgelegd op 6:40, uiteraard weer gevolgd door een minuutje wandelen om ten slotte nog een paar honderd meter rustig uit te lopen.

Morgen staat er weer een jogging op het programma. De plaatselijke Kasteellopers organiseren dan hun jaarlijkse Kersttoertocht. Het gebeurt niet zo vaak dat ik daaraan kan deelnemen. Ik ga voor de 10km maar het zal wel een Run-Walk-Run worden (kilometertje lopen – kilometertje wandelen).