Gisteren had ik YES die mijn aandacht afleidde van het Roparunweekend, vandaag was het de KWB.

Het was meer bepaald de KWB van Mechelen Libertus. Zij organiseerden in Sint-Katelijne-Waver hun Pinksterwandeling. Nu ja, eigenlijk was het een grensgeval want de wandeling op zich ging voornamelijk door op Mechels en Bonheidens grondgebied.

Het was wel één van de mooiste wandelingen die we dit jaar al gedaan hebben en dat had ik helemaal niet verwacht van Mechelen. Via de Nekker kwamen we echter snel in het Mechels Broek en daar was het niet alleen wondermooi om te wandelen, het was er ook heel maar dan ook heel rustig. Heel weinig wandelaars maar des te meer vogels en hun mooie gezang (met uitzondering van het gekwetter van de patrijzen).

Heel even leek het erop dat we regen zouden krijgen maar dat was zo weer voorbij. De afwezigen hadden weer ongelijk.

Meer foto’s ? KLIK HIER

’t Was een moeilijke keuze gisteren … thuisblijven voor het Eurovisiesongfestival of toch maar naar de AB voor een avondje YES ?

Nu ja, eigenlijk was het helemaal geen moeilijke keuze. Al wisten we niet direct wat te verwachten van YES. OK, iedereen kent natuurlijk hun grote hit Owner of the lonely Heart uit de jaren ’80. En ik wist ook dat mensen als Jon Anderson, Rick Wakeman, Trevor Horn en Trevor Rabin ooit deel hebben uitgemaakt van de groep. Maar daar houdt het eigenlijk op.

Het was dus toch een behoorlijke gok maar gelukkig wel een gok die heel goed meegevallen is. Sinds vorige week kennen we wel de wandelweg van Centraal Station naar de AB. Het was wel een pak drukker dan vorige week. De bonte bende van de Gay Pride was immers nog niet naar huis.

Ze brachten twee elpees integraal namelijk “Fragile” en “Drama”. Tussendoor brachten ze dan nog enkele van hun hits. Hoewel het met momenten vrij “moeilijke” muziek was (je weet wel, experimentele jaren ’70 muziek) was het wel heel goed. Vooral zanger Jon Davison was heel goed. En Geoff Downes aan de toetsen was bijna even arrogant als Rick Wakeman. Gitarist Steve Howe zou zijn ponytail moeten afknippen maar was net als bassist Billy Sherwood en drummer Alan White gewoon top.

Al bij al was het alweer een geslaagde concertavond. Net als vorige week zijn wel iets vroeger doorgegaan zodat we de “vroege” trein richting Mechelen nog konden nemen. Voor het volgende concert op de agenda trekken we naar het Sportpaleis om Bryan Adams nog eens aan ’t werk te zien. Dat is tenslotte weeral anderhalf jaar geleden.

Facebookgebruikers weten dat Facebook zo af en toe eens een herinnering naar je kop slingert. Bij mij zijn dat tegenwoordig vooral herinneringen aan de Roparun en ook wel aan de Antwerpen Fietsdag.

Die herinneringen zijn meestal niet prettig: klapband, afgebroken trapas, afgebroken stuur, lekke band … Gelukkig niet allemaal op dezelfde dag maar er was elke keer wel iets. Sinds een jaar of twee organiseert VIVIUM deze fietsdag, inclusief uitgebreid ontbijt, in eigen beheer op een andere datum.

Daarom besloot ik om nog eens mee te doen. De wekker vanochtend een uurtje vroeger gezet en om kwart voor zes zat ik al op de fiets richting Antwerpen. Nagenoeg geen wind en het beetje wind dat er wel was kwam uit de goede richting. Ook de rode lichten (of beter gezegd groene lichten) werkten mee. Ik was dan ook ruim op tijd in Antwerpen, kon op mijn gemakske een douche nemen en om half acht als een van de eersten genieten van het uitgebreide ontbijt dat onze chef had klaargemaakt.

De terugweg vanavond ging iets minder vlot. Niet alleen was er gevoelig meer wind, hij kwam ook nog uit de verkeerde richting. Ik koos wel voor een alternatieve route die zo’n 2,5 km langer was. Ondanks de tegenwerking ging het toch nog redelijk vlot.

Belangrijkste van de dag : de vloek van de fietsdag blijkt niet meer te bestaan ! Geen stukken gehad vandaag.

Frankrijk 1224.

De zeventienjarige Vincent, assistent van Gaspard, bibliothecaris van Graaf Philippe van LIngones voelt zich niet goed in zijn job. Maar dan ontdekt hij een geheim van zijn Heer en Meester. Hij denkt een slag te kunnen slaan door de graaf een beetje te chanteren.

Dat draait echter verkeerd uit. De graaf stuurt hem pad. Hij moet een zilveren ravenkop wegbrengen. Onderweg wordt hij aangevallen door rovers die het niet op zijn rijkdommen maar wel op zijn leven gemunt hebben. Ternauwernood kan hij ontsnappen en hij vlucht naar Engeland.

Een bos ergens in Engeland, 1224.

De vijfjarige Wilky woont met zijn vader Hudde, zijn moeder Meggy en een hoop broertjes in het bos. Plots staan er in het midden van de nacht enkele paters in witte gewaden voor de deur. Zij komen Wilky halen en nemen hem mee naar de abdij. Voortaan zal hij Regulus heten. In de abdij zitten nog meer jongens. ’s Nachts worden ze soms weggehaald en dan ondergaan ze heel geheimzinnige experimenten. Sommige jongens komen zelfs niet terug.

Langley Town, Norfolk, 1224.

De vijftienjarige Gisa helpt haar oom Thomas in de apotheek. Op een avond komt de kasteelheer, Baron Sylvain, haar opeisen. Voortaan zal ze niet meer in de apotheek werken maar wel in het kasteel van de baron. Ook de baron lijkt zich bezig te houden met heel vreemde experimenten.

Ogenschijnlijk hebben Vincent, Wilky en Gisa niets met elkaar gemeen maar toch kruisen hun paden. Een vurige climax biedt zich aan.

Tot zover het verhaal van THE RAVEN, het nieuwste boek van Karen Maitland. Alweer een verhaal waarin de sfeer van de middeleeuwen perfect wordt weergegeven. Doe daar nog wat bijgeloof, alchemie en de zoektocht naar het eeuwige leven bij en je hebt een spannend verhaal zoals enkel Karen Maitland ze weet te brengen.

Voorlopig is dit jammer genoeg het laatste boek van Maitland. Ik kan niet wachten op haar volgende.

Mijn volgende boek zal me terugbrengen naar het Londen van 1944 waar Sergeant Frederick Troy van de politie zich ondanks de moeilijke tijden misdaden probeert op te lossen.

Ik heb al veel concertzalen bezocht in België en Nederland maar voor zover ik weet was ik, tot gisteren, nog nooit in de Ancienne Belgique, a.k.a. den AB, in Brussel geweest.

Ik ben zo ergens in de jaren tachtig wel eens naar een Greenpeace benefiet in Brussel geweest en dat zou wel eens in de AB kunnen zin geweest maar zeker van ik daar niet meer van. ’t Is ook zo lang geleden hè ?

Enfin, gisteren ben ik er zeker geweest. De reden : UB40 (featuring Ali Campbell, Astro and Mickey Virtue). Dit is één van de twee groepen die momenteel rondtoeren onder de naam UB40. ’t Is allemaal vrij ingewikkeld maar je moet maar eens lezen op Wikipedia.

De AB probeert zijn concerten altijd te laten eindigen rond 22u30 zodat de mensen zonder problemen met het openbaar vervoer kunnen komen EN ook nog thuis geraken. Ze bieden dit zelfs aan voor een ronde prijs van 9 euro, vertrekkend vanuit eender welk Belgisch station. Heel handig, zeker nu de AB in de verkeersvrije zone van Brussel ligt.

Ze mochten er ook wel bijzeggen dat het vanuit sommige stations, zoals Mechelen, goedkoper is om een standaard weekendbiljet te nemen voor de prijs van 5,60 euro. Gelukkig heb ik wat ervaring als treinreiziger.

Ik zorgde voor het transport naar Mechelen en concertmaatje Conny zorgde voor de treintickets. Zoals verwacht had ik wel wat problemen om de juiste wandelroute van Brussel-Centraal naar de AB te vinden maar volgende keer gaat dat wel van de eerste keer goed lopen.

Over het concert zelf kan ik heel kort zijn : fantastisch goed. Die typische stem van Ali Campbell die voor mij UB40 zo herkenbaar maakt heeft nog niets aan kwaliteit ingeboet. En dan die meeslepende reggaemuziek … zalig. En een mens wordt er echt goedgezind van.

Na ruim anderhalf uur besloten we rustig terug naar het Centraal Station te gaan. Er stonden nog wel drie nummers op het programma maar door vroeger door te gaan hadden we nog de “vroege” trein en dat scheelt toch wel wat. Het was vandaag tenslotte werkendag.

Volgende week gaan we trouwens terug naar de AB, deze keer voor YES. En om in de sfeer te blijven heeft Suikerrock vandaag de resterende namen voor de vrijdag bekend gemaakt. Deep Purple hadden we al. Daar komen nog bij The Kids, The Sore Losers en Zornik. Suikerrock laat me dus andermaal niet in de steek.

Het blijven “tropische” temperaturen  dus maar weer naar een binnenactiviteit gezocht.

Een bezoekje aan de tentoonstelling in het kader van de Week van Amateur Kunsten leek wel een goed idee. Vorig jaar werd deze nog georganiseerd in een zaal van het klooster. Deze keer was het Zaal De Engel (a.k.a. de parochiezaal) en dat was toch veel gemakkelijker wanneer je met iemand in een rolstoel bij hebt.

De tentoongestelde kunst was trouwens ook veel beter. Van schattige schilderijtjes tot pakkende beelden geïnspireerd door de vluchtelingencrisis.

Ook een reeks aquarellen van Juf Josée, de kleuterleidster die me doorheen mijn allereerste schooljaar heeft geloodst. Ik herkende haar niet meer en zij mij niet meer maar daarvoor bestaan er gelukkig nog moeders.

Ja … ik heb nog zo’n 230 ongelezen boeken liggen.

Ja … ik weet dat ik gemiddeld 30 boeken per jaar lees.

Ja … ik weet dat ik bijgevolg nog voor meer dan 7 jaar boeken heb liggen

En waarom ga je dan toch nog naar het boekenfestijn om nog 7 boeken bij te kopen?

Ten eerste omdat je voor die prijs (nog geen 29 euro) die boeken niet kunt laten liggen. Ten tweede omdat die boeken, zoals ze bij ons zeggen, geen brood eten. Je kan die dus zonder problemen even laten liggen. Ze zullen niet slecht worden.

En ten derde … omdat dat nu eenmaal zaken zijn die je doet wanneer je verslaafd bent aan boeken. Nu ik verlost ben van mijn verslaving aan sigaretten (hout vasthouden) mag ik toch nog wel toegeven aan mijn verzamelverslavingen zeker ?

Sinds ik ben overgeschakeld van het joggen naar het wandelen is er één wandeling die ik eigenlijk niet mag missen en dat is die van de KWB in Peulis.

Peulis is immers niet alleen de thuisbasis van collega Heidi, er wonen ook enkele vriendinnen waarmee ik al eens boeken uitwissel of al eens een boekenfestijn bezoek of al eens een wandeling mee maak of al eens naar een concert ga.

Gelukkig wonen al die mensen in dezelfde straat. Die straat was iets voor negen dan ook de plaats van afspraak deze ochtend. Na een halve kilometer stappen waren we aan de start en daar kozen we voor de middelste afstand van 12 km (volgens het boekje) die 13 km zou zijn.

Het was niet mooiste wandeling ooit (de wandeling van 18 km die ik er vorig jaar heb gedaan was mooier) en het was zeker niet de meest fotogenieke wandeling maar het was een rustige wandeling, voornamelijk door bossen. Genieten van de natuur en ondertussen een gezellig klapke doen. Wel even schrikken wanneer er een joekel van een haas vanuit het bos plots in het midden van de weg springt. We weten nog altijd niet wie het hardst geschrokken was: de haas, zijne maat die nog in het bos zat of wij.

Na de wandeling was het dan “zoete inval” bij collega Heidi die ons op een heel smakelijke spaghetti trakteerde. En voor je het weet is het alweer tijd om naar huis te gaan.

Toch alweer een geslaagde wandeldag achter de rug.

1964 is niet alleen het jaar dat ons de Ford Mustang en de schrijver van deze blog opleverde.

1964 is ook het jaar waarin de drie stripverhalen die ik vandaag met de post ontving werden uitgegeven.

Als je ze ziet zou je nochtans niet denken dat ze meer dan 50 jaar oud zijn. Ze zijn in quasi nieuwstaat. Bovendien zijn twee verhalen van de hand van Jef Nys. Zelden gezien en zeker voor het prijsje waaraan ik ze op de kop heb getikt (9 euro inclusief verzendingskosten !)

Ach, soms heb je van die meevallers. Het vierde stripverhaal dat ik bij diezelfde verkoper volgde is trouwens voor een veel hogere prijs gegaan (maar niet naar mij).

Het verlengde weekend (wij maken vrijdag de brug) kon niet beter beginnen.

Als de ene het rustig aan wil doen omdat hij eergisteren 33 km heeft gewandeld en als de andere het rustig aan wil doen omdat ze overmorgen 16 km gaat lopen (van abdij tot abdij) dan wordt er rustig gelopen.

Bij zo’n zalige temperatuur van 15°C is het uiteraard niet moeilijk om het rustig aan te doen. Bovendien is er dan ook voldoende ruimte om bij te kletsen aan de oevers van de Nete. Even was er een beetje angst voor de ganzen aan de jachthaven en een beetje ergernis wanneer er aan de overkant van de oevers enkele jonge kerels een soort rookpijl aanstaken.

Verder was het puur genieten en had ik, verrassend genoeg, weinig of geen last van mijn lange wandeling.

Meer moet dat op een dinsdagavond soms niet zijn.

KLIK OP DE FOTO VOOR EEN GROTER EXEMPLAAR