Omaha

Dag 4 in Normandië en een vierde landingsstrand aan de lijst toegevoegd : OMAHA Beach. Omaha Beach is één van de twee Amerikaanse stranden.

Ik begon de dag in Colleville-sur-Mer. Daar is het Overlord Museum gevestigd. In tegenstelling tot de andere museums die ik al bezocht heb werd hier de nadruk gelegd op voorwerpen en materiaal dat ter plaatse werd gevonden. Het is begonnen als een verzameling van een man die als kind de oorlog heeft meegemaakt en nadien heeft geholpen met de heropbouw van Normandië. Kleine vondsten wisselen zich af met grote diorama’s. 

021.JPG

 Niet zover daar vandaan ligt het Normandy American Cemetery and Memorial. Met 9.387 graven is dit één van de grootste begraafplaatsen in de regio. Bovenop de klif van Omaha Beach gelegen grijpt dit bezoek volgens mij iedereen wel aan. Zeker wanneer je eerst het filmpje in het Visitor Centre bekijkt. De broers die aan de basis lagen van het Saving Private Ryan-verhaal liggen hier begraven. 

051.JPG

 In het nabijgelegen Saint-Laurent-sur-Mer ligt het Musée Mémorial d’Omaha Beach. Niet zo groot als Overlord maar toch wel interessant. 

085.JPG

 Laatste stop vandaag was La Pointe du Hoc in Cricqueville-en-Bessin. Deze uitstekende klif was een strategische verdedigingszone van de Duitsers. Het was aan het 2e Ranger Bataljon om niet alleen de top te bereiken maar ook om de kanonnen buiten werking te stellen. Ondanks zware bombardementen vooraf, die het landschap omvormden naar een maanlandschap met diepe kraters, bleek dit niet zo eenvoudig. 135 Rangers verloren er hun leven. 

125.JPG

113.JPG

 Morgen het laatste landingsstrand : UTAH Beach.

Gold

Dag 3 in Normandië : GOLD Beach.

De (zonnige) dag begon in Ver-sur-Mer. Daar ligt het Musée America Gold Beach. De naam van het museum vond ik wel bizar gekozen want de Amerikanen hebben niets met Gold Beach te maken. Gold Beach is immers een Engels strand. Eens ik binnen was begreep ik het wel. Het (kleine) museum is namelijk gewijd aan 2 onderwerpen: enerzijds de landing van D-Day en anderzijds de eerste postverbinding tussen Amerika en Europa. In 1927 vloog Admiraal Byrd met een Fokker, “America” genoemd, naar Europa. Hij miste Le Bourget door het slechte weer en stortte neer in zee ter hoogte van Ver-sur-Mer.

 

012.JPG

 

Een heel enthousiaste museummedewerker loodst de bezoekers er doorheen de geschiedenis van deze vlucht. Een andere museummedewerker heb ik trouwens tweemaal geholpen. Een eerste keer om haar te helpen enkele bezoekers te overtuigen om de 1 euro kostende Normandie Pass te nemen. Die 1 euro heeft me ondertussen al 10 euro korting opgeleverd. Een tweede keer door het stripverhaal over Operatie Overlord dat ik daar kocht enkel met muntgeld te betalen (en dat was zeer welkom).

 

019.JPG

 

Van Ver-sur-Mer ging het richting Arromanches aan Gold Beach. Net voor het dorpje ligt 360° Arromanches, een ronde cinema waar op 9 schermen rondom het verhaal van D-Day en de voorbereidingen er op worden verteld. De film duurt 19 minuten maar is wel heel mooi gemaakt. Vooral de beelden van de vernietigingen en de burgers op de vlucht grijpen naar de keel.

 

024.JPG

 

Van de cinema is een kleine wandeling naar het centrum van het dorpje waar het Musée du Débarquement ligt. In dit museum wordt vooral het verhaal van de Winstonhaven verteld. Op enkele dagen tijd werd in Arromanches immers een kunstmatige haven aangelegd. Dankzij deze haven konden er voldoende manschappen, materiaal en voorraden worden aangevoerd. Als je echter bedenkt dat de voorbereidingen voor deze haven al in 1942 begonnen dan kom je tot de conclusie dat D-Day op zich maar een klein schakeltje is in de oorlog. De restanten van de kunstmatige haven zijn trouwens nog duidelijk zichtbaar.

 

073.JPG

065.JPG

 

Laatste stop voor vandaag lag enkele kilometers verder in Longues-sur-Mer. Hier zijn vier kazematten en een commandopost te bezichtigen. In drie van de vier geschutsbunkers staan ook nog de 150 mm artilleriekanonnen. Het feit dat ze destijds duizenden kilo’s bommen op die dingen hebben gegooid en dat ze er nog steeds staan bewijst wel dat de Duitsers wisten hoe ze iets moesten bouwen.

 

089.JPG

 

Opvallend feit vandaag : op de meeste plaatsen die ik vandaag bezocht heb waren Nederlandstalige folders voorzien. Zelfs in de Carrefour heb ik “kipfilet” in plaats van “Blanc de poulet”,”Yoghurt & Fruit” in plaats van “Yaourt & Fruits” en “Chocoladewafeltjes” in plaats van “Gaufrettes enrobées de chocolat” gekocht.

Morgen is het de beurt aan de Amerikanen met Omaha beach.

Juno

Tweede dag in Normandië. Na Sword gisteren was het vandaag de beurt aan JUNO Beach.

Op weg naar Courseulles-sur-Mer had ik twee tussenstops gepland. Eerst de Hillman Bunker in Colleville-Montgomery en dan de radarpost van Douvres-la-Délivrande.

De Hillman bunker die op 7 juni 1944 werd veroverd door het 1ste Bataljon van het Suffolk Regiment wordt sinds 1990 onderhouden door les Amis du Suffolk Regiment. Je kan de site vrij bezoeken. Eén van de bunkers is ingericht zoals het in 1944 was maar die was vandaag niet open voor het publiek dus dat was een beetje een tegenvaller. Toch was het een bezoekje waard.

 

018.JPG

 

Het Musée Radar in Douvres was dat zeker. Deze radarpost, gebouwd in 1941, vormde een belangrijk deel van de Atlantikwal. Eén van de bunkers is ingericht als museum (gespreid over drie verdiepingen !) en geeft een goed beeld van het belang van de radar.

 

043.JPG

 

Ook in Douvres heb ik de eerste militaire begraafplaats bezocht. In Douvres liggen 1.123 soldaten begraven. De meesten zijn Brits maar er liggen ook 180 Duitse soldaten op dat kerkhof en dat vond ik toch bijzonder. Als je dan de leeftijden bekijkt maakt het eigenlijk niet zoveel uit. Ze waren allemaal veel te jong.

 

064.JPG

 

Laatste stop vandaag: Centre Juno Beach in Courseulles-sur-Mer. Juno Beach is een “Canadees” strand. Toch wel bijzonder aangezien het voornamelijk Canadezen zijn die Vlaanderen hebben bevrijd. Bij ons ligt er zelfs een Canadese piloot begraven. Het museum richt zich uiteraard op de Canadezen, niet alleen zij die de landing hebben meegemaakt (zo’n 14.000) maar ook de 1.000.000 anderen die vrijwillig naar Europa zijn gekomen om te strijden. Op een bevolking van slechts 11.000.000 kan dat wel tellen.

 

109.JPG

 

Viermaal per dag kan je ook een geleid bezoek in de ondergrondse Kommandobunker maken, tweemaal in ’t Frans, tweemaal in ’t Engels. Aangezien het aanwezige personeel allemaal uit Canada komen is die tweetaligheid geen probleem. Tijdens deze rondleiding die wordt afgerond op het strand zelf krijg je door de vakkundige uitleg een klein beetje een idee van de omvang van Operatie Overlord.

 

130.JPG

 

Morgen terug naar de Britten en Gold Beach.

 

135.JPG

 

Sword

 

Eerste dag in Normandië. Op het programma: SWORD BEACH.

 

Eerste stop : La Batterie de Merville. Dit Duitse bolwerk werd op de vooravond van D-Day door de Engelsen ingenomen maar wel tegen een hoge prijs. 650 paracommando’s werden gedropt maar nog vóór de echte aanval begon waren er al 500 gesneuveld, de meesten onder hen verdronken in de moerassige gebieden rondom. Veldmaarschalk Rommel had immers alle weilanden onder water doen lopen.

 

002.JPG

 

 

De 150 resterende militairen moesten zich behelpen met de weinige wapens die ze hadden maar na een harde strijd is het hen toch gelukt. De helft van hen overleefden het helaas niet. Ook langs Duitse kant was de tol hoog. De bunkers zijn ingericht als museum. Eén van hen is zelfs gewijd aan de Belgische brigade Piron.

 

023.JPG

 

 

Van Merville was het maar een paar minuten rijden naar Benouville waar het Pegasus Memorial museum ligt. De Pegasus brug is die fameuze brug uit The Longest Day waar de geallieerden over trokken onder begeleiding van een Schotse doedelzakspeler, Bill Millin.

 

057.JPG

054.JPG

 

 

Derde en laatste stop voor vandaag was Ouistreham gelegen aan Sword Beach. Hier zijn twee museums gewijd aan D-Day: Musée n° 4 Commando en Musée du Mur de l’Atlantique. Centraal in het eerste museum staat de 4e Brigade commando. 177 Franse commando’s onder leiding van Commandant Philippe Kieffer. Vier jaar na hun “vlucht” naar Engeland was het voor deze mannen bijzonder emotioneel om op 6 juni 1944 hun land te helpen bevrijden. 10 onder hen sneuvelden bij de invasie.

 

075.JPG

 

 

Het tweede museum is in feite de commando-bunker van de Atlantikwall in Ouistreham. Verspreid over 6 verdiepingen wordt het verhaal van de invasie op Sword beach verteld. Er staat ook een landingsvaartuig dat door Steven Spielberg werd gerestaureerd en werd gebruikt in Saving Private Ryan.

 

080.JPG

 

 

Alhoewel de dag grauw en grijs was begonnen was in de namiddag behoorlijk zonnig. Met een wandeling van 5 km over Sword Beach werd de eerste dag afgesloten. Morgen vermoedelijk Juno en/of Gold Beach.

 

115.JPG

 

 

Péage

Telkens België laat vallen dat ze wel eens een autowegenvignet zouden willen introduceren hoor je langs alle kanten protest (met onze Noorderburen op kop).

Maar tegen de péage in Frankrijk hebben ze geen bezwaren. En die kan nochtans ook tellen. Ik heb vandaag een goeie 400 km op Franse bodem gereden en dat heeft me toch 31 euro gekost. En dat is maar voor één dag hè. En zoveel beter vind ik die Franse autosnelwegen toch niet. De Pont de Normandie mag dan een mooie brug zijn, 5,60 euro om er over te rijden is niet weinig.

Rustig waren ze wel vandaag. Nergens file, ook niet aan de péage-stations (zelfs op de Antwerpse ring kon ik gewoon doorrijden!). Het was dan ook gezellig cruisen aan een gezapig maar economisch tempo (4 liter per 100 km).

Af en toe eens stoppen op een parking om de roep der natuur te beantwoorden en voor ik het wist was ik op mijn bestemming : l”Hôtel du Golf in Cabourg.

Vandaag doen we het verder rustig aan en morgen begint de Beach Holiday. Ik begin vermoedelijk met Sword Beach.

 

007.jpg

009.jpg

010.jpg

 

D-Day

Nog ene keer slapen en ik trek er weer even uit.

Bestemming is deze keer Normandië. Uiteraard staat deze vakantie vooral in het teken van Wereldoorlog II en de invasie van 06-06-1944, beter bekend als D-Day.

Geschiedenis is altijd één van mijn favoriete vakken geweest op school, samen met Engels. Misschien ligt daar wel de oorsprong van mijn latere liefde voor de Britse Eilanden ?

Wereldoorlog II (en de jaren vooraf) intrigeren me in het bijzonder. En dan is het vanzelfsprekend dat ik ooit eens een bezoek moest brengen aan Normandië en zijn stranden. Dit jaar werd de 70ste verjaardag van D-Day gevierd en het leek me dan ook gepast om nu naar Cabourg te rijden.

Een reactie die ik de laatste tijd wel vaker kreeg wanneer ik vertelde dat ik naar Normandië op reis zou gaan was “ge weet toch wel dat dat niet in Engeland ligt hè?”. Natuurlijk weet ik dat. Maar net als Bretagne (dat ik twee jaar terug bezocht) beschouw ik Normandië ook een beetje Angelsaksisch. Kwam William the Conqueror niet uit Normandië ? Werd Engeland niet jaren door Normandiërs geregeerd ?

Ik ga er in ieder geval van genieten, Engeland of niet. Vanavond nog even naar The Longest Day zien en morgen op weg naar “het zuiden”. Alleen maar opletten dat ik op de E17 in Gent niet naar rechts richting Zeebrugge rijKnipogen.

 

invasion2.JPG

 

 

Koud Vuur

Net op tijd heb ik “Koud Vuur” van John Lawton uit kunnen lezen. Daardoor zal ik met een nieuw fris boek op vakantie kunnen vertrekken.

Koud Vuur was een boek dat zeer in de smaak is gevallen. Zo goed dat ik het jammer vind dat ik de eerste twee verhalen van Inspecteur Frederick Troy niet heb gelezen. Niet dat het echt nodig is om te kunnen volgen maar zoals zo vaak helpt het wel om bepaalde situaties te vatten.

Het verhaal speelt zich af in Londen in 1956. In volle koude oorlog komen de sovjetleiders Chroesjtsjov en Boeganin naar Londen. Troy, wiens grootouders in het begin van de 20ste eeuw Rusland zijn ontvlucht, krijgt de opdracht om als lijfwacht van de heren te functioneren. Aangezien hij de Russische taal machtig is hopen ze zo om op die manier wat te weten te komen over de plannen van de opperste sovjet.

Dan wordt in de buurt van het Russische schip het onherkenbaar verminkte lijk van een duiker gevonden. Troy raakt geïntrigeerd en gaat op onderzoek uit. Wanneer nog andere mensen overlijden wordt duidelijk dat iemand niet wil dat de waarheid aan het licht komt. Maar welke kant is gevaarlijk ? De KGB ? MI5 ? MI6 ?

Ik heb genoten van dit boek en zodra ik de kans krijg schaf ik me de twee andere boeken ook wel aan. Lawton schetst een prachtig beeld van het naoorlogse Verenigd Koninkrijk. De figuur Troy is ook wel interessant.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

 

koudvuurgroot.JPG