(een beetje) Terug naar normaal

Na 9 lange weken thuisblijven en thuiswerken ben ik afgelopen vrijdag eindelijk nog eens naar Peulis gereden. Gelukkig wist ik de weg nog zonder mijn GPS  te moeten gebruiken 😉.

Het was een warm weerzien en de 9 weken in afzondering waren snel vergeten, behalve bij Jup de kater. Hoewel hij eerst ook heel blij leek te zijn dat ik terug was. Maar toen besefte hij dat ik ‘m 2 volle maanden met die drie vraalie alleen had gelaten en hij eraan dacht dat ik moest gestraft worden. Eerst een paar knuffels komen vragen en dan ostentatief zijn rug keren en op de leuning van de zetel gaan zitten. Voor de rest kreeg ik heel de zaterdag nog veel vieze blikken. Gelukkig zijn we deze namiddag terug vriend geworden en hebben we samen een dutje gedaan op het schommelbankje 😉.

Het deed ook wel deugd om de vooruitgang in de tuin te zien. Vooral de bloemenweide in het achterste gedeelte is bijzonder mooi.

Vandaag dan nog een mooie wandeling gemaakt naar de Peulte bossen.

Samengevat : een zalig weekend gehad. Even de tijd genomen om de Coronacrisis even te vergeten.

En morgen? Dan beginnen we aan onze 10de week thuiswerk.

Gat in de ozonlaag

Het lichtje aan het einde van de tunnel lijkt alsmaar groter te worden.

Het bezoeken van je partner wordt niet langer beschouwd als een niet-essentiële verplaatsing. Tenminste, zo interpreteren wij dat toch. Volgend weekend dan ook voor de eerste keer in twee maanden nog eens naar Peulis. Dat is uiteraard heel goed nieuws maar wel nieuws met een zwart randje. Er is nu immers ook een tweede gat in de ozonlaag. Ik heb het er zelf in gesprongen, zo blij was ik 😉.

Verder valt er over de afgelopen week niet veel te vertellen. Als je wil weten wat ik gedaan heb volstaat het om de blog van vorige week te lezen 😉.

Er zijn weer wel enkele mooie wandelingen gemaakt waarbij er niet alleen enkele mooie foto’s zijn gemaakt maar ook elke dag wat “suikerij” werd verzameld. Wij gebruiken die term voor molsla, de groene, eetbare, blaadjes onderaan de paardenbloem. Onze kippen zijn er verzot op.

Of er deze week veel zal gewandeld worden zal afhangen van het weer vrees ik. Dat is een beetje koffiedik kijken.

Maar dat er voor de negende week op rij gaat worden thuisgewerkt staat wel vast.

Einde van de tunnel

Zou er toch een lichtje schijnen aan het einde van de lockdowntunnel?

7 weken ondertussen. Het dipje van vorig weekend zijn we wel te boven gekomen. De dagelijkse routine blijft quasi ongewijzigd: opstaan, krant halen en lezen tijdens het ontbijt, werken, eten, afwassen, korte wandeling, werken, langere wandeling, eten, beetje tv kijken, een beetje Microsoft Solitaire spelen, videochatten met Conny, slapen, opstaan, krant halen en lezen tijdens het ontbijt ….

Maar ja, de regels worden vanaf morgen een beetje versoepeld. Niet in die mate dat wij het graag zouden hebben maar toch.

Thuiswerken blijft bij ons wel de norm. Het ziet er naar uit dat ik Kantoren De Hertoghe nog niet onmiddellijk ga terug zien. Niet dat ik daar rouwig om ben hoor. Op dit moment voel ik me thuis beter.

Eén ding moet ik wel blijven herhalen, die hele lockdown heeft me bevestigd, voor zover dat nog nodig was, dat ik het geluk heb in een dorp te wonen waar nog heel veel groen is.

Even een dip

Zes weken zijn we ondertussen ver. Zes weken in lockdown (light).

Even dacht ik het licht op het einde van de tunnel te zien nadat één of andere idioot een werknota voor de Veiligheidsraad had gelekt. Daar stond immers in dat binnen afzienbare tijd “samenscholingen” van maximum 10 mensen mogelijk zouden zijn. Helaas blijkt dat nog niet zover te zijn. Dat heeft gisteren toch wel echt voor een dip gezorgd.

De kans is wel groot dat ik vanaf 4 mei stoffen kan gaan kopen. En een week later gaan mogelijk alle winkels open. En de meeste bedrijven ook al zou thuiswerk de norm blijven. Ik zou ook mogen gaan tennissen, golfen, paardrijden, vissen …

En nog een week later is er een (kleine?) kans dat ik terug bij Conny op bezoek mogen gaan.

Er wordt dus duidelijk de nadruk gelegd op economie. In eerste instantie zijn we personeel, in tweede instantie consument en pas dan zijn we mens. Al hoor ik aan de ene kant dat ik toch wel bij Conny op bezoek zou mogen. Maar aan de andere kant hoor ik dan weer het tegenovergestelde van iemand die tot twee keer toe terug naar huis is gestuurd. Ik heb het dan maar zelf gevraagd rechtstreeks aan de betreffende dienst

Het zou toch zoveel beter zijn wanneer die politiekers bezig zouden zijn met het oplossen van de crisis in plaats van met het uitzoeken op welke manier ze de tegenstander het meeste schade kunnen toebrengen terwijl ze zelf zoveel mogelijk stemmetjes kunnen winnen.

Eén voordeel heeft dit alles wel. De afgelopen 6 weken heb ik de natuur in de buurt wel helemaal zien openbloeien … letterlijk dan.

Groundhogday

GROUNDHOGOoit die film met Bill Murray gezien? De man die dag na dag dezelfde dag beleeft?

Ik wel, ook al kan ik me er heel weinig van herinneren dus een hoogvlieger zal het niet geweest zijn. Maar ik heb wel het gevoel dat ik in dezelfde situatie zit en dat ondertussen al 5 weken. Slapen, eten, werken, eten, werken, wandelen, eten, beetje tv kijken, Whatsapp videochatten met Conny, slapen, eten, werken, eten, werken, wandelen ….

In het weekend valt het werken weg maar dat wordt dan vervangen door klusjes en koken. Maar verder dus hetzelfde en hetzelfde en nog eens hetzelfde. Je weet dus echt niet meer welke dag het is. Volgens één van de collega’s in onze Whatsapp groep zijn we Maanderdag de elftiende van Meipril maar daar heb ik mijn twijfels over. Volgens mij is het Sint Juttemis 😉.

Nog een nadeel van de Lockdown … sinds het begin ervan heb ik nog geen letter gelezen. Hoe kan dat nu vraagt u zich misschien af? Wel  … ik ben een treinlezer en geen thuislezer. Het lukt me gewoon niet.

Gelukkig kan ik nog wandelen en woon ik in een bijzonder mooie omgeving om in te wandelen.

Noordoostzuidwestenwind

’t Is haast niet te geloven maar de laatste dag dat ik, voorlopig, de deuren van Kantoren De Hertoghe achter me dichtsloeg was een maand geleden.

Het dichtslaan is wel figuurlijk bedoeld want wij hebben een draaideur en die kan je moeilijk dichtslaan.

Enerzijds lijkt het alsof het gisteren was, anderzijds lijkt het een eeuwigheid geleden.

Tot die dag had ik dus al welgeteld één dag thuisgewerkt, die paar zondagen waarop een implementatie moet worden geteste niet te na gelaten uiteraard. Eén dag dus. Ondertussen zijn er dat 19 want vandaag had ik een dagje vakantie genomen. Soms moet je eens niet gaan werken en een dagje thuisblijven 😉.

Vandaag niet gaan wandelen maar een kort fietstochtje gedaan met moeder. Niet te ver want er stond weer behoorlijk wat wind. Ik begin te begrijpen waarom mijn broer in de Westhoek zo’n hekel heeft aan de wind. En wind dit zowel op de heenrit als de terugrit in het nadeel blaast … dat moeten ze me ook nog eens uitleggen.

Verder is de voorbije week weer vooral gewandeld. Dat het in uw kot blijven mentaal zwaar is eergisteren bewezen toen ik de foto’s van de afgelopen week wilde downloaden. Bleek ik gewoon twee dagen op pad te zijn geweest zonder SD-kaartje in de fotocamera.

Dat heb ik gisteren goedgemaakt. Enkele resultaten zijn hieronder te bezichtigen.

Verder zal het een vrij rustig Paasweekend worden. Een beetje wandelen, een beetje joggen, een beetje fietsen. Ik had hier liever “een beetje struiken planten in de Pieperstraat” geschreven maar zolang de Marc dit een slecht idee vindt luisteren wij naar de Marc, hoe onbegrijpelijk dit ook schijnt te lijken voor anderen.

In uw kot

Gelukkig zitten we nog met een lockdown-light zodat we nog eens kunnen buitenkomen. Het zou anders waarschijnlijk een pak lastiger zijn.

Het doet wel raar hoor, gaan wandelen in het lentezonnetje tijdens het weekend zonder Conny 😦

Maar aan de andere kant … ik heb tijdens deze eerste lockdown-week toch 39 km bijeen gewandeld en ook nog eens 11 km gejogd.

Morgen gaan we de tweede week thuiswerk in. Ik heb me ondertussen wel vrij goed georganiseerd dus dat zal wel meevallen. Zolang ik me maar aan mijn schema hou : ochtendwandeling, werken, lunch met middagwandeling, werken, avondwandeling of -looptochtje. En tijdens het werken af en toe eens een break nemen om een stuk fruit te eten en een frisse neus te halen.

Tijdsbesef

Dag 3 van het thuiswerk en de eerste nevenverschijnselen beginnen zich te tonen.

Welke dag zijn we nu weer? Op het werk is dat simpel. Buurvrouw Heidi is er niet? Dan is het woensdag of vrijdag. Staan er frieten met steak op het menu? Dan is het donderdag.

Nu lijkt dat veel moeilijker. Niet zo moeilijk als uw vriendin gedurende 3 weken niet zien maar daar slaan we ons ook wel doorheen.

Gelukkig is het weer nog goed zodat er kan gejogd of gewandeld worden want dat mag nog altijd. Al moet ik zeggen dat het niet altijd even eenvoudig is om anderhalve meter afstand te houden.

Vandaag ben ik nog eens met moeder gaan wandelen. 4 km hebben we gedaan en onderweg weer mooie dingen gezien.

Veel water, weinig schapen

Gisteren konden we door omstandigheden niet gaan wandelen. Jammer want het was er echt wel het weer voor. Maar dat zou ons vandaag niet overkomen.

Om half negen stonden we al aan de kerk in Itegem voor een wandeling. En ondanks de strakke wind was het best mooi weer.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons langs de Nete naar de Averegten zou brengen. Op die manier konden we de effecten van de regen van de afgelopen weken combineren met de lammertijd die ondertussen toch ook begonnen is.

Het stuk langs de Nete was indrukwekkend. Zo ver je kon zien water, water en nog eens water. Bijzonder mooi om zien, zeker in combinatie met de wolken.

Het probleem was echter ook dat de paden van het wandelknooppuntennetwerk ook onder water stonden. En niet zo’n klein beetje hè, neen hoor, zeker een halve meter water.

Dan maar onverrichterzake teruggekeerd op onze voetstappen en met de auto naar De Averegten gereden. Daar het “klassieke” joggingpad gewandeld maar lammetjes hebben we niet gezien. Hooguit een paar schapen die wel drachtig leken maar geen enkel schattig wollen pluisje te zien.

Dat was op zich wel jammer maar we hebben onze wandeling toch maar weer gehad. En net op tijd want we zaten nog niet terug in de auto en het begon te regenen.

Keizers

Dit weekend stond in het teken van de keizers.

Afgelopen vrijdag met het véloke naar het zuid in Antwerpen waar ik had afgesproken met Conny. Een hamburger gegeten in een verlaten Ellis Burger en dan te voet naar Borgerhout waar we verwacht werden in de mooiste concertzaal van het land … De Roma.

In de Roma werden we eerst opgewarmd door RAMAN, een Gentse groep die veel potentieel toont maar die op dit moment nog niet standvastig genoeg is.

Om 21u, 10 minuten later dan voorzien, betraden de heren van Kaiser Chiefs het podium op de tonen van Money for Nothing van Dire Straits. Ik had ze al twee keer eerder gezien, eenmaal op de wei van Werchter in 2012 en eenmaal op de Markt in Tienen in 2013. Maar bij Conny stonden ze behoorlijk hoog op de bucketlist dus moesten we echt wel gaan. Toen wisten we uiteraard niet dat ze later dit jaar nog eens terugkeren naar die wei in Werchter.

Ze waren goed, zelfs heel goed. Maar ze waren niet zo goed als 7 jaar geleden. Wat misschien wel logisch is. Zeven jaar geleden had ik waarschijnlijk ook nog net iets meer energie dan nu (al lijkt mijn energie de laatste 4 jaar en zeker de laatste twee jaar wel terug te zijn toegenomen 😉).

kaiserchiefs

Het was in ieder geval de verplaatsing naar Borgerhout waard geweest.

En ook vandaag stond de dag in teken van een keizer. Nu ja, we zijn gaan wandelen in Herentals en daar hebben ze toch een standbeeld staan van een Keizer? Zoek het maar eens op in Google : keizer + Herentals.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons van het station naar het Olens Broek zou brengen waarbij we een stuk langs de Kleine Nete zouden wandelen. Het water van die Nete stond trouwens behoorlijk hoog. Sommige stukken viel het nog mee maar op andere stukken waar de wind vrij spel had en waar de regen ons teisterde waren minder leuk.

Maar we kunnen toch maar weer 8 km bijschrijven op onze teller. Genoeg om morgen een nieuwe werkweek aan te vatten.