walkingwithluc

Naarmate het einde van een jaar nadert verschijnen er her en der “de lijstjes”. Ik zal dan maar mee op de kar springen en ook aan mijn lijstjes beginnen zeker?

Het eerste lijstje gaat over boeken. 22 boeken zijn de revue gepasseerd:

• Angus Donald : Vogelvrij
• Barry Turner: Karl Dönitz – De laatste dagen van het derde rijk
• David Thomas: Ostland
• Dimitri Bontenakel: De steek van de schorpioen
• Gé Bosschee: De bovenwereld (a.k.a. Bloedgeld)
• Ian Rankin: Kat & Muis
• John Lawton: Black Out
• Karen Maitland: The Raven’s Head
• Linda Van Rijn: De jaarclub
• Linda Van Rijn: Last Minute
• Linda Van Rijn: Piste alarm
• Louis Van Dievel: De Pruimelaarstraat
• Ludo Geluykens: Adellijke intriges
• Ludo Geluykens: Een drug te ver
• Ludo Geluykens: Moord aan de Balie
• Ludo Geluykens: Afrekening in het bedrijf
• Paul Goeken : De Orde
• Philip Kerr: De man zonder adem
• Philippa Gregory: Three Sisters, Three Queens
• Robert Schneider: Jan van Leiden
• Terry Hayes: Ik ben Pelgrim
• Willem Asman: Britannica

Meestal is het enorm moeilijk om een favoriet te kiezen maar dit jaar is het eenvoudig. Het beste boek dat ik dit jaar (of misschien zelfs de afgelopen jaren) gelezen heb is zonder enige twijfel Ik ben Pelgrim van Terry Hayes. Op de tweede plaats volgt dan Three Sisters, Three Queens van Philippa Gregory en de top drie wordt vervolledigt door Jan van Leiden van Robert Schneider.

 

Mei 2016. Goed nieuws ! Henk Hofstede, Robert Jan Stips en Rob Cloet, beter bekend als NITS, komen naar België! En laat Nits nu net DE favoriete groep van Conny zijn. Bovendien is Urk, hun dubbele live elpee, één van mijn favoriete elpees zijn. Geweldig nieuws toch?

Eigenlijk toch niet want er waren twee nadelen. Nadeel 1 : ze traden op tijdens de Gentse Feesten. Feesten die altijd heel, heel druk zijn. Wij houden echter niet van drukte. Nadeel 2 : het optreden ging rond middernacht door. Wij zijn geen twintig meer en houden niet van te late concerten.

Toch een beetje teleurgesteld dus tot ik even een kijkje ging nemen op hun website en zag dat ze op 22 december zouden optreden in ’s Hertogenbosch. Dat is vlak bij de deur, zelfs dichterbij dan Oostende. Lang hebben we dan ook niet getwijfeld om ticketjes voor het W Poppodium te bestellen.

Om geen risico’s te lopen wat het weer betreft (6 jaar geleden lag er op dit moment 30 cm sneeuw weet je nog?), heb ik niet lang getwijfeld om een paar hotelkamers te boeken. Tenslotte vier ik niet alleen mijn verjaardag, ik ben ook nog een jaar rookvrij. Is er een leukere manier om een geslaagd concertjaar af te sluiten?

Het antwoord is neen want die anderhalve dag in Den Bosch bleek een voltreffer te zijn. Het is een heel gezellige stad, plezierig om te wandelen en er is onder andere het museum dat gewijd is aan Jeroen van Aken, beter bekend als Jheronimus Bosch. Gevestigd in een voormalige kerk worden vele (heel realistische) reproducties van zijn werk tentoongesteld.

Er was wel weinig volk. Misschien daarom dat gids Wim Verhoeven ons af en toe wat extra interessante uitleg kwam geven. Zo zal ik nooit nog op dezelfde manier naar een café, restaurant of hotel gaan waar de naam Zwaan in komt.

Voor we het wisten was het tijd om ons om te kleden, een hapje te gaan en eten en ons naar de voormalige fabrieken van Willem II Sigaren te trekken voor de belangrijkste reden van ons bezoek. Onderweg stopen we om een te eten in http://www.almundo.nl/. Een klein maar gezellig restaurantje waar het eten geweldig lekker is.

Over het concert zelf kan ik kort zijn : het was gewoon heel, heel goed. Gelukkig voor mij speelden ze vooral hun “ouder” werk, het werk dat ik een beetje ken. Niet iedereen zal Nits kunnen appreciëren maar mij ligt het wel.

Na een korte nacht hebben we Den Bosch nog wet verder verkend. Het bezoek aan het Noordbrabants museum beviel ons stukken beter dan het Stedelijk Museum de dag ervoor. Kort na de middag was het dan helaas tijd om terug naar België te trekken. Het had gerust langer mogen duren. We gaan in ieder geval de kalender van W2 Poppodium in de gaten houden want dit is voor herhaling vatbaar.

Begin september 2001. New York. Rechter Stephen Stills krijgt vanuit Nederland het bericht dat zijn grote liefde en schoonzus is overleden.

Na de begrafenis komt hij via de mysterieuze Ellen in het bezit van een sleuteltje dat eerst in het bezit was van zijn tweelingbroer die het had gekregen van hun vader die het op zijn beurt had gekregen van hun grootvader.

Het sleuteltje leidt naar een kluis onder de WTC-torens in New York. In die kluis ligt het dagboek van zijn grootvader. Een dagboek dat begon op 27 juni 1914 in Sarajevo en eindigt op 15 maart 1918. Naast de grootvader van Stills zijn er nog 4 andere dabgoekschrijvers geweest die, in opdracht van Kaiser Wilhelm II, hun relaas bijhielden.

Eén dag na de eerste aantekening in het dagboek zal de Oostenrijkse kroonprins Frans Ferdinand en zijn vrouw worden vermoord door Gavrilo Princip. Een moord die volgens de overlevering de oorzaak is van de eerste wereldoorlog. Tenminste dat dacht iedereen maar wat was er echt en wat niet?

En waarom komen “de vijf” (of hun nazaten) elke 20 jaar en 1maand na de dood van de keizer samen in het Nederlandse De Hoorn?

Stills heeft nog tot de volgende bijeenkomst de tijd om te beslissen hoe het nu verder moet. Die dag …11 september 2011 komt snel dichterbij.

Britannica van de Nederlandse schrijver Willem Asman is een spannende thriller met een vleugje feiten er in. Hij schetst een mooi beeld van wat er in de wereld van spionage en geheime diensten zou kunnen afspelen. Na het lezen begin je misschien vragen te stellen bij alles wat je op het nieuws hoort of ziet. Het is niet zo erg als na het lezen van De Koningsmaffia van Andreas Esbach maar het zou wel waar kunnen zijn.

Vorige maand zijn we vanuit Poederlee naar het IJssloeberke in Tielen gewandeld om daar eens van hun ambachtelijke ijskreem te genieten.

Gisteren zijn we naar hun tegenhanger in Bonheiden gewandeld … de Blijdenberghoeve. Vanuit Peulis een gezellige wandeling van zo’n 9 kilometer (heen en terug).

En uiteraard hebben we onderweg ook weer van alles gezien, leuke dingen, bizarre dingen, lelijke dingen …

Op één vraag hebben we echter geen antwoord gekregen : waar verkopen ze nu de beste ijskreem. We zijn er nog niet uit en zijn dan ook verplicht om volgend jaar nog meer onderzoek te doen.

 

Zoals ik afgelopen zondag al aangaf hebben we dit jaar nog één concert te gaan en dat zit het er op. Nu ja, toch voor 2016. Op de planning voor de eerste helft van 2017 staan immers al 10 concerten en daar hebben we vandaag, met The Kooks in de Ancienne Belgique een elfde concert aan toegevoegd.

De naam The Kooks zei me niks toen Conny het berichtje doorstuurde maar het is niet de eerste keer, en hopelijk ook niet de laatste keer, dat één van ons de andere “meesleurt” naar een concert dat dan heel goed blijkt mee te vallen.

Ik denk niet dat ik uit mezelf bijvoorbeeld naar Blaudzun of Nathaniel Rateliff zou zijn gegaan en zij zou nooit op het idee zijn gekomen om naar Status Quo te gaan en nog minder om een concert van Ennio Morricone bij te wonen. Ik zou ook nooit naar bijvoorbeeld Warhaus of Jonas Winterland gaan maar ze staan wel op ons programma voor volgend jaar.

Toch hebben we dit jaar feitelijk nog maar twee mindere concerten gehad. Er was Trixie Whitley. Een enorm talent maar het concert was gewoon niet goed. Rotslecht voorprogramma en voor de rest veel maar dan ook veel te luid. En Tony Joe White, waar ik zelf heel veel van verwachtte, viel ook tegen. Voor de rest hebben alleen nog maar meevallers gehad.

En dat zal met The Kooks ook wel zijn. Blijkt immers dat één van hun grootste hits één van die nummers is waar ik blij van wordt wanneer ik het op de radio hoor. Ik wist alleen niet wat de titel ervan was en nog minder dat het van The Kooks was.

En zo komt je snel een tiental concerten en één festival. Voorlopig één festival. Suikerrock staat immers al vast. Ik zou ook graag minstens één dag naar Graspop gaan maar dan moeten er toch eerst flink wat namen worden bekend gemaakt.

De topper voor vrijdag, Rammstein, wil ik wel eens zien, tenminste als er nog andere klinkende namen op de affiche komen. De topper van zaterdag, Deep Purple, vond ik op Suikerrock dit jaar zodanig tegenvallen dat die me niet naar de wei van Dessel kunnen lokken. Ik heb trouwens ook het gevoel dat ze KISS nog eens naar de Kempen halen. Ze doen een Europese tournee en komen al zeker naar Rotterdam. Maar ook daar zit ik met een probleem. Ik ben een heel grote KISS-fan en heb, op één na, alle Belgische concerten sinds 1980 gezien maar … ze vielen me een beetje tegen bij hun laatste passage in 2015. Afwachten dus.

Wat als … er een wandeling is in Lier met vertrek in de straat van je loopmaatje?

Dan spreek je natuurlijk om eens samen te gaan wandelen in plaats van te gaan joggen. Even leek het wel of ik niet in Lier zou geraken. Zelden zoveel verkeer gezien op weg naar Lier (en terug trouwens ook).

Vaak ben ik de eerste op de afspraak maar door de file onderweg was ik grandioos verslagen door Conny. Nu ja, we zouden toch maar de 6km doen dus tijd genoeg. Even Sally en zoontje Cédric opgehaald en naar het vertrekpunt gegaan.

De wandeling op zich was heel leuk. Ik heb zes jaar school gelopen in Lier en er ook zes jaar op internaat gezeten. Ik ga al jaren naar Lier om te joggen. Dan zou je denken dat je de stad wel kent maar ik toch weer op veel plaatsen geweest waar ik nog nooit eerder ben geweest.

Uiteindelijk hebben we een heel gezellige namiddag gehad met net geen 8 km op de teller.

Het jaar zit er bijna op en ook het concertnajaar is bijna voorbij.

Gisteren stond het voorlaatste concert van het jaar op het programma. Nog niet zo heel lang geleden vroeg Conny of ik geen interesse had in Blaudzun. Nu ken ik die man enkel van zijn passages bij Karl Vannieuwkerke en weet ik dat hij een bizar kapsel heeft en een dikke bril.

Muzikaal kende ik hem niet. Dat heeft ook z’n voordelen want dan zijn de verwachtingen niet zo hoog gespannen en kan het niet tegenvallen. Na een wandelingetje door Leuven en een smakelijke hap in den Domus stonden we goed op tijd aan de deuren van Het Depot. Er stond nog niemand aan te schuiven. Dat wordt een mooie zitplaats dachten we nog. Helaas … geen zitplaatsen deze keer, tenminste geen zitplaatsen waar je iets zag want er hing een groot gordijn voor.

Kim Janssens in het voorprogramma wist ons alvast aangenaam te verassen met zijn mooie “singer-songwriter-liedjes”. Om halftien was het dan de beurt aan Blaudzun. Wat kan ik zeggen over de man? Geweldige stem, sterke nummers maar vooral energie … veel energie. Dat geldt ook voor de fantastische band die achter hem staat. Volgens mij moeten die na zo’n optreden niet alleen aan de zuurstof maar moeten ze zeker nieuwe batterijen krijgen.

Het was een topconcert dat zeker zijn plaats verdient in de top 5 van dit jaar (en mogelijk zelfs in de top 3). Volgend jaar in maart komt hij terug naar België. Misschien moeten we dan maar eens teruggaan. De Vooruit in Gent staat niet vaak op onze kalender.

Susan Waterberg is al vijf jaar gelukkig getrouwd met haar man Hugo. In plaats van het traditionele etentje op hun huwelijksverjaardag wil ze voor deze speciale aangelegenheid wel iets speciaals.

Ze schakelt haar schoonouders in om op hun driejarig zoontje Stijn te passen, regelt een week vakantie voor haar man en boekt een last minute vakantie : 8 dagen naar Hurghada in Egypte.

Wat begint als een paradijselijke vakantie ontaardt in een nachtmerrie wanneer ze willen gaan duiken. Voor Hugo wordt dit het hoogtepunt van de vakantie aangezien hij zo van zijn PADI, zijn duikbrevet, kan genieten. Voor Susan wordt het vreselijke terugkeer naar haar verleden, een verleden dat ze angstvallig voor haar man heeft verzwegen.

Tot zover de inhoud van Last Minute, de vakantiethriller van Linda Van Rijn die ik gisteren heb uitgelezen. Ondertussen het derde verhaal dat ik van haar lees. Nog altijd heel spannend maar toch de minste van de drie.

Ik dacht trouwens dat Linda Van Rijn voor de rest van het jaar mijn gezelschap op de trein zou zijn maar het Boekenfestijn heeft roet in het eten gegooid. Ik kon me echt niet inhouden en ben vandaag begonnen in Britannica van Willem Asman. Ik b en er vanochtend in begonnen en spijt heb ik tot dusver nog niet.

Mocht het nog niet duidelijk zijn … gaan werken is nefast voor mijn joggingcapaciteiten. Vorige week tijdens mijn weekje vakantie liep het perfect, zelfs na een bijna 6km lange wandeling in de namiddag.

Vandaag liep het dan weer voor geen meter. Het was dan wel een bijzonder lastige dag geweest maar ook op andere minder belastende werkdagen zit ik met dat probleem.

Bijkomend probleem vandaag was de plotse gladheid onderweg. Er is een klein stukje langs de Nete dat nagenoeg heel de dag in de schaduw blijft liggen. En daar was het vanavond bijzonder glad. Zo erg zelfs dat we voor alle zekerheid een tweehonderdtal meter hebben gewandeld.