walkingwithluc

Er was regen voorspeld voor vandaag. Maar ja, voorspellingen komen niet altijd uit. Tot de middag had ik er alle vertrouwen in dat het voor de rest van de dag droog zou blijven.

Toen ik me een halfuurtje later klaar begon te maken om naar Olen te vertrekken wist ik dat mijn hoop ijdel was. Het begon licht te regenen. Onderweg begon het iets harder te regenen. En toen ik uiteindelijk de vertrekplaats had gevonden regende het behoorlijk. De GPS had het wel moeilijk met het vinden van het opgegeven adres, ’t is te zeggen, het adres was er wel maar daar vertrok zeker geen wandeling. En het lag zeker niet aan mij want Conny had dezelfde problemen.

Enfin, om half twee begonnen we aan onze wandeling, voor de eerste keer in maanden onder de bescherming van een paraplu. Ondanks de regen was het wel een wondermooie wandeling. Vooral het stuk door het Olens Broek was heel mooi. Uiteraard was het ook modderig en vochtig maar als je, zoals wij vorig jaar in Itegem, tot aan je knieën (of dieper) doorheen het water hebt gewaad  dan schrikt een beetje regen je niet af. Regen is gewoon extra zuurstof in de lucht.

De fotocamera is wel het grootste deel van de tijd in de rugzak gebleven. Die is minder bestand tegen vocht. Toch zijn er tijdens onze 12,5 km lange wandeling enkele foto’s gemaakt.

HhhH.

Neen, dat is niet de reactie op een flauwe mop. Het is de afkorting van Himmlers hirn heisst Heydrich oftewel in het Nederlands Himmlers Hersens heten Heydrich.

En het is ook de titel van het boek van Franse auteur Laurent Binet.

Het boek gaat uiteraard over Reinhard Heydrich, ook wel de Beul van Praag genoemd. Hij was de chef van Adolf Eichmann en de rechterhand van Heinrich Himmler. Hij was een heel brutaal man, een overtuigde Nazi en zal voor eeuwig de uitvinder van de Endlösung worden genoemd.

Hij stond aan de leiding van de SD (de Sicherheitsdienst) en de SS (de Shutzstaffel). Samen met zijn chef Himmler stond hij achter de Nacht van de Lange Messen, de nacht waarin de SA (de Sturmabteilung ) van Ernst Röhm buitenspel werd gezet.

In 1942 werd hij Reichsprotektor van Bohemen en Morave. Zijn aanpak van het Tsjechische verzet was hard en meedogenloos. In die mate dat er in het westen plannen werden opgezet om hem uit de weg te ruimen.

De SOE stuurden Jan Kubiš en Jozef Gabčik naar Praag om de klus te klaren. Samen met andere verzetstrijders worden ze in Tsjechië gedropt. Lang gebeurt er niets maar op 27 mei 1942 is het dan zover. De stengun van Gabčik weigert dienst maar de bom van Kubiš treft wel doel.

Heydrich is weliswaar zwaargewond maar overleeft de aanslag. Het lijkt er zelfs op dat hij zal herstellen. Tot hij bloedvergiftiging krijgt en alsnog overlijdt. Penicilline had hem kunnen redden maar dat hadden de Duitsers, in tegenstelling tot de geallieerden, niet.

De daders kunnen ontsnappen en er wordt een fikse beloning beloofd aan diegene die hen uitlevert aan de Nazi’s. Karel Čurda, die met hetzelfde vliegtuig als de twee aanslagplegers werd gedropt, besluit de hele operatie te verraden.

De wraak van het Derde Rijk is extreem gruwelijk. Het dorpje Lidice wordt volledig vernield. Alle mannen ouder dan 16 worden ter plekke neergeschoten. De vrouwen en kinderen worden naar de vernietigingskampen van Ravensbrück en Chelmno gebracht.

Gabčík en Kubiš verborgen zich na de aanslag in de crypte van de Sint-Cyrillus en Sint-Methodiuskerk aan de Resslovastraat (Ulice Resslova) in Praag. Toen de nazi’s door het verraad van Čurda op 18 juni 1942 deze schuilplaats ontdekten, omsingelden achthonderd SS’ers de kerk. Gabčík en Kubiš verdedigden zich, maar uiteindelijk zagen zij zich genoodzaakt zelfmoord te plegen om arrestatie te voorkomen

Ik heb HhhH gekocht op aanraden van Jan Vertongen, een voetballer met verstand. Het boek heeft me zeker niet teleurgesteld. Waar ik het wel moeilijk mee heb gehad was de schrijfstijl van Binet. Hij verteld namelijk niet enkel het verhaal van Heydrich,

Gabčík en Kubiš maar ook het verhaal van zichzelf die worstelt met het schrijven van het boek. En dat is plezant in het begin maar begon me op het einde behoorlijk te irriteren.

Na Jonas Winterland afgelopen vrijdag was het gisteren onze tweede concertdag van dit jaar. Hiervoor trokken we (alweer) naar de AB in Brussel. Het zal niet ons laatste bezoek zijn.

Deze keer moesten we niet in de AB Club zijn maar in de grote zaal. En we werden vroeg verwacht. Er stonden immers DRIE groepen op het programma. Het contrast met vorige week kon niet groter zijn want het was een metal-avond. Zelf ben ik al wel één en ander gewoon op metalgebied maar voor Conny was het een eerste kennismaking. Spannend dus.

Zoals gezegd begonnen ze vroeg. Om 18u30 werd de avond geopend door Beyond The Black. Deze Duitse groep uit Mannheim is amper drie jaar bezig maar dat was hen niet aan te zien. Zangeres Jennifer Haben heeft, zoals zo vaak het geval is bij metal of hardrock groepen, een geweldige stem. Ze mocht de zaal, die al flink gevuld was opwarmen. De sfeer zat er al direct in.

Om twintig over zeven kwamen de volgende Duitsers het podium op : Powerwolf. De jongens uit Saarbrücken hadden een heel goede indruk op me achtergelaten tijdens hun passage op Graspop vorig jaar. Zij waren trouwens de reden waarom ik naar Brussel ben getrokken. Ik kan gelukkig meedelen dat ze me absoluut niet teleurgesteld. Met hun beschilderde gezichten, een microfoonstandaard in de vorm van een zwaard en dergelijke meer kan je niet anders dan hun optreden theatraal noemen. Met 9 keer KISS en 6 keer Within Temptation op de teller ben ik echter wel wat theater gewoon.

Iets voor negen was het dan de beurt aan de favoriete metalband van “de Jani” … Epica. Deze Nederlandse syphonic metal groep is al bezig sinds 2002. Hun optreden was heel goed, daar kan ik niets tegen inbrengen. De groep rond hun ex-gitarist, Delain, is trouwens ook goed. Maar voor mij zullen ze toch altijd een beetje een afkooksel zijn van mijn vrienden uit Wadinxveen met de geweldige Sharon den Adel.

Rond een uur of tien hadden we het wel gehad. We hadden ondertussen ruim drie uur muziek gehad en de vermoeidheid van de werkdag begon door te wegen. Al bij al toch een heel geslaagde avond. Voor mij een prettig weerzien met enkele groepen, voor Conny een heel aangename eerste kennismaking.

Volgende optreden op de kalender ? 10 CC. Ondertussen gaan we morgen eerst proberen om tickets vast te krijgen voor Sigur Ros. Pavlov’s Dog komt trouwens ook nog eens naar België. Misschien ga ik die nog eens een derde keer bezoeken.

Hoewel ik al jaren digitaal fotografeer leer ik nog elke dag bij wat fotoshoppen betreft.

Hieronder zo één van mijn probeersels …

De maand januari is alweer bijna voorbij. De tijd vliegt nogal hè?

Voor de wekelijkse wandeling had ik met Conny afgesproken in Schriek waar WSV Neteland uit Duffel hun jaarlijkse Witloofwandeling organiseerde. Net als vorig jaar had ik me goed voorbereid door deze middag een smakelijke portie rauw witloof te eten (heel lekker met een fris tomaatje en een augurkje erbij).

Aangekomen in Schriek was het weer wel zoeken naar een parkeerplaatsje. Dat was wel te verwachten want het was zaaaaalig wandelweer. In tegenstelling tot vorig jaar bracht de wandeling ons niet naar Beerzel maar wel naar Geshaa (Grasheide dus).

Een heel mooie wandeling trouwens, mooi en fotogeniek. Behoorlijk wat oude schuurtjes onderweg maar de omgeving op zich was ook heel mooi.

Terug aan het parochiecentrum in Schriek waren we net op tijd. Vóór de ingang stond immers een kraam waar ze onder andere jassen verkochten. Ik ben al een tijdje op zoek naar een nieuwe wandeljas. Bij het vertrek was mijn interesse al gewekt. Toen we aankwamen was ze eigenlijk al aan ’t inpakken. Maar veel tijd heb ik niet nodig om kledij te kopen. Zeker niet wanneer ze met 50% korting worden verkocht. Ik denk wel dat ik nu een geschikte jas heb om wind en regen te weerstaan.

En zo hebben we eerste maand van het jaar afgesloten met 5 zondagwandelingen (goed voor 55 km) en 1 midweekwandeling (goed voor 16,50) km.

Goed begonnen is half gewonnen zou ik zeggen. Als het zo verdergaat dan ga ik mijn doel van 1.000 km wandelen dit jaar wel halen.

Meer dan een maand! Meer dan 31 dagen. Zo lang was het geleden dat we nog een concertje hadden bezocht. En dan krijgen we constant commentaar dat we “alweer” naar een concert gaan. Ongelooflijk niet?

Enfin, na ’t werk Conny opgepikt en naar Mechelen gereden. We hadden nog meer dan voldoende tijd vóór we de trein naar Brussel moesten nemen. Met onze weekendticketjes moesten we immers wachten tot na 19u. Die tijd hebben we echter nuttig gevuld met een heel smakelijke hamburger bij Ellis Burger. Voor mij de eerste keer dat ik daar gegeten heb maar zeker niet de laatste keer.

Na een korte wandeling door Mechelen by Night namen we dan de trein naar Brussel Centraal. Vandaar is maar even stappen naar de AB. Ondertussen kennen we de weg wel. Bijna zaten we in de verkeerde zaal maar gelukkig zag Conny net een bordje naar de AB Club hangen.

Op het programma … Jonas Winterland die zijn nieuwe CD Liever uit Balans kwam voorstellen. Het was een zeer aangename kennismaking. Een ingetogen en heel mooi concert dat jammer genoeg maar 75 minuten duurde. We willen hem zeker nog eens terugzien maar dan ergens in een schouwburg.

Het volgende concert op onze agenda is gepland voor volgende woensdag. Dan trekken we weer naar de AB maar dan zullen we onze oordopjes goed kunnen gebruiken denk ik. Dan is het immers de beurt aan EPICA met Powerwolf in het voorprogramma.

Zelf ben ik er voor enkele jaren van verlost maar ons moeder heeft er wel elk jaar last van … de autokeuring.

Dat betekent dan ook een snipperdag nemen, de auto naar de garage voor een groot onderhoud en een “keuringsnazicht” om dan naar de keuring te rijden. Dat moet toch één van de dingen zijn die ik het minst graag doe.

De autokeuring. Meestal duurt het niet lang maar het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Je ziet groene lichtjes, rode lichtjes en een hoop cijfers. Je begrijpt ze natuurlijk niet. Je probeert iets af te lezen van het gezicht van de keurmeesters maar dat lukt ook niet. Pas nadat je betaald hebt aan de kassa krijg het oh zo belangrijke formuliertje. Is het rood? Is het groen?

Vandaag was het groen. Dat hadden de jongens van de garage weer goed gedaan.

Het enige voordeel aan deze dag is de wandeling die ik altijd doe terwijl ze in de garage bezig zijn met het onderhoud.

Voor vandaag had ik een wandeling van 16 km uitgestippeld via het knooppuntennetwerk. Van het centrum van Sint-Antonius-Zoersel door de schrijverswijk (straatnamen met Gezelle, Rodenbach, Timmermans, Streuvels …) naar het Boshuisje (waar De Loteling zijn verhaal aan Conscience vertelde). Van daar ging het door het Zoerselbos naar de Trappistenabdij van Westmalle om zo terug naar de garage te wandelen. Goed voor 16,5 km in totaal. Reken daar nog de 800 meter heen en terug naar De Kadee waar ik een smakelijke lunch heb genoten en ik mag zeggen dat ik mijn kilometers wel heb gehad vandaag.

Het was vrij fris toen ik vanochtend om 8u richting Peulis vertrok. Sommige mensen zouden – 9 °C “koud” noemen maar ik noem dat fris.

Tussen Putte en Peulis schrok ik wel een beetje. Daar zaten namelijk twee ooievaars op een verlichtingspaal. Ik dacht dat die mannen tijdens de winter altijd naar het zuiden trekken maar blijkbaar doen ze dat niet allemaal. En natuurlijk is Planckendaal niet ver af.

Na “ne pistolet met kaas” waren we vrij snel in Beerzel waar de Winterwandeling van de toeristische dienst vertrok. We hadden immers keuze te over vandaag. Twee wandelingen in Nijlen en één wandeling in mijn eigen Vorselaar. Omdat er echter ook nog een Platen- en stripbeurs werd georganiseerd in Klein Boom in Putte bleek Beerzel het perfecte alternatief.

Inschrijven kostte amper 2 euro en daarvoor kregen we niet alleen een bonnetje voor een kom soep na aankomst, we kregen er ook nog een handige drinkbus bij. Dat is wel erg goedkoop hè? En daar krijg je dan ook nog eens een heel rustige wandeling doorheen een mooie stukje Zuiderkempen met als hoogtepunt (letterlijk) Beerzelberg, het hoogste punt van de provincie Antwerpen.

Na afloop stonden er 12,50 km op de teller. Alweer een heel mooie, gezellige en vooral rustige wandeling. Dat laatste kan al zeker niet worden gezegd van de wandeling in Vorselaar want daar moet het enorm druk zijn geweest. Neen, geef ons dan maar de wandelingen met weinig deelnemers.

De stripbeurs die ik, na een heel lekkere lasagna à la C., op weg naar huis bezocht in Klein Boom in Putte viel ook best mee. Al zullen sommige strips gewoon onbereikbaar blijven vanwege veel te duur.

 

Na een enorm drukke werkweek wist ik dat het niet vlot zou gaan maar ik ben vanavond toch maar naar Lier gereden voor mijn wekelijkse loopafspraak (deze week uitzonderlijk op donderdag in plaats van dinsdag).

Het was wel aangenaam om te lopen, lichte vriestemperatuur en nagenoeg geen wind. Dan is het zalig om te lopen op de oevers van de Nete. Tussen de huizen is het vanwege de “allesbranders” een ramp om te lopen maar langs de Nete was het dus wel zalig.

Het waren maar vier kilometers en ik heb er meer dan een halfuur voor nodig gehad maar ik ben toch blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt.

 

Na de tweede wereldoorlog is Holocaust-overlevende David Josua Goldberg naar Amerika getrokken waar hij steenrijk is geworden. Hij heeft de banden met Duitsland echter nooit verbroken, ondanks de pijnlijke herinneringen. Zijn laatste jaren wil hij dan ook slijten in de buurt van Frankfurt. Zijn “oude dag” wordt echter bruut afgebroken. Goldberg wordt door een nekschot gedood. Naast het lijkt staat – in bloed geschreven – het getal 16145.

Bij de lijkschouwing doet de schouwarts een bizarre ontdekking. Op de arm van het slachtoffer vindt hij de resten van een bloedgroeptatoeage. Dergelijke tatoeages werden enkel bij de Schutz Staffel, de SS, gebruikt. Hoe kan een Jood, een overlevende van de kampen des doods, zo’n tatoeage hebben?

Het wordt nog vreemder wanneer kort daarna nog twee moorden worden gepleegd. De 88-jarige Anita Frings en de oude Hermann Schneider wiens kelder wel een Nazi-museum lijkt te zijn Ook hier staat telkens het getal 16145 in bloed geschreven.

Alle sporen lijken te leiden naar het domein van de steenrijke ondernemersweduwe Vera Kaltensee en haar drie kinderen Elard, Siegbert en Jutta.

Uiteindelijk zullen Oliver van Bodenstein en Pia Kirchhoff de oplossing vinden in het Oost-Pruisen van 1945.

Diepe Wonden is mijn eerste kennismaking met de Duitse schrijfster Nele Neuhaus. En wat een kennismaking is het geweest. Een heel boeiende thriller. De plot zit heel goed in elkaar. Na elke pagina wil je nog snel die volgende pagina lezen en de volgende en de volgende … Voor mijn volgende bestellingen bij ECI weet ik alvast wat ik moet kiezen want daar zijn er nog minstens 6 andere thrillers rond Pia Kirchhof beschikbaar.