walkingwithluc

Onlangs zag ik toevallig iets passeren op Facebook dat mijn aandacht trok namelijk reclame voor een oorlogswandeling in Meensel Kiezegem, georganiseerd door Museum44.

Hoewel ik me de details niet meer volledig herinnerde wist ik nog wel dat het iets te maken had met de beste wielrenner ooit … Eddy Merckx.

Uitstekende gelegenheid dus om onze kennis van de vaderlandse geschiedenis te verbeteren en tegelijkertijd te wandelen in een mooie omgeving.

De hele wandeling draaide om een zwarte bladzijde in de geschiedenis die begon op 30 juli 1944.

Meensel-Kiezegem had niet veel te lijden gedurende de oorlog. Er was sinds de landing in Normandië wel meer spanning tussen “witten” en “zwarten”. Op zondag 30 juli reden er drie vreemde fietsers voorbij de dorpsplaats. Buiten het dorp kwamen zij Gaston Merckx , één van de leiders van de zwarte brigade, tegen met enkele hoeve knechten. Er ontwikkelde zich een discussie met als resultaat dat Gaston Merckx werd neergeschoten. De reactie hierop was buiten verhouding. Moeder Merckx eiste op de begrafenis van haar zoon honderd slachtoffers. Dramatisch was wel dat de daders niet van Meensel-Kiezegem waren.

Op 1 augustus hielden gemaskerden en geüniformeerden een eerste razzia: 3 mannen (August Craeninckx, Petrus Vander Meeren en Oscar Beddegenoodts) werden neergeschoten, vier vrouwen, tien mannen , een meisje en een jongetje werden opgepakt. Op 3 augustus werd dan op het kerkhof de eed gezworen Gaston Merckx te wreken.

Waar de razzia van 1 augustus op kleine schaal verliep was deze van 11 augustus strategisch voorbereid. Het bevelschrift werd door het “Sicherheitskorps” o.l.v. Robert Verbelen en Tony Van Dijck uitgevaardigd. Met vele vrachtwagens, Duitsers en collaborateurs werd het dorp omsingeld. Hoeve Schotsmans werd in brand gestoken omdat men vermoedde dat er een Canadese piloot verstopt zat en de boer kwam om in de vlammen.

Juist voor de bevrijding van de streek werden de meesten naar het concentratiekamp van Neuengamme gevoerd. De trieste balans van beide vergeldingsacties was verbijsterend, 4 mensen ter plekke vermoord, 63 inwoners stierven in concentratiekampen en 28 gijzelaars van wie 9 vrouwen en meisjes overleefden de tragedie. De zwaarste tol heeft dit kleine dorp moeten betalen zonder aanwijsbare reden. Daardoor wordt het ook vernoemd, samen met Oradour en Lidice, als één van zwaarst getroffen gemeenschappen in Europa tijdens WOII. (bron : Website N.C.P.G.R Meensel-Kiezegem ’44 vzw)

Ook zonder de historische informatie zou het een heel mooie wandeling zijn geweest maar die geschiedenis gaf het net dat extra tintje. Mooie uitzichten, wandelen door boomgaarden … echt genieten. Gelukkig waren we al om half negen ter plaatse, anders zou het wel eens te warm kunnen zijn geweest.

Trouwens, Gaston Merckx was een oom van Eddy Merckx. Het volledige gezin Merckx (vader, moeder en de broers van Gaston) is veroordeeld voor collaboratie.

De vader van Eddy daarentegen was arbeidsweigeraar. En de moeder van Eddy was koerier voor het verzet.

We gaan zeker nog eens terug. We hebben immers nog 2 tegoedbonnen voor het museum. Een impressie van de wandeling hieronder (het beeld van Eddy Merckx is van de hand van Luc De Blick)

Zo één keer per jaar, ergens in juli of augustus, trekt Conny er op uit met een aantal jeugdvriendinnen op fietsweekend.

Dat was dus afgelopen weekend. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om, samen met moeder, twee tuinen te bezoeken.

Afgelopen vrijdag was het de beurt aan de Plantentuin in Meise. Die had ik een tijdje geleden al samen met Conny bezocht. Deze keer heb ik wel een andere wandeling gekozen, een wandeling die, in tegenstelling tot vorige keer, wel door de serres ging.

Ook tante was mee en die heeft, net als moeder, wel genoten van het dagje Meise.

Zaterdag was een rustdag en gisteren ben ik dan, weer met moeder, naar het Arboretum van Wespelaar gereden.

Het Arboretum Wespelaar is een 20 ha groot arboretum Het vormt een uitbreiding van het Domein Herkenrode, dat net ten zuiden ervan ligt. Sinds 2011 is het arboretum op woensdag en zondag van 1 april tot 15 november open voor publiek.

De uitgebreide verzameling is bijeen gebracht door dendroloog Philippe de Spoelberch. De Stichting Arboretum Wespelaar is er in 2007 bij schenking eigenaar van geworden en zorgt voor verdere uitbreiding, onderhoud en openstelling.

De eerste aanplantingen in het arboretum dateren van 1985. Bij reizen en expedities naar alle windstreken werd veel wild plantenmateriaal ingezameld. De bomentuin kon daardoor uitgegroeien tot een plantencollectie van wereldformaat. Ze telt ongeveer 2200 verschillende soorten en variëteiten. Daarvan staat een aantal op de Internationale Rode Lijst van bedreigde soorten van de International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCNR). Door kwetsbare en bedreigde planten extra aandacht te geven in de collectie wil het arboretum bijdragen aan het behoud ervan.(bron : Wikipedia)

Wespelaar is niet zo groot als bijvoorbeeld Kalmthout maar het is er wel altijd mooi wandelen. Het arboretum voelt ook heel erg Engels aan. Misschien daarom dat ik er wel graag kom.

Plantentuin Meise:

Arboretum Wespelaar:

Kijk je toevallig eens op de kalender en dan zie je dat het plots 8 juli is!

Is er dan niets gebeurd sinds 29 juni? Jawel hoor. Er is uiteraard nog gewerkt en er is naar muziek geluisterd en gekeken.

Het begon afgelopen zaterdag. De derde dag van Rock Werchter, de tweede dag van Na Fir Bolg en de eerste dag van Café Peulis dat voor de tweede keer werd georganiseerd door de Landelijke Gilde van Peulis (125 jaar jong dit jaar) in samenwerking met verschillende verenigingen.

In de namiddag was er al ruimte voor een Free Podium maar wij gingen vooral voor de twee coverbands die later op het programma stonden. Eerst was het de beurt aan Debonair,  een groep uit Peulis met Patrick van Lefty Guitars als frontman.

We zagen ze al eens op de vorige editie van Café Peulis in 2019 en net als toen was het weer genieten. Een beetje throwback naar de jaren ’80 ook. Geen kapsones, geen streken, gewoon drie gasten die zich amuseren op het podium en goeie muziek brengen. Meer moet dat niet zijn.

Volgende groep op het programma was Joe Pilar. Dat de groepsnaam een verwijzing was naar een bepaald biermerk met oorsprong in Jupille werd me pas duidelijk toen ik hun spandoek op het podium zag hangen.

Ook hier weer goeie covers maar dan wel iets ruiger gebracht dan die van Debonair. Toen ze een cover van Belgian Asociality speelden kwam hun leadzanger, Mark Vosté, zelfs meezingen. Conny meende hem kort daarvoor al te hebben herkend maar was niet 100% zeker. Toen hij op het podium stapte waren alle twijfels weg.

Ook zondag stond in het teken van muziek. Deze keer trokken we naar Vorselaar voor de derde dag van Na Fir Bolg. Vroeger een vaste waarde voor mij en toen kon je me daar drie dagen na elkaar terug vinden. De laatste jaren was dat iets minder, deels omdat het programma me minder aansprak, deels omdat het me iets te druk werd (en ook wel omdat er veel te veel mensen naar daar gingen “voor de sfeer” in plaats van voor de muziek).

Afin, dit jaar gingen we dus wel omdat ze als topper op zondag niemand minder dan Amy McDonald hadden en laat me daar nu fan van zijn. Omdat in de late namiddag ook nog The Starlings kwamen optreden maakte mijn moeder, 88 jaar ondertussen, haar debuut op een festival. Het optreden was wel geslaagd maar de drukte op zo’n festivalterrein was minder leuk.

Het festival werd geopend door de Harmonie Verbroedering met gastzangeres Micheline van Hautem. Niet slecht maar de gastzangeres mocht iets minder aanwezig zijn geweest.

Op het kleinere podium mocht daarna lokaal “Nief Talent” Florentien een halfuurtje spelen in afwachting van #Like Me die het grote podium het beste van zich lieten horen. Wij hebben ons toen veilig ver weg van het podium gezet.

Om ervoor te zorgen dat moeder een goeie plaats had voor The Starlings hebben wij Floris & The Flames op het kleine podium aan ons voorbij laten gaan.

The Starlings zelf waren, net als vorige zomer in Heist op den Berg, weer goed. Het is vooral mooi om zien en horen hoe Tom en Kato elkaar zo mooi aanvullen.

Na The Starlings moeder terug naar huis gedaan en tegelijkertijd ook een paar boterhammen gegeten. We misten hierdoor wel Rick De Leeuw maar ja … Toen we terug op het terrein waren konden we nog wel genieten van Sioen die een Zuid-Afrikaanse set kwam spelen en quasi de volledige elpee Graceland van Paul Simon bracht, aangevulde met nummers van zijn eigen elpee uit 2007. Heel genietbaar concert was dat.

Om 22u was het dan tijd voor Amy McDonald. Hierover kan ik kort zijn : vierde keer dat ik haar zag en vierde keer dat het heel goed was.

Op Na Fir Bolg heb ik zelf geen foto’s genomen maar ik ben er een paar gaan pikken op de blog van mijn broer die wel drie dagen is geweest. Het blijft in de familie en dan mag dat hè 😉

De vakantie is pas drie dagen voorbij maar het lijkt een eeuwigheid.

Gelukkig hebben we nog herinneringen. Eén van die herinneringen moet ik nog delen: ons bezoek aan het Plantin-Moretusmuseum aan de Vrijdagdmarkt in Antwerpen.

In de zestiende eeuw bevond zich hier de boekdrukkerij Plantijn, die door Christoffel Plantijn werd gesticht. Na zijn dood werd de drukkerij overgenomen door zijn schoonzoon Jan I Moretus. De drukkerij werd de ontmoetingsplaats voor tal van geleerden en humanisten, zoals Justus Lipsius en Simon Stevin. In 1876 verkocht Edward Moretus (1804-1880) de drukkerij met volledige inboedel aan de stad Antwerpen en de Belgische staat. Een jaar later, in 1877, kon het publiek het woonhuis en de drukkerij bezoeken.

Nadat het museum in 1944 zwaar beschadigd was door een Duitse V2-raket, werd het in 1951 heropend. In 2002 werd het museum genomineerd als UNESCO werelderfgoed en in 2005 effectief, als eerste museum ooit, op de lijst van werelderfgoed geplaatst, wegens de uitzonderlijk goed bewaarde historische drukkerij uit de zestiende eeuw.

Eind september 2016 heropende het museum na een grondige renovatie en met een nieuwbouw (met leeszaal en depot voor papieren erfgoed die uitkomt op de Heilige Geeststraat. De gevel van deze leeszaal verwijst naar een letterbak.

Het volledige huis is uitgerust met Vlaams meubilair en kunstvoorwerpen en veel houtsnijwerk bekleed met goudleer. De collectie heeft ook een paar interessante doeken van Rubens, die een huisvriend was. In het museum is een schat aan historische boeken en drukken bewaard gebleven. De collectie omvat ruim 30.000 boeken (incunabelen en postincunabelen), originele zetstaven voor notenbalken en muziek.

In de drukkerij staan een aantal authentieke houten drukpersen, waaronder enkele zeer oude Blaeu-drukpersen. Er is een gieterij voor loden drukletters, compleet met een unieke collectie handgietvormen. Daarnaast worden punches en matrijzen bewaard, die worden toegeschreven aan bijvoorbeeld Claude Garamond, Johan Van der Keere en andere beroemde lettersnijders uit de 17e en 18e eeuw. Deze zijn van uitzonderlijk belang als typografisch erfgoed.

Er worden verder ruim 600 historische manuscripten bewaard (o.a. de wereldberoemde Kronieken van Jean Froissart uit de 15de eeuw), enige cartografische wereldbollen naar het model van Gerardus Mercator en enkele atlassen (o.a. het Theatrum Orbis Terrarum van Ortelius).

Ook is vrijwel het complete archief en de boekhouding over de periode dat de drukkerij actief was, bewaard gebleven. Dit is een zeldzame en bijzondere bron van informatie over de sociale geschiedenis van de stad Antwerpen en over de werkomstandigheden van de arbeiders. In een bewaard gebleven arbeidsreglement werden de arbeidstijden beperkt: niet voor vier uur ’s nachts beginnen, en tot ten laatste elf uur ’s avonds. . Handzetters en drukkers stonden op stukloon, en maakten lange werkdagen om hun gezin te kunnen onderhouden. Toch werden drukkersknechten gewoonlijk beter betaald dan hun tijdgenoten. Bron : Wikipedia

Ik moet eerlijk toegeven, tot afgelopen vrijdag kende ik Plantijn en Moretus eigenlijk enkel van hun lei in Borgerhout waar ik, toen ik nog in het centrum van Antwerpen werkte, zo vaak heb staan aanschuiven met de auto.

Maar na dit bezoek ik dus veel slimmer geworden. De audioguide die je kan meenemen vertelt je alles wat je moet weten. Als je er nog niet bent geweest, bezoek het dan zeker eens. Het is absoluut de moeite waard.

Het was vanmorgen best moeilijk … vroeg opstaan om te gaan werken.

Inderdaad … werken want de vakantie zit er nu echt wel op.

Hoe hebben we de laatste drie dagen nog doorgebracht?

Wel, vrijdag zijn naar Antwerpen getrokken. Ik had net vóór de vakantie een pakje aangekregen van Stripwinkel Beo. Dat was heel vriendelijk van hen maar ik had niets besteld. Het ging uiteraard om een vergissing en ik had dan ook onmiddellijk laten weten dat ik het pakje wel zou terugbrengen wanneer het paste. Vrijdag leek wel geschikt. Het was toch niet echt weer om te gaan fietsen.

Aangezien we toch in Antwerpen waren hebben we gezellig door de oude stad gekuierd  en zijn we ook naar het Plantin en Moretusmuseum geweest. Een aanrader voor wie er nog niet is geweest. Later meer daarover.

Verder is het altijd prettig om door Antwerpen te lopen, zeker in de minder drukke buurten. Ik ben ook grote fan van de Mariabeelden waarvan er zo’n 160 te vinden zijn in de stad. ’s Middags hebben we gegeten bij de Bomma aan de Willem Ogierplaats (recht tegenover het Steen). Daar kan je lekker ouderwetse kost eten voor een schappelijke prijs. En er hangen trouwens honderden bomma’s aan de muur, allez, ’t is te zeggen, hun foto’s hè, niet lijfelijk. .

Zaterdag was het tijd om wat te gaan shoppen in Mechelen en ook gisteren zijn we nog naar Mechelen geweest om eens, met de fiets, door de Tangent te fietsen.

Er staat nog veel op de planning en het zal nog enkele jaren duren eer de werken afgerond zijn maar maar wat ze tot nu toe al gemaakt hebben is best indrukwekkend.

En ondertussen heb ik dus mijn eerste werkdag al achter de rug. Al bij al is die goed meegevallen.

Het lijkt alsof we gisteren pas zijn teruggekomen van onze midweek op de Veluwe maar neen hoor … de vakantie nadert stilaan al zijn einde ☹.

Vorige zaterdag zo goed als niks gedaan. Met 35°C was het ook geen weer om iets te doen. Zondag dan naar Domein Puyenbroeck in Wachtebeke waar neef Rudy een familiefeestje had georganiseerd voor de “neven en nichten”. Altijd prettig al ben ik eerlijk gezegd niet zo’n fan van zulke dingen.

Maandag was het snoeidag … de klimophaag had een snoeibeurt nodig en daar ben je wel een hele dag zoet mee. Dinsdag dan naar Heist op de Berg om het hoorapparaat binnen te doen voor een onderhoud. Daar hebben we dan een mooie fietstocht aan vast geknoopt via Hulshout en Beerzel zodat we op een kleine 60km uitkwamen.

Woensdag is er weer in de tuin gewerkt. Helaas is de overwinning op het onkruid nog niet in zicht maar we geven ons nog niet gewonnen 😉.

En vandaag vertrokken wel al vroeg richting Mechelen waar bij Beans aan de IJzerleen gingen ontbijten. Dan terug naar de Nekker waar mijn knooppuntentocht van zo’n 40 km begon. Via Muizen en Planckendael ging het naar Hofstade waar we langs het meer reden.

Via Weerde en het Kasteel van Rubens bereikten we Zemst waar in Café Belvedère een frisse cola dronken. Via Boortmeerbeek, Hever en Rijmenam kwamen we aan in Bonheiden waar we een bijzonder smakelijk broodje aten bij Croissy Van Bellinghen.

Thuisgekomen stonden er toch weer ruim 50km op te teller.

Gisteren werden de voor de vierde en laatste keer verwend door Bas en Valerie. Hotel Vierhouten is een “huiskamerhotel”.

Wat houdt dat in? ’s Morgens kan je in alle rust genieten van een ontbijtbuffet tussen 8u30 en 10u en ’s avonds wordt iedereen om 18u aan tafel verwacht voor een “verrassingsdriegangenmenu”. Iedereen krijgt dus hetzelfde voorgerecht, hetzelfde hoofdgerecht en hetzelfde nagerecht op hetzelfde uur.

Je weet nooit op voorhand wat je gaat krijgen maar het is nu de derde keer dat we er verblijven en we zijn nog nooit teleurgesteld. En er wordt wel rekening gehouden met persoonlijke wensen. Zo kreeg ik, als diabetespatiënt, altijd een aangepast dessert of kreeg Conny nooit rozijnen of pinda’s op haar bord. Met allergieën of dieetvoorschriften wordt dus zeker rekening gehouden.

Wil je ’s avonds nog iets drinken in de bar? Geen probleem, je bedient jezelf en je schrijft op welke drankjes je tijdens het verblijf hebt genomen. Gewoon een kwestie van vertrouwen.

Kortom, een ideale plaats om de Veluwe te verkennen.

Vandaag zouden we, op weg naar huis nog een tussenstop maken om nog een toertje te fietsen maar het is toch snel 220 km autorijden en met de voorspelde warmte van vandaag leek het ons beter om recht naar huis te rijden.

Dat ging goed tot we in de buurt van St. Job in ’t Goor kwamen waar er op de signalisatieborden verscheen dat er tot aan Antwerpen Noord ruim een uur mocht worden bijgeteld. Eén uur dus.

Dan maar de afrit genomen en via een alternatieve route, met tussenstop bij de Trappisten in Westmalle om iets te eten, naar huis gereden.

Omstreeks 14u30, zo’n 5 uur na ons vertrek, kwamen we daar aan.

Korte maar zeer goede vakantie gehad en terugkeren naar Vierhouten doen we zeker. Wanneer weten we nog niet maar dat we het gaan doen, dat staat vast.

Wat gaat de tijd toch snel tijdens vakanties. Onze derde en laatste volledige dag in de Veluwe ☹.

Vandaag besloten we naar Apeldoorn te fietsen en Paleis Het Loo te bezoeken. Sinds kort is dat weer open voor bezoekers. Sinds 2018 waren immers enkel de tuinen te bezichtigen maar nu kan ook het paleis zelf weer worden bezocht.

Stadhouder Willem III, achterkleinzoon van Willem van Oranje, kocht in 1684 het middeleeuwse kasteel Het Oude Loo aan, om ernaast een nieuw jachtverblijf op te trekken. Het terrein leent zich bijzonder goed voor een tuinaanleg met waterwerken, vanwege de natuurlijke wateraanvoer vanuit de heuvels. De stadsmeestertimmerman van Leiden, Jacobus Roman (1640-1716), die in 1689 hofarchitect zou worden, ontwierp een vierkant hoofdgebouw (corps de logis) in classicistische stijl, met aan weerszijden ervan zijvleugels. Hoofdgebouw en vleugels waren met elkaar verbonden via halfronde colonnades. Het interieurontwerp is goeddeels van Daniël Marot.

Nadat stadhouder Willem III koning van Engeland was geworden, liet hij het paleis van 1691 tot 1694 uitbreiden met vier paviljoens (een binnen- en een buitenpaviljoen aan weerszijden van het hoofdgebouw) die het hoofdgebouw met de zijvleugels verbonden. De colonnades werden verplaatst naar de nieuw aangelegde tuin. De paviljoens bevatten de koninklijke appartementen van stadhouder Willem III en Mary Stuart, evenals de eetzaal, paleiskapel en schilderijengalerij. Het interieur werd ontworpen door Daniël Marot. De plafondschilderingen zijn van de hand van Johannes Glauber en Gerard de Lairesse. Volgens Jan van Gool werkten Dirk Valkenburg en Dirk Dalens III rond 1700 aan de verfraaiing met vogel- of jachttaferelen.

Het paleis was de zomerresidentie van de Nederlandse stadhouders en koningen van 1686 tot 1975. Het werd voor het laatst bewoond door prinses Margriet en haar echtgenoot Pieter van Vollenhoven.

Van 1977 tot en met 1984 vond een ingrijpende restauratie plaats van het paleis en de tuinen. Het doel was om beide terug te brengen in de oorspronkelijke 17e-eeuwse staat. Daartoe werden enkele aanbouwen uit de 19e en 20e eeuw verwijderd, waaronder de grote eetzaal en de bad- en kleedkamers aan de tuinzijde van het hoofdgebouw. Verder werd het paleis ontdaan van de witte pleisterlaag, zodat de oorspronkelijke baksteen weer tevoorschijn kwam. Ook werd de in de 20e eeuw aangebrachte verdieping op het hoofdgebouw weggehaald. In het paleis werden plafond- en marmerschilderingen uit voorgaande perioden vrijgelegd en waar nodig geretoucheerd. Bij de inrichting werden de stadhouderlijke appartementen van Willem III en zijn echtgenote Mary II op hun oorspronkelijke plaats op de eerste verdieping teruggebracht.

Sinds 8 januari 2018 werd het paleis opnieuw gerenoveerd. Het betrof noodzakelijk onderhoud en uitbreiding van de bezoekersfaciliteiten. Hierbij is ervoor gekozen om waar dit maar mogelijk was alles in de originele staat terug te brengen, waaronder de vertrekken zoals die in gebruik waren door koningin Wilhelmina (het was haar woon- én werkpaleis) en door prins Bernhard, die ’s zomers, samen met zijn echtgenote, koningin Juliana, in Paleis het Loo verbleef. (Bron Wikipedia)

Ten opzichte van de afgelopen twee dagen was het parcours vandaag wel veel heuvelachtiger dan gisteren maar verder even mooi en afwisselend.

Tweede volledige dag in de Veluwe.

Voor vandaag had ik een fietsknooppuntentocht uitgestippeld die ons via Nunspeet naar het Veluwemeer zou leiden en dat meer bleven we volgend tot in Harderwijk waar een korte stadswandeling maakten en waar we aan de oever van het meer onze lunch namen.

Harderwijk is meer dan het dolfinarium. Het is eeuwenoude Hanzestad die in 1231 als Herderwich al stadsrechten kreeg. Van 1648 tot 1811 was er een universiteit.

Er is ook een Belgische link. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden bij de stad zo’n 15.000 Belgen in een interneringskamp ondergebracht. Later werd op de Harderwijkse begraafplaats Oostergaarde het Belgisch Militair Ereveld 1914-1918 ingericht. Hier worden 349 Belgen herdacht. Veel van hen zijn overleden aan de Spaanse griep.

Tot de afsluiting van de Zuiderzee in 1932 speelde ook de visserij een belangrijke rol in de stad. Er werd gevist op onder andere haring, ansjovis, paling en garnalen. Gemiddeld 10 tot 15 procent van de beroepsbevolking werkte in deze sector. In de hoogtijdagen telde de vissersvloot zo’n 130 tot 160 geregistreerde vissersschepen. In 1913 kwam er een visafslag aan de haven, die in functie bleef tot 1967. Na de afsluiting van de Zuiderzee nam de visserij als bron van bestaan sterk af, industrie en toerisme namen die plaats in.

Het was verder weer zalig fietsen. Of het nu door het bos is of door de velden of langs het water of door de heide … het maakt niet uit.

De fietspaden zijn meestal perfect, al zijn ze soms wel een beetje te smal. Zo hebben we vandaag moeten filerijden achter twee zwaarbeladen fietsers die het even moeilijk hadden met een klimmetje.

Ik post hier dan wel elke dag foto’s maar eigenlijk is dat maar een fractie van wat je ziet. Dat is onmogelijk om op foto te vatten. En dan mis je ook nog de geluiden. Door een bos fietsen en honderden vogels horen zingen … hoe zet je dat op foto?

Voor onze eerste volledige dag in de Veluwe had ik een route naar Elburg uitgestippeld. Moeilijk is dan niet wanneer er een fietsknooppunt recht voor het hotel ligt.

Na een kleine twintig kilometer die vooral door bossen ging bereikten we Elburg

Ooit was Elburg een vissers- en handelsplaatsje dat rechtstreeks op de Zuiderzee uitkeek en bestond uit een lintbebouwing rondom de huidige Ellestraat en het verlengde daarvan. Elburg en haar vrijheid waren onderdeel van het oude Doornspijk. Een charter van graaf Floris V van Holland van 27 maart 1291 is de oudst bekende schriftelijke bron waarin voor het eerst over Elburg als stad wordt gesproken.

Aangenomen wordt dat Elburg tussen 1220 en 1271 stadsrecht kreeg, vermoedelijk van graaf Otto II van Gelre en mogelijk in 1233. Op 5 september 1310 werden deze stadsrechten op de landdag van Speyer vervallen verklaard omdat Otto niet bevoegd was om stadsrechten te verlenen en geen koninklijke toestemming had gevraagd. Op 4 december 1312 werden de oude stadsrechten door Reinald I met bewilliging herbevestigd en uitgebreid.

Op 2 oktober 1392 gaf Willem van Gulik, de toenmalige hertog van Gelre, het bevel om de stad Elburg te verplaatsen en haar vrijheid uit te breiden. Hij gaf hiertoe zijn rentmeester Arent thoe Boecop de volgende opdracht: “Wij willen dat sy onze stat versetten sullen op een andere stede”.

Elburg werd eind 14e eeuw niet alleen verplaatst, maar ook maakte men er een vesting van met grachten, muren en een aantal verdedigingstorens. Het stratenpatroon van Elburg dateert grotendeels uit de 14e eeuw. Vanwege de ontwikkelingen in de oorlogsvoering werd aan het eind van de 16e eeuw buiten de toenmalige gracht een tweede verdedigingswal en gracht gegraven. De Vischpoort nabij de haven was onder de naam Visscherstoren oorspronkelijk als gesloten verdedigingswerk gebouwd, maar werd in 1592 omgebouwd tot een open poorttoren. In 1992 werden er opnieuw poortdeuren in aangebracht.

In de 18e eeuw zakte de visserij in Elburg flink in. In 1749 waren van de oorspronkelijke vloot nog drie vissers over. In 1785 werden de patriottische steden Elburg en Hattem door de Oranjegezinde legers bezet. Rond 1798 is er sprake van 21 vissers, waarmee de belangrijkheid van de vissers was toegenomen In dat jaar werd het vissersgilde opgeheven. Er waren toen 10 binnenschepen voor visserij en 8 zeeschepen.

Het is vooral de Noordzeevisserij die het zwaar heeft door de voortdurende oorlog met Engeland. Omstreeks 1840 zijn er geen Noordzeevissers meer in Elburg. Maar Elburg ziet daarna wel een groei in de Zuiderzeevisserij, van 19 vaartuigen in 1858 naar 51 in 1895.

In de stad waren drie bokking- en palingrokerijen. In een rapport uit 1889 werd gemeld dat visserij een belangrijk werkgelegenheid is voor de bewoners van de stad. Het aantal vissers dat er echt voldoende van kan leven is volgens datzelfde rapport echter laag.

Door de afsluiting van de Zuiderzee en de inpoldering verdween in de tweede helft van de 20ste eeuw de visserij helemaal uit Elburg. (Bron : Wikipedia)

Nu is Elburg vooral gezellig vestingstadje om rond te kuieren, met leuke winkeltjes en tal van plaatsjes waar je smakelijk kunt eten.

Na ons bezoekje aan Elburg fietsten we verder door de prachtige Veluwe. Het is hier toch ongelooflijk mooi fietsen. Waar kan je anders kilometers dwars door bos en velden fietsen op fietspaden die er zo goed bijliggen ? Nergens een auto te bespeuren. Zalig is dat.

Een zalige fietsdag werd zonet afgesloten met een barbecue. Nooit eerder meegemaakt, een barbecue op hotel maar in een huiskamerhotel kan dat dus zonder problemen. En het was superlekker.