walkingwithluc

Het verkeer. Dagelijks hebben we er op één of andere manier wel mee te maken. En dan stel je vast dat je “heren” en “beren” in het verkeer hebt. Helaas zijn er van de tweede categorie meer dan van de eerste categorie, althans dat idee heb ik toch.

Een paar voorbeeldjes ? Als ik ’s avonds van het station van Herentals naar huis rij moet op de Poederlesesteenweg opdraaien. Dat moet één van de drukste wegen uit de buurt zijn en op een gewone werkdag is het al moeilijk om er op te geraken. Nu zijn ze daar aan ’t werken en dat zorg elke dag voor behoorlijk wat file. Dan zit er dus niks anders op van te hopen dat er van de andere kant iemand komt als ik en me er tussen laat. Niet tot mijn verbazing waren het de afgelopen drie dagen telkens vrachtwagenchauffeurs die een “gaatje” lieten vallen en me ertussen lieten.

Andere “beren” ben ik vanochtend tegengekomen. Net zoals de afgelopen dagen was het weer een ware zondvloed in Antwerpen. Gevolg hiervan : grote plassen naast de voetpaden. En dan zijn er dus chauffeurs die, zonder enige snelheid te minderen, het plezant vinden om daar door te rijden zonder ook maar iets rekening te houden met de arme voetgangers die naast die plassen lopen.

Ook ik was zo’n voetganger. Gelukkig had ik een heel grote paraplu bij en liep ik zo ver mogelijk verwijderd van de rand van het voetpad. Enkel de onderste helft van mijn broek heeft een douche gekregen.

Het rotweer heeft er wel voor gezorgd dat ik nog eens een hele week met de trein ben gaan werken. Er was dan ook meer tijd om te lezen zodat het boek dat ik eergisteren begonnen nu al uit is. Het Mozartcomplot leest als een actiefilm, geen Oscarwinner maar wel zo’n film die je probleemloos verschillende keren kunt bekijken. Een duister genootschap, rituele moorden en een held. Meer moet dat soms niet zijn. Volgende boeken op de leeslijst : een trio van historische romans van Arturo Pérez-Reverte met Kapitein Diego Alatriste in de hoofdrol en de tachtigjarige oorlog als achtergrond.

Door het gure weer van de afgelopen dagen staat het lopen deze week op een laag pitje. Gisteren stond er zoveel wind dat ik het risico loopt om achteruit te lopen. En vandaag was ik mijn snorkel en zwembandjes vergeten. De Jan Van Rijswijcklaan, de Legrellelaan, de Desguinlei … ze stonden allemaal onder water. UEn uiteraard helpt het vele werk ook niet echt.

Er zijn deze week al wel enkele pluspuntjes geweest die het wat verzachten. Mijn aanslagbiljet is aangekomen (als je geld terugtrekt is dat een pluspuntje). Ik heb weer een paar koopjes kunnen doen op Ebay. Bij dezelfde verkoper als twee weken geleden heb ik weer 8 Ohee’s kunnen kopen en weer heb ik gemiddeld 2,50 euro per stuk betaald.

Ander nieuws op stripgebied : ik heb vandaag mijn vierde exemplaar van Het Geheim van de Eenhoorn aangekocht. Ik had al de gewone versie, een luxe versie van Lekturama, een versie in het Brussels en nu dus een vierde versie. Deze keer is een mooi hardcover versie, uitgebracht door Editions Atlas. Belangrijk aan deze versie is echter de bijkomende informatie die bij het album hoort : een nieuwsoverzicht van de tijd waarin het verhaal werd geschreven, informatie over de bronnen die gebruikt werden bij het tekenen van het verhaal en nog veel meer. Vermoedelijk ga ik wel de hele reeks nemen.

 

Iedereen heeft zo wel zijn eigen karaktertrekjes. Ik dus ook maar daarover heb ik het zo dadelijk. Eerst heb ik het even over het boek dat ik net heb uitgelezen : De Duivel in de Witte Stad van Erik Larson. In dit boek worden twee verhalen verteld. Er is het verhaal van Daniel H. Burnham, de architect achter de wereldtentoonstelling van Chicago van 1892-1893. Een boeiend stukje geschiedenis met enkele interessante weetjes. Zo weet ik nu bijvoorbeeld waar de Engelse benaming van een reuzenrad vandaag komt. Het eerste dergelijke rad werd namelijk door ene mijnheer Ferris gebouwd voor de wereldtentoonstelling van Chicago.

Het tweede verhaal is dat van H.H.Holmes, een seriemoordenaar die van de wereldtentoonstelling zijn werkterrein maakte. Hoeveel mensen hij vermoord heeft is nooit duidelijk geworden maar sommige bronnen spreken zelfs van 200. Hoewel het non-fictie is leest het als een spannende roman. Dat is zijn 2,50 euro dat ik er op het boekenfestijn voor betaald heb zeker waard geweest. Vanaf morgen ga ik terug de non-fictie toer op met Het Mozartcomplot van Scott Mariani.

Het probleem met het boek was wel dat ik het vanochtend op de trein al heb uitgelezen zodat ik op mijn terugreis boekloos was. Om toch maar iets om handen te hebben kocht ik me dan maar een boekje met kruiswoordpuzzels. En nu komen mijn karaktertrekjes aan bod : ik durf mij nog al eens te ergeren aan personen.

Iets waar ik absoluut niet tegen kan zijn mensen die perse een “klapke” willen doen op de trein. Op de trein wil ik met rust gelaten worden en dan heb ik geen behoefte aan één of andere wildvreemde die zijn verhaal wil doen en mij als gewillig slachtoffer bekijken.

Erger nog zijn mensen die willen meelezen. Tegenwoordig heb ik daar minder last van maar vroeger toen ik nog de krant las op de trein wel.

En vandaag heb ik wel het toppunt gehad. Mijn overbuurvrouw op de trein vond het nodig om mij te “helpen” met de doorloper die aan ’t oplossen was, dit ondanks het feit dat het boekje voor haar ondersteboven lag. En de oplossingen die ze dan gaf waren nog correct ook ! Behoorlijk irritant was dat al was ik wel zo koppig om de oplossingen die ze gaf niet neer te pennen. Maar wat wil je ? Kempenaar en Steenbok … zo iemand moet toch koppig zijn niet ?

Ik vrees dat ik stout ben geweest !

Normaal gezien moest er afgelopen donderdag gelopen worden maar de weersvoorspellingen waren zo slecht dat ik mijn loopgerief thuis heb gelaten en dus niet ben gaan lopen. Achteraf leek dat een slechte beslissing maar ja, niks aan te doen.

Vrijdag stond er nog eens een bezoekje aan de Lotto Arena op het programma. Daar traden immers de ouwe rockers van Golden Earring op. Het was nog eens een goed ouderwets optreden met voorprogramma en al. Dat voorprogramma hadden ze wel mogen schrappen. Muzikaal gezien zat het wel goed maar de zanger irriteerde me mateloos. Zo’n hyperactief ventje dat hopeloos probeerde om “ambiance” in de zaal te brengen. Bij een publiek van 50-plussers lukt dat niet zo gauw.

En toen was het de beurt aan Barry, George, Cesar en Rinus. Het beste was er misschien af maar er was nog meer dan genoeg over om van een geslaagd concert te kunnen spreken. En hun nummers blijven natuurlijk ijzersterk : Radar Love, She Flies on Strange Wings, Twilight Zone en natuurlijk When the Lady Smiles.

Na een geslaagd concert was het al weer zaterdag eer ik thuis was. Op zo’n momenten, ik bedoel dan vooral de volgende ochtend, voel je wel dat je al een dagje ouder wordt. Veel is er zaterdag dan ook niet gebeurd. De foto’s van het concert werden bewerkt. Ik had namelijk mijn Canon mee binnengesmokkeld en sommige resultaten mogen wel gezien worden. Het filmcamera gedeelte moet ik nog wel eens bestuderen want meer dan 600 MB voor een filmpje van 3 minuten is me toch net iets teveel.

En vandaag werd er dan nog eens gelopen. Vanochtend toen het nog 3°C was vertrok ik voor een tochtje dat me uiteindelijk 11,4 km ver zou brengen. Er waren wel wat problemen met de satelliet want volgens mijn Garmin zou ik een topsnelheid van 26,5 km/u gehaald hebben en daar moet ik zelfs op de fiets veel moeite voor doen.

Wat doet dat toch pijn … vroeg moeten opstaan na een week verlof. En dan zeker wanneer je nog eens een extra halfuurtje vroeger opstaat zodat je vóór het werk nog even kunt gaan lopen.

Gelukkig ging dat lopen behoorlijk vlot : 6 km op 41 minuten, daar was ik best tevreden mee, vooral omdat ik naar het einde toe weer iets kon “versnellen”. Voor de laatste kilometer had ik 40 seconden minder nodig dan voor de eerste kilometer (6:25 t.o.v. 7:05).Ik heb het liever zo dan zoals afgelopen zondag. Misschien ligt het wel aan de zuivere lucht. Die lijkt in Antwerpen immers beter te zijn dan bij ons in de Kempen. Oorzaak : geen houtkachels in Antwerpen. Het stond trouwens vandaag te lezen op www.hln.be dat die kachels op het platteland meer fijn stof veroorzaken dan de uitlaat van dieselwagens.

En dan volgde alweer een drukke werkdag. Een hele voormiddag nodig gehad om me door mijn mailbox te worstelen en het grootste deel van de namiddag in meeting gezeten. Ik heb wel een collega die mijn mailbox opvolgt en indien ze kan dan zal ze zoveel mogelijk mails behandelen maar helaas lukt dat niet altijd.

En voor je het weet is het vijf uur en kan je terug naar huis. De rit naar huis was niet echt plezant met het drukke verkeer en het slechte weer maar de twee pakjes van ebayverkopers marcle en dedaltonboys maakten veel goed. 7 Ohee’s waarvan de oudste uit 1967 en de jongste uit 1975. Gemiddelde kostprijs slechts 2 euro per stuk, een echt koopje. Ok, het is meer dan de 5 tot 8 franken die ze destijds kosten maar een pak goedkoper dan de exemplaren die in Gent op de beurs aan 140 euro werden verkocht.

Over die goesting heb ik later nog maar misschien even een update van wat er vóór vandaag gebeurd is.

Mijn uitstapje naar Duitsland van woensdag was toch behoorlijk vermoeiend geweest. Vooral omdat ik nog diezelfde avond de foto’s heb van die dag heb bewerkt. Je kent dat wel, een beetje uitsnijden, onvolmaaktheden bijwerken, vervelende bezoekers weg schilderen indien mogelijk. En voor je het weet is het al donderdag.

Normaal gezien moest ik donderdag gaan lopen maar dat zag ik echt niet zitten. Die training heb ik dan maar verschoven naar vrijdag. Op zich was dat geen probleem want ik zou zaterdag toch ook geen tijd hebben om te gaan lopen. Er werden 5,3 kilometers gelopen. Nog belangrijk nieuws van vrijdag : mijn ticketje voor Coldplay is eindelijk aangekomen.

Gisteren stond dan weer volledig in het teken van de Roparun. In het Rotterdamse Ahoy vond immers de eerste teambijeenkomst plaats. Alhoewel ons team pas in de namiddag werd verwacht vetrok ik toch al om half negen. Eerst Carine bij haar thuis oppikken en dan naar plaats X om bij firma Y te kijken onder welke voorwaarden we daar twee mobilhomes zouden kunnen huren voor het Roparunweekend. Ik ga zowel de plaats en firma voorlopig geheim houden want het was een mooi aanbod en lezen misschien andere teams mee en ik zou toch niet willen dat zij daar net voor onze neus de laatste mobilhomes weghalen. In Rotterdam was het weer “business as usual”.

Doordat er gisteren niet gelopen was moest er vandaag gelopen worden. De goesting om te lopen was er helaas niet. De goesting om naar het Boekenfestijn in de Nekkerhal in Mechelen te rijden was er des te meer. Uiteindelijk is het toch het lopen geworden en het zijn zelfs 9,5 km geworden. Het hadden er meer mogen zijn maar voor ’t zelfde geld hadden het er 0 geweest. Allez, niet voor ’t zelfde geld want door niet naar Mechelen te gaan heb ik wat geld uitgespaard.

Ik ben best milieubewust maar vandaag ben ik dat enigszins vergeten : 400 km met de auto gereden om een paar uur naar auto’s te gaan kijken en een aantal auto’s te kopen, zij het dan wel miniatuurauto’s.

Deze week loopt in Essen immers de Motorshow, een jaarlijkse weerkerende beurs voor de autoliefhebber en dan vooral voor de tunerliefhebbers. Zelf probeer ik elk jaar te gaan omdat er ook altijd behoorlijk wat handelaars in miniatuurauto’s staan wat uiteraard mijn Coca Cola Collectie ten goede komt.

Er stonden trouwens weer enkele pareltjes van auto’s : een mooi collectie rallywagens uit de oude doos, heel veel Ford Mustangs en nog veel meer.

Qua drukte viel het goed mee en dan nog wilden sommige personen niet uit de weg gaan staan wanneer ik een foto wou nemen.

De Coca Cola collectie is uitgebreid met 10 nieuwe autootjes.

Aan de gebruikers van de E313 die denken dat “hun” snelweg de vrachtwagensnelweg is … de E34 is niet veel beter zunne. Van Duisburg tot Antwerpen … een “muur” van vrachtwagens op de rechter rijstrook. Het verschil is wel dat ze in Duitsland het inhaalverbod respecteren terwijl ze dat in Nederland in België niet doen.

Nog een geluk dat zot zijn niet zeer doet want anders had ik vandaag serieus afgezien.

Op een vakantiedag om vijf uur opstaan, om kwart voor zes naar ’t werk rijden, daar eerst een half uur gaan lopen om dan, uiteraard na een verfrissende douche, ruim anderhalf uur chocolade ventjes proberen te verkopen.

Wie doet er nu zoiets ? Ik pleit helaas schuldig. Ja, het is iets raars, dat Roparunvirus.

Gisteren was ik er trouwens ook al geweest. Toen heb ik alle Roparunmateriaal dat nog thuis stond, en dat was behoorlijk wat, naar de opslagruimte op ’t werk gebracht.

Het liep trouwens als een trein. Met andere woorden : met horten en stoten en zonder regelmaat. Hopelijk gaat dat donderdag beter.

Een deel van de namiddag heb ik me bezig gehouden met “bang afwachten”. Ik had namelijk een bod gedaan op enkele veilingen op Ebay. Telkens ging het om vrij zeldzame OHEE’s met een gemiddelde leeftijd van 40 jaar. Op beurzen kom je die raar of zelden tegen tenzij het uiteraard van die “gezochte” exemplaren zijn waarvoor ze 80 tot 140 euro vragen.

Die laatste exemplaren waren er niet bij maar ik heb toch een goede zaak gedaan. ’t Is nog wel wachten op de volledige prijs inclusief verzendingskosten maar aan een gemiddelde prijs van 3 euro per verhaal ben ik uiterst tevreden.

Het ergste van de zaak is wel dat ik al die boekjes als kind gelezen heb en dat die toen gewoon met het oud papier zijn meegegeven. Maar ja, er was toen nog geen sprake van een stripcollectie.

En morgen gaan we nog eens gek doen : bijna 400 km autostrade doen met de hoop van een paar miniatuurautootjes te kunnen kopen. Uiteraard ga ik ook wel eens zien wat er voor de rest zoal te zien is op de Motorshow in Essen (D) maar de belangrijkste reden is toch die miniatuurautootjes. Boys and their toys hè. Ik zal er maar voor zorgen dat ik niet teveel geld meeneem.

Stilaan moet ik er me toch bij gaan neerleggen.

Mijn stripcollectie zal nooit echt volledig zijn. Dat heb ik vandaag moeten vaststellen op de Gentse Stripbeurs.

Op mijn “nog te kopen” lijstje staan enkele oude Vlaamse strips van onder andere Marc Sleen (Oktaaf Keunink), Rik (Ridder Reinhart, Dees Dubbel) en Buth (Thomas Pips). Het gaat dan over strips die ouder zijn dan ikzelf en nooit heruitgegeven zijn. Enkele van de titels zijn dan weer enkel uitgegeven als “OHEE”.

Onvindbaar zijn ze niet want ik heb de meeste vandaag zien liggen. Onbetaalbaar zijn ze echter wel. Prijzen van 80 euro tot 140 euro is helaas boven mijn budget. Dat waren trouwens niet de hoogste prijzen die ik gezien heb. Voor sommige strips wordt 250 tot zelfs 360 euro gevraagd. En zolang er “gekken” zijn die dergelijke prijzen willen betalen zullen er handelaars zijn die ze vragen. ’t Zal ook wel te maken hebben met onze Noorderburen die waanzinnig veel geld geven voor Suske en Wiske.

Ik geef de hoop echter niet op. Wie weet kom ik ze ooit wel eens tegen op één of andere rommelmarkt bij iemand die de waarde ervan niet kent. Of ik kan nog altijd de grote Lottopot winnen.

Wat ik gevreesd had is waarheid geworden. De zware werkweek zou er voor zorgen dat het vandaag een zware training zou worden. En dat is het dan ook geworden.

Plaats van het onheil : Lier en meer bepaald de Lierse Vesten. Ik weet wel dat het ook Natuurloop was dus waarom ga je daar dan niet meelopen ? Simpel, mijn moeder had graag de tentoonstelling in het voormalige klooster van de Zwartzusters bezocht. Niet alleen om de tentoonstelling te zien maar ook om nog eens in het klooster binnen te gaan. Haar tante heeft daar immers een heel groot deel van haar leven doorgebracht. Zij zag het echter niet zitten om zo vroeg te vertrekken.

En daarom zijn we iets later naar Lier vertrokken. Terwijl zij de tentoonstelling bezocht zou ik drie keer de vesten lopen. De eerste 6 km gingen behoorlijk maar vanaf dan begon het moeilijker te gaan. Toen ik bijna voor de tweede keer rond was besloot ik ter hoogte van “Molbrug” om te keren en in de andere richting terug naar mijn auto te lopen. Ik was op dat moment nog een 800-tal meter verwijderd van mijn auto en ik wou niet riskeren dat ik te vroeg zou stoppen.

Het lijkt misschien idioot maar het heeft wel gewerkt. Ik klokte uiteindelijk af op 11 km. Een kilometer minder dan ik had gepland maar wel 3 km meer dan het er hadden kunnen zijn. Lopen doe je niet alleen met de benen maar ook met het hoofd.