walkingwithluc

Zo druk als de dag gisteren was, zo rustig was hij vandaag.

Gisteren kende een sportief begin met een halfuurtje lopen. Daarna een snelle douche, boterhammekes smeren voor onderweg en de auto in naar Rotterdam.

Wat normaal een tripje van 75 minuten is werd echter een ritje van ruim 2 uur. Bleek namelijk dat er niet enkel een Roparun bijeenkomst was in Ahoy maar ook de eerste dag van een reeks concerten van K3. Het was daar dus een complete chaos. Toen ik aankwam in Rotterdam kwam ook de eerste lichting fans toe. En toen de meeting gedaan was vertrok die eerste lichting ook. Helaas kwam tegelijkertijd de tweede lichting toe. Gevolg: een nog grotere chaos. Ik moet er wel bij zeggen dat zo’n bende mini-K3’tjes, mini-fee’tjes en mini Mega Mindy’s wel z’n charme heeft.

Toen ik na ruim een uurtje “rijden” de vier kilometer naar de Rotterdamse ring had afgelegd ging het dan naar Sint-Niklaas om 150 kg paaseitjes in mijn auto te laden. Ik was dan ook behoorlijk moe toen ik terug thuis was.

Die 150 kg paaseitjes zijn trouwens vanmorgen nog eens uitgeladen en vanavond terug ingeladen. Ik riskeerde het niet om ze een hele dag in de auto te laten staan. Met die zon weet je immers nooit en ik zou binnen een paar weken wel het liefst chocolade eitjes verkopen en geen chocoladebrij. Ook de recent aangekochte waterton heeft een flinke poetsbeurt gekregen. Nu moet ik gewoon nog zien dat ik alles in Antwerpen krijg.

Verder heb ik vandaag de “dag des Heeren” gerespecteerd en heb ik bitter weinig uitgespookt. Het was wel mijn bedoeling om nog flyers voor de Roparunjogging te gaan uitdelen in Olen maar ik vond dat ik gisteren al genoeg had gedaan voor de Roparun.

Even aansluiten op de blog van gisteren : alles is in orde met de kwaliteit van de olie!

Waar ook alles mee in orde is zijn de boeken van Arnaldur Indridason. Ik heb vandaag een tweede boek van hem uitgelezen : Moordkuil. Spannend en leest vlot.

Het volgende boek dat ik ga lezen is ook van hem : Winternacht.

Het lijkt me in ieder geval een schrijver waarvan het volledige oeuvre wel in mijn boekenkast zou passen. Ik zal de datums van de volgende Boekenfestijnen maar in mijn agenda zetten.

Wat ik ook volledig heb sinds vandaag is de Britse Comedy Classic Dad’s Army, bij ons beter bekend als Daar komen de schutters. Ik dacht dat ik alle afleveringen had tot ik vorige week op Amazon een DVD met de Christmas Specials zag staan. En inderdaad, er ontbraken 3 afleveringen in de collectie.

Eigenaardig genoeg was me dat nog niet eerder opgevallen want ik had ze vroeger wel op video. Hoedanook … het tv-programma voor vanavond staat vast !

Een betere manier om het weekend te beginnen is er niet. En dat weekend wordt weer druk : zaterdagochtend beginnen met een halfuurtje lopen, dan naar Rotterdam voor de Roparun teambijeenkomst, dan naar Sint-Niklaas om een voorraad van 150 kg paaseitjes op te halen. Zondagochtend dan weer een halfuurtje lopen en in de namiddag naar Olen naar de KWB-jogging en halve marathon.

In de voormiddag thuis gaan lopen en dan in de namiddag naar een jogging lijkt misschien gek maar ik heb er een goede reden voor : in de namiddag ga ik nog eens flyers uitdelen.

Het wordt dus weer een echt Roparunweekend, net als nagenoeg elk weekend tot Pinksteren.

Eind februari, begin maart … dat betekent een bezoekje aan de dokter voor mijn halfjaarlijks onderhoud. In het begin van het jaar is het een “groot onderhoud”, in september volgt dan een klein onderhoud.

De resultaten van het onderhoud ? Motor : niks aan de hand. Luchtinlaat : niks te melden. Olieleidingen : zoals steeds heel moeilijk te vinden zodat het niet eenvoudig is om een staaltje te nemen voor verder onderzoek. Soms twijfelt mijn dokter of ik wel aders heb waar bloed door stroomt.

En tot slot was er nog het probleem van de HTM, de hoogst toegelaten massa. Samengevat komt het hier op neer : ofwel groei ik behoorlijk wat centimeters ofwel moeten er een aantal kilo’s af. Aangezien de eerste optie niet echt haalbaar lijkt (tenzij ik hoge hakken ga dragen maar dat telt naar het schijnt niet mee) zit er maar één ding op : meer bewegen en minder snoepen. Dus byebye chips, ijsjes, chocola en koekjes.  Dat meer bewegen zal wel lukken maar dat minder snoepen is andere koek. We hebben in ieder geval afgesproken dat de curve tegen het volgende bezoek terug naar beneden zal gaan.

Gelukkig was er ook goed nieuws vandaag ! Eergisteren mijn eerste reisbestelling van dit jaar doorgestuurd naar Mandy van Carlson Wagonlits en vandaag al de bevestiging gekregen dat alles geboekt en bevestigd is.

Ik trek in juni dus naar Wales. Het probleem is wel dat ik naar zo’n stadje ga waarvan de naam onuitspreekbaar is : LLanelli. Voor zover ik weet komt “CHLANETSCHLI” het dichtste in de buurt maar zoals zo vaak met het Welsh zijn het enkel de Welsh die weten hoe ze het moeten uitspreken.

Wat er ook van zij, ik zit volledig op schema wat mijn reizen voor de komende jaren betreft. Twee jaar geleden Schotland, vorig jaar Cornwall en in de lente naar Wales. Drie van de zes Keltische naties zijn dan afgewerkt. In september ga ik normaal gezien naar Bretagne en dan hoef ik volgend jaar alleen nog maar Ierland en het eiland Man te bezoeken en rij stickers op de achterruit van mijn auto is compleet.

Jawel, ik ben vandaag naar twee joggings geweest ! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat ik maar aan één van de twee zelf heb deelgenomen.

Vanochtend vroeg ben ik vertrokken naar Kasterlee om enerzijds deel te nemen aan de Bosloop en anderzijds om flyers van onze Roparun Ontbijtjogging te verdelen. Dat tweede ging trouwens behoorlijk vlotter dan het eerste.

Ik was namelijk vergeten hoe last het soms lopen is in Kasterlee, zeker in de buurt van de Kabouterberg. Iemand zou die berg trouwens een andere naam moeten geven. Voor kabouterkes moet dat het equivalent van de Mount Everest zijn. Nadat ik mijn 5km gelopen had ben ik dan briefjes onder ruitenwissers gaan steken en uiteraard ook nog iets gaan drinken. Ik hoorde van één van de helpers daar dat er minstens driehonderd vertrekkers waren. Als daarvan 10% naar Antwerpen komt op 15 april ben ik al content.

Uiteindelijk was het al voorbij elf toen ik vertrok naar mijn tweede bestemming van de dag : Putte-Grasheide. Daar werd deze namiddag de Volksloop georganiseerd. Ik had onderweg nog voldoende de tijd om iets te gaan eten. Ik was bijna halverwege mijn “ronde” toen het begon te regenen in Putte. Eerst was het nog miezerig maar later was het een fikse regenbui. Dan heeft “flyeren” nog weinig zin.

Daarmee heb ik mijn werk voor “het goede doel” dit weekend in ieder geval weer gedaan.

 

Na de zware werkweek, waarin vooral de opleiding van woensdag en donderdag hun sporen hebben nagelaten, was het gisteren tijd dat het weekend werd.

En dat weekend begon alvast goed met een pakje van Amazon : de nieuwste van Sue Townsend  – The Woman Who Went to Bed for A Year – is een week vroeger dan verwacht aan. Iedereen heeft zo zijn of haar favoriete schrijvers of schrijfsters. Bij mij zijn dat tegenwoordig bijvoorbeeld Andreas Eschbach, Philipp Vandenberg, Petra Hammesfahr en Philippa Gregory.

Maar als er iemand is waar ik al jaren fan van ben dan is het wel Sue Townsend. Het begon destijds met de dagboeken van Adrian Mole (13¾ jaar oud), wat mij betreft nog altijd één van de grappigste boeken ooit geschreven. Later volgden de verdere perikelen van Adrian Mole.

Ze heeft ook twee heel grappige boeken geschreven over de koninklijke familie. Vooral The Queen and I is hilarisch.

Ik heb trouwens al haar boeken in het Engels gekocht. Engelse humor is immers vaak onvertaalbaar naar een andere taal. En aangezien ik zo goed als elk jaar naar de Britse eilanden op reis ga was dat geen probleem.

Het oeuvre van Sue Townsend in mijn boekenkast :

• The Secret Diary of Adrian Mole, aged 13¾
• The Growing Pains of Adrian Mole
• The True Confessions of Adrian Albert Mole
• Adrian Mole: The Cappuccino Years
• Adrian Mole: The Wilderness Years
• The Queen and I
• Number Ten
• Adrian Mole and the Weapons of Mass Destruction
• Queen Camilla
• The Lost Diaries of Adrian Mole
• Adrian Mole: The Prostrate Years

 

Sue Townsend

 

Dit is ‘m ! Nummer 3.000 in de collectie !

Inderdaad, mijn stripcollectie heeft de kaap van de 3.000 bereikt en zelfs overschreden. En bovenstaand stripverhaaltje is dus nummer 3.000. Het is vandaag, samen met 7 andere verhaaltjes toegekomen via de post.

Het was één van de koopjes die ik de laatste tijd geregeld op Ebay op de kop kan tikken. Zo van die koopjes waar de verzendingskosten groter zijn dan de aankoopkosten.

Het ironische is natuurlijk wel dat ik al die verhaaltjes vroeger heb gehad want ik was geabonneerd op Ohee en later op Ohee Club. Maar als 11-jarige lees je dat, en herlees je dat en op een gegeven moment gooi je het weg omdat de stapel te groot wordt. Honderden verhaaltjes moet ik zo hebben weggegooid of opgestookt (toen mocht dat nog).

En nu moet ik er in het beste geval twee tot driemaal meer voor betalen dan vroeger. In het slechtste geval tien keer meer. En dan heb je natuurlijk nog de heel zeldzame Ohee’s van Dees Dubbel en Thomas Pips die al jaren op mijn “nog te kopen lijstje” staan maar die je niet voor minder dan 100 euro kunt vinden. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik die verhalen nooit in mijn bezit heb gehad aangezien sommigen ouder zijn dan mezelf.

Het pakje kwam wel op een perfect moment aan. Het was namelijk een vreselijk lange en zware dag. Ik was immers extra vroeg (vóór 6u !) vertrokken naar ’t werk zodat ik eerst nog een klein halfuurtje kon gaan lopen. Dan tussen half acht en negen nog snel wat mails beantwoord. Om negen uur begon immers een opleiding die tot vijf uur zou duren. Helaas was het niet direct een boeiende opleiding. Omdat ik eerst nog naar de Makro ben gereden op weg naar huis was ik net op tijd thuis om het nieuws van 19u te zien.

En morgen is het weer van dat.

28 februari … een dag als een ander ? In ieder geval niet voor Olof Palme want hij werd op die dag in 1986 vermoord. Evenmin voor Brian Jones van de Rolling Stones, ex-wielrenner Claudio Chiapucci en Jan “Caje” Ceulemans want zij werden op 28 februari geboren.

Ook voor mij heeft 28 februari toch een enigszins speciale betekenis. Vandaag is het namelijk exact 25 jaar geleden dat ik voor het laatst alcohol heb gedronken.

De gelegenheid ? De laatste werkdag van collega Jos die voor zes maanden naar Denemarken vertrok en daarna naar een kibboets in Israel zou vertrekken

Waar ? In de “gelagzaal van de Koninklijke Vlaamse Opera” aan de Rooseveltplaats, in de volksmond beter bekend als “de Boerinnekes”.

Waarom stoppen mensen met drinken ? Omdat ze een drankprobleem hebben. Omdat ze moeten van de dokter. Omdat ze moeten van hun partner. Bij mij was het veel simpeler : het smaakte mij niet meer. Niet meer, niet minder.

Ik ben nooit een “veeldrinker” geweest. Voor zover ik me kan herinneren ben ik trouwens maar één keer echt dronken geweest namelijk op de laatste schooljaar van het vierde middelbaar (vreselijk dronken zelfs maar wel met een heel mooie collectie bierglazen als souvenir).

Heb ik nu het gevoel dat ik iets gemist heb ? Absoluut niet, eerder het tegendeel. Ik heb nooit moeten vragen aan vrienden of ik me goed had geamuseerd op feestjes. Ik heb nooit schrik moeten hebben voor alcoholcontroles. En als we ergens naartoe rijden dan is er altijd een BOB in de buurt. Proost !

Jawel, gisteren lag de Lotto Arena in Oostenrijk. Niemand minder dan Hansi Hinterseer kwam daar immers optreden. Mijn moeder kan de zangtalenten van deze voormalige skiër (van topniveau) wel smaken en dan zijn dergelijke concerten een perfect kerstcadeau, nieuwjaarscadeau, moederdag cadeau of verjaardagscadeau.

En zoals steeds met Duitse shows was er niets op aan te merken. 3 u show met een twintigtal minuten pauze halfweg. Het was trouwens één van de mooiste podiums die ik ooit gezien heb. Enkele grote videoschermen waarop glasheldere foto’s van de Oostenrijkse bergen werden getoond of waarop wondermooie effecten werden geprojecteerd. De kwaliteit van onderstaande foto is niet wat het zou moeten zijn (eenvoudig GSM’ke hè) maar het geeft wel een indruk.

Hij had trouwens ook een heel kort maar plezant filmpje bij van een panda moeder met haar baby.

 

Omdat ik de Roparuntraining van vanochtend gisteren had geannuleerd was mijn schema voor vandaag enigszins gewijzigd.

De dag begon met een halfuurtje lopen. Dat was immers weeral een heel tijdje geleden. Dat was er dan ook aan te voelen ook al was het niet ver. Maar er is nog eens gelopen en dat is het belangrijkste. Deze blog is tenslotte begonnen als een lopersblog.

De afgelasting had wel een voordeel. Nu kon ik deze namiddag op uitstap naar de Brabanthal in Leuven en een bezoekje brengen aan het Boekenfestijn. Daar krijg je wel een namiddag mee gevuld. Eerst heel mijn kar gevuld met een dertigtal boeken. Dan komt uiteraard het moeilijkste : selecteren welke boeken ik meeneem en welke boeken ik achterlaat. Geen eenvoudige klus. Ik stel me meestal een limiet van 50 à 60 euro. En ik kies vrijwel enkel boeken die minder dan 6 euro per stuk kosten, al heb ik vandaag eenmaal tegen gezondigd. Uiteindelijk ben ik met onderstaande boeken terug naar huis gereden :

• De Uilendoders – Karen Maitland  (historische thriller)
• Ketterij – S.J. Parris (historische thriller)
• Een Venetiaans Geheim – Ian Caldwell & Dustin Thomason (literaire thriller)
• Het Medici Zegel – Theresa Breslin (historische thriller)
• De Borgia Ring – Michael White (thriller)
• Wiener Bloed – Frank Tallis (literaire thriller)
• De verdwenen Mona Lisa – R.A. Scotti (non fictie)
• De hand van de schilder – Wolfram Fleischhauer (historische thriller)
• Adder – Michael Morley (thriller)
• Lotgenoten – Richard Mason (literaire thriller)
• Het Baader Meinhof complex – Stefan Aust (non fictie)
• De commercial – Harry Kramp (thriller)
• Onderstroom – Arnaldur Indridason (literaire thriller)
• Doodskap – Arnaldur Indridason (literaire thriller)

Het laatste boek in de lijst was de “zonde” die me 9,95 euro heeft gekost ! Een probleem was dat niet want voor de 14 boeken samen moest ik nog geen 70 euro betalen, een gemiddelde van 4,80 euro per boek.

Thuisgekomen kon ik tot mijn tevredenheid vaststellen dat de twee boeken van Indradson niet dezelfde boeken zijn als de boeken die ik gisteren in leen heb gekregen. Al betekent dat wel dat enkele honderden bladzijden meer liggen te wachten om gelezen te worden.

’t Is alweer een tijdje geleden dat ik het nog eens over boeken heb gehad.

Na “De zusjes Boleyn” ben ik begonnen aan “Hannah’s Gave”, ook van Philippa Gregory. En het was, net als de andere boeken van haar, weer een plezier om te lezen. Ik kan niet wachten tot ik de resterende boeken van haar te kopen, eerst de vertalingen die hier te verkrijgen zijn en de rest koop ik wel bij mijn volgende bezoek aan Engeland of via Amazon.com.

Het volgende boek op de lijst was “Het Koningsboek” van de IJslander Arnaldur Indridason. Vóór ik dit boek kocht had ik nog nooit van de man gehoord maar de korte inhoud op de achterflap sprak me wel aan : verloren oude manuscripten, in dit geval de Edda, de tweede wereldoorlog en een spannende zoektocht. Meer moet dat niet zijn. In het begin was het een beetje wennen aan de IJslandse namen van de hoofdpersonen en ook van de mythische figuren maar dat wende snel. Het is in ieder geval een meevaller geweest die naar meer smaakt. Ik zal dan ook eens moeten aankloppen bij de (echte) buurvrouw van mijn (werk) buurvrouw. Zij heeft blijkbaar nog een aantal boeken van hem liggen die ik gerust eens mag lenen.

Momenteel lees ik “De duim van Alva” van het Nederlandsche schrijversduo Corine Kisling en Paul Verhuyck. Een thriller die zich afspeelt op de gedempte Zuiderdokken in Antwerpen in en rond de Sinksenfoor. De agressie en criminaliteit neemt er de laatste jaren meer en meer toe. Sommigen wijten dit aan de Sinksenfoor, anderen zoeken de oorzaak meer in de Citadel die Fernando Alvarez de Toledo, beter bekend als de Hertog van Alva in de zestiende eeuw liet bouwen. Zorgt het “resident evil” voor alle problemen ? Binnen een paar dagen hoop ik het antwoord te kennen

En nu ik toch over boeken bezig ben : het is dit weekend in de Branbanthallen in Leuven weer Boekenfestijn. Jammer genoeg is mijn weekend nagenoeg volgeboekt zodat de kans klein is dat ik kan gaan.