walkingwithluc

Suikerrock : vierde en laatste dag.

Omdat er binnen 50 dagen zoiets als de Great North Run is, ben ik, nadat het ontbijt zo’n beetje verteerd was een uurtje gaan lopen. Dat ging niet van harte. Niet alleen was het behoorlijk warm (24°C) en gaat het hier in Tienen behoorlijk bergop, drie dagen Suikerrock helpt ook niet echt. Maar enfin, ik heb toch bijna 8,5 km gelopen en dat is beter dan niks.

Nadat ik de inwendige mens had versterkt met een smakelijke portie mosselen met friet trok ik voor de laatste keer naar de Grote Markt waar om 15u15 Brahim de spits zou afbijten. Even had ik gedacht van even wat langer te rusten maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb want verrassend genoeg vond ik het best een leuk optreden. Een mix van soul en R&B die heel goed werd gebracht.

 

Na Brahim was het de beurt aan een “rapper” namelijk GersPardoel. Met The Opposites van gisteren in gedachten vreesde ik het ergste (en deze keer was er geen alternatief op de Veemarkt). Maar wederom vergiste ik me. Niet dat een fan van “rappen” ben geworden maar hij had wel een heel sterke band bij en hij zorgde ook voor sfeer op de markt.

 

Derde op het programma was Gabrielle Aplin. Deze Engelse singer-songwriter is blijkbaar ontdekt doordat ze filmpjes van zichzelf op YouTube zette. Ondertussen is ze al 20 (!) en heeft ze een platencontract beet. Mocht iemand nog geloven dat engelen niet bestaan dan moeten ze eens naar dit meisje luisteren. Haar stem deed me denken aan een jonge Joan Baez. En de liedjes waren wondermooi, ook haar cover van één van de beste songs allertijden (Go your own way van Fleetwood Mac) mocht er zijn. Zij is voor mij de revelatie van het festival.

 

Een heel andere dame kwam na haar op de main stage. Nu ja … een “wijf” zoals iemand het onlangs verwoordde op Facebook, maar dan wel “wijf” in de meest positieve zin. Nathalia bracht een uur lang het beste van zichzelf en God mag weten waar ze de energie vandaan haalt. Ik kan begrijpen dat men haar soms vergelijkt met Tina Turner.

 

Het voorlaatste optreden van de vierdaagse werd gebracht door Katie Melua. Ook zo iemand die al jaren in het vak zit en nog maar 28 is. Moet het nog gezegd worden dat ook dit optreden weer een schot in de roos was ?

 

Afsluiter was oude rot in het vak Joe Cocker. Met oude rotten is het vaak oppassen geblazen. Vaak klinkt hun stem na al die jaren niet meer zo zuiver. Cocker heeft daar een streepje voor ten opzichte van anderen: hij heeft nooit een zuivere stem gehad. Alle klassiekers passeerden de revue en werden luidkeels meegezongen. Van enig contact tussen artiest en publiek was echter geen sprake maar laat dat de pret niet bederven.

 

Suikerrock 2013 is een feit. Het aftellen naar 2014 kan beginnen. Nog 361 dagen te gaan.

Dag 3 van Suikerrock.  

De dag begon niet al te best. In de voormiddag raasde er indrukwekkend onweer over Tienen (net als over de rest van het land). Gelukkig was er daarvan rond 15u niets meer te zien. Wat er dan weer wel te zien was waren rugzakcontrolleurs die hun job heel ernstig namen. Gevolg: mijne Canon mocht niet mee binnen vanwege “te groot”. En dan zeggen ze dat size doesn’t matter. De Canon, en daarmee heel de rugzak, werd snel terug naar het hotel gedaan en ik zou me verder moeten behelpen met mijne Fujifilm Finepix. Heel dat gedoe rond die camera’s is toch wel een beetje achterhaald. Sommige Smartphones of kleiner digitale toestellen zijn veel beter dan mijne Canon maar mogen wel binnen vanwege “niet te groot”. Enfin, erg was het niet. De groepen waarvan ik echt mooie foto’s wilden waren donderdag en vrijdag al gepasseerd.

De derde dag werd geopend door de Antwerps-Congolese Coely. Niet direct mijn smaak. Bovendien hou ik niet van groepen die werken met plaatendraaiers. Maar ze had wel een mooie stem.

De tweede groep van de dag viel des te meer in de smaak: My Jerusalem (uit Austin, Texas). Goeie ouderwetse stevige rock. Hun optreden mocht van mij langer duren dan de 45 minuten die ze kregen.

Ze hadden gerust de “slot” van The Opposites overnemen want dat vond ik dus echt huilen met de pet op. Alweer een platendraaier en daarbovenop nog twee mannen die niet konden zingen.

Ik ben dan maar gevlucht naar de Veemarkt waar op dat moment de Tiense groep Gudonöv een half uurtje het beste van zichzelf gaven. Hun muziek beviel me veel beter dan dat gerap op de Grote Markt.

Tegen 19u trok ik terug naar die Grote Markt om te genieten van het optreden van James Morrison. En het was echt wel genieten. Mooie nummers die heel goed werden gebracht.

Om kwart voor negen was het dan de beurt aan Kaiser Chiefs. Vanaf de eerste noot zetten ze de wei markt in vuur en vlam. Toen Ricky Wilson het podium verliet en door het publiek heen naar een drankstandje liep en er op klom was het helemaal feesten.

Uiteindelijk werd het 22u45 en begon Sting aan zijn set. De Grote Markt stond ondertussen nagenoeg vol. Hij zal iets meer dan een half uur bezig zijn geweest toen ik plots enkele “special effects” waarnam: bliksem. En ja hoor, iets voor half twaalf gingen de hemelsluizen open. Even leek het er op dat het maar een buitje van 5 minuten zou zijn maar om twintig voor begon het pas echt te gieten.

Toen er daarna nog meer donder, bliksem en wind bij kwam besloot Sting dat het genoeg was geweest en verliet hij het podium. Wel jammer maar ook wel te begrijpen. Persoonlijk was ik wel heel blij dat ik maar vijf minuten hoefde te wandelen naar mijn hotel en niet 10 minuten wandelen naar de auto en dan nog meer dan een uur naar huis rijden.

 

Dag 2 van Suikerrock.

Tijdens de dag mag het dan nog geregend hebben, in de vooravond was het terug aangenaam festivalweer. Ondanks de vrij hoge temperaturen is het toch nog vrij goed te doen op de Grote Markt.

De tweede dag wordt geopend door Marco Z en die viel best mee. Veel volk was er toen nog niet op de Grote Markt maar ze deden toch hun uiterste best om ons te vermaken, met succes.

Ze werden gevolgd door The Van Jets. Wederom een heel goed optreden. Net als bij Bush op de eerste dag was het hier de zanger, Johannes Verschaeve die de aandacht trok, vooral die van tienermeisjes.

Derde en voorlaatste groep, maar wat mij betreft Top of the Bill, waren The Scabs. Ze mogen dan al 30 jaar bezig zijn, sleet zit er nog niet op. Het moet wel raar geweest zijn voor hen: op donderdag afscheid nemen van Fons Sijmons en op vrijdag alles geven op Suikerrock. Maar ze hebben er een mooi eerbetoon van gemaakt, zeker tijdens Time toen er op de videoschermen een fotomontage over Fons werd getoond.

De avond werd afgesloten door Golden Earring. Zij leverden een prima concert af, beter dan de laatste keer dat ik ze in de Lotto Arena zag. Ik had wel het gevoel dat ze al hun nummers iets rustiger brachten. Ook zij hebben trouwens een nummer opgedragen aan Fons.

De tweede dag was, net als de eerste, een voltreffer. We hebben wel geluk gehad met het weer. Hopelijk blijft dat vandaag ook maar het ziet er niet al te goed uit. Momenteel raast er namelijk een indrukwekkend onweer over Tienen. Maar ja, wat er nu uitvalt kan er straks niet meer uitvallen.

’t Was vandaag behoorlijk wat stiller op de Grote Markt toen ik begon aan mijn “wandeling door Tienen”. Ik moest een manier vinden om de tijd tot 18u te doden en een fikse wandeling doorheen de suikerstad leek daarvoor geschikt.

Het was wel jammer dat de hele erfgoedsite rond het Suikermuseum gesloten was omwille van Suikerrock. Maar verder kan je wel enkele uren vullen. Het was wel jammer dat het in de loop van de voormiddag begon te regenen. Niet erg hard maar toch genoeg om een beetje nat van te worden. Voordeel was wel dat temperatuur hierdoor lichtjes daalde.

Nu is het nog een paar uurtjes rusten voor de tweede dag van Suikerrock begint. Het belooft weer stevig te rocken met Marco Z, The Van Jets, The Scabs en Golden Earring. Njammie !

 

Omdat ik toch nog even moet bekomen van 6 uur hardrock kan ik evengoed nog snel een berichtje posten.

Vandaag dus de eerste dag Suikerrock. In tegenstelling tot vorig jaar rij ik niet elke dag 160 km heen en weer. En aangezien een camping niets voor mij is verblijf ik in het Alpha Hotel op een paar honderd meter van het festivalterrein in een sobere maar van al het nodige voorzien.

Eerste optreden vandaag kwam van Spoil Engine, trash Metal van Vlaamse bodem. Ze moesten het vandaag wel zonder hun vaste zanger doen aangezien die gisteren voor de eerste maal papa is geworden. De vervanger deed zijn werk echter heel goed. Tijdens het optreden heb ik wel het nut van goede oordopjes gevoeld.

Als tweede kwamen de heren van Vista Chino aan de beurt. Zij waren vroeger allemaal lid van Kyuss. Minder hard maar wel heel goed.

Als derde mocht BUSH aantreden. Niet George W. maar wel de groep van leadzanger (en blijkbaar lieveling van veel vrouwen) Gavin Rossdale. Muzikaal heel sterk, de zang vond ik iets minder. Ze kregen de Markt van Tienen wel helemaal mee.

Afsluiter vandaag was Within Temptation. Na het jubileumconcert van vorig jaar in het Sportpaleis waren mijn verwachtingen heel hoog. Het concert van 13 november staat immers helemaal bovenaan in mijn top 10 van beste concerten ooit. En Sharon en haar collega’s hebben mijn verwachtingen volledig ingelost. Het was weer dik in orde.

’t Ging afkoelen zeiden ze. Het zou een aangename nacht worden, zeiden ze. Het zal waarschijnlijk wel ergens koel geweest zijn maar zeker niet in de Kempen en evenmin rondom de Antwerpse parken.

Want ik vond het toch behoorlijk warm toen ik vanochtend rond 6u15 begon aan een tochtje dat me 7,61 km ver zou brengen in net geen 51 minuten. Maar al bij al viel het toch nog best mee.

 

In Tienen is het momenteel trouwens ook behoorlijk warm. Hopelijk houden we het vandaag op de eerste dag van Suikerrock droog. Ik kijk vooral uit naar de afsluiters van vanavond : Within Temptation.

Ondanks de tropische temperaturen, heb ik vandaag toch mijn training afgehaspeld. Niet zoals gewoonlijk op dinsdag rond half acht in Lier maar wel, zoals vorige week, in de heel vroege uurtjes van de dag in Antwerpen.

Om 5u liep de wekker af, drie kwartiertjes later was ik onderweg naar Antwerpen en om kwart over zes liep ik, bij een temperatuur van 23 °C (!) de garage van De Hertoghe uit. Het leek me best om rechtstreeks naar het Nachtegalenpark te lopen in de hoop dat het daar frisser zou zijn.

Dat bleek helaas niet het geval te zijn. Daarom ben ik maar over het fietspad blijven lopen, rond het Nachtegalenpark en het Middelheimpark naar de Groenendaallaan. Vandaar ging het dan rechtdoor terug naar De Hertoghe, goed voor 6km in 40 minuten.

 

Ondanks de warmte heb ik dus toch mijn richtsnelheid van 9 km/u kunnen aanhouden. Van mij mag het nu echt wel frisser gaan worden. Als dat niet het geval is zal ik nog vaak extra vroeg moeten opstaan. De organisatie van de Great North Run heeft me er immers aan herinnerd dat de run met rasse schreden nadert.

Als je dat zo leest is er toch niet zo veel tijd meer.

HOOP DOET LEVEN ?

20 juli 2013: Roger Waters brengt The Wall live naar de festivalwei in Werchter. 35.000 hadden een ticketje gekocht. Hopelijk waren ze niet allemaal even teleurgesteld als ik.

Nu is “teleurgesteld” misschien overdreven want het was een goed en mooi concert maar het is toch niet zo fantastisch geworden dan gedacht. De kritieken die ik vooraf had gelezen voorspelden me immers een nooit eerder geziene ervaring.

Wat ik gezien heb was gewoon een heel groot scherm waarop een heleboel mooie dingen werden geprojecteerd, vergezeld van heel goede muziek maar “nooit eerder gezien” was het zeker niet.

Ik herinner me zelfs een optreden op diezelfde wei van Werchter in 1983 toen Supertramp ook al met werkte met een groot scherm waarop beelden werden geprojecteerd die de muziek begeleidden (of omgekeerd).

Maar het was dus wel een heel goed concert. De meeste aanwezigen zullen het wel met me eens zijn. Al zullen er enkele zijn die geen flauw idee hebben of het nu wel of niet goed was. Ik zal nooit begrijpen waarom mensen een kleine 100 euro uitgeven om zich dan voor nog meer geld lazarus te drinken en zich ergens op de wei neer te leggen. Het is natuurlijk wel hun zaak maar het irriteert mij toch lichtjes.

Hieronder enkele sfeerbeeldjes van gisteren.

 

Ik ben er wel een beetje beschaamd over maar ik ben vanmorgen dus inderdaad een beetje verloren gelopen en dit op nauwelijks 3 à 4 kilometer van mijn deur.

Aangezien het “goede” weer maar blijft aanhouden zit er niets anders op dan vroeg opstaan om te gaan lopen, ook al is het zaterdag. Om 7u was ik al op en drie kwartiertjes later was onderweg voor mijn “duurloopje”.

Ik had een route uitgestippeld die minstens 10km lang was maar waar ik op het einde nog een kilometer kon aan toevoegen in geval het vlot zou gaan. De eerste 6km tot in Pulle gingen heel vlot maar daar liep het een beetje mis. In plaats van de 2^e straat links te nemen nam ik de 1^ste straat links. Die straat bracht me naar een woonwijk en voor ik het goed en wel besefte stond ik terug aan het begin van die wijk. Dan maar terug naar de “uitgang” en naar de straat die ik van in het begin had moeten nemen. Tweehonderd meter verder zag ik in een straatje links een auto staan die ik al eerder had gezien. Blijkt dat ik, als ik een kilometer eerder naar rechts was gegaan en niet naar links, een kilometer minder had gedaan.

Op zich maakte dat niet veel uit, maar op het punt waar ik anders zou gekozen hebben voor 10km of 11km had ik al 10,5 km op de teller staan. Ik ben vanaf dat punt dan maar rechtstreeks naar huis gelopen waardoor er uiteindelijk 11,5 km werd gelopen. Daarvoor had ik 1u17 nodig en dat zit dicht in de buurt van het tempo dat ik in september graag zou kunnen aanhouden tijdens de Great North Run.

Of er morgen gelopen wordt zal van Roger Waters afhangen. Ik zal immers één van de 35.000 mensen zijn die vanavond (hopelijk) gaan genieten van The Wall. Met een aanvangsuur van 21u45 zal het immers al morgen zijn eer ik thuis ben.