walkingwithluc

Het leek wel nummertjesdag vandaag.

Vanochtend bracht de postbode een grote witte enveloppe van Bupa Great Run met de vermelding “important event information”.

De inhoud ? Een borstnummer met daarop mijn voornaam en het nummer 47514. Dat nummer geeft me recht op een plaatsje in startvak J tijdens de Great North Run in Newcastle. Startvak J is trouwens zo’n 900 meter verwijderd van de effectieve start. Enkel de mensen van vak K moeten nog iets meer stappen voor ze kunnen beginnen lopen. Nog in de omslag : een chip, twee bonnetjes voor de Great North Run Pasta Party en een gids met daarin alle nuttige informatie rond de grootste halve marathon ter wereld. Dat geeft me wel ruim de tijd om alles goed voor te bereiden … Wat is de beste manier om aan de start te geraken ? Hoe raak ik het snelst terug in mijn hotel ? Openbaar vervoer ? De auto op zaterdag al ergens aan de finish parkeren ? Nog een maand te gaan …

Dichterbij is de wedstrijd waarvoor ik vanavond een mail in mijn inbox vond. Ik zal met nummer 429 starten in Dwars door Turnhout. Er zullen daar wel iets minder mensen aan de start staan dan de 55.000 die in Newcastle vertrekken.

En nu ik het toch over nummers en cijfers heb wil ik via deze weg mijn broer nog eens feliciteren met het volbrengen van zijn derde randommé. Na zijn fietstocht naar de Noordkaap in 2009 en de tocht naar Tarifa in 2011 is hij vandaag terug in zijn thuisbasis Ieper beland. Deze keer bracht zijn honderd dagen durende en 8.500 km lange fietstocht hem via Duitsland en Polen naar de Baltische staten Letland, Litouwen en Estland. En dan maak ik me zorgen over de 21 km die me te wachten staan in Newcastle. Zijn tocht heeft me wel 5 nieuwe blikjes opgeleverd voor de collectie.

 

Het leek me de perfecte dag om vandaag nog eens naar Hallaar te rijden en daar in De Averegten te gaan lopen. Waarom ?

1. omdat het lang geleden was omdat ik daar nog eens geweest was
2. omdat het daar heel fijn lopen is
3. omdat ik dan op weg naar huis een bloemenruiker kon meenemen voor moeder.

Het is vandaag,15 augustus, immers de “echte” moederdag en dat is al zo sinds 1913 toen de Antwerpse Frans van Kuyck een moederdag lanceerde. Dat was trouwens een jaar vóór de Amerikaanse president Woodrow Wilson besliste dat de tweede zondag van mei voortaan Mother’s Day zou zijn. Nog maar eens een bewijs dat 15 augustus (de feestdag ter gelegenheid van de moeder aller moeders, Maria) de enige echte moederdag is (http://www.gva.be/regio-antwerpen-stad/vandaag-100ste-moederdag.aspx).

 

Maar even terug over het lopen. Afgelopen dinsdagavond een rustige 5km gelopen in Lier en vanochtend dus twee toertjes van 3,3 km in De Averegten. Ik was eerst van plan om drie toertjes te lopen maar met de duurloop van overmorgen in gedachten ben ik na twee toertjes toch maar gestopt. Het was trouwens aardig druk in het provinciaal domein. Ondanks (of misschien dankzij) het redelijk vroege uur waren er toch behoorlijk wat joggers en ook wandelaars op pad. Sommige van die wandelaars met hond maar gelukkig waren het goed getrainde dieren. Vooral die Mechelse herder scoorde goed. Elke keer dat er een jogger passeerde kwam de hond mooi naast zijn eigenaar liggen en hij bewoog niet tot de jogger voorbij was en hij het “all clear” kreeg van zijn baasje.

 

Ik ben er (eindelijk) nog eens in geslaagd om een boek uit te lezen. Het heeft deze keer iets langer geduurd dan normaal maar daar heeft het weer veel schuld aan. Ik lees namelijk veel op de trein. Tijdens de “hittegolf” in juli was het op de trein echter vaak niet mogelijk om te lezen (tenminste niet wanneer ik waterschade wou voorkomen).

Maar vandaag is het dan toch gelukt. De laatste bladzijden van “Het Trommelvel” van Arturo Pérez-Reverte zijn op de terugweg van ’t werk gelezen. Het duurde wel even voor ik “in” het verhaal zat maar eens dat het gebeurd was had ik elke avond moeite om het boek terug in mijn rugzak te stoppen en van de trein te stappen.

Het verhaal ? In Sevilla vallen twee doden in een klein kerkje. Een hacker, genaamd Vespers, breekt binnen in de persoonlijke PC van de Paus in Rome. Hij laat daar een vreemd bericht achter waarin wordt verteld het kerkje verantwoordelijk is voor de doden.

Priester Lorenzo Quart van het IOE (het Instituto per le Opere Esteriore) wordt door zijn baas, Aartsbisschop Paolo Spada en door Kardinaal Iwaszkiewicz (prefect van de Heilige Congregatie voor de Doctrine van het Geloof, de opvolger van de Inquisitie) naar Spanje gestuurd om de zaak uit te zoeken en een rapport te maken.

Hoofdrolspelers in Sevilla ? Een aartsbisschop die nog een eitje te pellen heeft met Quart, een koppige dorpspastoor met een duister verleden, een mooie adellijke bankiersvrouw, een corrupte bankier, een lijfwacht met torenhoge schulden, een trio van marginale misdadigers … Al bij al is het goede thriller met een enigszins verrassend einde.

Volgende boek op de leeslijst wordt nog een (Engelstalige) historische roman : The White Princess van Philippa Gregory.

 

 

Long time ago … in a galaxy far far away …

Ik ben eens gaan grasduinen in al mijn documenten en excels maar ik heb het niet onmiddellijk gevonden : de laatste keer dat ik 15 kilometer heb gelopen. Ik denk dat het ergens in 2010 moet zijn geweest tijdens de voorbereiding om de Great North Run. Vandaag heb ik het in ieder geval weer gedaan, in voorbereiding op diezelfde Great North Run.

Mijn eerste idee was om dezelfde tour van vorige week te lopen en dan na 10,5 km ofwel naar rechts te gaan (rechtstreeks naar huis) of naar links (en een stukje extra te lopen). Ik was goed 1 km onderweg toen ik besloot om dit idee niet uit te voeren en op voorhand een stukje extra te lopen.

Ik ken mezelf namelijk vrij goed en de kans dat ik naar het einde toe de “easy way” zou kiezen zou vrij groot zijn. Maar als ik de extra kilometers er bij neem dan kan ik op het einde geen shortcut meer nemen.

Het bleek een goed idee te zijn geweest. Op de plaats waar ik anders de beslissing links of rechts had moeten nemen stonden er nu ruim 12 km op de teller zodat er minstens 14,5 km zouden worden gelopen.

Uiteindelijk zijn het er 15 geworden in 1u42 en daar was ik behoorlijk tevreden mee. Ook de rondetijden (tussen 6:39 min/km en 7:00 min/km) en de hartslaggegevens (gemiddeld 141) vielen best mee. Naar het einde toe begonnen de beentjes wel van zich te laten horen (of voelen) maar al bij al viel ook dat mee.

Er resten me nog 35 dagen om de ontbrekende 6 kilometers te vinden maar dat zou geen probleem mogen zijn.

Ik heb weer bekertjes gewonnen vandaag ! Endomondo-bekertjes welteverstaan.

Zowel op de 1km, de 3 mijl als de 5km heb ik namelijk een P.R. gelopen. Dit is wel sinds de herstart van vorig jaar want ik heb in 2009, in de voorbereiding op de marathon van Dublin wel sneller gelopen. Toen was ik uiteraard wel 4 jaar jonger en had ik in 2008 getraind voor een Roparun. En al is snelheid niet belangrijk, het is toch altijd plezant.

Soit, dit gezegd zijnde, was ik dus uitermate tevreden met mijn ochtendtraining. Het weer was geweldig (13°C en veel zuurstof in de lucht) en ik zat vrij snel in mijn tempo en kon dat tempo mooi aanhouden. Na bijna 39 minuten had ik 6 kilometer op te teller staan.

Na een douche kon ik dan beginnen aan wat alweer een extreem drukke dag zou worden. Gelukkig hadden we deze week terug warm water.

 

Wat is er beter om een zware dag op het werk af te sluiten dan een gezellige babbelloop in Lier ? Niet veel denk ik.

Voor ik aan ons tochtje van 4,85 km begon toch nog even naar de dokter gebeld om te informeren naar de uitslag van het bloedonderzoek dat ik gisteren heb laten doen. Bij mijn laatste twee onderzoeken in maart en april waren er een paar zorgwekkende cijfers maar die zijn ondertussen volledig genormaliseerd. Dokter gelukkig en ik gelukkig.

Over het loopje zelf valt weinig te vertellen. Gewoon het klassieke rondje over de vesten met een kleine verlenging via de polders, aan een heel rustig tempo en met veel gebabbel. Van enige schade van de windhoos die gisteren over het Lisp is getrokken was trouwens weinig of niets te zien.

Volgende donderdag wordt er weer ’s morgensvroeg in Antwerpen gelopen.

De natuur begint me parten te spelen.

In de eerste plaats blijven de temperaturen naar mijn smaak te hoog. Ik weet dat veel mensen houden van die hoge temperaturen maar ik ben nu eenmaal eerder een wintermens. Het was ook de temperatuur die mijn wekker vanmorgen om 7u deed aflopen.

Een uurtje later was ik onderweg met de bedoeling om 13km te lopen. Dat is het ook geworden zij het in twee keer. Na tien kilometer kwam Moeder Natuur me namelijk weer lastigvallen. Roepen dat ze deed ! En als de natuur roept moet je antwoorden. Gelukkig liep ik tussen de weides en stonden er aan de rand van die weides een paar struiken. Niet dat er op dat uur zoveel volk was maar toch.

Uiteindelijk heb ik 1u30 gedaan over de 13km. Het is de bedoeling om er volgende week nog 1 of 2 kilometer aan toe te voegen. Ik heb nog ruim voldoende mogelijkheden om dat te doen zonder twee keer dezelfde plaats te passeren.

Er is me tijdens het lopen trouwens nog iets opgevallen. Is het niet bizar dat in de meeste gemeentes en steden hondeneigenaars moeten “opruimen” achter hun hondje maar dat deze regel niet blijkt te gelden voor paardeneigenaars ? Wat zo’n paard achterlaat is nochtans veel groter dan het hoopje dat een hond gemiddeld laat vallen.

Sabine Hagedoren gaf vandaag als tips om morgen de tropische dag door te komen : in de schaduw blijven, veel water drinken en zelfs meerdere keren een frisse douche of een fris bad nemen. Ik denk dat ze bij ons op ’t werk vandaag al voorbereid waren. Waarom ? Wel, ik zal het even uitleggen.

Omdat ’s avonds lopen er vandaag niet in zat (vanwege die hatelijke temperaturen) is de wekker vanochtend weer vroeg afgelopen zodat ik rond kwart over zes aan mijn tochtje kon beginnen. Het ging bijlange na niet zo vlot als eergisteren maar ik ben er toch in geslaagd om 7,34 km te lopen op 50 minuten in en rond het Nachtegalenpark.

Terug op ’t werk ging ik naar één van de verschillende douchecabines, draai de kraan open en … geen water. Bizar want het water van het wastafeltje liep wel. Boeltje dan maar bijeengepakt en naar één van de andere cabines. Kraan opengedraaid … hoera water … temperatuur iets hoger gezet en … geen water meer. Bij de derde cabine net hetzelfde verhaaltje. Het water liep wel maar zodra ik probeerde om iets warmer water te krijgen … noppes.

Nu neem ik na het lopen graag een “frisse” douche maar een “ijskoude “ douche is niet aan mij besteed. Er zat echter niets anders op want ik denk niet dat mijn collega’s het zouden appreciëren wanneer ik zonder douche terug naar mijn plaats zou gaan. En naar ’t schijnt is het nog gezond ook.

 

Suikerrock is blijkbaar uit mijn lijf !

Zo lastig en moeilijk als het vorige zondag ging, zo vlot ging het lopen vandaag. Omdat er voor vandaag nog eens menselijke temperaturen werden voorspeld ben ik nog eens naar Lier getrokken om samen met Sally de vesten te doen. Ik had me wel voorgenomen om er nog enkele kilometers aan te breien, al dan niet in gezelschap.

De eerste 4,5 km gingen rustig aan. Toen we terug aan de spoorwegovergang aan de Lispersteenweg waren liep Sally rechtdoor naar huis en draaide ik rechtsaf naast de spoorweg. Even verder ging het onder de spoorweg door om via het jaagpad langs de Nete naar de jachthaven te lopen om dan terug naar de Lispersteenweg te lopen.

Uiteindelijk had ik 8,41 km op exact 56 minuten. Dat is dus dezelfde afstand als vorige eergisteren maar wel 4 minuten minder traag. Uiteraard heeft het ook wel te maken met het weer. Zondag was het 24°C, zonnig en windstil, vandaag was het 18°C, lichte regen en een aangenaam briesje. Veel beter weer dus, zeker om te lopen.

Donderdag en ook zaterdag zullen het weer ochtendloopjes worden vrees ik.

Terug thuis na 4 dagen in Tienen en tijd om eens terug te blikken op Suikerrock – editie 2013.

Toen ik heel lang geleden mijn combiticket bestelde en daarnaast een hotelkamer boekte voor vier nachten waren er maar twee namen bekend namelijk Kaiser Chiefs en Sting. Ik nam dus een behoorlijk risico want als de rest van het programma op niets zou trekken was ik mooi gezien. Maar op basis van de affiches van de afgelopen jaren had ik er alle vertrouwen in en de organisatoren hebben me zeker niet teleurgesteld.

Met een heel gevarieerd programma waarbij 20 verschillende groepen gespreid over vier dagen is het moeilijk om te zeggen wat er nu het beste was maar ik ga toch een poging ondernemen door Lucassen uit te delen (zo’n beetje te vergelijken met de oscars)

• Beste concert van het weekend : zonder enige twijfel Within Temptation. Ik was al fan van hen vóór 13-11-2012 maar sinds ik ze op die datum hun verjaardag heb zien vieren in het Sportpaleis is mijn adoratie voor hen nog gestegen
• Revelatie van het weekend : Gabrielle Aplin. Deze Engelse met de engelenstem heeft me helemaal betoverd. In deze categorie een eervolle vermelding voor My Jerusalem. Deze Texaanse groep bracht goeie ouderwetse rock ’n roll. 
• Verrassing van het weekend : Brahim. Met zijn soul en R&B muziek viel hij enorm goed mee. En dan te bedenken dat ik hem eerst links zou laten liggen.
• Energie van het weekend : Nathalia. Indrukwekkend om te zien hoeveel energie zij uitstraalt tijdens haar uur durende set. Je wordt gewoon moe van alleen al te kijken. En ze heeft natuurlijk een stem als een klok. 
• Ontroerendste moment van het weekend : het eerbetoon van The Scabs aan de onlangs overleden Fons Sijmons. Ondanks de moeilijke tijden brachten ze wel een ijzersterke set (zoals steeds). 
• Natste moment van het weekend : de onweersbui die helaas een abrupt einde bracht aan het concert van Sting.
• Irritantste security man : de man die ervoor zorgde dat ik zaterdag (en zondag) mijn Canon niet meer mee mocht binnen nemen. Ik weet wel dat het officieel niet mag maar mijn Canon werd gewoon uitgesloten op basis van uiterlijke kenmerken (zijn grootte) en volgens mij is dat racisme. Er waren veel mensen met kleinere maar veel betere camera’s dan de mijne en die mochten wel binnen. Gelukkig wilde ik vooral foto’s van Within Temptation en The Scabs.
• Beste bescherming : de oordopjes van Safety Advises. Ik had wel eigen oordopjes mee maar geen van beide paren bevielen me eigenlijk. Na een heel interessante uitleg aan de stand van Safety Advises weet ik ook waarom. Het ene paar was eigenlijk brol en het ander paar was te groot voor mijn kleine oren (toch zeker aan de binnenkant, over de buitenkant spreek ik me niet uit). Nu heb ik perfect zittende oordopjes die wel voldoende geluid doorlaten maar me wel beschermen.

Waar ik echter het meeste plezier heb aan beleefd was de beslissing om een hotelkamer te nemen op 500 m van de Grote Markt. Vier dagen is sowieso al zwaar, als je dan ook nog eens elke dag 160 km heen en weer moet rijden dan wordt het nog extra zwaar.

Ik heb me wel, net als op andere festivals of optredens, weer aan enkele zaken geërgerd. Ik begrijp niet hoe mensen hun kinderen meebrengen naar dergelijke evenementen zonder te zorgen voor goede bescherming. Je kan je niet voorstellen hoeveel kinderen ik heb zien rondlopen zonder oordopjes. Ik weet als geen ander hoe lastig het is om te leven met gehoorschade en om je kinderen dan bloot te stellen aan zoveel decibels … onvoorstelbaar.

Daarnaast zijn er natuurlijk de klassieke gevallen van mensen die stomdronken rondlopen of die niets beters te doen hebben dan te blijven kletsen terwijl iemand als Katie Melua wondermooie songs brengt, ik zal het nooit begrijpen. Een beetje respect mag je toch wel verwachten ?