walkingwithluc

Alles wordt een beetje korter de laatste dagen. De dagen op zich worden korter. Het aantal dagen dat me scheidt van de Great North Run wordt korter. En deze week zijn ook de loopafstanden iets korter.

Enerzijds wil het rustig aan doen, anderzijds wil ik natuurlijk niet volledig blijven stilzitten. Vorige week was het zo druk op ’t werk dat er helaas niet gelopen werd. Zaterdag was het de Roparun-reünie-bbq van team 234 en werd er evenmin gelopen. Een nagenoeg slapeloze nacht (wat me wel meer overkomt na een Roparundag) en 3kg gehakt- en broodmengeling die van één grote klomp naar verschillende doosjes met soepballetjes moesten worden gerold weerhielden me ook zondag van het lopen.

Ik weet wel dat het allemaal zwakke excuses zijn maar ja … Vandaag echter moest en zou ik wel gaan lopen. Eerst heb ik de diepvriezer en de ijskast nog eens goed een goede poetsbeurt gegeven maar deze namiddag ben ik dan eindelijk toch vertrokken. Ver zou het niet worden en lang ook niet. Voor de eerste kilometer had ik 6:07 nodig, de tweede ging nog 5 seconden sneller. De derde kilometer werd afgewerkt in 5:37 (naar mijn normen is dat razendsnel) en de vierde (en laatste kilometer) werd afgelegd in 6:07.

Samengevat werd er 4 km gelopen in 23:57 en daar ben ik meer dan tevreden mee. Het leverde me 4 “Endomondo-bekertjes” op. Ik ga het volgende zondag uiteraard rustiger aan doen maar het betekent wel dat het me de conditie toch wel goed zit.

Hieronder een korte maar mooie impressie van de Great North Run 2012 die ik op YouTube gevonden heb:

Hoera ! Ik heb vandaag op ’t werk mogen trakteren met ijsjes ! Wat is daar nu zo leuk aan ? Wel, sinds vorig jaar hebben we een traditie in ons team en die traditie zegt dat iemand die voor twee weken (of meer) met vakantie gaat de rest van het team op een ijsje trakteert. En vandaag was het dus (eindelijk) mijn beurt. ’t Zal me deugd doen. Ik ben er zelfs in geslaagd om zo goed als alle to do’s af te werken.

Ook afgewerkt vandaag : The White Princess van Philippa Gregory. Het heeft me iets langer geduurd dan normaal om dit vijfde deel in de Cousins’ War series te lezen maar dat lag vooral aan de hitte in de trein die de afgelopen zomermaanden parten heeft gespeeld.

Het eerste boek in deze serie, The White Queen (De Rozenkoningin) vertelde het verhaal van Elizabeth Woodville, het “burgermeisje” dat trouwde met koning Edward IV. Het tweede boek, The Red Queen (De Roos van Lancaster) vertelde het verhaal van Lady Margaret Beaufort, moeder van Koning Henry VII, de eerste Tudor aan de macht. Het derde verhaal, The Lady of the Rivers (De witte Roos)  gaat dan even terug in de tijd om het verhaal van Jacquetta van Luxemburg, moeder van Elizabeth Woodville te vertellen. Vierde boek in de reeks is The Kingmaker’s Daughter en vertelt het verhaal van Isabel en Anne Neville, dochters van de Earl of Warwick.

Dat brengt me bij het vijfde en (voorlopig) laatste verhaal in deze cyclus rond de Rozenoorlog tussen het Huis van York en het Huis van Lancaster. De hoofdrol is weggelegd voor Elizabeth of York die, nadat haar geliefde Koning Richard III werd verslagen door Henry Tudor in de Slag om Bosworth, verplicht wordt te huwen met diezelfde Henry Tudor.

Het Koninkrijk van Henry VII wordt echter bedreigt door een pretender. In Vlaanderen  loopt immers een jongen rond die beweert Richard of Shrewsbury  te zijn. Richard is de broer van Elizabeth die samen met zijn oudere broertje verdwenen is (vermoedelijk vermoord) tijdens zijn gevangenschap in de Tower of London. Hij krijgt de steun van de Europese koningshuizen. Is hij de echte Richard of is hij een bedrieger ?

Hoewel het verhaal fictie is leest het als non-fictie en weet het van begin tot einde te boeien (tenminste als je geïnteresseerd bent in geschiedenis). Niemand weet exact wat er met de twee prinsjes gebeurd maar het idee dat er één is kunnen vluchten is wel intrigerend.

Voorlopig laten we het Engeland van de Tudors weer rusten en gaan we richting Scandinavië. Bovenaan de leeslijst staan de drie boeken van de Oslo-trilogie van Jo Nesbo : De Roodborst, Nemesis en Dodelijk Patroon. Het wordt een eerste kennismaking maar volgens mijn bookbuddies uit Peulis zijn het aanraders.

Ook vandaag wordt er weer niet gezaagd of geklaagd

’t Schijnt dat ik de afgelopen weken nog al eens heb durven zagen en klagen over vakantie en dan vooral over het gebrek van vakantie langs mijne kant. Hiervoor mijn excuses. Daarom vandaag eens een “happy” berichtje:

Veel happier dan dit kan toch niet hè

… die mooie zomer !

Vandaag begint immers de weerkundige herfst. Maar vandaag eindigt ook de “grote vakantie”. Dat betekent helaas dat het vanaf morgen op de trein (en zeker op de weg) een pak drukker zal worden.

Als ik zo even terugkijk op de zomer dan kan ik hem indelen in drie delen. De maand juni stond vooral in het teken van mijn vakantie naar Ierland. Wat ik daar vooral van onthouden heb is dat ik niet meer zo lang mag wachten om er terug naartoe te gaan.

Juli was de muziekmaand met achtereenvolgens Graspop, Na Fir Bolg, TW Classic, Roger Waters en natuurlijk vier dagen Suikerrock. Veel muziek gezien en gehoord en de ene al beter dan de andere.

Augustus zou ik dan sportmaand noemen. In het vooruitzicht van de Great North Run moest er immers worden getraind. Met meer dan 120 km op 1 maand tijd durf ik wel te zeggen dat er genoeg gesport werd. Die afstand heeft me trouwens de 7.389^ste plaats (van 252.837 deelnemers) opgeleverd in de Annette Fredskov Challenge op Endomondo.com. De bedoeling was om in de maand augustus zoveel mogelijk kilometers te lopen. De winnaar, een Deen, had trouwens 1.000 km op zijn teller staan!

Maar ’t zit er op, ’t is voorbij. Vanaf morgen hervallen de meeste mensen terug in hun dagelijkse routine. Op ’t werk zullen er velen terug uit vakantie komen en dat zal voor sommigen niet meevallen. De egoïst in mij is wel blij dat de zomervakantie voorbij is. Twee maanden aan een stuk hoor je op radio en TV niets anders dan vakantie hier en vakantie daar … Elke week zie je wel iemand op ’t werk op vakantie vertrekken, enkelen zelfs meerdere keren.

Nog even en het is aan mij ! Het belooft wel een drukke werkweek te worden want het werk dat er nog ligt en de tijd die ik nog heb voordat ik eindelijk nog eens op vakantie mag staan niet in de juiste verhouding met elkaar.

Nog twee weken te gaan voor de Great North Run en het begint toch wel spannend te worden.

Vanochtend weer vroeg opgestaan zodat ik nog vóór 8 u de baan op kon. Het werd een “rondje rond Vorselaar” met enkele korte stukjes op grondgebied Grobbendonk en Pulle.

Ik wilde absoluut minstens 2 uur lopen vandaag en het werden zelfs 6 minuten meer. Toen ik terug thuis was stonden er 18,3 km op de teller. Uiteraard was ik wel moe maar ik zat er niet “door”. Dat ziet er dus goed uit voor binnen twee weken (hout vasthouden).

Volgende week zaterdag loop ik waarschijnlijk de Monumentenloop. Dat zal ik wel op mijn eentje moeten doen want aan de echte Vorselaarse Monumentenloop kan ik helaas niet meedoen vanwege een wedstrijdje in Newcastle dat ook op 15 september wordt gelopen. Eigenlijk wel jammer want het is een heel mooie omloop van 14 km langsheen de mooiste monumenten van Vorselaar en Grobbendonk.

Ondertussen heb ik het toeristische gedeelte van mijn trip naar Northumberland vastbereid. Op programma staan onder andere bezoekjes aan monumenten zoals Richmond Castle, Barnard Castle, Alnwick Castle (ook wel bekend als “Hogwarts” of “Zweinstein”) en Durham.

 

Ik tel tegenwoordig geregeld af !

Nog 1 dag en de werkweek is weeral voorbij. Daarna nog 1 week werken en ik kan genieten van 2 weken vakantie. En daar heb ik echt wel behoefte aan. Het is namelijk een heel lange zomer geweest. Ik weet wel dat er net als altijd evenveel dagen zijn geweest in juli en augustus maar als je zelf op twee maanden slechts vijf snipperdagen neemt de rest neemt weken vakantie, dan voelen die twee maanden extra lang aan.

Ik krijg dan vaak als opmerking dat ik mijn part al gehad heb in juni of nog moet krijgen in september. En uiteraard is dat waar maar … hier is ook weer een “maar”. In de periode dat ik vakantie heb is de gemiddelde bezetting van ons team minstens 70 à 80%. De afgelopen maand was dat gemiddeld 40% en dat is toch een wezenlijk verschil. Maar kom, genoeg gezaagd. Nog 1 week en 1 dag en dan is het aan mij !

Ondertussen zijn er ook nog maar 17 dagen die me scheiden van de Great North Run in Newcastle. Ik kijk er deze keer wel meer naar uit dan in 2010. Toen ging de voorbereiding namelijk niet zo vlot. Zoals het er nu naar uitziet zou het deze keer toch iets vlotter moeten gaan.

Eergisteren nog een rustig babbelloopje van 4,80 km gedaan in Lier samen met loopbuddy Sally. Vanochtend dan weer eens extra vroeg opgestaan zodat ik om 6u20 kon vertrekken voor wat 7,67 km zouden worden, goed voor een kleine 50 minuten lopen. Het ging niet zo snel als vorige week maar ik ben er wel in geslaagd om rustig te beginnen en naar het einde toe te “versnellen”.

Overmorgen staat er weer een duurloopje op het programma en dat zou er eentje van minstens 2 uur moeten worden (en hopelijk ergens tussen de 17 en 18 km). Tijd genoeg om nog wat verder af te tellen.  

 

De zomer is afgesloten met een geslaagd weekend.

Gisteren dus geen duurloop op het programma maar wel een “wedstrijd” en wel in mijn geboortestad Turnhout. Omdat ik niet wist hoe het zou gesteld zijn met de parkeermogelijkheden was ik goed op tijd vertrokken. Dat parkeren viel echter heel goed mee waardoor ik veel te vroeg daar was. Dat geeft je wel de tijd om mensen te bestuderen en dat ik ook wel plezant. En het gaf me ook de kans om even bij te praten met collega en ex-Roparunteamgenoot Nicolas die net als ik de 11 km zou lopen.

Om 19u was het dan zover en werden we op gang geschoten. Ik had me behoorlijk achteraan de groep van 900 lopers gezet. De kans dat ik Bart De Wever zou inhalen was dus behoorlijk klein. Zoals meestal met dergelijke wedstrijden ging de eerste kilometer (te) snel en dat begon ik na 7 km wel te voelen. Kilometer 8 en 9 ging het dan ook iets rustiger. Naar het einde toe kreeg ik collega Nicolas in het vizier maar hoe ik ook probeerde, ik kreeg hem niet ingehaald, tenminste niet zonder teveel met de hartslag in “het rood” te gaan. Na 1u12 liep ik over de finish en daar was ik best tevreden mee. Op de teller stonden 10,86 km en vind ik toch wel jammer. Waarom slaagt zo’n organisatie er niet in om die afstanden juist te krijgen?  Zo moeilijk kan dat toch niet zijn ? Ik hoop trouwens wel dat ze deze keer mijn aankomst wel geregistreerd hebben. Dat was de laatste keer namelijk niet het geval, ook al stond ik op de aankomstbeelden.

Het laatste weekend van augustus staat ook gelijk met het Brabants Stripspektakel in Valkenswaard. Ik was eerst niet van plan om te gaan maar kort na de middag besloot ik om het er toch maar op te wagen. Zo ver is Valkenswaard nu ook weer niet. Achteraf ben ik blij dat ik de verplaatsing gemaakt heb. Niet alleen ben ik met 30 strips thuisgekomen, er zijn er enkele bij die al een behoorlijk tijdje op mijn lijstje stonden en die ik daar voor een prikje heb kunnen kopen.

Ook is mijn Fenix-Collectie van Brabantstrip terug compleet. Om één of andere reden was nummer 82 (“De vrolijke bengels” van Willy Vandersteen) misgelopen. Zelfs in Stripwinkel Beo konden ze me niet helpen. Maar dat is sinds vandaag rechtgezet. Naast nummer 82 heb ik ook de vier nieuwe verhalen die Brabantstrip op de markt heeft gebracht gekocht. Hierdoor is die collectie dus ook weer compleet.

Eergisteren heb ik een “loopsnipperdagje” genomen. Het is al heel de zomer aardig druk op ’t werk maar deze week was het toch wel het ergste. Daarbij komt nog dat mijn projectleider voor de tweede maal deze zomer met vakantie is vertrokken en dat voel ik toch. Niet alleen doet ze anders een hoop van het werk (dikwijls het meest vervelende), ze werkt ook perfect als “buffer” voor die onvermijdelijke vragen van IT (die meestal wel terecht zijn maar toch ook vaak storend kunnen zijn). Maar ja, ze heeft de vakantie uiteraard wel verdiend (ik moet een beetje oppassen wat ik schrijf want ze leest deze blog ook) dus ik mag niet klagen.

Natuurlijk werk ik wel aan meerdere projecten mee die ook moeten gedaan worden en er zijn ook nog de dagdagelijkse productieproblemen die moeten worden verholpen. Neen, lopen zag ik dinsdag niet zitten.

Voor mijn “vooruitgang” heeft het blijkbaar geen negatieve gevolgen gehad. In tegendeel, deze morgen ging ik behoorlijk vlot vooruit. Voor de eerste kilometer had ik nog 6:38 nodig, voor de tweede nog maar 6:21 en de derde en vierde kilometer werden in respectievelijk 5:55 en 5:50 afgelegd. In totaal had 24:44 nodig voor 4 kilometer. Dat begint al aardig op lopen te lijken.

Omdat mijn hartslag ondertussen wel richting 160 ging, heb ik dan een korte adempauze van 1 à 2 minuten ingelast met de bedoeling om de laatste 2 kilometer terug naar ’t werk rustig uit te lopen. Helaas was er weer een communicatiestoornis tussen mijn hersenen en mijn benen. In minder dan 12 minuten stond ik immers terug voor ons kantoorgebouw. Gemiddeld 5:53 minuten per kilometer dus. Snel lopen is nooit een prioriteit geweest maar als het dan eens lukt dan voelt dat toch goed. Duidelijk een teken dat de conditie wel in orde is.

Zaterdag wordt er weer gelopen maar een duurloop zal het niet worden. Wel een wedstrijd namelijk de langste afstand (11 km) van “Dwars door Turnhout”. Hopelijk saboteren ze me deze keer niet. De laatste keer dat ik daar deelnam hebben ze mijn finish namelijk niet geregistreerd. De finishcamera had me wel gezien maar de finishmat dus niet. En dat voor mijn geboortestad … foei foei foei.

Vorige zaterdag 15, deze week 10. Vorige week kilometers, deze week mijlen. Vorige week probleemloos, deze week “harken”.

Ik was nochtans goed gestart en de eerste tien kilometers gingen dan ook vrij vlot. Maar toen begon ik, net als vorige week, een licht knorrend gevoel in de maag te krijgen. Deze keer was ik echter voorbereid en had ik een energiebar meegebracht.

Helaas, aangezien ik van het mannelijke geslacht ben, kan ik niet multitasken. Ik kan dus niet lopen en eten tegelijkertijd. Ofwel eet ik niets ofwel wandel ik een stukje en eet ik wel. De energiebar op zich deed zijn werk wel. Het hongerige gevoel was vrijwel onmiddellijk weg maar nadien had ik het steeds lastiger om terug in mijn ritme te komen.

Uiteindelijk had ik na 1u53 iets meer dan 16 km op de teller staan. Weer iets dichter bij de 21 km maar niet zo dicht als ik gehoopt had.