Kamp Vught

Vandaag iets minder gewandeld dan anders.

Na het ontbijt, nu ja … de brunch, vertrokken we naar Vught om het Nationaal Monument Kamp Vught te bezoeken.

Kamp Vught (officieel Duits: Konzentrationslager Herzogenbusch) was een van de drie Duitse concentratiekampen in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De andere twee zijn de doorgangskampen Amersfoort en Westerbork. Kamp Vught bevond zich nabij de recreatieplas de IJzeren Man. Het heeft ruim anderhalf jaar als concentratiekamp gefunctioneerd.

Kamp Vught stond onder beheer van de SS, in tegenstelling tot de andere Nederlandse kampen (waar overigens vaak wel SS’ers werkten, zoals in Kamp Amersfoort). De ligging was mede bepaald door de nabijheid van ‘s-Hertogenbosch, reden waarom het kamp door de Duitsers werd aangeduid als Konzentrationslager Herzogenbusch. In ‘s-Hertogenbosch bevond zich een aantal landelijke Duitse instellingen, terwijl het kamp ook nabij goede wegen en spoorwegen lag. Het kamp moest als ‘modelkamp’ dienen en is qua opzet, uitvoering en grootte te vergelijken met concentratiekamp Dachau. De wachttorens langs het met dubbele prikkeldraad omheinde kamp werden de klok rond met merendeel Nederlandse SS’ers bemand.

In totaal werden er ruim 31.000 mensen in het kamp gedetineerd] waaronder 12.000 Joden en verder politieke gevangenen, Roma en Sinti, verzetsstrijders, Jehova’s getuigen, homoseksuelen, zwervers, criminelen en zwarthandelaren.

In het kamp zelf zijn zeker 735 mensen om het leven gekomen. Het aantal sterfgevallen in Kamp Vught lag veel lager dan in de kampen in Duitsland, namelijk 749 in totaal, door allerlei oorzaken, omgerekend ongeveer een op vijftig gevangenen. In Dachau was dit op een totaal van 200.000 gevangenen ruim 40.000, dus een op de vijf. Vanuit Vught werden echter onder meer 15.000 Joden gedeporteerd, van wie bijna niemand de oorlog overleefde.

Vanuit België zijn minstens zesendertig mensen naar kamp Vught overgebracht en nog dezelfde dag of de dag na aankomst opgehangen. Ze waren bijna allemaal in België door de Duitse bezetter in een militair proces ter dood veroordeeld wegens sabotageacties. Het vonnis moest met de strop ten uitvoer worden gebracht. Van veel van de veroordeelden is bekend dat het communisten waren.

Op 5 juni 1943 werd bekendgemaakt dat alle Joodse kinderen uit het kamp weg moesten. Er werd gezegd dat zij naar een speciaal kinderkamp in de buurt zouden gaan. Op 6 juni werden alle kinderen van nul tot en met drie, samen met hun ouders gedeporteerd naar kamp Westerbork. Een dag later werden ook alle kinderen van vier tot en met vijftien jaar afgevoerd naar Westerbork. Van daaruit werden de kinderen samen met hun ouders overgebracht naar Sobibór in (bezet) Polen waar ze vrijwel direct na aankomst door middel van vergassing om het leven werden gebracht. Er zijn 1296 kinderen weggevoerd in het weekend van 1943.(bron : Wikipedia)  

Het Kindertransport van Fedor de Beer is zeker een aanrader om te lezen.

Na ons bezoek aan het museum, met een uitstekende audiogids, maakten we ook nog een wandeling naar de Fusilladeplaats.

Op de fusilladeplaats zijn 329 mannen doodgeschoten tijdens de Deppner-executies. Vanuit verschillende gevangenissen werden verzetsmensen naar Vught gebracht en hier vermoord. De daders waren Nederlandse SS’ers, die normaal gesproken de wachttorens bewaakten.

Op 20 december 1947 werd op de fusilladeplaats een gedenkteken met namen onthuld door prinses Juliana. Het houten kruis dat achter het gedenkteken staat, is er al eerder neergezet door mensen die in de buurt wonen.

In 1995 en 1996 werd het gedenkteken beklad. De daders werden niet gevonden. De bekladde panelen hebben nu een vaste plek gekregen in het Nationaal Monument Kamp Vught. Naar aanleiding van de bekladdingen maakte een onbekende een gedicht vast aan het hek bij de fusilladeplaats. Dat gedicht is later in brons gegoten en hangt bij de ingang van het hek. (bron : Wikipedia)

Loonse en Drunense Duinen

De reden waarom we nu in Kaatsheuvel zitten is eigenlijk het concert van Tim Akkermans & The Ivy League, gisteren in Tilburg. Nadat we een kort wandelingetje hadden gedaan in een bitterkoud Tilburg en nadat we heel smakelijk hadden gegeten in Stadscafé Meesters (een aanrader) trokken we naar de Concertzaal van de Schouwburg.

De wondermooie zaal bleef echter behoorlijk leeg. We denken dat ze nauwelijks voor één derde was gevuld. Dat was vooral jammer voor de artiesten want het optreden was echt goed. Ik wist dat hij kon zingen van De Beste Zangers maar eigen werk kende ik niet. Hij bracht ook enkele mooie covers van Buddy Holly en Bruce Springsteen. De afwezigen hadden ongelijk.

Omdat het gisteren laat was mochten we vandaag uitslapen. En dat gaat in een bungalow net iets gemakkelijker dan in een hotel of een B&B. 

Na het ontbijt deden we de korte verplaatsing naar de Roestelberg om daar het 5,5 km lange Roestelbergpad te doen. Een mooie wandeling waar je eerst een grote zandvlakte moet oversteken om daarna een mooie boswandeling te maken. Een bos met veel kraters. Die zijn er gekomen op dolle dinsdag (5 september 1944). Het vluchtende nazi-leger had de Roestelberg gebruikt als Munitions Ausgabe Stelle (MAS). Om te voorkomen dat deze munitie in handen van de geallieerden zou vallen hebben ze alles doen ontploffen met een verzameling kraters als gevolg;

Na de wandeling een smakelijke tosti gegeten in De Roestelberg en op de terugweg naar onze bungalow nog een ommetje gemaakt via Nieuwkuijk (Drunen) om de restanten van het Land van Ooit te bezoeken. Veel blijft er helaas niet meer over.

Roestelbergpad

Land van Ooit

Batterijen opladen

Het moet één of twee seizoenen geleden zijn geweest dat ik op Beste Zangers (de Nederlandse inspiratie voor Liefde voor Muziek op VTM) Tim  Akkerman aan het werk zag. Hij viel me wel in de smaak en toen ik zag dat hij opnieuw op tournee ging en ook Tilburg aandeed was dat genoeg reden om er nog eens een weekendje op uit te trekken.

We boekten een huisje in Landal Kaatsheuvel en van hieruit vertrekken we zo dadelijk naar Tilburg.

We zijn niet rechtstreeks naar hier gekomen maar zijn in de buurt nog een wandeling gaan doen. De Loonse en Drunense Duinen liggen hier ook vlakbij en het Landgoed Plantloon sluit daar mooi bij aan.

De auto lieten we achter op de parking aan De Galgewiel in Waalwijk.

We waren als eens eerder in de Loonse en Drunense Duinen maar deze noordkant deden we nog niet. Het  was dan ook totaal anders met veel bos en nagenoeg geen stuifzand.

Maar wel heel mooi en rustig wandelen. De rode wandeling is 4,5 km lang.

Het gebied sluit in het zuiden aan op de Loonse en Drunense Duinen en in het noordoosten, aan de overzijde van het Afwateringskanaal ‘s-Hertogenbosch-Drongelen, op de Baardwijkse Overlaat. Sinds 1994 maakt het deel uit van het Nationaal Park Loonse en Drunense Duinen, maar het heeft een ander karakter, namelijk een landgoedkarakter. Er zijn namelijk lanen, weilanden, bossen en enkele boerderijen.

In het noorden van het gebied ligt het langgerekte Galgenwiel, dat is ontstaan op 4 maart 1658 bij een doorbraak van de Beerse Maas. Hier komt onder meer moerashertshooi voor. In de bossen huizen roofvogels en uilen. De graslanden zijn broedplaatsen voor weidevogels.

Iets zuidelijker loopt nog een stuk van de Turfvaart, welke Paul van Haastrecht, heer van Venloon, in 1396 liet aanleggen. De heer van Waalwijk, Foijken Foijkenszoon, was het daar niet mee eens en wilde tol over de turfvaart heffen. De opvolger van Paul, Dirk van Haastrecht, richtte toen in het uiterste noorden van het gebied een galg op om aan te duiden dat het zijn rechtsgebied betrof, waar de heer van Waalwijk niets over te zeggen had. Aldus komt het Galgenwiel aan zijn naam. Vanuit ‘s-Hertogenbosch werd een strafexpeditie naar Waalwijk gehouden. De stad werd ingenomen en Foijken vluchtte. Er werden nog twee radkruisen naast de galg neergezet, waarop twee misdadigers geradbraakt werden. Dit alles om te onderstrepen dat dit gebied tot Venloon behoorde. In 1445 echter kwam in Baardwijk een zekere Dirk van der Merwede aan de macht. Baardwijk behoorde tot het Graafschap Holland. Dirk trok met gewapende mannen het gebied in en saboteerde het turftransport naar ‘s-Hertogenbosch. Hij probeerde Waalwijk onder Hollands gezag te brengen en tegelijkertijd ook het gebied dat nu Plantloon is. Het kwam tot een proces dat in 1481 door Paul van Haastrecht jr., de toenmalige heer van Venloon, gewonnen werd. Dirk en zijn nakomelingen moesten zelfs de Turfvaart weer in orde maken. De schulden werden echter kwijtgescholden en de oorlog was voorbij.(Bron : Wikipedia)

Boys and their toys

Vrijdag voor de zoveelste maar voorlopig de laatste keer de afgelopen twee maanden naar het AZ in Herentals geweest. Na vele scans en onderzoeken hebben ze vastgesteld dat er met het spijsverteringsstelsel van moeder niets aan de hand is en dat dat dus allemaal picobello werkt. Dat is uiteraard goed nieuws maar we weten dus nog altijd niet waar de daling van rode bloedcellen die was vastgesteld vandaan kwam. Nu ja, daar had ze ook geen last van dus we erg is dat niet zeker? Afin, om het te vieren zijn we van het ziekenhuis naar Scherpenheuvel gereden om een kaarske te branden en om ne goeie wafel en pannenkoek te gaan eten😉.

En vandaag ben ik de dag begonnen met een bezoekje aan Foto Nelissen in Mechelen. Ik heb twee camera’s, een “Peulis-camera” en een “Vorselaar-camera”, beide Canon EOS. Mijn “Vorselaar-camera” is eigenlijk aan vervanging toe en nu het toch black Friday is ben ik een beetje gaan rondkijken. Het was de bedoeling om een nieuwe Canon-body te kopen maar toen zag ik de Panasonic Lumix DC-FZ82 passeren en dat leek me wel een handig en compact toestel.

Ik ben hem deze namiddag onmiddellijk gaan uitproberen (Conny was toch “van dienst” op de jaarmarkt in Peulis) en die eerste test is me wel bevallen.

Ik moet nog alles leren in verband met de instellingen maar ik ben best tevreden over de eerste resultaten.

De nieuwe camera is trouwens een pak lichter dan de oude. Dit wordt dus zeker de vakantiecamera.

Herfst

Het weekend begon deze keer eigenlijk al op donderdagavond met een optreden van Meskerem Mees die op cello werd begeleid door Frederik Daelemans in C.C. Zwanenberg in Heist op den Berg. Ze was een beetje verkouden maar dat merkte je nauwelijks. Het was een dik uur genieten van eenvoudige maar mooie muziek. Een bewijs dat het soms ook heel ingetogen mag zijn.

Vrijdag hebben we het dan rustig aan gedaan, dat mag ook eens en zaterdag hebben we dan een paar fruitbomen in de tuin geplant. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar verse appelen, peren en kersen.

Vandaag zijn we er dan  toch in geslaagd om, droog, een wandeling van bijna 6 km te doen. Gewoon in Peulis maar je moet soms niet ver gaan om mooi te kunnen wandelen.

Het Hagelend

Het verlengde weekend is een fietsweekend geworden. Normaal is het niet dat je half November nog zo’n mooi fietsweer hebt maar we hebben het er toch maar van gepakt.

Vrijdag met moeder een fietstochtje van 34 km gemaakt naar Oostmalle. Gisteren met Conny naar Werchter gereden. Een tochtje van 45 km dat we al meer hebben gemaakt maar het is gewoon mooi fietsen en ze hebben in Werchter ook lekkere koffie 😉.

En vandaag zijn we dan nog eens “op verplaatsing” gaan fietsen. De fietsdrager nog eens geïnstalleerd om de verplaatsing van 30 km naar Sint-Pieters-Rode te maken.

De fietstocht die we bij Pasar vonden vertrok immers aan het Kasteel van Horst.

Al in de 13de eeuw woonden de Heren van Horst daar, de karakteristieke vierkante donjon dateert uit de 15e eeuw. In de 17e eeuw liet de adellijke bewoonster, Maria-Anna van den Tympel, twee vleugels aanbouwen rond de binnenkoer en voerde belangrijke verfraaiingswerken uit. Zij liet ook het wagenhuis bouwen, waar nu het bezoekerscentrum met erfgoedwinkel en een gezellig streekgasthof gevestigd zijn.

Het kasteel, met zijn grote vijver annex slotgracht, is de thuishaven van stripfiguur De Rode Ridder van Willy Vandersteen.

Rondom het kasteel strekt zich een prachtig kasteeldomein uit, dat eigendom is van Agentschap voor Natuur en Bos. (Bron: Wikipedia)

Op onze weg passeerden we ook de Gempelmolen.

Hendrik I, hertog van Brabant, schonk in 1229 een lap grond met een watermolen te Gempe aan het klooster van Gempe. Het klooster kreeg eveneens rechten op de grote Gempevijver, die water leverde om de molen aan te drijven tijdens droge zomers. In het begin van de 17e eeuw kreeg het klooster de toelating om de Molenbeek over meer dan 600 meter te verplaatsen om het verval aan de molen te vergroten. Het klooster heeft de molen lange tijd verpacht aan een maalder. Bij de afschaffing van het klooster door de Franse Revolutie kwam de molen definitief in privéhanden. Hij werd vrijwel altijd als graanmolen gebruikt tot omstreeks 1950. Sinds 1944 is de molen geklasseerd als monument. (Bron : Wikipedia)

Nu is het een brasserie en een populair rustpunt bij wandelaars en fietsers. Eigenaar is Hans Meus … broer van …

Via de Vlooybergtoren ging het terug naar het Kasteel van Horst.

Daar stonden er een dikke 40 km op de teller. Mooie fietstocht, soms pittige klimmetjes, soms zalige afdalingen. Helaas soms ook afschuwelijk slechte fietspaden en smalle verhoogde fietspaden die minder aangenaam waren.

De knooppunten : 65 – 98 – 99 – 20 – 66 – 67 – 68 – 19 – 21 – 22 – 96 – 97 – 74 – 28 – 27 – 73 – 24 – 5 – 46 – 45 – 65

Oranjestad Diest

We doen het niet zo vaak maar vandaag hebben we nog eens meegedaan aan een “georganiseerde” wandeling, zelfs eentje van Golazo. Golazo staat niet direct bekend als goedkoop en ja, 22 euro is inderdaad veel geld maar deze keer hebben we het er toch maar op gewaagd : we hebben meegedaan aan de Urban Walk in Oranjestad Diest.

Jawel, Diest is een Oranjestad. Bijna drie eeuwen lang was de stad in handen van de graven Nassau; de latere prinsen van Oranje-Nassau. De oudste zoon van Willem de Zwijger, Filips-Willem, ligt er begraven in de Sint-Sulpitiuskerk. Diest maakt samen met Breda (NL), Dillenburg (D) en Orange (F) deel uit van de Unie van de Oranjesteden. De blijvende getuigen van deze “Nederlandse” periode zijn ondermeer het Hof van Nassau; het stadspark “De Warande”, het vroegere jachtdomein van de prinsen van Oranje-Nassau en de 16de eeuwse watermolen van de prinsen van Oranje-Nassau. Ook het hoogkoor met de grafzerk van Filips Willem kan bezocht worden in de Sint-Sulpitiuskerk. Verder is in het Stadsmuseum ‘De Hofstadt’ een afdeling gewijd aan Oranje-Nassau.

Diest is ook de geboortestad van Jan Berchmans. Deze Jezuïet werd er geboren op 13 maart 1599 als als oudste zoon uit een gezin met vijf kinderen. Zijn vader Jan Berchmans beoefende er het ambacht van lederbewerker, schoenmaker en schoenlapper. Zijn moeder was Elisabeth ‘Liesken’ van den Hove, een dochter van Adriaan van den Hove, een hoge stadsfunctionaris. Jan verbleef tot zijn twaalfde jaar in Diest. Hij overleed in het Romeins College der jezuïeten na een kort ziekbed als gevolg van een longontsteking en dysenterie, nauwelijks 22 jaar oud. Zijn laatste woorden waren “Jezus, Maria”. In 1888 was hij de eerste Belgische Heilige. Een tiental scholen zijn naar hem genoemd.

Vertrek en aankomst van de wandeling was in de Diestse Citadel. Locaties die we tijdens de 10km wandeling bezochten zijn de Citadel, het stadhuis, de Lakenhalle, de kapel (en apotheek) van het Sint Elisabethgasthuis, het Park Cerckel, Huis DIEvers, Vuegen (waar ze lekkere wortelcake hebben), de Onze-Lieve-Vrouwekerk, het Begijnhof, de Sint-Catharinakerk, het Heilige Geestconvent, het Boerenkrijgplein, het provinciedomein Halve Maan, de ruïne van de Sint-Jan De Doperkerk, den Drossaard, het Warandestadion, het Zwembad en Sportcomplex De Warande, het Warandepark, Café Leffe en de Allerheiligenkapel. Het Pegasus Museum hebben we links laten liggen, dat doen we wel eens wanneer we terugkomen en wanneer het wat rustiger is.

Want terugkomen doen we zeker. Diest kon ons echt wel bekoren. En hoewel het een “Urban Walk” was hebben we ook veel natuur gezien. Het was trouwens een pittige wandeling met veel klimmen en dalen.

Verlengd Weekend

Toch wel best een druk weekendje achter de rug. Afgelopen vrijdag met moeder gaan wandelen en eten in Hallaar en Heist op de Berg (foto’s later deze week).

Zaterdag fietstochtje van Peulis naar het Zennegat en terug. Een beetje dubbelzinnig toch dat tochtje. Het was zaaalig weer om te fietsen. Lekker warm maar niet té, het zonnetje was er ook maar niet té, gezellig terrasje gedaan aan ’t Zennegat. Kortom … heel leuk fietsweer.

Maar als je dan bedenkt dat het eind oktober is, bijna november, en dat je eigenlijk binnen zou moeten zitten aan de kachel omdat het buiten regent en waait en koud is, dan is er toch wel iets mis toch?

Zondagnamiddag naar Vorselaar gereden waar Harmonie Verbroedering een twee uur durend concert gaf naar aanleiding van 75 jaar Edma, de lokale cinema die helaas volgend jaar tegen de grond zal gaan. Het was eigenlijk hun tweede optreden sinds de lockdown. Het eerste had zaterdagavond plaatsgevonden. Ze hadden weliswaar ook opgetreden op Na Fir Bolg deze zomer maar een festivalwei is geen zaaloptreden.

Ze moesten zich geen zorgen maken, het concert was top. Ik had graag een beetje meer John Williams gehoord maar ja. Morricone en Zimmer kregen wel hun deel maar Williams werd een beetje vergeten.

Gisteren, maandag, is er dan een hele dag hard in de tuin gewerkt.

En vandaag zijn we terug naar Vorselaar gereden om Wielercomité Vorselaar te steunen. Zij organiseerden vandaag een eetdag en we steunen die mensen graag, zeker omdat neef Jan één van de grote bezielers van het comité is. Terug in Peulis nog een kleine wandeling gemaakt en daarmee is het weekend weeral voorbij.

De Vraalie

Naar jaarlijkse gewoonte, een traditie die enkel werd onderbroken door Corona, was het gisteren “Vraalie-wandeling”. Een aantal jeugdvriendinnen van Conny (uit de jeugdbeweging) die al sinds minstens één keer per jaar samenkomen om , samen met de partners, een fikse wandeling te doen gevolgd door een etentje om flink bij te praten.

Gisteren werd gekozen voor Klein Willebroek als startplaats. Klein-Willebroek is een klein maar pittoresk gehucht van Willebroek.

De initiële vestiging kwam tot stand bij de oorspronkelijke sluis aan de monding in de Rupel van de in 1550-1559 gegraven Willebroekse Vaart. Klein-Willebroek breidde aan weerszijden daarvan uit zodra dankzij dit nog bestaande oude kanaal de schorren eromheen bewoonbaar werden. De omgeving van het Sashuis (anno 1608) is sinds 1981 een beschermd dorpsgezicht.

Naast het in 1835 door de Boomse brouwersfamilie Lamot verworven 18e-eeuwse brouwershuis Het Kanton werd in 1837 een brouwerij opgetrokken aan Hoofd (nr. 1), nog voor hun eerste bedoening in Mechelen waar de hoofdzetel zou terechtkomen.Het huidige bakstenen brouwerijgebouw in Klein-Willebroek stamt uit 1911. De mouteest ervan, met de bijbehorende gereedschappen, werd in 1995 geklasseerd als monument.

Via Broek de Naeyer (een oude stortplaats van papierfabriek De Naeyer) bereikten we al snel de Watersportbaan Hazewinkel. Dit complex werd aangelegd in 1975 en telt 8 klassieke Olympische roeibanen. Het is de thuisbasis van de Antwerpse Roeivereniging-Sculling en van TRT Hazewinkel, de club van zilveren Olympische medaillewinnares Annelies Bredael. Tot 2006 waren ze ook gastheer van het Britse Nationale roeiteam die er hun laatste selectieproeven voor kampioenschappen kwamen houden.

Aan de watersportbaan hebben we ook onze drankpauze gehouden.

Terugkeren deden we via de Biezenweiden, een natuurgebied dat grenst aan Broek De Naeyer, en het jaagpad van de Rupel.

Een zeer mooie wandeling die we hebben afgesloten met een smakelijk diner in Sacchetti’s aan het Sasplein in Klein Willebroek.

De knooppunten: 121 – 198 – 191 – 123 – 152 – 144 – 145 – 150 – 148 – 96 – 152 – 123 – 99 – 197 – 121

Herfstvakantie

Het tweede deel van mijn “herfstvakantie” is enigszins anders uitgedraaid dan verwacht.

Het was eigenlijk de bedoeling om na mijn bezoekje aan de oogarts samen met moeder een dagje naar Tilburg te rijden. Maar omdat er bij haar routinebloedonderzoek een tekort aan rode bloedcellen was vastgesteld, weliswaar zonder enige vorm van symptomen, wilden we geen risico’s nemen.

Donderdag zijn we wel op familiebezoek in Gent geweest. Daar keek ik wel naar uit want aangezien neef Eric onlangs zijn huis heeft ingeruild voor een appartement, moest hij afscheid nemen van enkele collecties : boeken, elpees maar ook een hele collectie Ohee-verhalen. Daar heb ik er al wel heel wat in mijn eigen collectie zitten maar deze exemplaren zijn meestal in bijna nieuwstaat. Dat was dus een heel aangename dag, ook al stonden we op weg naar huis meer dan een uur aan te schuiven voor de Kennedytunnel.

Vrijdag was het dan een paar keer heen en weer rijden naar het ziekenhuis waar moeder een paar zakjes bloed kreeg om het aantal rode bloedcellen terug naar een aanvaardbaar niveau te krijgen.

Zaterdag zijn we inkopen gaan doen voor mijn jubileumfeestje van aanstaande donderdag ter gelegenheid van 37,5 jaar dienst (dat eigenlijk een feestje voor 35 jaar had moeten zijn in 2020 maar ja … je weet wel wat er toen gebeurde).

Gisteren zijn we er dan eindelijk in geslaagd van de wandelschoenen nog eens aan te doen. Conny had een wandeling gevonden op Instagram : de Schipkeswandeling in Herenthout/Bevel. Een wandeling die eigenlijk vertrekt aan ’t Schipke in Herenthout.

Maar aangezien ze ook aan Kruiskensberg in Bevel passeerde leek het me beter om daar te vertrekken. Er is meer parking en die is ook nog vlotter bereikbaar.

De wandeling was heel mooi, zeker nu de herfst volop is ingezet en die prachtige kleuren zich overal beginnen door te zetten. En dan mogen de paddenstoelen zeker niet worden vergeten. Bovendien was het zalig wandelweer (al kun je je afvragen of je half oktober nog in T-shirt wil rondwandelen in plaats van een met muts en sjaal?). Na de wandeling zijn we dan nog doorgereden naar Vorselaar naar de Pannenkoekendag van OKRA.

Wat ik me in ieder geval niet ga afvragen is hoe ik mijn komende avonden ga bezighouden : met het registreren van enkele honderden nieuwe stripverhalen en voor de exemplaren die ik al bezit vergelijken welke de beste versie is.

De knooppunten van de wandeling : 2 – 4 – 4 – 99 – 95 – 8 – 8 – 12 – 13 – 40 – 41 – 7 – 11 – 10 – 80 – 79 – 88 – 89 – 94 – 93 – 98 – 61 – 59 – 60 – 2. Als je wil vertrekken aan ’t Schipke dan begin je aan knooppunt 61.