In het Edgar Allen Poe museum in Richmond, Virginia wordt een lijk gevonden. Niet zomaar een lijk. Het slachtoffer is niet alleen gevild, het is ook nog eens onthoofd.

Op enkele duizenden kilometers afstand, in de Bibliotheek van Trondheim, Noorwegen wordt ook een onthoofd en gevild lichaam gevonden. Is er een internationale seriemoordenaar aan het werk of is het toeval ?

De Noorse rechercheur Odd Singsaker, keert na een lange afwezigheid terug en wordt op de zaak gezet. Hoofdverdachte is de beveiligingsverantwoordelijke van de bibliotheek, Jon Vatten.

Als blijkt dat er een oud en waardevol manuscript, geschreven op mensenhuid, verdwenen is wordt er een link gelegd met de moord in Richmond. De jonge Amerikaanse politievrouw, Felicia Stone, vertrekt naar Noorwegen om samen met Singsaker de zoektocht naar het manuscript, het Johannesboek, en natuurlijk de moordenaar te starten.

Zo begint “Genadeslag”, het debuut van Jørgen Brekke. Het is niet de beste historische thriller die ik al gelezen heb maar hij was wel heel onderhoudend en vlotlezend. De historische intermezzo’s die je als lezer terugbrengen naar de 16^de eeuw en het begin van de anatomie zijn aardig meegenomen.

 

 

Eigenlijk kan ik over dit boek zeggen wat ik over het vorige boek heb gezegd : prachtige treinliteratuur. Het volgende boek op de leeslijst is weer in de taal van Shakespeare : The Book of Lies door Brad Meltzer.

Toen ik iets voor zes van de trein stapte zag het er naar uit dat er vandaag niet zou worden gelopen. Ik zat nog maar net in de auto en de hemelsluizen werden opengezet. Als het zo zou blijven dan zou ik de verplaatsing naar Lier zeker niet maken.

Bij thuiskomst scheen de zon terug volop. Toch even Buienradar.be gecontroleerd en die voorspelden geen regen de komende uren. Dus om 19u toch maar op weg naar de Schapenkoppen.

Het liep voor geen meter (4 km op net geen 30 minuten) en ik heb het behoorlijk lastig gehad (de afgelopen dagen op ’t werk waren weer behoorlijk zwaar) maar het heeft in ieder geval NIET geregend en al bij al ben ik blij dat ik de moeite heb gedaan om tot ginder te rijden.

 

 

2015 mag dan het eerste jaar sinds 2006 dat ik mij niet kan inzetten voor de Roparun, dat betekent niet dat ik me niet kan inzetten voor het goede doel.

De afgelopen vier dagen hebben een zeshonderdtal teams het beste van zichzelf gegeven voor de 1000km van Kom Op Tegen Kanker. Vanuit Mechelen werden vier lussen gereden, telkens met andere bevoorradingsdorpen en andere middagdorpen.

Vandaag was het de beurt aan mijn eigen Vorselaar om de meute te verwelkomen voor hun middagpauze. Toen ik hoorde dat men vanuit de organisatie enkele vrijwilligers zocht heb ik dan ook geen moment getwijfeld. We werden rond 9u30 verwacht in het sportcentrum. Zoals altijd was ik ruim op tijd maar dat bleken de meeste andere vrijwilligers ook te zijn.

Eerste taak : het klaarzetten van de tafels. De tafels en stoelen stonden er gelukkig al. Wij moesten ervoor zorgen dat er placemats, bestek, bekertjes en dergelijke werden klaargelegd. Omdat iedereen ruim op tijd was werd dit klusje in een ijltempo afgewerkt, zelfs nog vóór de briefing begon.

Na de briefing werden we opgedeeld in groepjes : fietsbewaking, serveren en bedienen en registratie van de namiddag-deelnemers. Ik werd ingedeeld bij deze laatste groep. Achteraf gezien was dit een meevaller want ik heb toch enkele BV’s aan mijn balie gehad : Otto-Jan Ham, Thomas Van den Spiegel en Kris Peeters om er maar enkelen te noemen. Ook onze lokale BV’s (Bart Wellens, Erik Goris, Herman Van Springel en Peter van Santvliet) hingen trouwens rond in de buurt van mijn registratiestandje. Toen mijn taak als registrator er op zat ben ik nog mee gaan helpen in de sporthal (koffiezetten en afruimen).

Rond een uur of drie werden we “gelost”. Nog even de sfeer opsnuiven in het evenementendorp waar ik An Swartenbroeckx en Nathalia nog tegen het lijf liep (figuurlijk dan). ’t Was best vermoeiend maar zeker voor herhaling vatbaar.

 

 

Ik had een beetje schrik toen ik vanochtend mijn loopschoenen aandeed. Zouden de 20 kilometers van afgelopen donderdag zich laten voelen ?

Dat bleek niet het geval te zijn. Het ging zelfs vrij vlot. Exact een halfuurtje gelopen en toen stonden er 4,36 km op de teller. De eerste drie kilometer gingen zelfs heel goed en kwamen aardig in de buurt van lopen. Uiteraard moest ik dat de vierde kilometer bekopen.

 

 

Als je ooit eens van plan bent om een wandeling te organiseren en je weet niet hoe je daar moet aan beginnen, dan moet je zeker je oren te luisteren leggen bij de mensen van de KWB van Peulis.

Zij organiseerden vandaag hun jaar lijkse wandel- en fietsdag. Fietsers hadden de keuze uit 30 of 60 km, de wandelaars moesten kiezen uit 7, 12 of 18km. Omdat de afstand vorige zondag in Lille een beetje tegengevallen was koos ik voor de langste afstand.

Aan de inschrijvingstafel lagen plannetjes van de drie wandelafstanden. Niet alleen een klein landkaartje met kilometeraanduiding maar ook een opsomming van alle straten waar we door moesten. Op het plannetje was onmiddellijk duidelijk dat het meer dan 18 kilometers zouden worden.

Onder een straalblauwe hemel met een mooi zonnetje begon ik om kwart over acht aan mijn tocht. Het werd een heel mooi uitgestippelde wandeling die zich niet tot Peulis beperkte maar ook door Rijmenam, O.L.V. Waver en Putte ging. Uiteindelijk heb ik 3u30 gewandeld en stonden er 19,40 km op mijn teller.

Bij aankomst stond collega H. me al op te wachten in het gezelschap van Amy, de schattigste Golden Retriever puppy die je ooit gezien hebt. Ik zou ze zo in mijn rugzak hebben gestoken en mee naar huis genomen (de puppy uiteraard, niet H.). Een geslaagde voormiddag werd dan afgesloten met een heel smakelijke spaghetti bij H. thuis (waarvoor nogmaals dank).

Maar om even terug te komen op de organisatie : daar kunnen veel organisaties een puntje aan zuigen. Om te beginnen was er een ruime parking voorzien (parking waar ik zelf geen gebruik heb van gemaakt, aangezien ik bij H. thuis kon parkeren). Dan waren er de duidelijk wegbeschrijvingen. En tot slot was de wandelroute perfect afgepijld. Zeer zichtbare pijlen, waarschuwingsborden bij gevaarlijke oversteekplaatsen, duidelijke aanduidingen wanneer de routes splitsten enzovoort. Het was echter vooral de route op zich die bijzonder mooi was … doorheen velden en bossen en slechts heel sporadisch een stukje langs een drukke(re) weg.

Kortom … bedankt aan KWB Peulis, jullie zien me volgend jaar zeker terug. Nu ja, eigenlijk zien jullie me dit jaar al terug wanneer ik op 3 juli kom meedoen aan de Peulisjogging.

 

 

Hoe komt het toch dat in deze tijden zo moeilijk blijkt te zijn om afstanden correct weer te geven ?

Bij joggings heb ik het al vaker meegemaakt. De 5km die geen 5 maar wel 4,5 of 5,5 km blijkt te zijn. Vandaag had ik hetzelfde probleem met een wandeling.

In de voorbereiding op de 42 km van de Nacht van de Maan in juli stond vandaag de Krawatenwandeling in Lille op het programma. Er was de keuze uit drie afstanden : 5km, 9km of 16km. Als je weet dat de 9km overeenkwam met de eerste lus van de 16 en de 5km met de tweede lus van de 16 dan merk je al onmiddellijk dat er een probleem is. Immers, 9 + 5 = 14 en niet 16.

Die eerste lus van 9km bleek echter maar een dikke 8km te zijn. Geen nood dacht ik, 8,5 + 5 is nog altijd 13,5 en dat is ook niet slecht. Na een kleine 3 km onderweg te zijn in de tweede lus zag ik dat er een splitsing was. De 5km ging rechtdoor, de 16km ging naar rechts.

Ah … ze zullen een extra lusje voorzien dacht ik . Het was wel een lusje maar geen “extra” lusje, eerder een “verkorting”. Toen ik uiteindelijk aankwam met 12,2 km in de benen was ik dan ook een beetje teleurgesteld. Hopelijk doen ze donderdag in Peulis beter. Dan staan er 18km op het programma.

 

 

Thuiskomen en vaststellen dat er een pakje uit Engeland is toegekomen. Is er een betere manier om het weekend te beginnen ?

Waarschijnlijk wel maar ik doe het voorlopig wel met mijn pakje uit Engeland.

Waar ben ik dan zo blij mee ? Met de nieuwste aanwinsten van mijn Coca Cola Car Collection : 3 Ford Transits in drie verschillende kleuren. Rood voor Coca Cola, zwart voor Coca Cola Zero en zilver voor Coca Cola Light. Groot zijn ze niet maar ik vind ze wel mooi.

 

 

Maxime Decker, kortweg Max, wordt door haar ex-man Kenny gevraagd om terug naar het OSI (Office of Special Investiggations) van de Luchtmacht te komen. Ze heeft dit bureau drie jaar geleden verlaten nadat ze tijdens een missie haar toenmalige partner Aaron Knox heeft moeten neerschieten (en daarbij zelf ook zwaar gewond geraakte).

De reden ? Op Ebay werd een gestolen relikwie te koop aangeboden: het offermes van Abraham, het mes waarmee hij volgens de bijbel zijn zoon Isaac moest offeren. Blijkt overigens dat dit mes wordt aangeboden door Travis Knox, broer van de man wiens dood ze op haar geweten heeft.

Naarmate ze meer en meer worden betrokken in de zoektocht naar het mes wordt duidelijk dat er een veel groter gevaal dreigt. Een gevaar dat door enkele Canadese rugzaktoeristen werd ontdekt in een oude Nazi-bunker, verborgen ergens in de Oostenrijkse bergen.

Hun zoektocht brengt hen naar het “Soddom en Gommora” van de tegenwoordige tijd : Las Vegas.

Zo begint “Het offermes van Abraham” van het schrijversduo Lynn Sholes en Joe Moore. Ik kende hen al van de verhalen rond Cotton Stone. Dit is het eerste verhaal rond Maxine Decker, en ik hoop dat er nog meer volgen. Het boek leest als een sneltrein en bevat alles om een boek spannend te maken : een psychopaat, een religieus relikwie, een religieuze fanaat, een dreigende ramp … Perfecte treinlectuur.

Dat hoop ik ook van het volgende boek op de lijst: Genadeslag van Jørgen Brekke.

 

 

Als ik zo op ’t werk eens naar buiten keek vandaag (heel uitzonderlijk wend ik mijn blik af en toe al eens weg van mijn computerscherm) vreesde ik dat mijn wekelijkse loopafspraak in Lier niet zou kunnen doorgaan.

Toen ik terug naar huis reed zag het er gelukkig al veel beter uit, al stond er nog wel een fikse wind.

Ik was me al aan ’t klaarmaken toen ik een SMS kreeg van mijn loopbuddy. Gelukkig was dat niet om af te zeggen maar gewoon om te vragen of het iets later kon. Dat was uiteraard geen probleem.

En zo zijn we toch vertrokken, zij het met een beetje vertraging. Deze keer weer wel de “normale” route genomen (naast de spoorweg richting Netekanaal en dan via de Netedijk terug naar de Lispersteenweg). ’t Ging vrij vlotjes : 4,08 km in 29:17. Een gezapig maar constant tempo.