Ja … ik heb nog zo’n 230 ongelezen boeken liggen.

Ja … ik weet dat ik gemiddeld 30 boeken per jaar lees.

Ja … ik weet dat ik bijgevolg nog voor meer dan 7 jaar boeken heb liggen

En waarom ga je dan toch nog naar het boekenfestijn om nog 7 boeken bij te kopen?

Ten eerste omdat je voor die prijs (nog geen 29 euro) die boeken niet kunt laten liggen. Ten tweede omdat die boeken, zoals ze bij ons zeggen, geen brood eten. Je kan die dus zonder problemen even laten liggen. Ze zullen niet slecht worden.

En ten derde … omdat dat nu eenmaal zaken zijn die je doet wanneer je verslaafd bent aan boeken. Nu ik verlost ben van mijn verslaving aan sigaretten (hout vasthouden) mag ik toch nog wel toegeven aan mijn verzamelverslavingen zeker ?

Sinds ik ben overgeschakeld van het joggen naar het wandelen is er één wandeling die ik eigenlijk niet mag missen en dat is die van de KWB in Peulis.

Peulis is immers niet alleen de thuisbasis van collega Heidi, er wonen ook enkele vriendinnen waarmee ik al eens boeken uitwissel of al eens een boekenfestijn bezoek of al eens een wandeling mee maak of al eens naar een concert ga.

Gelukkig wonen al die mensen in dezelfde straat. Die straat was iets voor negen dan ook de plaats van afspraak deze ochtend. Na een halve kilometer stappen waren we aan de start en daar kozen we voor de middelste afstand van 12 km (volgens het boekje) die 13 km zou zijn.

Het was niet mooiste wandeling ooit (de wandeling van 18 km die ik er vorig jaar heb gedaan was mooier) en het was zeker niet de meest fotogenieke wandeling maar het was een rustige wandeling, voornamelijk door bossen. Genieten van de natuur en ondertussen een gezellig klapke doen. Wel even schrikken wanneer er een joekel van een haas vanuit het bos plots in het midden van de weg springt. We weten nog altijd niet wie het hardst geschrokken was: de haas, zijne maat die nog in het bos zat of wij.

Na de wandeling was het dan “zoete inval” bij collega Heidi die ons op een heel smakelijke spaghetti trakteerde. En voor je het weet is het alweer tijd om naar huis te gaan.

Toch alweer een geslaagde wandeldag achter de rug.

1964 is niet alleen het jaar dat ons de Ford Mustang en de schrijver van deze blog opleverde.

1964 is ook het jaar waarin de drie stripverhalen die ik vandaag met de post ontving werden uitgegeven.

Als je ze ziet zou je nochtans niet denken dat ze meer dan 50 jaar oud zijn. Ze zijn in quasi nieuwstaat. Bovendien zijn twee verhalen van de hand van Jef Nys. Zelden gezien en zeker voor het prijsje waaraan ik ze op de kop heb getikt (9 euro inclusief verzendingskosten !)

Ach, soms heb je van die meevallers. Het vierde stripverhaal dat ik bij diezelfde verkoper volgde is trouwens voor een veel hogere prijs gegaan (maar niet naar mij).

Het verlengde weekend (wij maken vrijdag de brug) kon niet beter beginnen.

Als de ene het rustig aan wil doen omdat hij eergisteren 33 km heeft gewandeld en als de andere het rustig aan wil doen omdat ze overmorgen 16 km gaat lopen (van abdij tot abdij) dan wordt er rustig gelopen.

Bij zo’n zalige temperatuur van 15°C is het uiteraard niet moeilijk om het rustig aan te doen. Bovendien is er dan ook voldoende ruimte om bij te kletsen aan de oevers van de Nete. Even was er een beetje angst voor de ganzen aan de jachthaven en een beetje ergernis wanneer er aan de overkant van de oevers enkele jonge kerels een soort rookpijl aanstaken.

Verder was het puur genieten en had ik, verrassend genoeg, weinig of geen last van mijn lange wandeling.

Meer moet dat op een dinsdagavond soms niet zijn.

KLIK OP DE FOTO VOOR EEN GROTER EXEMPLAAR

Bij een voorbereiding op een marathon krijg je altijd de raad om, ongeveer één maand vóór de marathon een laatste lange duurloop van zo’n 30 kilometer te doen.

Ik heb het ook drie keer gedaan. Al moet ik er wel bijzeggen dat ik de eerste keer “maar” 25 km heb gelopen en dat was dan nog in voorbereiding op de Roparun in 2008, niet echt een marathon dus. Later dat jaar tijdens de voorbereiding op de marathon van Eindhoven heb ik wel een dertig kilometer gelopen (maar dan tijdens de marathon zelf na 25 km uit de race gestapt).

In 2009 weer een 30 km in voorbereiding op de marathon van Dublin (die ik toen wel succesvol heb afgewerkt, zij het in 5u30).

En vandaag stonden er weer 30 kilometers op het programma als voorbereiding op de Zotte 50 van Gheel later deze maand. Plaats van vertrek waren de hallen van BelOrta in Sint-Katelijne-Waver.

Iets voor acht kwam ik daar aan en ik koos uiteraard voor de 30 km. Door de overvloedige regen van de afgelopen dagen waren enkele stukken van het parcours echter zodanig “zompig” gemaakt dat er wijzigingen werden doorgevoerd. Daardoor zou het parcours 31,8 km ver zijn. Nu ja … wat maakt nu 1,8 km? Maar straks meer daarover.

De wandeling bestond uit lussen. Eerst heb ik de lus van 11 km gedaan. Die bracht me terug naar BelOrta waar ik dan de lus van 20 km nam. Deze lus was eigenlijk de lus van 16 km met daarin een extra lus van dik 4 km.

Na die lus van 4 km dacht ik dat er nog een 6 km moest worden afgelegd. Ik besloot dan ook om aan deze laatste stop niets meer te drinken. Ik had immers nog een half flesje water op zak. Die 6 kilometer bleken er echter bijna 8 te zijn en naar het einde toe kreeg ik dan ook grote dorst.

Uiteindelijk heb ik afgeklokt op 33 km, goed voor 6 uur wandelen. Het waren er eigenlijk meer maar 33 op 6 klokte mooi af.

Ik hoop dit tempo ook te kunnen aanhouden op de Zotte 50. Nog 27 dagen !

Meer foto’s ? KLIK HIER

Driemaal is scheepsrecht maar wat de concerten van deze maand betreft klopt dat toch niet.

De Dixie Chicks waren geweldig en Roger Hodgson was fantastisch. Gisteren was het dan de beurt aan de Gent-Amerikaanse Trixie Whitley in de Lotto Arena. Ik ken haar repertoire niet maar volgens collega Heidi is ze heel goed. Aangezien we dezelfde boekensmaak hebben besloot ik om het maar eens te proberen.

Om acht uur was het aan STUFF om ons op te warmen. Ik zou kunnen zeggen dat de mannen een verdienstelijke poging hebben ondernomen maar zelfs dat krijg ik niet over mijn lippen. Het waren zowat de vreselijkste 25 minuten die ik ooit in een concertzaal heb moeten doorstaan. En dan moet je beseffen dat ik Bob Dylan en Frans Bauer al aan ’t werk heb gezien. STUFF waren vijf muzikanten die op een hoopje zaten en die naar mijn gevoel elk aan een apart concert bezig waren. Het was rommelig, zonder enige melodie en vooral LUID … HEEEEEEL LUID.

Na een pauze van bijna een halfuur was het dan de beurt aan Trixie Whitley zelf. Het eerste nummer kon me niet echt bekoren. Maar de avond was nog jong. Het tweede nummer was ook niet echt mijn ding. Dat bleek ook te gelden voor het derde nummer, en het vierde, en het vijfde …

Het lag heus niet alleen aan de slecht afgestelde installatie. Het lag ook niet aan haar stem, want ze heeft wel degelijk een heel krachtige stem. Een aardig stukje gitaar spelen kan ze trouwens ook.

Waar lag het dan wel aan ? Ik denk gewoon aan het feit dat haar muziek en ikzelf niet compatibel zijn. Mijn “gezelschap” vonden het wel goed maar ja, smaken verschillen nu eenmaal. Na een uurtje had ik het echt wel gehoord (“gezien” niet want naast de sobere toon van de muziek vond ik de belichting ook maar niets) en ben ik naar huis gegaan.

Gelukkig was er onderweg de Walter wiens muziek me wel vrolijk maakte. En ik veronderstel dat UB40 dat volgende week zondag in de AB in Brussel ook wel zullen doen.

De grote Johan Cruyff had wel degelijk gelijk ! Elk nadeel “heb” zijn voordeel.

Nog niet zolang geleden kwam de mededeling dat Roxette zijn zomertoer had gecanceled omdat de gezondheidstoestand van Marie het niet meer toeliet. De teleurstelling was toch vrij groot bij mij.

Vandaag is die teleurstelling echter volledig weg. Suikerrock heeft immers de “vervangers” bekend gemaakt. En die vervangers staan vrij hoog op mijn “bucketlist” van personen of groepen die ik graag (nog) eens live wil zien.

Groepen die daar opstaan zijn bijvoorbeeld ABBA, The Beatles (in originele bezetting), Boston, Thin Lizzy, Jimi Hendrix, Rory Gallagher, Barclay James Harvest, Rush, Mama’s & the Papa’s, Janis Joplin … Aangezien de meeste van die mensen het huidige met het eeuwige hebben gewisseld is de kans dat ik ze ooit eens zie bijzonder klein.

Wie daar echter ook opstaan zij bijvoorbeeld Chris Isaak, The Pretenders en … The Corrs.

En laat het nou net die laatsten zijn die Suikerrock heeft weten te strikken. Ik kan mijn geluk niet op.

Kom ik toch wel tot de vaststelling dat ik nog geen verslag heb gemaakt van het optreden van Rodger Hodgson vorige week donderdag in de Antwerpse Stadsschouwburg zeker!

Het was nochtans een heel geslaagd optreden. Hij wordt steevast aangekondigd als “the voice of Supertramp” en dat is een waarheid als een koe. Ik heb Supertramp enkele keren gezien. De eerste keer is ondertussen 37 jaar geleden, in 1983 op de wei in Werchter met Nena en Chris de Burgh in het voorprogramma.

Na die tournee in 1983 heeft Hodgson trouwens Supertramp verlaten. Ik heb de groep daarna nog twee keer aan het werk gezien maar zonder Hodgson bleek dat toch niet zo goed te zijn.

Hodgson zonder Supertramp daarentegen werkt perfect. Mijn favoriete Supertrampnummers zijn trouwens ook van zijn hand. En zijn stem brengen ze meer tot hun recht. Uiteraard haalt hij die allerhoogste noten niet meer maar dat wordt goed opgevangen door ze net iets anders te zingen. Zijn fantastische begeleidingsgroep helpt ook.

De Setlist:

1. Take the Long Way Home
2. School
3. In Jeopardy
4. Lovers in the Wind
5. Breakfast in America
6. The More I Look
7. Hide in Your Shell
8. Lord Is It Mine
9. The Logical Song

10. Child of Vision
11. Death and a Zoo
12. If Everyone Was Listening
13. Had a Dream (Sleeping With the Enemy)
14. Even in the Quietest Moments
15. Only Because of You
16. Dreamer
17. Fool’s Overture

18. Two of Us
19. Give a Little Bit
20. It’s Raining Again

Omdat er morgen weer moet worden gewerkt had ik vandaag afgesproken met wandelbuddy Conny aan ’t Kruiske in Bevel. Een prima startpunt voor een wandeling en achteraf ben je zeker dat je iets kunt drinken.

De wandeling ging richting Gestel, het pittoreske gehuchtje van Berlaar (al zou het met een kasseiweg nog net iets pittoresker zijn). Ik ben er al honderden keren doorgereden maar vandaag was de eerste keer dat ik bijvoorbeeld het kerkje (en het kleine kerkhof) bezocht.

Even verderop hebben we dan “hip” gedaan en zijn we naar het Foodtruckfestival in het Gestelhof gegaan. Het Gestelhof is in principe gesloten voor publiek dus daar moesten we van profiteren. We hebben er trouwens ook nog een heel smakelijke thee en koffie gedronken.

Waarom ze het Gestelhof gesloten houden is me een raadsel. Volgens mij hebben ze daar een potentiële goudmijn. Prachtig gelegen in een heel rustige omgeving, nabij wandel- en fietsknooppunten netwerken en ruimte genoeg om gasten te ontvangen, hetzij in B&B of zelfs hotel.

Daarna ging het via de oevers van de Nete terug naar café ’t Kruiske voor afterwalkdrankje.

Meer foto’s ? KLIK HIER

De laatste weken wordt ik op Facebook gebombardeerd met herinneringen en meestal zijn dat dan herinneringen die betrekking hebben op de Roparun. 

Paaseitjes verkopen voor de Roparun, Roparuntrainingen, deelnames aan de Ronde van Zele, Roparunvergaderingen … het lijkt niet op de houden. Het is natuurlijk wel zo dat ik tussen 2006 en 2014 vrij intensief met de Roparun ben bezig geweest. Vooral toen ik teamcaptain was van 2009 tot en met 2012.

Met sommige Roparunners heb ik nog wel contact (al is het soms enkel via Facebook). Enkelen van hen, zoals Steven en Kurt, hebben afgelopen weekend deelgenomen aan de 10 Miles. Toen Kurt zijn finishfoto op FB plaatste dacht ik eraan dat loopbuddy Sally ook had deelgenomen.

Ik dus snel naar de website van GVA om haar schitterende finishtijd van 1u24 terug te vinden. Toch ook maar even haar finishfoto opgezocht en wat bleek … dat was exacte dezelfde foto die Kurt eerder op FB had gezet. Waarschijnlijk hebben ze de volledige 10 mijl in elkaars buurt rondgelopen, niet wetende dat ze een gemeenschappelijke kennis hadden.

Het was er vandaag trouwens niet aan te merken dat Sally een zware inspanning had geleverd in Antwerpen. Ons (iets langer) toertje op de Netedijken ging wel vrij vlot. 33 minuten hadden we nodig voor 4,60 km.