Na het nieuwe wandeljaar heb ik gisteren ook het nieuwe joggingjaar aangevat.
Het was geweldig weer op te lopen. Een 6°C, weinig of geen wind en dankzij de volle maan (en ondanks de wolken) behoorlijk licht op het jaagpad langs de Nete.
Ik kan niet zeggen dat het vlot ging (dat gaat het op een avond na een lange werkdag niet vaak) maar het deed wel deugd.
We hebben nog eens de “lange” versie van ons tochtje gedaan zodat er na 35 minuten 4,50 km op de teller stonden.
Hoewel we vorige week in Lier het wandeljaar hebben ingezet is het officiële wandeljaar pas vandaag begonnen.
We hebben dat gedaan in Booischot waar de lokale KWB hun Drijkoningenwandeling organiseerden. Van de ruime keuzes aan afstanden kozen we voor de 9 km. Voorlopig is dat voldoende. Daarenboven wisten we niet hoe glad het onderweg zou zijn.
De verschrikkelijke ijzeltoestanden die gisteren het land teisterden mochten dan al verdwenen zijn, je weet nooit hoe het er op de landelijke paden zou bijliggen. Al bij al viel dat wel mee. Hier en daar was het wel behoorlijk modderig en bijgevolg ook glibberig. Maar we zijn recht gebleven.
Het was wel een mooie wandeling die perfect was afgepijld (wat ook niet altijd het geval is). Vooral de laaghangende mist zorgde soms voor mystieke taferelen. De wandeling werd dan afgesloten met een paar pannenkoeken die weliswaar smakelijk waren maar toch ook vrij zwaar. We hadden immers de eerste verjaardag van de wandelclub LCCC te vieren 
.
De eerste week van 2017 is een feit. Ik hoop wel dat deze eerste week geen maatstaf is voor de rest van het jaar. Als dat wel het geval is ga ik een andere job moeten zoeken.
Zaalwachter in een gesloten museum lijkt me dan wel wat. Of wandelknooppuntenbordjescontroleur zou ook wel kunnen. Voorproever in de bibliotheek is ook een kandidaat.
Och, met de helft van de collega’s afwezig wegens Kerstvakantie, twee andere collega’s die constant weg zijn en één collega die ziek valt was het maar triestig wat bezetting betreft.
Aangezien de voorraad werk zich niet aanpast naargelang de bezetting, heb ik dus een zware week achter de rug. Ik hoop maar dat het volgende week iets rustiger wordt. Wat het werk betreft tenminste, niet wat de bezetting betreft. Ik zit al twee weken nagenoeg alleen en dat is maar saai.
Gelukkig kan er zondag terug worden gewandeld. De perfecte manier “to clear your mind” !
Het pakje dat ik vandaag heb afgehaald zal ook deugd doen. Onlangs las ik een artikel waarin profvoetballer Jan Vertonghen zijn 5 favoriete boeken beschreef. En neen, de brochure van Louis Vuitton was daar niet bij. Wel boeken die me zo interessant leken dat ik ze onmiddellijk heb besteld bij ECI.
Ik hou niet van voetbal en nog minder van voetballers maar voor de Jan maak ik graag een uitzondering.
Londen, mei 1537. Margaret Bulmer zal weldra terechtgesteld worden op de brandstapel omdat ze weigert zich neer te leggen bij de nieuwe religieuze regels van Koning Hendrik VIII. Dat een dame van adel tot de brandstapel wordt veroordeeld en niet wordt onthoofd is heel uitzonderlijk.
Joanna Stafford, nicht van Margaret, ontvlucht haar klooster in Dartford om haar familie bij te staan. Ze wordt gearresteerd. Ook haar vader, die ze in jaren niet meer heeft gezien, is daar en wordt eveneens gearresteerd.
Beiden worden opgesloten in de Tower. Er gaan enkele maanden voorbij en dan krijgt Joanna bezoek van bisschop Stephen Gardiner, ooit vertrouweling van de koning, nu de vijand van Thomas Cromwell.
Gardiner geeft Joanna de opdracht om op zoek te gaan naar de mythische kroon van Athelstan, de eerste echte koning van Engeland. Deze kroon zou de doornen kroon van Jezus zijn en zou magische krachten bezitten. Enkel koningen die rein van hart zijn zouden de kroon kunnen dragen.
Samen met de monniken Edmund en Richard gaat ze terug naar Dartford Priory. Ze moet de kroon vinden. Doet ze dat niet dan staat het leven van haar vader op het spel. Edmund en Richard hebben ook zo hun redenen om de kroon terug te vinden. En tot slot zijn er nog de agenten van Cromwell en de Koning die rondlopen met hetzelfde doel.
Dan vallen er slachtoffers. Een aristocraat op bezoek in het klooster wordt vermoord, zijn vrouw pleegt zelfmoord, een zuster sterft … Zal Joanna de kroon vinden en zal ze op tijd zijn?
Tot zover de samenvatting van De Kroon, de debuutroman van Nancy Bilyeau. Een geweldige thriller die zich afspeelt in één van mijn favoriete periodes als het om historische thrillers en romans gaat : het Tudor-tijdperk. Na Philippa Gregory en C.J. Sansom spelen ook de boeken rond Joanna Stafford zich af in deze periode.
Gregory beschrijft vooral het leven aan het hof, Sansom laat de advocaat Shardlake moordzaken oplossen. Bij Nancy Bilyeau draait alles rond de (ex-)non Joanne Stafford. De twee volgende boeken staan bovenaan op mijn lijstje om aan te kopen.
De vraag is wel of ik ga wachten tot de vertalingen verschijnen of dat ik ze in het Engels koop.
Na een heel rustige jaarwisseling (zoals jullie gisteren konden lezen ben ik geen “believer” van oud & nieuw) was ik vanochtend al om 7 uur op.
Ik was zelfs een uurtje vroeger al eens door het raam gaan piepen en de toestand van de weg gecontroleerd. Er werd immers kans op gladde wegen gegeven. Daar was echter niets van te zien. Onderweg naar mijn plaats van afspraak, de parking van C.C. De Mol in Lier, was trouwens ook weinig beweging te zien.
Het was behoorlijk fris en er stond bijwijlen een guur windje maar verder is de Nete in Lier perfect voor een wandeling. We waren dan ook niet de enige vroege vogels op deze Nieuwjaarsdag. Verschillende wandelaars maar vooral joggers genoten van de omgeving.
Het wandelen ging prima, het niet-wandelen ging iets moeilijker. Café Waregem : gesloten. Café Wimbledon : gesloten. Alle cafés op het Zimmerplein, in de Eikelstraat en op de Markt : gesloten.
Onze half-way-tea hebben we dan maar op een bankje aan de vesten gedronken. We hadden immers ons thermoske thee bij. En onze after-walk-drink hebben we bij bakker Thijs aan de Markt gedronken.
Volgende week zijn er terug georganiseerde wandelingen waaraan we kunnen deelnemen.
Oudjaar, Nieuwjaar … sommigen kijken er weken naar uit, ik ben bijzonder blij wanneer deze dagen achter de rug zijn.
Ik vind het namelijk een de meest overroepen feestdagen van het jaar. Voor mij is het namelijk eenvoudig : ik ben afgelopen vrijdag naar huis gegaan met een hoop werk op mijn bureau en maandag ga ik terug en die berg ligt daar nog altijd.
Het feit dat we 2017 moeten schrijven in plaats van 2016 verandert daar niks aan.
En dan nog al die telefoontjes of mails die beginnen met “om te beginnen alvast de beste wensen voor het nieuwe jaar” terwijl je vaak weet dat ze je voor de rest van het jaar zullen negeren of zelfs tegenwerken. Handen geven, drie kussen geven … pfffff
Uiteraard zijn er altijd mensen die het wel goed menen, waarschijnlijk wel de meerderheid, maar het doet me weinig of niets. Ik heb er niets mee.
Dit gezegd zijnde … Beste wensen voor het nieuwe jaar .
Derde en laatste lijstje van 2016 : het sportlijstje.
Sinds 2015 is sporten voor mij gewijzigd van joggen/lopen naar wandelen. Eigenlijk is de omschakeling er gekomen in 2014 na mijn deelname aan de 1ste Nacht van de Maan. Daar had ik zodanig afgezien dat ik in 2015 revanche wilde.
Toen bleek dat het wandelen me veel beter afging dan het joggen. Zelfs mijn dokter vond het een goed idee om meer te gaan wandelen (maar benadrukte me wel dat ik het joggen zeker niet mocht stoppen). Het bleek te werken want de 2de Nacht van de Maan ging al een heel stuk vlotter.
In 2016 is het dan nog een versnelling hoger gegaan. Dat is voor een groot deel te wijten of beter gezegd te danken aan Conny die begin dit jaar vroeg of ze niet eens een keertje mocht meestappen, kwestie van even uit de drukte te zijn. Bijkomende reden was het “grote” doel voor dit jaar : de Zotte 50 van Gheel.
Gevolg … één of meerdere keren per week een wandelafspraak. In het begin waren het eerder kortere afstanden, op het einde van het jaar deden we voor minder dan 10km onze schoenen niet aan. We hebben georganiseerde wandelingen gedaan, hetzij KWB-wandelingen, hetzij WSV-wandelingen.
Maar we zijn er ook vaak op uit getrokken met het wandelknooppuntennetwerk en die hebben toch onze mooiste wandelingen opgeleverd. Absolute topper was onze uitstap naar de Voerstreek. Beginnen met een vrij steile beklimming die ons even deed twijfelen of we wel de juiste beslissing hadden genomen maar toen we even later bovenkwamen wisten we dat het geen vergissing was. Het was gewoon een supermooie wandeling.
Onze lentewandeling aan de Pallieterhoeve in Hulshout was ook zo’n voltreffer net als de herfstwandeling op dezelfde plek. De Pinksterwandeling in Sint-Katelijne-Waver die ons naar het Mechels Broek bracht was dan weer een heel aangename verrassing.Meestal hadden we heel aangenaam wandelweer al hebben we toch een keer of drie de paraplu moeten bovenhalen.
Ik mag zeker niet mijn, soms vrij avontuurlijke, wandelingen in Wales niet vergeten en dat geldt ook voor de twee grote doelen van dit jaar, de Zotte 50 en de 3de Nacht van de Maan.
Kortom …het was een heel aangenaam wandeljaar. We hopen dat in 2017 nog eens netjes over te doen.
De cijfertjes ?
Eindejaarslijstje nummer 2 behandelt de concerten die ik het afgelopen jaar heb gezien.
In totaal zijn er 44 groepen de revue gepasseerd. 18 daarvan in een concertzaal, de overige 26 tijdens één van de drie festivals die ik het afgelopen jaar heb bezocht. Zoals het volgend overzicht toont was het weer een heel gevarieerd zootje:
Al zeg ik het zelf, ’t is best een indrukwekkend lijstje. Als je me nu vraagt wat het beste concert is dan antwoord ik onmiddellijk Queen in Paleis 12. Dat was gewoon “af”. Adam Lambert deed geen enkele poging om Freddie Mercury te vervangen maar zette gewoon zijn eigen stempel op die geweldige nummers.
Op de vraag wie verder op het podium mag als nummer 2 en 3 is al een pak moeilijker. Ik denk toch dat ik The Corrs op nummer 2 plaats maar voor nummer 3 zijn er teveel kandidaten.
Waren er dan geen tegenvallers? Jawel hoor. Trixie Whitley viel tegen. Ik zeg niet dat ze slechte muziek maakt, integendeel. Maar het concert was slecht. Het voorprogramma was zelfs afschuwelijk. Het was gewoon te luid. Iron Maiden op Graspop viel een beetje tegen vanwege, naar mijn smaak, een zielloos optreden. Zelfs Deep Purple was niet wat ik ervan verwachtte en dat geldt ook voor Tony Joe White.
Verrassing van het jaar was Alice on the Roof. Niet alleen was haar optreden op de Markt in Tienen muzikaal gezien heel geslaagd, het was vooral haar gemeende ontroering bij het krijgen van zoveel respect en applaus dat bij mij een gevoelige snaar moet hebben geraakt. Ik hoop ze volgend jaar eens te zien maar dan in een kleinere zaal zoals Het Depot in Leuven.
Naarmate het einde van een jaar nadert verschijnen er her en der “de lijstjes”. Ik zal dan maar mee op de kar springen en ook aan mijn lijstjes beginnen zeker?
Het eerste lijstje gaat over boeken. 22 boeken zijn de revue gepasseerd:
Meestal is het enorm moeilijk om een favoriet te kiezen maar dit jaar is het eenvoudig. Het beste boek dat ik dit jaar (of misschien zelfs de afgelopen jaren) gelezen heb is zonder enige twijfel Ik ben Pelgrim van Terry Hayes. Op de tweede plaats volgt dan Three Sisters, Three Queens van Philippa Gregory en de top drie wordt vervolledigt door Jan van Leiden van Robert Schneider.
walkingwithluc 