Stel je eens voor. Je grootvader was “fout” in de eerste wereldoorlog. Je vader was “heel fout” in de tweede wereldoorlog.

Hoe ga je daarmee om? Verzwijg je dat angstvallig? Praat je erover? Zo ja, met iedereen of met een beperkt aantal mensen?

Herman Portocarero, Belgisch diplomaat en ambassadeur schreef er een boek over.

Zijn grootvader werd tijdens de eerste wereldoorlog stinkend rijk door op grote schaal vee en vlees te verkopen aan het Duitse bezettingsleger.

Zijn vader sluit zich in de tweede wereldoorlog aan bij het Duitse leger en gaat aan het Oostfront vechten. Ook na de oorlog blijft hij trouw aan de nazi-gedachte en zal hij de holocaust ontkennen.

In “Collaboratie, Fortuin en Ondergang” beschrijft Portocarero het verhaal van zin familie tussen 1914 en 1945 maar ook hoe dit jaren later, tot in de jaren zestig, zijn eigen leven heeft getekend.

Een eerlijk (en moedige) bekentenis waarvoor je enkel respect kunt opbrengen.

De wandeling van eergisteren bleek toch zwaarder te zijn geweest dan gedacht. Niet de 8 km op zich maar wel het feit dat je constant zo’n 100 kg moet verderduwen …

De eerste 10 km van de Lotuswandeling gisteren in Pijpelheide had ik er geen last van maar de laatste 3,5 km toch wel een beetje.

Het was wel een leuke wandeling, totaal anders dan vorig jaar. Toen gingen we richting Begijnendijk, dit jaar bracht de wandeling ons richting Schriek.

We hebben dit jaar bijna elk weekend een wandeling gedaan die we vorig jaar ook hebben gedaan en toch doen we elke keer een ander parcours. Het weer was trouwens niet zo lenteachtig als eergisteren maar sommige bomen denken daar anders over.

Na de wandeling had ik net voldoende tijd om snel iets te eten. Om 19u moest ik immers in het buurthuis zijn. De drie Bergstijgers die vorig jaar deelnamen aan de Everest2016 expeditie kwamen hun exploten immers toelichten. Een heel gezellige avond met machtige foto’s, leuke anekdotes en een wondermooie film.

Ik was ’s avonds wel doodmoe maar het was wel een heel gezellige dag geweest.

Het leek wel lente vandaag alhoewel het eigenlijk toch “putteke winter” zou moeten zijn?

Wat er ook van zij … het was de perfecte gelegenheid om, met vader in de rolstoel, een wandeling door Vorselaar te maken en op die manier nog enkele infostraatnaamborden toe te voegen aan de collectie. 37 heb ik er ondertussen kunnen vastleggen en ik heb ze nog niet allemaal.  

Ik ben wel fan van die borden. Zo leer je toch een en ander van de geschiedenis van je dorp. Vandaag dan meer bepaald over de adellijke eigenaars van onze prachtige waterburcht.

Morgen staat er weer een wandeling op het programma maar daarvoor trek ik naar Pijpelheide.

 

We vieren een verjaardag vandaag !

Marcel, Charlotte, Fanny, Konstantinopel en Balthazar … ze worden allemaal 40 jaar. Ik heb het natuurlijk over de Kiekeboes, de populairste stripfamilie van het land. Het begon vandaag 40 jaar geleden met De Wollebollen.

Zelf heb ik Kiekeboe (toen nog zonder voornaam) leren kennen in 1983 toen Merho de Stripgidsprijs kreeg. Ik was toen al wel een verzamelaar, zij het kleinschalig en ik ging voor de eerste keer naar de Turnhoutse Striptweedaagse.

Op de tentoonstelling rond Kiekeboe was ik direct fan van de humor die Merho in zijn strips verwerkt. Ook het feit dat strips nog leuk ouderwets zwart-wit waren was een pluspunt.

Uiteraard zijn niet alle verhalen even sterk. Hij heeft een zwakke periode gehad maar zelfs de grote Marc Sleen heeft dat gehad. En hij zal nooit het niveau van Piet Pienter & Bert Bibber halen. Maar het blijft wel één van mijn favoriete reeksen. Vooral de realistische manier waarop hij de verzekeringswereld (waar ik tenslotte al meer dan 30 jaar werk) weergeeft heeft indruk op me gemaakt.

 

Het ging weer niet al te best tijdens mijn wekelijkse jogging afspraak in Lier. De omstandigheden zaten nochtans mee. Aangename temperatuur, heldere sterrenhemel, aangenaam gezelschap. Maar het feit is gewoon dat joggen in de ochtend me beter afgaat dan joggen in de avond (na een zware werkdag).

Maar ik heb het weeral gehad (4,2 km) en het was weer plezant. Minder plezant is het “roekeloos” gedrag van de mensen. Weer ontelbaar veel auto’s gezien met kapotte lichten. Onbegrijpelijk vind ik dat.

Nog onbegrijpelijker zijn het groter aantal wandelaars, joggers en fietsers die zonder fluo hesje op pad zijn. Ik heb het daar al wel vaker over gehad maar ik kan het maar blijven herhalen. Hoeveel weegt zo’n ding? Niets. Hoeveel kost zo’n ding? Niets. Waarom draag je dat dan niet? Het kan immers je leven redden.

 

Er zijn behoorlijk wat verenigingen in Vorselaar waaronder twee amateurtoneelgezelschappen. Het Vorselaars Amateur Toneel, a.k.a. het VAT speelt zijn stuk elk jaar in november. Toneelgroep Oud K.L.J.  doet hetzelfde in februari.

Vorig jaar hebben we een gezellige toneelavond gecombineerd met een mooie wandeling (in Herentals) in de namiddag en om de tijd tussen de twee te vullen een etentje.

Gisteren hebben we quasi hetzelfde gedaan. Om te beginnen zijn we naar Kasterlee getrokken waar we een wandeling uit het Wandelboek Vlaamse Volksverhalen van Denise van den Broeck zouden doen. Deze wandeling zou ons via de Hoge Rielen en de Hoge Mouw naar de Kabouterberg brengen.

Die kabouters waren trouwens geen brave mannekes. Toen een jonge koewachter ze zag kreeg hij koeken van hen. Hij at de koeken op en viel ter plaatse neer. Iedereen die ook maar in de buurt kwam werd afgerost door de kabouters. Uitendelijk hebben ze toch eens één man geholpen zodat die kon trouwens met zijn grote liefde. Daarna kwamen er zoveel mensen hulp vragen aan de kabouters dat ze het zo beu werden en verhuisden naar de Rijn waar ze nu nog altijd wonen.

Het was een heel mooie wandeling. De lichte sneeuw zorgde op sommige plaatsen voor iets extra’s. Alleen … op de Kabouterberg zelf zijn we niet geraakt. De beschrijving in het boek bleek niet te zijn aangepast aan de nieuwe knooppunten. Hierdoor zaten we op het verkeerde pad. Dankzij de GSM en de Garmin eTrex hebben we de weg naar Kasterlee dorp terug gevonden.

Met meer dan 15 km op de teller maar zonder Kabouterberg was het dan tijd om iets te eten. Keuze genoeg in Kasterlee wat dat betreft maar wij kozen voor de eenvoudigste oplossing namelijk Brasserie De Druif op de Markt. Met gloeiende oren en wangen hebben we er heel smakelijk gegeten.

Daarna was het tijd om terug naar Vorselaar te rijden om te genieten van een Fondue Bourguignonne, een tragikomedie van Bruno Timp. Leraar Bernard gaat op pensioen en dat gaat hij vieren met zijn vrouw Brigitte. Ook aanwezig op het feestje : zijn dochter Diane, zijn homofiele broer René en diens vriend Theo, een uitgetreden priester en toevallig ook de schoonbroer van Bernard. Dan komen zijn zoon Cis en zijn vriendin Inge met schokkend nieuws.

Het wordt allemaal wat teveel voor Bernard. Is hij dan echt zo hard veranderd ten opzichte van 25 jaar geleden? Is hij dan echt zo’n conservatieve mans als zijn vader geworden?

We hebben ons in ieder geval goed geamuseerd. Veel gelachen. Goeie acteerprestaties gezien, een perfecte afsluiting van een geslaagde wandeldag.

Mocht ik met de spelletjes van de hoofdsponsor evenveel geluk hebben als met de jaarlijkse gok die ik neem door in december al mijn combiticketje voor Suikerrock te kopen dan was ik multimiljonair.

Alhoewel Suikerrock ondertussen 30 jaar bestaat ben ik nog maar 5 jaar vaste bezoeker. De oorzaak ? Twee mannen met lange baarden en één man zonder baard maar die wel Beard heet. Toen ZZ Top in 2012 naar Tienen kwam besloot ik dat ik ook moest gaan. En omdat het programma van de vrijdag en zondag ook zo mooi was ging in direct drie van de vier dagen.

In 2013 was het programma nog veel beter en koos ik onmiddellijk voor het combi-ticket. Ik besloot ook ineens een hotelkamer voor vier nachten te boeken. Voor de editie 2014 besloot ik een risico te nemen en mijn combiticket al in december te kopen. Enkele euro’s goedkoper maar wel een risico want je kent nog geen enkele naam. Gelukkig bleek het met namen als Madness, Simple Minds en The Jacksons best mee te vallen (al was niet iedereen het daar over eens).

Voor de “vernieuwde” Suikerrock van 2015 nam ik weer dat risico. Ook deze keer waren er voldoende namen die me bevielen. De vrijdag met Charlie Winston, Starsailor,Novastar en Anouk was op zich al genoeg om het risico te nemen. The Van Jets, Nielson, Yevgueni, Clouseau en uiteraard K3 op zaterdag en zondag waren bonussen.

Het hoeft uiteraard niet te verbazen dat de gok ook in 2016 een goede was. Veel Belgisch talent gezien (Zornik, Alice on the Roof, Noémie Wolfs, Balthazar) maar voor mij waren The Corrs op zondag het absolute toppunt.

Ondertussen zijn we februari 2017, heb ik mijn combi-ticketje voor 2017 al bijna twee maanden op zak en zijn de eerste namen bekend. Zucchero was de eerste en Soulsister de tweede naam. Vandaag hebben ze nog een derde naam bekend gemaakt … oude rot Iggy Pop komt op vrijdag naar Tienen. Alweer een geslaagde gok dus, wat er ook nog bijkomt aan namen.

Karen, Chantal, Isa en Annemieke zijn goede vriendinnen die geregeld samen een stapje in de wereld zetten. Dit jaar hebben besloten om  een weekje te gaan skiën in Oostenrijk. Omdat Annemieke pas later kan aansluiten vanwege een belangrijke presentatie op het werk vertrekken de drie anderen alvast.

Karen, de vrijgezel, is de meest ervaren skiester. Isa, die verwikkeld is in een niet zo prettig verlopende scheiding van Michel, is een beetje roestig en neemt enkele privé-lessen. Chantal, gelukkig getrouwd met Rob is beginner en amuseert zich op de kleine piste.

Na een avondje uit verklapt Karen aan Isa dat al geruime tijd een verhouding heeft met Rob, de echtgenoot van Chantal. Ondertussen blijkt ook dat Isa al enkele weken dreigberichten krijgt via SMS van haar ex Michel.

Dan komt Annemieke eindelijk aan in Oostenrijk. Echter, wat ze aantreft aan het chalet zal haar leven en dat van haar vriendinnen voor altijd veranderen. Karen is vermoord. Iemand heeft haar met een baksteen doodgeslagen.

Voor Inspecteur Günter Wolfsberg zijn er genoeg verdachten. Is het Michel die zijn dreigementen uitvoert maar een verkeerd slachtoffer heeft gekozen? Of is het Rob die wil voorkomen dat zijn vrouw achter zijn verhouding komt? Zou het Chantal kunnen zijn die wraak neemt omdat haar vriendin haar man heeft ingepalmd?

Winter Chalet is net als de andere boeken die ik van Linda Van Rijn heb gelezen een spannende pageturner. Al moet ik deze keer zeggen dat wel lang duurde eer ik doorhad hoe de vork in de steel zat. Wel perfecte pendel- of vakantieliteratuur.

Er was regen voorspeld voor vandaag. Maar ja, voorspellingen komen niet altijd uit. Tot de middag had ik er alle vertrouwen in dat het voor de rest van de dag droog zou blijven.

Toen ik me een halfuurtje later klaar begon te maken om naar Olen te vertrekken wist ik dat mijn hoop ijdel was. Het begon licht te regenen. Onderweg begon het iets harder te regenen. En toen ik uiteindelijk de vertrekplaats had gevonden regende het behoorlijk. De GPS had het wel moeilijk met het vinden van het opgegeven adres, ’t is te zeggen, het adres was er wel maar daar vertrok zeker geen wandeling. En het lag zeker niet aan mij want Conny had dezelfde problemen.

Enfin, om half twee begonnen we aan onze wandeling, voor de eerste keer in maanden onder de bescherming van een paraplu. Ondanks de regen was het wel een wondermooie wandeling. Vooral het stuk door het Olens Broek was heel mooi. Uiteraard was het ook modderig en vochtig maar als je, zoals wij vorig jaar in Itegem, tot aan je knieën (of dieper) doorheen het water hebt gewaad  dan schrikt een beetje regen je niet af. Regen is gewoon extra zuurstof in de lucht.

De fotocamera is wel het grootste deel van de tijd in de rugzak gebleven. Die is minder bestand tegen vocht. Toch zijn er tijdens onze 12,5 km lange wandeling enkele foto’s gemaakt.

HhhH.

Neen, dat is niet de reactie op een flauwe mop. Het is de afkorting van Himmlers hirn heisst Heydrich oftewel in het Nederlands Himmlers Hersens heten Heydrich.

En het is ook de titel van het boek van Franse auteur Laurent Binet.

Het boek gaat uiteraard over Reinhard Heydrich, ook wel de Beul van Praag genoemd. Hij was de chef van Adolf Eichmann en de rechterhand van Heinrich Himmler. Hij was een heel brutaal man, een overtuigde Nazi en zal voor eeuwig de uitvinder van de Endlösung worden genoemd.

Hij stond aan de leiding van de SD (de Sicherheitsdienst) en de SS (de Shutzstaffel). Samen met zijn chef Himmler stond hij achter de Nacht van de Lange Messen, de nacht waarin de SA (de Sturmabteilung ) van Ernst Röhm buitenspel werd gezet.

In 1942 werd hij Reichsprotektor van Bohemen en Morave. Zijn aanpak van het Tsjechische verzet was hard en meedogenloos. In die mate dat er in het westen plannen werden opgezet om hem uit de weg te ruimen.

De SOE stuurden Jan Kubiš en Jozef Gabčik naar Praag om de klus te klaren. Samen met andere verzetstrijders worden ze in Tsjechië gedropt. Lang gebeurt er niets maar op 27 mei 1942 is het dan zover. De stengun van Gabčik weigert dienst maar de bom van Kubiš treft wel doel.

Heydrich is weliswaar zwaargewond maar overleeft de aanslag. Het lijkt er zelfs op dat hij zal herstellen. Tot hij bloedvergiftiging krijgt en alsnog overlijdt. Penicilline had hem kunnen redden maar dat hadden de Duitsers, in tegenstelling tot de geallieerden, niet.

De daders kunnen ontsnappen en er wordt een fikse beloning beloofd aan diegene die hen uitlevert aan de Nazi’s. Karel Čurda, die met hetzelfde vliegtuig als de twee aanslagplegers werd gedropt, besluit de hele operatie te verraden.

De wraak van het Derde Rijk is extreem gruwelijk. Het dorpje Lidice wordt volledig vernield. Alle mannen ouder dan 16 worden ter plekke neergeschoten. De vrouwen en kinderen worden naar de vernietigingskampen van Ravensbrück en Chelmno gebracht.

Gabčík en Kubiš verborgen zich na de aanslag in de crypte van de Sint-Cyrillus en Sint-Methodiuskerk aan de Resslovastraat (Ulice Resslova) in Praag. Toen de nazi’s door het verraad van Čurda op 18 juni 1942 deze schuilplaats ontdekten, omsingelden achthonderd SS’ers de kerk. Gabčík en Kubiš verdedigden zich, maar uiteindelijk zagen zij zich genoodzaakt zelfmoord te plegen om arrestatie te voorkomen

Ik heb HhhH gekocht op aanraden van Jan Vertongen, een voetballer met verstand. Het boek heeft me zeker niet teleurgesteld. Waar ik het wel moeilijk mee heb gehad was de schrijfstijl van Binet. Hij verteld namelijk niet enkel het verhaal van Heydrich,

Gabčík en Kubiš maar ook het verhaal van zichzelf die worstelt met het schrijven van het boek. En dat is plezant in het begin maar begon me op het einde behoorlijk te irriteren.