Het was vrij fris toen ik vanochtend om 8u richting Peulis vertrok. Sommige mensen zouden – 9 °C “koud” noemen maar ik noem dat fris.

Tussen Putte en Peulis schrok ik wel een beetje. Daar zaten namelijk twee ooievaars op een verlichtingspaal. Ik dacht dat die mannen tijdens de winter altijd naar het zuiden trekken maar blijkbaar doen ze dat niet allemaal. En natuurlijk is Planckendaal niet ver af.

Na “ne pistolet met kaas” waren we vrij snel in Beerzel waar de Winterwandeling van de toeristische dienst vertrok. We hadden immers keuze te over vandaag. Twee wandelingen in Nijlen en één wandeling in mijn eigen Vorselaar. Omdat er echter ook nog een Platen- en stripbeurs werd georganiseerd in Klein Boom in Putte bleek Beerzel het perfecte alternatief.

Inschrijven kostte amper 2 euro en daarvoor kregen we niet alleen een bonnetje voor een kom soep na aankomst, we kregen er ook nog een handige drinkbus bij. Dat is wel erg goedkoop hè? En daar krijg je dan ook nog eens een heel rustige wandeling doorheen een mooie stukje Zuiderkempen met als hoogtepunt (letterlijk) Beerzelberg, het hoogste punt van de provincie Antwerpen.

Na afloop stonden er 12,50 km op de teller. Alweer een heel mooie, gezellige en vooral rustige wandeling. Dat laatste kan al zeker niet worden gezegd van de wandeling in Vorselaar want daar moet het enorm druk zijn geweest. Neen, geef ons dan maar de wandelingen met weinig deelnemers.

De stripbeurs die ik, na een heel lekkere lasagna à la C., op weg naar huis bezocht in Klein Boom in Putte viel ook best mee. Al zullen sommige strips gewoon onbereikbaar blijven vanwege veel te duur.

 

Na een enorm drukke werkweek wist ik dat het niet vlot zou gaan maar ik ben vanavond toch maar naar Lier gereden voor mijn wekelijkse loopafspraak (deze week uitzonderlijk op donderdag in plaats van dinsdag).

Het was wel aangenaam om te lopen, lichte vriestemperatuur en nagenoeg geen wind. Dan is het zalig om te lopen op de oevers van de Nete. Tussen de huizen is het vanwege de “allesbranders” een ramp om te lopen maar langs de Nete was het dus wel zalig.

Het waren maar vier kilometers en ik heb er meer dan een halfuur voor nodig gehad maar ik ben toch blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt.

 

Na de tweede wereldoorlog is Holocaust-overlevende David Josua Goldberg naar Amerika getrokken waar hij steenrijk is geworden. Hij heeft de banden met Duitsland echter nooit verbroken, ondanks de pijnlijke herinneringen. Zijn laatste jaren wil hij dan ook slijten in de buurt van Frankfurt. Zijn “oude dag” wordt echter bruut afgebroken. Goldberg wordt door een nekschot gedood. Naast het lijkt staat – in bloed geschreven – het getal 16145.

Bij de lijkschouwing doet de schouwarts een bizarre ontdekking. Op de arm van het slachtoffer vindt hij de resten van een bloedgroeptatoeage. Dergelijke tatoeages werden enkel bij de Schutz Staffel, de SS, gebruikt. Hoe kan een Jood, een overlevende van de kampen des doods, zo’n tatoeage hebben?

Het wordt nog vreemder wanneer kort daarna nog twee moorden worden gepleegd. De 88-jarige Anita Frings en de oude Hermann Schneider wiens kelder wel een Nazi-museum lijkt te zijn Ook hier staat telkens het getal 16145 in bloed geschreven.

Alle sporen lijken te leiden naar het domein van de steenrijke ondernemersweduwe Vera Kaltensee en haar drie kinderen Elard, Siegbert en Jutta.

Uiteindelijk zullen Oliver van Bodenstein en Pia Kirchhoff de oplossing vinden in het Oost-Pruisen van 1945.

Diepe Wonden is mijn eerste kennismaking met de Duitse schrijfster Nele Neuhaus. En wat een kennismaking is het geweest. Een heel boeiende thriller. De plot zit heel goed in elkaar. Na elke pagina wil je nog snel die volgende pagina lezen en de volgende en de volgende … Voor mijn volgende bestellingen bij ECI weet ik alvast wat ik moet kiezen want daar zijn er nog minstens 6 andere thrillers rond Pia Kirchhof beschikbaar.

Net als vorig weekend was het ook vandaag weer zalig wandelweer.

En de vertrekplaats van de wandeling die we hadden uitgekozen was ook vrij dicht in de buurt van die van vorige week. Vandaag hadden Conny en ik afgesproken in Hulshout waar de lokale KWB de Herenbossenwandeling organiseerden.

Ik herinnerde me van vorig jaar dat het een mooie wandeling langs de oevers van mijn o zo geliefde Nete (Zie blogpost van 10-01-2016).

Helaas hebben we de Nete niet gezien. Blijkbaar waren de oevers echt niet bewandelbaar. Het alternatief was echter ook niet slecht. Tot aan het rustpunt aan de wielerpiste van Hulshout ging het heel vlot. Vanaf het rustpunt werden we geconfronteerd met enkele vrij lange stroken met heel glibberige modder. Niets dramatisch maar toch net iets vermoeiender dan wandelen over asfalt.

Uiteindelijk klokten we af op ruim 11 km. Volgende week wandelen we in Putte.

 

Waarschuwing! De zwaarste storm in 80 jaar! Vermijd onnodige verplaatsingen! Vermoedelijke verkeerschaos tijdens de ochtendspits.

Het weer voorspellen is geen exacte wetenschap, daarom is het ook een weersverwachting. Alleen over het weer van gisteren heb je enige zekerheid . Maar soms maken ze de mensen toch onnodig bang. Of maakt de pers van een muis een olifant.

De heisa rond Storm Dieter (die ondertussen blijkbaar van naam is gewijzigd en nu Egon heet) is daar een typisch voorbeeld van. Ook ik ben een halfuurtje vroeger opgestaan vanmorgen. Je weet maar nooit. Het was niet nodig geweest, toch niet bij ons in de Kempen?.

Anderzijds … beter voorkomen dan genezen.

 

Na het nieuwe wandeljaar heb ik gisteren ook het nieuwe joggingjaar aangevat.

Het was geweldig weer op te lopen. Een 6°C, weinig of geen wind en dankzij de volle maan (en ondanks de wolken) behoorlijk licht op het jaagpad langs de Nete.

Ik kan niet zeggen dat het vlot ging (dat gaat het op een avond na een lange werkdag niet vaak) maar het deed wel deugd.

We hebben nog eens de “lange” versie van ons tochtje gedaan zodat er na 35 minuten 4,50 km op de teller stonden.

 

Hoewel we vorige week in Lier het wandeljaar hebben ingezet is het officiële wandeljaar pas vandaag begonnen.

We hebben dat gedaan in Booischot waar de lokale KWB hun Drijkoningenwandeling organiseerden. Van de ruime keuzes aan afstanden kozen we voor de 9 km. Voorlopig is dat voldoende. Daarenboven wisten we niet hoe glad het onderweg zou zijn.

De verschrikkelijke ijzeltoestanden die gisteren het land teisterden mochten dan al verdwenen zijn, je weet nooit hoe het er op de landelijke paden zou bijliggen. Al bij al viel dat wel mee. Hier en daar was het wel behoorlijk modderig en bijgevolg ook glibberig. Maar we zijn recht gebleven.

Het was wel een mooie wandeling die perfect was afgepijld (wat ook niet altijd het geval is). Vooral de laaghangende mist zorgde soms voor mystieke taferelen. De wandeling werd dan afgesloten met een paar pannenkoeken die weliswaar smakelijk waren maar toch ook vrij zwaar. We hadden immers de eerste verjaardag van de wandelclub LCCC te vieren .

 

De eerste week van 2017 is een feit. Ik hoop wel dat deze eerste week geen maatstaf is voor de rest van het jaar. Als dat wel het geval is ga ik een andere job moeten zoeken.

Zaalwachter in een gesloten museum lijkt me dan wel wat. Of wandelknooppuntenbordjescontroleur zou ook wel kunnen. Voorproever in de bibliotheek is ook een kandidaat.

Och, met de helft van de collega’s afwezig wegens Kerstvakantie, twee andere collega’s die constant weg zijn en één collega die ziek valt was het maar triestig wat bezetting betreft.

Aangezien de voorraad werk zich niet aanpast naargelang de bezetting, heb ik dus een zware week achter de rug. Ik hoop maar dat het volgende week iets rustiger wordt. Wat het werk betreft tenminste, niet wat de bezetting betreft. Ik zit al twee weken nagenoeg alleen en dat is maar saai.

Gelukkig kan er zondag terug worden gewandeld. De perfecte manier “to clear your mind” !

Het pakje dat ik vandaag heb afgehaald zal ook deugd doen. Onlangs las ik een artikel waarin profvoetballer Jan Vertonghen zijn 5 favoriete boeken beschreef. En neen, de brochure van Louis Vuitton was daar niet bij. Wel boeken die me zo interessant leken dat ik ze onmiddellijk heb besteld bij ECI.

Ik hou niet van voetbal en nog minder van voetballers maar voor de Jan maak ik graag een uitzondering.

Londen, mei 1537. Margaret Bulmer zal weldra terechtgesteld worden op de brandstapel omdat ze weigert zich neer te leggen bij de nieuwe religieuze regels van Koning Hendrik VIII. Dat een dame van adel tot de brandstapel wordt veroordeeld en niet wordt onthoofd is heel uitzonderlijk.

Joanna Stafford, nicht van Margaret, ontvlucht haar klooster in Dartford om haar familie bij te staan. Ze wordt gearresteerd. Ook haar vader, die ze in jaren niet meer heeft gezien, is daar en wordt eveneens gearresteerd.

Beiden worden opgesloten in de Tower. Er gaan enkele maanden voorbij en dan krijgt Joanna bezoek van bisschop Stephen Gardiner, ooit vertrouweling van de koning, nu de vijand van Thomas Cromwell.

Gardiner geeft Joanna de opdracht om op zoek te gaan naar de mythische kroon van Athelstan, de eerste echte koning van Engeland. Deze kroon zou de doornen kroon van Jezus zijn en zou magische krachten bezitten. Enkel koningen die rein van hart zijn zouden de kroon kunnen dragen.

Samen met de monniken Edmund en Richard gaat ze terug naar Dartford Priory. Ze moet de kroon vinden. Doet ze dat niet dan staat het leven van haar vader op het spel. Edmund en Richard hebben ook zo hun redenen om de kroon terug te vinden. En tot slot zijn er nog de agenten van Cromwell en de Koning die rondlopen met hetzelfde doel.

Dan vallen er slachtoffers. Een aristocraat op bezoek in het klooster wordt vermoord, zijn vrouw pleegt zelfmoord, een zuster sterft … Zal Joanna de kroon vinden en zal ze op tijd zijn?

Tot zover de samenvatting van De Kroon, de debuutroman van Nancy Bilyeau. Een geweldige thriller die zich afspeelt in één van mijn favoriete periodes als het om historische thrillers en romans gaat : het Tudor-tijdperk. Na Philippa Gregory en C.J. Sansom spelen ook de boeken rond Joanna Stafford zich af in deze periode.

Gregory beschrijft vooral het leven aan het hof, Sansom laat de advocaat Shardlake moordzaken oplossen. Bij Nancy Bilyeau draait alles rond de (ex-)non Joanne Stafford. De twee volgende boeken staan bovenaan op mijn lijstje om aan te kopen.

De vraag is wel of ik ga wachten tot de vertalingen verschijnen of dat ik ze in het Engels koop.

Na een heel rustige jaarwisseling (zoals jullie gisteren konden lezen ben ik geen “believer” van oud & nieuw) was ik vanochtend al om 7 uur op.

Ik was zelfs een uurtje vroeger al eens door het raam gaan piepen en de toestand van de weg gecontroleerd. Er werd immers kans op gladde wegen gegeven. Daar was echter niets van te zien. Onderweg naar mijn plaats van afspraak, de parking van C.C. De Mol in Lier, was trouwens ook weinig beweging te zien.

Het was behoorlijk fris en er stond bijwijlen een guur windje maar verder is de Nete in Lier perfect voor een wandeling. We waren dan ook niet de enige vroege vogels op deze Nieuwjaarsdag. Verschillende wandelaars maar vooral joggers genoten van de omgeving.

Het wandelen ging prima, het niet-wandelen ging iets moeilijker. Café Waregem : gesloten. Café Wimbledon : gesloten. Alle cafés op het Zimmerplein, in de Eikelstraat en op de Markt : gesloten.

Onze half-way-tea hebben we dan maar op een bankje aan de vesten gedronken. We hadden immers ons thermoske thee bij. En onze after-walk-drink hebben we bij bakker Thijs aan de Markt gedronken.

Volgende week zijn er terug georganiseerde wandelingen waaraan we kunnen deelnemen.