Sommige mensen beweren dat we veel concerten bezoeken.

Misschien hebben ze wel gelijk. De plaatsen waar we die concerten bezoeken beperken zich al lang niet meer tot het Sportpaleis of de Lotto Arena. Eerder het tegendeel. Het Depot in Leuven, de Roma en den Trix in Borgerhout, de Stadsschouwburg en de Arenberg in Antwerpen, de Vooruit in Gent, CC Zwanenberg in Heist, Vorst Nationaal in Vorst en natuurlijk onze absolute favoriet … de Ancienne Belgique in Brussel.

Sinds gisteren is er een locatie bijgekomen : het Open Lucht Theater in het Rivierenhof in Deurne. In de voormiddag heerste er wel lichte paniek, zowel in Antwerpen als in Mechelen, omdat de regen met bakken uit de hemel viel. Maar … gelukkige klaarde het helemaal op.

Het OLT is een heel leuke en speciale locatie. Gisteren was het ook wel een vrij frisse locatie. De zon was snel weg en er stond een fris windje. Er stond echter een hartverwarmende portie Rockabilly op het programma. Wie mocht dat brengen ? Brian Setzer, ooit de frontman van The Stray Cats.

Het werd een geweldig concert. De muziek is sowieso meeslepend maar wat Setzer uit zijn gitaar haalt is ongelooflijk. Hetzelfde geldt trouwens ook voor zijn drie bandleden, vooral de man met de zware contrabas.

Nu is het weer twee weken wachten de volgende maar dat wordt dan wel een knaller : drie dagen Suikerrock !

Het heeft niet mogen zijn.

Na succesvolle deelnames in 2014, 2015 en 2016 kan er helaas geen vierde editie van de Nacht van de Maan aan mijn “palmares” worden toegevoegd.

De oorzaak? Geen idee. Aan onze training kan het niet liggen. We zijn minstens één keer per week gaan wandelen. We hebben ook geregeld een “twintiger” gedaan. De conditie was er. De ambitie om de 43 km rond te maken was er ook.

Nadat ik Conny in Peulis had opgepikt zal het bijna acht uur zijn geweest toen we gisteren aankwamen in Halle Zoersel. Eerst onze “goody-bag” gaan afhalen met daarin een T-shirt, een bonnetje voor een pasta, een bonnetje voor een ontbijt, een bonnetje voor een trappist, een lanyard met de bonnetjes voor onderweg, een glow stick en een pakje pleisters van de CM.

Om tien uur stipt werd de start gegeven. Duizend wandelaars begonnen aan hun marathon. Dat blijft wel een mooi zicht, al die mensen met de fluogroene glow stick aan hun rugzak die zich in beweging zetten. Mooi maar ook druk en laat ons nu niet echt van druk houden.

Mijn darmen bleken trouwens niet van de pasta te houden. We waren nog geen drie kilometer onderweg of ik had al twee keer een spurtje in het bos moeten maken omdat de pasta er uit moest. Niet prettig om te beginnen. Ondanks dit alles kwamen we na iets meer dan 2 uur en net geen 10km wandelen al aan het tweede controlepunt in Viersel waar sommige moedige mensen een “moondip” in het Albertkanaal namen.

Achteraf gezien moeten we daar ongetwijfeld enkele van de oorzaken vinden voor ons vroegtijdig stoppen. Als wij gaan wandelen dan nemen we onze tijd, stoppen geregeld om te genieten van de natuur rondom ons, eten ergens onze boterhammetjes op … kortom … we nemen onze tijd.

En dat ging deze nacht dus niet. Toen we in de buurt van het halfwegpunt kwamen aan de Kerststal in Zoersel Einhoven was de beslissing snel gemaakt. We waren er nauwelijks 15 minuten vóór de officiële sluiting van de post. Mijn benen lieten zich al voelen net als de rug van Conny. We hadden nog wel kunnen verder stappen tot punt 30 km maar veel plezier zouden we daar toch niet meer aan hebben.

Dan maar wachten op de pendelbus die ons terug naar Halle zou brengen. Zin om nog twee uur te wachten op ons ontbijt hadden we ook niet meer. Dan maar een ontbijtje in Peulis. Zeker even lekker. Nog een kort ritje naar huis en dan het bed in om de verloren slaap in te halen. Enkele uren in de voormiddag en enkele uren in de namiddag.

Conclusies? De Nacht van de Maan blijft iets speciaals, zeker wanneer zoals afgelopen nacht, de volle maan zo mooi meewerkt. Drukte is echter niet aan ons besteed. Wij zoeken liever de rust op en nemen graag onze tijd. We hebben alvast een mooie – nachtelijke – wandeling gehad. Herhalen gaan we dat echter niet doen.

Nu gaan de wandelschoenen even aan de kant. Het is de bedoeling dat we de komende weekends de fiets bovenhalen.

Drie weken vakantie! Drie weken vakantie!

En na drie uur op het werk leek het al een eeuwigheid geleden.

Deze eerste werkweek na de vakantie is echt niet meegevallen. Veel werk, zelfs heel veel werk en zo weinig tijd om het gedaan te krijgen.

Gelukkig kan ik morgen tot rust komen tijdens de Nacht van de Maan. Mijn vierde wandelmarathon (eigenlijk de vijfde als ik de Zotte 50 van Gheel ook meetel). Deze keer ga ik het wel rustig aan doen. Tijd is totaal onbelangrijk. Belangrijk is dat we aankomen en vooral dat we er plezier aan hebben.

Waar ik ook wel plezier aan heb is aan nummer 900. Vandaag heb ik, in de Panos van het Station van Berchem, mijn achthonderdnegenennegentigste en negenhonderdste blikje Coca Cola gevonden.

900 verschillende blikjes, in alle maten, uit net geen 60 verschillende landen. En dan te bedenken dat het allemaal begon met één flesje Cola op mijn kot in Hasselt in 1984.

Lier. Stad van de Schapenkoppen. Van Louis Zimmer en Felix Timmermans. Van De Kreuners en Het Kruiske. Van de Sint-Gummarus kerk. Van de Rijksnormaalschool en het Internaat waar ik zes jaar heb gewoond. Van het wekelijks jogginguitstapje met loopmaatje Sally.

Ik mag dus zeggen dat ik Lier vrij aardig ken. En toch heb ik vandaag een wandeling van zo’n 10 km gedaan waarvan ongeveer de helft over onbekend gebied ging. De vesten ken ik uiteraard net zoals de Nete richting jachthaven van Emblem.

Vandaag kozen we voor onze laatste “training” vóór de Nacht van de Maan voor de richting Berlaar. Het gebied tussen de Berlaarsesteenweg en de Netedijk blijkt een bijzonder mooi natuurgebied te zijn. Een gebied dat wel in gevaar is door het Sigmaplan. Ze willen er schijnbaar een leefgebied voor de Roerdomp van maken. Probleem is dan wel dat ze het gebied moeten ontbossen waardoor het leefgebied van een hoop andere dieren verdwijnt.

Misschien was het daarom dat we zoveel dieren hebben zien vechten. Ezels in de wei die elkaar beten of stampten. We zagen zelfs een eendje dat werd gepest door soortgenoten .

Voor we het doorhadden zaten de 10 km er op. Hopelijk hebben we volgende week tijdens onze nachtmarathon evenveel geluk met het weer.

Ik geef niet graag geld uit aan kledij maar als het om wandelen gaat maak ik graag een uitzondering.

Tijdens de vakantiewandelingen in Cornwall merkte ik dat mijn schoenen toch niet meer dezelfde grip gaven van weleer. Het leek me dan ook de hoogste tijd om me nieuwe schoenen aan te schaffen.

Een bezoekje aan A.S. Adventure was dus wel op zijn plaats. Meindl’s genoeg om uit te kiezen maar mijn trouwe Tauern stond er precies niet bij. Dat zou toch wel jammer zijn. Zou ik moeten wijzigen naar een Wales of een Borneo?

Gelukkig niet. Bleek dat ze toch nog een Tauern 2 met maatje 41 ½ in stock hadden. Even passen, bleken als gegoten te zitten, alsof ik ze al jaren aanhad. Er hangt uiteraard wel een aardig prijskaartje aan vast. Degelijke wandelschoenen zijn nu eenmaal niet goedkoop.

Het spreekt voor zich dat ik er de marathon volgende week niet mee ga wandelen maar tegen dat we naar Duitsland vertrekken in september zullen ze wel “ingewandeld” zijn.

Nog anderhalve week en het is tijd voor onze grote uitdaging van dit jaar : de Nacht van de Maan, de marathon van zonsondergang tot zonsopgang in en rond Zoersel. Voor mij wordt het de vierde deelname, voor Conny de eerste.

Om nog een beetje zelfvertrouwen op te bouwen zijn we vandaag nog een lange training gaan doen.

Onze bestemming : het land van de Stille Waters. Het knooppuntennetwerk had een wandeling van zo’n 25 km uitgestippeld met vertrek in Sint-Amands.

De wandeling begon met … een tochtje over het water van zo’n 400 meter over de Schelde. Daarna vervolgden we onze tocht over het jaagpad langs de Schelde met het ene na het andere fantastisch mooie uitzicht. Je mag dan nog honderden foto’s nemen, het resultaat dat je ’s avonds bekijkt op de computer kan nooit weergeven wat je live hebt gezien.

Het was alweer een schitterende wandeling en alweer dichtbij huis. En die marathon? Dat komt wel goed hoor. Bovendien is die ’s nachts en dan loop ik geen gevaar voor zonnebrand (zoals vandaag ook al hebben we de zon nauwelijks gezien).

Het einde van de vakantie begint nu toch wel echt te naderen.

De afgelopen twee dagen stonden in het teken van de grote schoonmaak, een (helaas) jaarlijks terugkerende traditie. Nu ja, ik ben er gelukkig bijna door. Morgen nog even verder werken en klaar is Kees Luc .

Het zal wel moeten want donderdag trekken we naar het Scheldeland voor een wandeling van zo’n 25 km. De laatste lange training vóór de marathon van 8 juli.

De wandelschoenen zijn vandaag uitgebleven maar ik ben nog wel snel een halfuurtje gaan joggen. Niet naar Lier zoals gebruikelijk omdat mijn loopmaatje vandaag teambuilding heeft maar dus gewoon thuis in de buurt.

Twee dagen op en neer een trapladdertje had weliswaar zijn sporen nagelaten maar al bij al was ik best tevreden met 4,15 km in 31 minuten.

De wandelingen in Cornwall en Devon waren bijzonder mooi maar het deed toch deugd om terug in eigen omgeving te wandelen en het deed nog meer deugd om terug “klap” te hebben onderweg.

Net als een jaar geleden had ik vandaag afgesproken met Conny aan Kruiskensberg in Bevel. En net als vorig jaar was het de bedoeling om na de wandeling mijn “rookstop” te vieren met een etentje. Vorig jaar waren het 6 maanden, ondertussen zijn het er dus 18 !

Vorig jaar waren we echter door en door nat. Niet alleen van de regen die het eerste uur van onze wandeling was gevallen maar nog meer van de regen die de 6 maanden daarvoor was gevallen. Op sommige plekken stond het water ons aan de kuiten. Na zo’n wandeling heb je echt geen zin om nog iets te gaan eten.

Vandaag zag het er beter uit. Alhoewel … het waren toch dreigende wolken. Al snel zaten we aan de oevers van mijn geliefde Nete en stapten we richting De Boekt op de grens tussen Kessel en Berlaar. Behoorlijk veel tegenwind en af en toe een beetje gesmos maar al bij al toch nog redelijk wandelweer.

Op de terugweg dus wind in de rug en toen voelde het ineens warm en plakkerig (en zweterig) aan. Maar echte regen hebben we niet gehad zodat we deze keer wel konden gaan eten. En dat hebben we gedaan in Taverne Cruysberg . Als je eens goed maar eenvoudig wil eten moet je daar zeker eens stoppen. De dagschotel die wij er gegeten hebben was geweldig lekker.

Donderdag trekken we naar het Scheldeland als laatste training voor onze marathon in Juli.

 

Aan alle liedjes komt een einde, of het nu mooie liedjes zijn of niet. En daarom komt deze post terug van Belgische bodem.

Na een laatste Full English Breakfast Devonshire style vertrok ik goed op tijd terug naar Hull. Goed voor 550 km, meestal autostrade. Nu kan je de Britse autostrade niet vergelijken met de Belgische. Het grote verschil ? 1 oprit per 25 km in plaats van 25 opritten op 1 km. Je kan er dan ook vaak veel vlotter rijden.

Pas op, perfect is het daar zeker niet. Gebeurt er een accidentje? Dan sluiten ze gewoon dat stuk van de autostrade volledig af tussen twee opritten. En dat kan dan lang duren hoor.

Gelukkig ben ik daar gisteren van gespaard gebleven. Zonder enig probleem (maar wel met enige regen) ben ik in Hull aangekomen.

Voor het tweede jaar op rij ben ik ook rechtstreeks van de check-in balie naar de aanschuifrij mogen rijden zonder via de douane te moeten passeren. Onzen Blacky zal er dan wel smerig maar toch betrouwbaar hebben uitgezien.

De overtocht op zich is ondertussen zo’n routine geworden. Douchen, eten en met een boek in de Lounge gaan zitten. Dat laatste was gisteren echter niet zo aangenaam als anders. Op de boot zaten deze keer immers … een tiental Britse dames op fietsvakantie, een vijftigtal Britse scooterrijders, een groepje dat de 50^ste verjaardag van één van hen ging vieren en een viertal bussen vol schoolkinderen. Kabaal dat die bij hadden … kabaal ! Echt niet te doen. Uiteindelijk heb ik me teruggetrokken in the quiet room om toch maar iets of wat rust te hebben.

Het zit er dus op maar ik heb er echt wel van genoten. Nu is het aftellen naar de volgende vakantie (en die is in september).

Geen wandeldag vandaag. De traditie wil dat ik de laatste volledige dag in het Engeland naar een stad trek.

Uiteraard om de stad te verkennen maar ook om op zoek te gaan naar die DVD of dat boek dat ik bij ons nooit zal kunnen kopen of dat niet via Amazon kan worden besteld.

De auto achtergelaten op de Park & Ride en dan afgestapt aan de halte waar niemand wilde afstappen (altijd een beetje tegendraads doen hè?).

Al vrij snel had ik The Hoe gevonden. Dat is eigenlijk een groot publiek park in de baai van Plymouth. Vooral met dit weer ligt het er vol met zonneaanbidders. Er zijn nog veel restanten uit de jaren ’20 en ’30 die ze volop aan ’t  restaureren zijn.

Aan het einde van The Hoe kom je in het “oude” Plymouth met de haven. De haven waar in 1620 de Pilgrim Fathers met de Mayflower naar “de koloniën” vertrokken. Met alle restaurantjes en terrasjes is het daar gezellig druk.

Aan de Promenade heb voor het eerst de 4£ betaald om Smeaton’s Lighthouse te bezoeken. Deze vuurtoren stond vroeger 22km in zee op het Eddystone Reef maar werd in 1882 vervangen. Ze hebben de toren steen voor steen afgebroken en terug opgebouwd op The Hoe. Ik heb eindelijk mijn hoogtevrees overwonnen en ben de 93 treden en de 4 ladders beklommen om een kijkje te nemen.

Het dagje Plymouth werd afgesloten in Drake Circus, het plaatselijke Wijnegem Shopping Center. DVD’s of boeken zijn er nagenoeg niet gekocht maar ik heb wel behoorlijk wat koopjes gedaan in het Mountain Warehouse.

Oh ja, en wat het wandelen betreft … ik had toch bijna 10 km op mijn teller staan vandaag.