Koningin der Badsteden

Vorst en Brussel Zuid om dan de eerste trein terug naar huis te nemen.

Er was ook een tijd dat ik zonder problemen, na een concert eender waar, een uur of twee in de auto zat om naar huis te rijden.

Maar die tijden zijn voorbij. Als we nu een concertje hebben in Oostende, dan boeken we ook een hotelkamer voor één nacht in Oostende zodat we de volgende dag, na een stevig ontbijt, terug naar huis kunnen rijden. Eventueel maken we dan onderweg een tussenstop, bijvoorbeeld in Nokere, om daar een wandeling te doen.

Over die wandeling zal ik het één van de komende dagen wel hebben. De foto’s moeten nog worden bewerkt 😉.

Maar het door Oostende wandelen in afwachting van het concert van Texas later die dag in het Kursaal van Oostende was ook wel leuk.

Aan het strand werd nog heel hard gewerkt, daar was de schade van de recente stormen nog niet volledig hersteld.

In de galerij op de dijk liep een tentoonstelling rond de wandeling die Arnaut Hauben heeft gemaakt en die je nu kan volgen op TV. Heel mooi foto’s waren dat.

Het concert ’s avonds was eigenlijk het concert van december 2020 dat was uitgesteld naar oktober 2021 dat was uitgesteld naar april 2022.

In het eerste, “unplugged”, gedeelte brachten ze hun debuutalbum, Southside, volledig. Heel mooi was dat. Na de pauze brachten ze enkele van hun grootste hits samen met enkele nummers van hun nieuwste album. Ook heel mooi maar helaas werd het ook verpest door mensen die recht voor onze zitplaatsen kwamen staan.

Wij zaten immers op de hoek van de vijfde rij, net voor het podium dus. Nu heb ik er niks tegen dat mensen rechtstaan, allez, eigenlijk wel maar zolang ze voor die plaats betaald hebben kan ik er niks van zeggen. Het drietal dat voor ons kwam staan kwam echter van een aantal rijen achter ons en dan heb ik er wel bezwaar tegen.  Het werd nog erger toen het koppel dat op de rij voor ons zat van pure miserie vertrok omdat hun concert verpest was en het drietal daar nog veel plezier in leek te hebben. 

Muzikaal viel er echter niets op te merken op Charlene Spiteri en de rest van de groep. Steengoeie muziek die perfect werd gebracht.

Na afloop waren we op 5 minuten in onze kamer en konden we nog wat nagenieten.

Het verslag van de wandeling van vandaag volgt dus later wel.

Fietsen langs het water

De herkansing van onze korte vakantie is, na Goede Vrijdag, nog beter geworden.

Op Stille Zaterdag hebben we nog wat in de tuin kunnen werken om daarna een kort fietstochtje van zo’n 25 km te maken. Tijdens dat tochtje zijn we even gestopt bij de IJskimo in Putte. Nu ja, even gestopt … we zijn even van onze route afgeweken en speciaal naar daar gereden. We hadden immers op facebook gezien dat ze er dit weekend Manon Praliné ijskreem hadden en laat dat nu net mijn favoriete smaak zijn 😉.

Gisteren, op Paasdag zelf, zijn we dan naar Vorselaar gereden en hebben we onderweg een traditioneel Paasgerecht opgepikt : Rijsttafel A en Rijsttafel B van de meeneemchinees 😊.

Na het eten nog een wandeling gemaakt naar de kasteeldreef en een gezellig terrasje gedaan.

En vandaag, Paasmaandag, zijn we met de fiets op uitstap geweest. Ik had een knooppuntenroute van een kleine 50 km uitgestippeld die ons langs de oevers van de Nete, de Zenne en de Dijle zou voeren.

Hier er daar was er wel een, overigens goed aangeduide, omleiding maar verder ging het bijna foutloos. Toch hebben we ergens een pijltje gemist, ergens ter hoogte van het punt waar de Nete en de Dijle de Rupel vormen, maar laat dat nu net de meevaller van de dag zijn geweest. Door die missing kwamen we immers uit in Klein Willebroek waar een op een terrasje iets hebben gedronken en waar we ook onze sandwiches hebben opgegeten.

Daarna ging het door Broek De Naeyer, Hazewinkel en Blaasveldbroek naar de Zenne om dan via Battel en Heffen naar de Dijle te gaan. Door het centrum van Mechelen en via de Nekker bereikten we terug de fietsstraat en Peulis. Net geen 56 km op de teller. Jammer van de verloren foto’s maar nu hebben we alvast een reden om de tocht nog eens te doen.

De knooppunten (inclusief de “misser”): 1 – 70 – 46 – 44 – 12 – 43 – 91 – 56 – 56 – 56 – 55 – 51 – 51 – 52 – 52 – 12 – 38 – 1 – 10 – 78 – 78 – 79 – 90 – 90 – 95 – 95 – 97 – 97 – 96 – 96 – 57 – 99 – 44 – 1

Bloemenweelde

Voor ik aan een nieuwe week vakantie begin, we hebben nog wat tegoed na de “mislukte” week van vóór de Paasvakantie, trok ik vandaag met moeder naar Groot-Bijgaarden.

Niet om naar de verkeerswisselaar van de R0 met de E40 te gaan kijken, wel om naar het Kasteel van Groot-Bijgaarden te gaan.

Het kasteel op zich is wel mooi (langs buiten want binnen mag je niet) maar we gingen vooral voor het park.

Daar loopt nog tot en met 3 mei namelijk Floralia Brussels.

In het 14 ha grote park is een presentatie weggezet van bijna alle voorjaarsbloemen die men maar bedenken kan. Onder leiding van specialisten uit het bloembollen vak zijn in het park meer dan 1 miljoen bloembollen handmatig geplant. Het expertteam heeft rekening gehouden met de verschillende variëteiten, hun bloeitijden, kleuren en hoogtes. De talrijke liefhebbers van voorjaarsbloemen kunnen genieten van meer dan 500 soorten, waarvan alleen al 400 soorten tulpen (bron : website van Floralia Brussels).

Het was echt wel de verplaatsing waard. En moeder heeft er heel erg van genoten.

Een goed begin van mijn vakantie dus.

In de bergen

Het afgelopen weekend stond in het teken van de berg.

Gisteren even van Peulis terug naar Vorselaar gereden om daarna met moeder naar Heist op den Berg te rijden. Daar stond in CC De Zwanenberg het Vlaams Muziek Theater op de planken met Operette Parels, dit als vervanging voor het geannuleerde Operette Gala van afgelopen december.

In 1973 werd in Heist-op-den-Berg een nieuw operettegezelschap opgericht met als doel elk jaar een operettevoorstelling op de planken te brengen en dit integraal in het Nederlands. De Heistse Operette Kring was geboren. Ondertussen is het gezelschap uitgegroeid tot het populairste operettegezelschap van de Benelux en treed het op in België, Nederland en Frankrijk. Zij gaan nu verder onder de naam “Vlaams Muziek Theater”, afgekort VMT.

Ik moet wel toegeven dat er ergere concerten zijn om naartoe te gaan. 14 top muzikanten en 5 top solisten die ruim 2 het beste van zich tonen. We gaan daar nu al een paar jaar naartoe en ze stellen nooit teleur.

Ook vandaag stond in het teken van “de berg”. Onze elektrische stalen rossen van stal gehaald en via de knooppunten naar De Averegten in Hallaar gereden. Daar op het terras van het Boshuis een koffietje gedronken en dan een bergrit terug naar Peulis gereden.

En ik overdrijf niet hè … eerst Heist op den Berg (en dat noemen ze dus niet voor niets “op den berg” en daarna nog Beerzelberg beklommen (en Beerzelberg is met 51,60 m het hoogste punt van de provincie Antwerpen).

Gelukkig hebben we “ondersteuning” wanneer het nodig is 😉

De trein is altijd een beetje reizen

Toen ik vorige week nog eens met de trein naar Antwerpen reed zag ik in het station een affiche hangen voor de speciale expositie die in Train World loopt over de Orient Express. Ik zag echter ook dat deze nog maar tot 17 april loopt.

Daarom besloten we om vandaag naar Schaarbeek te treinen (op de lijn waar in 1835 de eerste trein op het Europese Vasteland reed) en nog eens een bezoekje te brengen aan Train World. We waren daar al eens geweest toen er een tentoonstelling rond Kuifje en treinen liep.

Een bezoekje aan Train World is altijd de moeite waard. Al is het maar om het enige bewaarde exemplaar van de majestueuze locomotief Type 12 (ook wel Atlantic 12 genoemd) te bekijken, een stoomlocomotief die bij de NMBS dienst heeft gedaan van 1939 tot 1962. Hij werd ingezet voor het verkeer tussen Brussel en Oostende en kon 120 km/u halen.

Een locomotief van het type 12 zou volgens de overlevering betrokken zijn geweest bij de redding van verschillende gedeporteerden in wereld oorlog 2. Op 2 september 1944 werd de 12.002 in Brussel-Zuid gereed gebracht voor het slepen van een trein met 1370 politieke gevangenen richting de Duitse kampen. Meerdere spoorwegbeambten waren op de hoogte van de aard van de trein en zij deden alles eraan om de trein te vertragen. Om 17:45 vertrok de trein met veel vertraging richting Mechelen, om vanuit daar de reis over Leuven en Luik voort te zetten richting Duitsland. Machinist Verheggen en stoker Pochet slagen erin om het konvooi zodanig veel te vertragen, dat het pas om middernacht Muizen bereikt. Daar werden ze om 05:30 ’s ochtends terug gestuurd naar Mechelen. Hierna reed men de trein terug naar Brussel, waar hij op 3 september 10:15 aankomt. In de verwarring van de bevrijding van de stad, konden de stoker en de machinist zich uit te voeten maken. Andere spoorwegmannen zorgden ervoor dat de loc niet meer genoeg druk had om te vertrekken en kort daarna konden de gevangenen bevrijd worden. (bron Wikipedia).

Er staan op dit moment ook enkele wagons van de beroemde Orient Express.

De Oriënt-Express was de beroemde luxetrein van de Belgische Compagnie Internationale des Wagons-Lits (CIWL) die van Parijs (met aansluiting vanuit Londen) naar Istanboel, voorheen Constantinopel, reed. Deze trein reed als lijndienst, met onderbrekingen en via verschillende routes, onder verschillende namen tussen 1883 en 1977.

De Oriënt-Express was de vervulling van de droom van de Belgische ingenieur Georges Nagelmackers om internationaal treinreizen in Europa mogelijk te maken. Nagelmackers was op het idee gekomen op een reis in de Verenigde Staten, waar hij kennis maakte met dergelijke langeafstandstreinen. De Oriënt-Express was de eerste en ook de belangrijkste internationale trein die door de door hem opgezette CIWL werd gereden. Het is begonnen als demonstratieproject om te laten zien hoe veel sneller en comfortabeler internationaal treinreizen kon zijn als je de reis niet voortdurend hoeft te onderbreken om te eten, te slapen, over te stappen tussen verschillende maatschappijen en voor grensformaliteiten (afhandeling van douaneformaliteiten tijdens de rit zou echter nog op zich laten wachten). Hiertoe creëerde hij een trein die gold als een hotel op wielen, met slaaprijtuigen en een restauratiewagen.

Nagelmackers heeft al zijn diplomatieke gaven moeten inzetten om de onderhandelingen hierover met nationale regeringen en spoorwegmaatschappijen tot een goed einde te brengen. Hij kon daarbij gebruikmaken van het relatienetwerk van het bankiershuis van zijn familie, dat onder meer de Belgische koning Leopold II van de financiële middelen voor diens luxueuze levensstijl voorzag. Voordat deze trein in gebruik kon worden genomen moesten gedetailleerde afspraken gemaakt worden met meerdere spoorwegmaatschappijen. De rijtuigen werden door de CIWL geleverd, de locomotieven door de betrokken maatschappijen. (Bron: Wikipedia)

Mocht je deze Paasvakantie nog een dag vrijaf hebben en het is niet al te best weer? Spoor eens naar Schaarbeek.

Back to normal

Na een (veel te lange) periode van isolatie konden we dit weekend een beetje terug naar normaal. Nog niet volledig maar toch een beetje.

Mijn vakantie en het ziekteverlof van Conny hebben we gisteren afgesloten met een korte wandeling “naar de schaapjes” in Peulis in de voormiddag en een korte fietstocht rond Peulis in de namiddag. Veel meer moest het niet zijn want ook al vielen de Covid-symptomen bij Conny bijzonder goed mee, de vermoeidheid steekt toch rapper de kop op.

De beelden van de jonge lammetjes die dartelen door de wei maken uiteraard veel goed.

Wijziging van plannen

De afgelopen week zou onze “tuinwerkvakantieweek” worden. Samen met Conny een weekje verlof gepland om de tuin een lentebeurt te geven : resten van de winter snoeien, de klimophaag snoeien, onkruid verwijderen, compost uitstrooien en daar waar nodig nieuwe boomschors kappen.

Tussendoor stonden er ook wel een paar wandel- of fietsuitstapjes gepland.

Maar toen kwam vorige week woensdag het Whatsappje van Conny : iemand in het dagverzorgingscentrum NOAH waar Conny verantwoordelijk voor is was positief getest op COVID-19. Een dagje later gevolgd door een nieuw berichtje van Conny : ik vermoed dat ik het ook zitten heb. Dat vermoeden werd bevestigd door een positieve sneltest. Gevolg : een week in thuisisolatie.

De planning werd dan ook helemaal omgegooid.

Ik ben wel elke dag naar Peulis gereden om in de tuin te werken maar ben dan elke avond terug naar Vorselaar gereden. En ’s middags de ene buiten op het terras zitten eten terwijl de andere binnen in de keuken. En verder altijd afstand houden en maskers dragen hè.

Het is niet geworden wat we in gedachten hadden maar het had ook erger kunnen zijn. De symptomen vielen al bij al best mee. De koorts was snel weg, een hoest was er bijna niet en het snot viel ook best mee. Door de vermoeidheid was helpen in de tuin was quasi onmogelijk.

En de tuin? Die is voor een groot stuk afgewerkt. Ik voel ondertussen wel pijntjes aan spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had maar het resultaat mag wel gezien worden.

Ook mijn stappen mogen gezien worden:

  • Maandag : 18.184
  • Dinsdag : 25.927
  • Woensdag : 23.217
  • Donderdag : 17.109

Om het einde der werken te vieren ben ik vandaag naar Antwerpen getrokken om nog eens bezoekje te brengen aan mijn favoriete handelszaak : Stripwinkel BEO. Het deed deugd om nog eens door “de bakken” te gaan.

Maartse buien

Als ik dacht dat ik afgelopen vrijdag te maken had gehad met veel wind dan was dat nog een peulschil in vergelijking met zaterdag.

Onze zaterdag begon wel met een paar uurtjes werken in de tuin. De “winterresten” verwijderen is veel werk maar na afloop ziet die tuin er dan ineens een pak frisser uit. Veel groener ook.

We hebben nog wel een paar dagen werk eer heel de tuin aan de beurt is geweest maar het is wel lekker ontspannend werken.

Na het tuinwerk leek het ons een goed idee om nog een kort ontspannend fietstochtje te maken met onze nieuwe fietsen. We hadden nog een oud fietsknooppuntentochtje van zo’n 35 km liggen en dat leek ons perfect.

Echt ontspannend was het niet. Er stond verschrikkelijk veel wind. Zonder elektrische ondersteuning had ik de tactiek van Jo Plankaert in de beklimmingen moeten toepassen : fietsen met de remmen dicht om niet achteruit te bollen 😉.

Dan was er gisteren gelukkig minder wind. Daar zouden we tijdens onze 55 kilometer lange fietstocht dan alvast minder last van hebben (minder maar last hadden we toch wel een beetje).

Gisteren maakte de koude het lastig. We vertrokken nog met de zon maar zodra die achter de wolken verdween werd het snel een paar graden kouder. Via de knooppunten naar Lier gereden waar we een koffietje dronken aan de muziekacademie (bijna 6 euro voor 2 koffietjes … daar kan je 3 liter benzine voor kopen 😊.

Via de Nete ging het verder naar Duffel, Walem, Rumst om via het Zennegat Mechelen te bereiken. Onderweg waren er wat werken aan de jaagpaden waardoor we even onze knooppunten kwijt waren maar dan is er nog altijd de app die ons helpt.

In Mechelen aangekomen waren we echter bijna verkleumd. We hadden ondertussen ook al enkele druppels gehad. Niet genoeg om regen te noemen maar wel genoeg om een beetje nat te worden. Vooral de vingers en de tenen leden onder de koude.

De warme choco bij thuiskomst deed dan ook meer dan deugd.

Eén ding staat wel als een paal boven water … aan die nieuwe fiets ga ik nog veel plezier beleven.

Het weekend hebben we afgesloten met een optreden van L’Alba, een zeskoppige groep uit Corsica die traditionals brengen maar ook zelfgeschreven nummers die de traditie volgen. Dit in combinatie met de locatie (de kerk van Zonderschot) zorgen voor een heel mooie afsluiter. Last minute beslissing maar wel een succesvolle.

Fietstocht zaterdag
Fietstocht zondag

Kromgebogen tegen de wind …

Al sinds de eerste lockdown, ondertussen 2 jaar geleden (TWEE JAAR GELEDEN !!!!), heb ik de gewoonte om na het thuiswerk samen met mijn moeder een wandelingetje van een uurtje te maken.

Het heeft onze conditie ongelooflijk goed gedaan en we hebben ontdekt hoe mooi onze omgeving wel is.

Maar vorige week lukte het wandelen iets minder. Moeder had enorme last van de knie waardoor het wandelen even niet lukte.

Gevolg? Ik ben de afgelopen week 3 keer gaan joggen.

Dinsdag had de dokter gezegd dat ze misschien beter iets meer kon fietsen in plaats van wandelen.

Gevolg 2? We zijn deze week ook drie keer gaan fietsen. Twee keer na het werk, telkens een toertje van iets meer dan 20 km en vandaag een iets grotere uitstap van bijna 30 km.

Wat heb ik geleerd? Dat het met een elektrische fiets toch wel een pak aangenamer fietsen is dan met een gewone “analoge” fiets. In Vorselaar beschik ik immers enkel over mijn ouwe Oxford en dan moet je soms hard werken.

Feit is wel dat ik de afgelopen week 125 km heb gefietst.

Met ondersteuning

Na het “verraad” aan Ford door de overstap naar Citroën van twee weken geleden heb ik gisteren weer een grote overstap gemaakt.

Sinds gisteren rij ik immers ook elektrisch.  Niet met de auto maar met de fiets.

Ik kan zonder elektrische ondersteuning ook nog wel goed genoeg mijn plan trekken op de tweewieler maar als het dan wat omhoog gaat of er staat een fikse tegenwind dan is het plezier er eigenlijk af.

Akkoord, ik had altijd propere voorbanden omdat mijn tong vaak tot op mijn wiel hing maar verder was het niet zo prettig meer. En daarom dus toch maar besloten om een elektrische fiets te kopen. Conny kon ook wel een nieuwe fiets gebruiken en daarom trokken we een paar weken terug naar Bike Sportive in Haacht.

Zij zijn een van de weinige importeurs van Gudereit-fietsen in ons land. Het Duitse Gudereit richt zich vooral op de eigen Duitse markt maar een klein deel wordt ook geëxporteerd. Voordeel was vooral dat we quasi niet hebben moeten wachten op de levering. Nog geen maand. 

Gisteren gaan halen en vandaag al een eerste tochtje gemaakt. Met de fiets langs de Dijle naar Werchter om daar aan de kerk een koffietje te gaan drinken.  (Heel) Veel tegenwind met momenten maar dankzij de ondersteuning viel dat best mee. Mijn voorband werd deze keer dus wel vuil.

Een nadeel van fietsen is wel dat je minder foto’s neemt onderweg. Wandelend met de camera in de aanslag leent zich nu eenmaal tot meer foto’s.

Een voordeel van fietsen is dan weer dat je minder foto’s neemt onderweg. Dat betekent ook minder werk om de foto’s te bewerken en vooral minder keuzestress. Als je amper 25 foto’s neemt dan zijn 15 foto’s rap gekozen. Als je er 125 neemt dan is die keuze heel wat moeilijker.