Bike Walk Bike

De zware werkweek die donderdag werd afgesloten met een gezellige teambuilding (grandioos gewonnen door “mijn” team maar moeilijk was dat niet want het andere team heeft heel de namiddag op café gezeten 😉) heb ik gisteren verwerkt door een dagje ontspannen in de tuin (de gazon nog eens afgereden), in de keuken  (een verse pot soep en ne goeie vol-au-vent met puree en “peekes en etjes” klaargemaakt) en in de living (aflevering van Lewis meegepikt).

Omdat alle klusjes gisteren al waren gedaan konden we vandaag gaan wandelen. We namen de fiets en reden naar Rijmenam om daar naar het Cassenbroek te wandelen.  Een wandeling die we al vaker hebben gedaan maar die nooit teleurstelt.

Het Cassenbroek is een natuurgebied op het grondgebied van Rijmenam en Bonheiden. Duizenden jaren geleden stroomde hier de Demer. Op natuurlijke wijze werd een Demerarm afgesnoerd. Op de bodem van de aldus ontstane waterplas stapelde zich gedurende eeuwen een dikke laag dood plantaardig materiaal op, die een veenpakket vormde… een pareltje van biodiversiteit was geboren.

De droge stuifduinen die vroeger begroeid waren met heide, zijn nu voornamelijk beplant met dennen, essen- eikenbossen met fraaie voorjaarsbloeiers zoals bosanemoon en sleutelbloem. In de vochtigere stukken elzen- berkenbosjes zijn ze begroeid met een ondergroei van moerasviooltje en dotterbloem. We vinden hier ook nog enkele soortenrijke hooilandjes met pinksterbloem, melkeppe, egelboterbloem, bosbies en echte koekoeksbloemen …

Op de natste delen van het gebied vinden we nog haast ondoordringbare wilgenbroekbossen, afgewisseld met hooilandjes, vijvers en zelfs een voor Vlaanderen uiterst zeldzaam trilveen. ‘Een waterbed in de open natuur’, zo kan je een trilveen best omschrijven. Erop lopen is een hele ervaring. Een beetje griezelig, maar vooral zompig en best wel gevaarlijk. Voor je het weet, lig je in het water: onder het trilveen. Een trilveen ontstaat als open water onder specifieke omstandigheden geleidelijk dichtgroeit. Op de drijvende waterplanten groeit een volgende laag. Zo krijg je een heel dik tapijt, vastgehecht aan de oevers. Ook op Europees niveau zijn deze begroeiingen zeldzaam en bedreigd. Sinds 1993 vormt het Cassenbroek een beschermd landschap. (bron : Website Gemeente Bonheiden)

Onze Bike-Walk-Bike was alweer een succes! Hopelijk wordt de Urban Trail van morgen in Mechelen dat ook.

Strips

Als er één ding is dat geleden heeft onder de Corona-crisis dan is het wel mijn stripcollectie.

De stripspeciaalzaak bezoeken zat er een lange tijd niet in en stripbeurzen werden er al helemaal niet georganiseerd.

Uiteraard kon ik nog wel online bestellingen plaatsen bij mijn favoriete stripwinkel (den Beo in Antwerpen) en ik ben er ondertussen zelfs een paar keer op bezoek geweest.

Maar een stripbeurs bezoeken dat heeft moeten wachten tot afgelopen zondag. Er was immers een Cd-, Platen- en Stripbeurs in CC Klein Boom in Putte.

Het deed echt wel deugd om nog een beurs te bezoeken. Heel veel deelnemers of bezoekers waren er niet maar met 14 cd’s en 23 stripverhalen in de rugzak en nog geld over in mijn portefeuille was het wel een succes voor mij.

Ik had er wel gezien dat er vier nieuwe titels in de Fenix Collectie beschikbaar waren. Toevallig ook nog eens drie verhalen van enkele van mijn favoriete striphelden. Die heb ik ’s avonds online besteld bij mijn vast adres in Antwerpen.

Met deze toevoegingen zitten er op dit moment 4.300 stripverhalen in mijn collectie.

Mijn dorp in de Kempen

Mijn dorp in de Kempen is Vorselaar ( maar in tegenstelling tot Louis Neefs heb ik daar geen liedje over geschreven.

Louis heeft dat wel gedaan over zijn geboortedorp : Gierle.

En daar ben ik afgelopen vrijdag dus gaan wandelen.

Vroeger, in de jaren ’80 toen ik nog jong was en toen de dieren nog konden spreken, was Gierle voor mij en mijn broer ook de plaats waar we elk jaar naartoe trokken om in den hof van de pastoor naar het Sjockfestival te gaan.

Nu ga ik er enkel nog naar de Albert Heijn 😉

Of ik ga er wandelen. De wandeling die ik had uitgestippeld vertrok trouwens op de parking van die Albert Heijn en passeerde ook aan de “In Stormen Sterk” molen van Gierle. Deze molen is, met een spanwijdte van 26,5 meter één van de grootste molens van ons land.

Al in 1499 werd er op last van Filips de Schone, Hertog van Brabant, een staakmolen gebouwd. Huurlingen van Oranje brandden hem plat. Hij werd opnieuw opgebouwd om in de 18de eeuw terug in de as te worden gelegd.

In 1836 werd de molen omgeworpen door een storm. Op 16 mei 1837 werd dan de huidige stenen grondzeiler opgetrokken. Tot 1958 werd er regelmatig gemalen, later liet de molenaar hem nog af en toe werken. In 1977 brak tijdens het malen de buitenroede. Nu draait de molen nog één keer per maand.

De rest van de wandeling ging voornamelijk door de bossen over brede paden. Jammer genoeg ook door de gietende regen. Niet prettig maar het was toch een mooie wandeling.

Op stap met OKRA

Ik moet nog altijd een verslagje maken van mijn eerste OKRA uitstap ooit.

Voor hen die het niet weten, OKRA (of eigenlijk OKRA, Trefpunt 55+) is sinds 2006de naam van de Katholieke Bond van Gepensioneerden en staat voor Open, Kristelijk, Respectvol en Actief.  Vroeger moest je gepensioneerd zijn maar ondertussen moet je gewoon 55+ zijn. Ik ben twee jaar geleden lid geworden om mijn moeder te vergezellen op een vijfdaagse reis naar Duitsland. Maar toen kwam Covid-19 dus … we moeten nog altijd vertrekken.

Maar daguitstappen mogen dus wel en aangezien de bestemming de Biesbosch was en aangezien ik al heel lang naar de Biesbosch wil ben ik maar meegegaan.

Zo’n uitstap met een hoop gepensioneerden is toch wel een ervaring hoor. Je komt aan op de eerste tussenstop, in ons geval Kamelenmelkerij Smits in Blericum, en je krijgt onmiddellijk een kop koffie met een plakje cake. Na de rondleiding drink je nog een kopje koffie en stap je op de bus met als bestemming … het restaurant, in ons geval Restaurant De Gouden Leeuw in Terheijden.

Daar stond een driegangenmenu op het programma.

Na deze copieuze maaltijd terug de bus op naar Drimmelen om aan boord te gaan van een vaartuigen van het Rondvaartbedrijf Zilvermeeuw. Daar werden we welkom geheten met … een kop koffie en een stuk taart.

Daarna volgde een mooie boottocht van zo’n twee uur door de Biesbosch. Weliswaar meestal in de gietende regen maar de mensen zaten binnen dus dat was niet zo erg. Ikzelf stond ofwel op het benedendek onder een afdakje ofwel op het bovendek wanneer het even niet regende.

Na die geslaagde tocht, weer de bus op en terug naar Terheijden voor een uitgebreide broodmaaltijd. Samengevat is zo’n OKRA-reis dus vooral eten en drinken, sporadisch afgewisseld met een activiteit.

Het Goorpad

Vandaag een snipperdagje genomen om de verjaardag van Conny te vieren.

En uiteraard ga je dan ook wandelen hè 😉. We kozen vandaag voor Heist-Goor als vertrekpunt.

Heist Goor lag oorspronkelijk in een uitgestrekt moeras “Goorheyde”. Na drooglegging onstond er het gehuchtje dat later uitgroeide tot de parochie Heist-Goor. De streek was vooral bekend voor de “vroege patatten”. 

De wandeling vertrekt in de Pastoor Mellaertsstraat, genoemd naar de eerste pastoor van de parochie. Die liet er niet alleen de kerk bouwen, hij richtte er in 1887 ook een boerengilde op. Nadat hij het jaar daarop werd verplaatst naar Leuven richtte hij daar de Belgische Boerenbond op, gegroeid uit zijn dagelijkse confrontatie met de armoede van de boerengezinnen.

Onderweg kom je aan de grens met Beerzel ook het Pelgrimhof tegen. Begin 14de eeuw werd het in leen gehouden door Pelgrim Tucbake. Het gebouw dat er nu staat, omgeven door een slotgracht, dateert vermoedelijk uit de 16de eeuw.

Gelukkig had ik de wandeling ook gedownload op de Garmin Etrex want de bewegwijzering liet soms toch wel een beetje de wensen over. Toen we terug aan de auto waren stonden er 11 km op de teller.

Mispeldonk met “de vraalie”

Gisteren vond voor de eerste keer sinds de lockdown van maart 2020 terug een “vraaliewandeling” plaats.

De “vraalie” is een groep jeugdvriendinnen van Conny en al jaren gaan ze samen met partners een wandeling doen. Vorig jaar is dat niet kunnen doorgaan maar dit jaar dus wel.

We hebben een wandeling doorheen natuurgebied Mispeldonk gemaakt.

Niet de rode wandeling en ook niet de blauwe wandeling maar een soort combinatie ervan. Sommige delen waren heel bekend maar we hebben ook een paar nieuwe hoekjes van Bonheiden leren kennen.

De wandeling, tijdens dewelke er flink wat werd gekletst, werd afgesloten met een etentje, tijdens hetwelke er flink wat werd gekletst.

Rare week

Toch wel een rare week gehad.

Maandag naar kantoor gaan werken en dinsdag thuis gewerkt om dan woensdag en donderdag niet te gaan werken.

Woensdag ben ik op stap geweest met OKRA Vorselaar naar Nederland. In de voormiddag een bezoekje aan Kamelenmelkerij Smits in Berlicum en in de namiddag een boottocht van 2u door de Biesbosch. Een verslag hierover volgt later wel, ik moet eerst nog door de 400 foto’s geraken 😉

Donderdag was er dan het jaarlijkse bezoek aan de oogarts in het AZ St. Jozef in Turnhout. Eén van de verplichtingen waar je nu eenmaal niet aan kunt ontsnappen als diabeticus.

Vandaag was het dan mijn “gewone” vrije dag en heb ik wandelend in de mist doorgebracht. Onze wandeling begon aan Het Badhuis in Kessel. Door de bossen ging het naar Kloosterheide in Lier waar we even het kerkhof bezochten, op zoek naar het graf van Zwartzuster Ida Bruynseels, voor ons beter gekend als Tante Nonneke.

Via de Nete ging het dan terug richting Kessel. Ondertussen brak de zon wel door de mist heen.

Het was de bedoeling om ook een hapje te eten in Het Badhuis maar jammer genoeg was het gesloten.

De Roze Mars

Afgelopen vrijdag is de najaarseditie van de Roze Mars begonnen en uiteraard neem ik daar aan deel.

Gisteren koos ik ervoor om mijn dagelijkse portie van minstens 10.000 stappen al joggend af te leggen. Ik heb hier in Peulis verschillende mogelijkheden. Gisteren koos ik voor het rondje van 7km wat ik zonder problemen kon afleggen in iets minder dan 50 minuten. Daar was ik zeer tevreden over.

In de namiddag nog een korte wandeling van 4km met Conny gedaan zodat ik de tweede dag van de Roze Mars kon afsluiten met ruim 20.000 stappen.

Vandaag kozen we voor Langdorp voor onze wandeling. Na een kletsnatte nacht was het ook deze voormiddag nog regenachtig maar de buienradar gaf aan dat het in Langdorp rond 11u30 zou stoppen met regenen.

En om 11u30 gaf de buienradar aan dat het zou stoppen met regenen om 12u30. En om 12u30 … afin … jullie begrijpen het wel : we hebben de volledig 8km in de regen gewandeld. Soms felle regen, soms fijne motregen.

Maar er zat wel veel zuurstof in de lucht (hihi). En ondanks het mindere weer was het wel een hele mooie wandeling. Een wandeling die we zeker nog eens gaan maken, maar dan wandelen we ook naar de Heimolen, één van de oudste molens in Vlaanderen.

Gevolgde Knooppunten: 410 – 737 – 736 – 725 – 724 – 735 – 746 – 410

Mechels Broek

Voor mijn vrijdagse wandeling met moeder koos ik vandaag voor het Mechels Broek. We wilden dat eigenlijk vorige week al doen maar toen was er een of ander koerske tussen Antwerpen en Leuven dat de buurt daar quasi onbereikbaar maakte.

Uitstel is geen afstel en vanochtend vertrokken we dus wel naar de Nekker. Eigenlijk vertrekt de wandeling in Muisen maar daar is zo goed als geen parkeergelegenheid en die is er aan de Nekker overvloedig.

Het Mechels Broek maakt deel uit van het Rivierengebied Mechelen waar Natuurpunt enkele mooie wandelingen heeft. Wij kozen vandaag voor de A.S. Adventurewandeling met een extraatje naar de brug in Muizen voor een koffiepauze.

In de weilanden in de buurt van de stal grazen vaak gallowayrunderen. Dat ras uit Schotland is gewend aan barre omstandigheden. De runderen zijn zelfredzaam, zachtaardig en weinig kieskeurig. Het maakt van hen ideale natuurbeheerders. Doordat de runderen alle ruimte hebben, kunnen ze hun voedsel zelf kiezen. En omdat de ene plant al wat smakelijker is dan de andere, worden sommige plekken wat meer kaalgevreten dan andere. Zo ontstaat een afwisseling van kort begraasde graslanden en meer ruigere stukken. Een gevarieerd natuurlijk landschap brengt ook een rijke planten- en dierenwereld met zich mee.

Van op de Dijledijk heb je een goed zicht op de bomkraters. De zowat 40 kraters in het Mechels Broek zijn stille getuigen uit de tweede wereldoorlog. Een aantal bommen van de geallieerden misten immers hun doel: het rangeerstation en munitiedepot van het Duitse leger in Mechelen. Ze ontploften in de weiden van het Mechels Broek. Daar krioelt het nu van het waterleven: kamsalamanders, groene kikkers, libellen en stekelbaarsjes maken van dit oorlogsverleden weer vredevolle plekjes.

Er loopt een idyllisch pad op de dijk van de grote waterplas. Soms kan je er de wilde paarden zien die mee het gebied beheren en vooral bij mist schept de plek een bijzondere sfeer. De plas zelf, de rietkragen en zeggevelden trekken veel soorten vogels aan zoals blauwborst, ijsvogel of rietzanger. Indrukwekkend is het aantal vogels op doortrek en de wintergasten uit het hoge noorden. Het Mechels Broek is een heuse internationale luchthaven voor vogels. (bron : website Natuurpunt).

De paarden hebben we niet gezien maar het blijft wel een heel mooie wandeling. En een schitterende start voor mijn Roze Mars maand (https://pinksupport.pink-ribbon.be/fundraisers/luccambre/the-pink-walk-en)

Back to “normal”

Na een laatste vakantieweekend waarin er in de tuin werd gewerkt (waar blijft dat onkruid toch vandaan komen?) en waarin er werd gewandeld (in Peulis en Koningshooikt) was het afgelopen maandag terug naar de realiteit.

In mijn geval was het zelfs nog iets realistischer dan anders want mijn eerste werkdag na de vakantie was er eentje op kantoor.

En vandaag was het mogelijk nog meer terug naar vroeger.

Vanochtend vroeg met de fiets naar het station van Herentals, daar op de trein naar Antwerpen-Berchem om vandaar met de Vélo naar het werk te fietsen.

Hoe lang zou het geleden zijn dat ik dat nog eens gedaan had? Geen idee. Maar het deed wel deugd. Het was wel een beetje schrikken toen de fietsenstalling die ik kende tegen de grond lag en het stationsgebouw in de steigers staat. Kan je nagaan hoe lang het geleden was.

Vanaf nu zal dat wel meer gebeuren want bij ons worden we vanaf volgende week minstens één keer op kantoor verwacht en vanaf november worden dat 8 dagen per maand (of in mijn geval 6 dagen omdat ik maar 4/5 werk).

Ik ga zoveel mogelijk vanuit Peulis vertrekken want dat kost me amper 25 minuten met de auto. Dat zal vooral op maandag zijn. De andere dagen vertrek ik vanuit Vorselaar maar dat zal dan met de trein zijn.

Afin … ik ben blij dat het donderdagavond is zodat ik aan mijn weekend kan beginnen.

Nog een paar fotootjes van de wandelingen van afgelopen weekend