walkingwithluc

Vandaag stond de koniginnerit op het programma, van Wijckel naar Bolsward, goed voor bijna 65km. Als je dan in het routeboekje leest dat er een alternatieve route is wanneer er veel wind is dan ben je toch een beetje ongerust.

Er was uiteraard wind maar het zal maar een 2 Bft of zoiets geweest zijn. Die hadden we dan wel de eerste 30 km tegen maar gelukkig de laatste 35 km in de rug.

Na 15 km fietsen zaten we aan het IJsselmeer. Het IJsselmeer ontstond door het afsluiten van een deel van de Zuiderzee. De Afsluitdijk werd voltooid op 28 mei 1932 en de officiële naamsverandering van het afgesloten deel van de Zuiderzee vond plaats op 20 september 1932.

In Laaxum, het kleinste vissershaventje aan het IJsselmeer, wilden we een koffietje gaan drinken maar daarvoor waren we een uurtje te vroeg.

Dan maar verder fietsen naar Stavoren waar we wel iets vonden.

Stavoren is een voormalige Hanzestad en was tijdens de hoge middeleeuwen een belangrijke handelshaven. Een bekende sage is die van Het Vrouwtje van Stavoren. Daarin wordt een verklaring gegeven voor het verval van de handelspositie van de stad aan het einde van de middeleeuwen.

Ondanks haar enorme rijkdom was ze niet tevreden, ze wilde het kostbaarste bezit dat er te vinden was en stuurde een schipper eropuit om dat te halen. Deze kwam na lang zoeken thuis met een lading graan uit Danzig, dat hem waardevoller dan goud leek. Het vrouwtje zag het niet als het waardevolste dat er bestond. Woedend vroeg ze: “Aan welke zijde heb je het graan ontvangen?” “Aan stuurboordzijde.” “Gooi het dan aan bakboordzijde in zee!” Een voorbijganger die dat hoorde zei haar dat niet te doen; zou ze ooit zelf in de bedelstand vervallen, dan zou haar het graan wel goud toeschijnen. Hierop haalde zij de gouden ring van haar vinger en gooide hem met een grote boog in zee. Ze voegde hieraan toe: “Net zomin dat ik deze gouden ring ooit nog terug zal zien, zal ik in de bedelstand vervallen.” Op een dag kwam een van haar dienaren naar haar met een gevangen vis, met in de maag van die vis haar eigen gouden ring. Vanaf dat moment keerde haar lot. Ten slotte eindigde zij in grote armoede.

Via Hindeloopen bereikten we Workum. Een heel gezellig hanzestadje.

Na 64 km bereikten we Bolsward waar we overnachten in Het Weeshuis. Alweer een toffe locatie maar ik was iets minder te spreken over de lunch. Het was voor iedereen dezelfde menu. Dat zijn we gewoon van Hotel Vierhouten in de Veluwe.

Maar hier stond op die menu: Linzensoep, Bulgur met kop, Griekse sla met Turkse Feta, een portie gestoofde groenten en Tsatsiki. Dat is dus echt niks voor mij.