walkingwithluc

Het was maar frisjes.

Vanochtend toen ik naar het werk vertrok. Even later toen ik met de vélo van Station Berchem naar het werk fietste.

En ook vanavond in Lier was het niet al te warm toen we, met enige vertraging, vertrokken voor ons wekelijks rondje. Die vertraging kwam er omdat we nog even op een derde jogger moesten wachten. Sally is immers lid geworden van de Watertorenlopers. Nu ja, eigenlijk zijn het wat mama’s en papa’s uit de buurt die niet graag alleen gaan joggen en daarom een whatsapp groepje hebben opgericht. Geen verplichtingen, wie zin heeft om te gaan joggen stuurt een berichtje rond en wie zin heeft gaat mee. De kans is dus groot dat we wel eens vaker met meer dan twee zullen zijn.

Het “verse” bloed had wel een positieve invloed. We hebben ons rondje van 4,25 km afgewerkt op 30:30 en dat is toch iets sneller dan gewoonlijk. Maar het deed wel deugd.

We zitten in het “putje” van de Herfst maar deze namiddag leek het wel of we in April zaten. Zonnig warm, kletsnatte regen,koude hagel, opnieuw zonnig, weer zeiknatte regen met wat hagel en even later moest de zonnecrème weer worden bovengehaald.

Al deze verschillende weerbeelden hebben we trouwens op iets meer dan 2 uur gezien. Voor onze weekendwandeling hadden we gekozen voor Bouwel waar de lokale KWB hun jaarlijkse Blarendabberwandeling organiseerden. Ik had met Conny afgesproken aan het station van Bouwel. Volgens de informatie die ik had was er een 8 km wandeling (net iets te kort) en was de volgende afstand 16 km (net iets te lang). Van het station naar de parochiezaal was een kleine kilometer zodat we op 10 km zouden uitkomen.

We vertrokken onder een stralende zon. Niet zoveel later kregen we echter de eerste korte bui te verwerken. Kort maar krachtig. Toen we naast de E313 liepen zagen we immers dat er in de richting van Antwerpen behoorlijk wat wateroverlast was.

Wij liepen in het Philipsbos en hadden weinig last van de regen. Dat werd even later wel anders toe we werden overvallen door een hagelbui. De paraplu hadden we ondertussen wel bovengehaald maar het leek toch een beter idee om even een paardenstal in te duiken en even te schuilen. Voor alle duidelijkheid … er stonden geen paarden in die stal.

En zo ging het verder. De ene keer droog, de andere keer (gietende) regen. Gelukkig zijn we ervaren wandelaars en is onze kledij aangepast aan de weersomstandigheden. Want ook al wandelden we een tijdlang door 10 cm water … mijn sokken waren bij thuiskomst nog altijd kurkdroog.

De collega’s zullen weer klagen dat het zo’n slecht weer was maar … zonder regen kan je geen regenboog hebben en die hebben wij veelvuldig gezien vandaag.

November wordt een heel drukke concertmaand. 6 concerten (in 6 verschillende concertzalen) en één (amateur)toneelvoorstelling. En dan hebben we het nog niet over de concerten waar we niet naar toe (kunnen) gaan.

Enfin, afgelopen donderdag werd de spits afgebeten door Heather Nova in Het Depot van Leuven. Voor mij de tweede keer dat ik haar zag, voor Conny was het de eerste keer. Als ik eerlijk ben kan ik me niet veel herinneren van het vorige concert. Ze speelde het voorprogramma van Bryan Adams. Maar ik herinner me wel heel goed dat ik, na afloop, tegen mezelf zei dat het concert gerust 45 minuten langer had mogen duren.

Ze moet dus wel goed zijn geweest.

Donderdag heeft ze dat overigens nog eens bevestigd. We werden “opgewarmd” door Ed Prosek, een in Berlijn wonende Californiër. Bij het eerste nummer was ik niet echt overtuigd maar hij werd wel beter.

Om halftien was het dan de beurt aan Heather Nova zelf. En die was goed, héél goed. Een wondermooie stem, soms heel sober en ingetogen, dan weer vrij stevig rockend. Hopelijk zet deze trend zich verder tijdens de andere concerten van deze maand.

Na een schitterend concert van Heather Nova in Het Depot in Leuven van gisteren (waarover jullie één van de komende dagen het verslag wel zullen krijgen) was het vanochtend toch vrij vroeg opstaan.

Vandaag was het immers weer een wandeldagtrip. Bestemming was het Limburgse Wellen waar eens de Bokkenrijders reden. In 1762 verscheen er in Belgisch Limburg een bende bokkenrijders op het toneel. Ze hielden zich bezig met diefstal en chantage door middel van brandbrieven. Als de slachtoffers het losgeld niet betaalden zou hun boerderij in brand worden gestoken. Dat losgeld bedroeg vaak één of meerdere jaarlonen. In Wellen zouden 19 al dan niet vermeende bokkenrijders worden terechtgesteld.

Onze wandeling zou uiteindelijk 14 km ver brengen. Vertrekken deden we aan de Sint Jan de Doperkerk in Wellen. Van Wellen ging het naar Rullingen maar doordat ze nog steeds aan ’t werken zijn aan het kasteel konden we het ook deze keer niet van dichtbij bekijken. Dat was ons tijdens een eerdere wandeling in Borgloon ook niet gelukt.

Van Rullingen waren we vrij snel bij de Kapel van Oetersloven. Een vrij grote kapel met een … kaarsenautomaat. Slechts 2 euro voor een 3-dagen kaars. Sinds deze middag brandt er dan ook een kaarsje van ons in die kapel. Baat het niet dan schaadt het niet. Aan deze kapel moest boer Jan Wouters een jaarloon neerleggen in een kuil nadat hij een brandbrief had ontvangen van bokkenrijder Jan Van Muysen. Deze laatste werd echter door Boer Wouters herkend en op 1 april 1774 werd hij gearresteerd. Op 16 juni werd hij met het bijl onthoofd.

Van Oetersloven ging het verder naar Ulbeek. De wandelgids sprak van het “fotogenieke” Ulbeek en dat was niet gelogen. Enkele hele mooie oude gebouwen waaronder de oude Brouwerij Hayen met zijn unieke mouttoren die wel drie moutvloeren telden. Er werden zeven verschillende bieren gebrouwen. Nu is er een café annex museum.

Aan de andere kant van het plein staan de restanten van de oude Sint-Rochuskerk. Deze kerk werd op een heel bijzondere manier verwerkt in de begraafplaats. Echt heel mooi. Het plein is sinds 2003 beschermd als dorpsgezicht en diende overigens als basis voor het Haspengouwse dorp in het Openluchtmuseum van Bokrijk.

Na Ulbeek passeerden we de Hoeve Corfs. Jan Corfs moest in 1773 een losgeld van 400 gulden betalen aan de Bokkenrijders. Corfs weigerde echter te betalen.De hooimijt naast zijn boerderij werd in brand gestoken. Het vuur sloeg over op de boerderij zelf en die brandde volledig uit.

Via de Graetmolen, een oude graanmolen, en het natuurgebied De Grote Beemd kwamen we terug aan in Wellen en konden we bij een smakelijke tas koffie nagenieten van een heel mooie wandeling, een van de mooiste van het jaar. Het weer zat ook mee. De nevel en mist in de ochtend en de zon die daarna door de wolken probeerde te breken zorgden voor extra sfeer die helemaal paste bij de wandeling.

Voor het eerst in jaren heb ik eens vakantie tijdens een schoolvakantie.

Eigenlijk laat ik de schoolvakanties liever over aan mijn collega’s met kinderen maar deze keer had ik in het begin van het jaar al wel deze week aangeduid in onze holidaycard op het werk. Toegegeven, het was als grap bedoeld om te zien hoe de collega’s zouden reageren maar wanneer iedereen ermee akkoord gaat dan neem ik vakantie tijdens een schoolvakantie.

Vandaag was trouwens sportdag. Deze namiddag met de fiets naar Heist op den Berg gereden. Dat viel eigenlijk een beetje tegen. Vooral de heenrit dan. Een beetje regen, een vervelende wind en er is natuurlijk een reden waarom het niet Heist in het Dal heet. Het terugkomen ging iets beter ware het niet dat ik een ommetje via Kruiskensberg had gemaakt (en dat heet dus ook niet Kruiskensdal).

Uiteindelijk klokte ik af op 42 kilometer en iets meer dan twee uur fietsen. Niet slecht op mijn goeie ouwe citybike.

Dinsdag is ook nog altijd joggingdag. Ik reed wel met een klein hartje naar Lier. Die 42 km waren immers behoorlijk pittig geweest. Maar al bij al viel het nog redelijk goed mee. Onze 4 km op 31 minuten. Dat had slechter gekund. Het had ook beter gekund maar toch vooral veel slechter.

Favorieten. Iedereen heeft ze wel hè?

Favoriete schrijvers, favoriete boeken, favoriete acteurs, favoriete films, favoriete zangers of groepen, favoriete concertzalen …

Wij hebben die natuurlijk ook maar we hebben ook favoriete plekken om te wandelen. Eén daarvan, en dat is misschien wel onze absolute favoriet, is de Nete aan de Pallieterhoeve op de grens tussen Booischot en Hulshout.

Het is er perfect om te wandelen. Mooie omgeving, een “ongerept” stukje Nete, veel wandelknooppunten en uiteraard ook de Pallieterhoeve zelf met bijbehorende parking (waarvan de putten wel eens mogen opgevuld worden).

Bovendien is de Pallieterhoeve een uitgelezen plaats om iets te drinken, voor, tijdens of na de wandeling. Sinds vandaag weten we ook dat het er lekker eten is. Een warme maaltijd is voor een volgende keer maar de snacks waren in ieder geval heel lekker.

Het was in ieder geval een perfecte start voor een weekje herfstvakantie.

Door onderhoudswerken aan Skynetblogs volgt nu het verslag van vorige zondag.

Na vorige vrijdag moet ik toch echt gaan geloven dat de weergoden ons echt graag zien.

Dat is vandaag nog eens bewezen in Kessel. Daar organiseerde de KWB van Kessel-Dorp hun Elzenwandeling. Een wandeling die ons naar de grens tussen Kessel en Berlaar zou brengen.

Toen ik naar ginder vertrok regende het en toen ik terug naar huis reed regende het ook. Maar gedurende de drie uur die we nodig hadden voor onze 13 kilometer lange heeft het nauwelijks 10 minuten geregend.

Verder was het trouwens een heel mooie wandeling die me stukken van Kessel heeft laten zien die me nog onbekend waren. Als ik in Kessel ga wandelen dan is het meestal in de buurt van het Fort of van de Heide. Het “zuiden” van Kessel mag echter ook worden gezien.

 

Wegens onderhoudswerken aan Skynetblogs volgt hierna de post van vorige vrijdag.

Als we zo eens een wandelingetje doen, en dat durft al wel eens te gebeuren, dan zeggen we vaak dat de weergoden ons graag zien. De keren dat het slecht weer is tot net voor het moment dat wij aan onze wandeling beginnen zijn bijna niet meer te tellen. We zeggen dan dat dit is omdat we het verdienen.

Er moet toch iets van waarheid in zitten. Toen ik gisteren, heel vroeg, de auto van mijn moeder naar de garage in Sint-Antonius-Zoersel bracht dacht ik dat de Apocalyps was aangebroken. Regen, regen en nog eens regen. En geen klein beetje hè … neen hoor, stortregen.

Zoals gebruikelijk wanneer ik een auto binnenbreng bij G.V.K. had ik een wandelingetje gepland. Dik 18 km stonden er op het programma. Maar met zo’n regen zou het zeker geen pretje worden.

Ik had me geen zorgen moeten maken. Ik was nog maar een kwartiertje onderweg of het stopte al met regenen en vóór ik het wist liep ik onder een stralend herfstzonnetje te wandelen. Weliswaar op mijn eentje en dat was weer even wennen maar ik heb er toch van genoten.

Uiteraard ging de fotocamera ook mee. Net als de afgelopen weken werden er vooral paddenstoelen op het SD-kaartje vastgelegd. Het is nu eenmaal een heel goed seizoen voor paddenstoelen.

Het was wel een stille wandeling maar dat gaf me de gelegenheid om me mentaal goed voor te bereiden op de taak die er ’s avonds voor me klaarlag. Ik was immers (Chinese) vrijwilliger om te helpen jureren op de Damesquiz van KVLV Peulis in Putte. Een zaal met 250 vrouwen en ik moest bepalen of ze gelijk hadden of niet. Toch wel een beetje angstaanjagend.

Het was trouwens een perfect georganiseerde quiz. Denise en haar team mogen er trots op zijn. Leuke vragen ook. Soms moeilijk, soms makkelijk, een perfecte mix.

En het is eens iets anders om op een podium te zitten en deelnemers te zien nadenken. Af en toe doen we met ons team ook wel eens mee aan een quiz en je ziet dus zo wat die mensen denken. Het ligt op het puntje van mijn tong. Hoe heet die nu ook al weer? Waar is dat ook al weer? En als dan de correcte antwoorden worden gegeven zie je ze denken och ja … hoe dom dat we daar niet opgekomen zijn.

De antwoordformulieren komen ook bekend voor. Het correcte antwoord doorgestreept en daarnaast een foutief antwoord. Dieje van Bazart in plaats van Mathieu Terryn antwoorden. Dat is dus niet juist hè. Streng maar rechtvaardig.

Uiteindelijk was het wel zaterdag eer ik in mijn bed stak.

 

Na de gebeurtenissen in Lucretilli proberen Isolde en Ishraq in het gezelschap van Luca Vero, Freize en Brother Peter naar Budapest te reizen. Daar woont immers de zoon van Isolde’s peetvader en zij hoopt steun van hem te krijgen om het landgoed dat haar broer heeft gestolen terug te winnen. Ondertussen gaat Luca verder met zijn onderzoek naar het einde van de wereld.

Op hun tocht naar Pescara houden ze halt in het kleine dorpje. Daar ontmoeten Johann de Goede. Hij wordt gevolgd door honderden kinderen. Ze zijn op weg naar Jerusalem zodat ze het einde van de wereld kunnen meemaken. Volgens Johann zullen ze gewoon over land kunnen gaan want de zee zal, net als bij Moses, voor hun opengaan. Ook Luca raakt onder de betovering van de charismatische Johann.

Dan lijkt de zee echt weg te trekken. Johann en de kinderen beginnen aan hun overtocht niet wetende dat dit een gevolg is van een aardbeving. De tsunami die even later volgt heeft desastreuze gevolgen. Een groot deel van het dorp wordt vernietigd maar erger nog … alle kinderen verdrinken. Zelfs Freize verdwijnt in zee.

Omdat niemand het concept “aardbeving + tsunami” begrijpt zoeken ze de oorzaak elders. Wat is er dan eenvoudiger dan twee onbekende vrouwen waarvan er dan nog één Arabisch is, ervan te beschuldigen dat ze stormbrengers zijn.

Stormbringers is het tweede deel van de Order of Darkness trilogie van Philippa Gregory. Geen diepgaande plots maar de sfeer die Gregory creëert geeft een perfect beeld van hoe het leven in de vijftiende eeuw er zou kunnen hebben uitgezien. Ze lezen in ieder geval vlotter dan de Tudor verhalen.