walkingwithluc

Eerste fietsdag vandaag en op het programma stond een Rondje Lauwersmeer.

Deze fietstocht vertrekt eigenlijk in Zoutkamp maar passeert wel Landal Esonstad dus wij zouden halverwege inpikken.

Knooppunten : 06 – 07 – 08 – 05 – 73 – 04 – 45 – 46 – 13 – 50 – 83 – 85 – 84 – 90 – 89 – 06. Landal Esonstad ligt halverwege punten 46 en 13.

De eerste 10 km waren al echt genieten. We reden immers langs de oevers van het Lauwersmeer. In vroegere tijden stroomden zoet en zout water in elkaar over in de Lauwerszee. Angst voor overstromingen leidde in 1969 tot de bouw van een dam. Op de vroegere zeebodem ontstond een prachtig nieuw landschap, een echt vogelparadijs.

We passeerden ook Dokkumer Nieuwe Zijlen.

Dan maakte ik aan punt 85 een foutje. We moesten eigenlijk naar 84 maar ik zag 90 staan en wist dat we daar moesten zijn want aan punt 90 zouden we de route even verlaten om naar De Theefabriek in Houwerzijl te fietsen.

Bleek echter dat dat punt 90 het Friese punt 90 was en niet het Groningse punt 90. Nu ja, geen echt probleem. Aan quasi elk knooppunt staat een infobord en we vonden al snel een alternatieve route.

Het uitstapje naar De Theefabriek was ook de moeite waarde. Heel lekker gegeten en een mooie voorraad thee ingeslagen. Het was moeilijk kiezen. Ook om iets te drinken. Een twintigtal Darjeelings en een tiental soorten Ceylonthee. Daar kunnen vele Belgische theehuisjes een lesje van leren.

En toen kwamen we aan knooppunt 89. Daar moesten we eigenlijk naar 06 maar dat vond ik niet direct. En terwijl ik naar het bord stond te turen was Conny gelukkig slim om ook het papier te lezen dat onder het infobord hing. Knooppunten 07, 08 en 05 waren immers afgesloten vanwege werken. We moesten dus op onze stappen (of is het “trappen”?) terugkeren.

Maar we hebben op de terugweg wel de originele route gevolgd dus ook het stuk dat we op de heenrit hadden gemist. En bleek dat toch wel net een heel mooi stukje te zijn.

Johan Cruyff had dus toch gelijk : elk nadeel heb z’n voordeel.

Het was wel beuken tegen de wind maar daar hebben we natuurlijk een elektrische fiets voor gekocht. En die mag dan gerust even op sport staan in plaats van op tour.

De Route

Het was iets over tien toen we de deur achter ons dicht deden en vertrokken richting Friesland.

Een ritje van zo’n 350 km die we rustig zouden aanpakken . Nu ja, met de snelheidsbeperking van 100 km/u in Nederland is het sowieso iets rustiger rijden ook al was het op sommige plaatsen behoorlijk druk.

Als eerste bestemming hadden we Dokkum ingegeven omdat we daar nog even naar de Albert Heijn wilden gaan.

Toen we daar wilden vertrekken was er een klein probleempje. Wij wilden immers verder rijden naar Eanjum in Noardeast-Fryslân maar de GPS kenden Eanjum niet. Blijkt dat die enkel Nederlands verstaat en dus moesten we Anjum intypen.

Afin, we zijn er verder probleemloos geraakt en nu verblijven we dus aan het stadsplein van Landal Esonstad. Dit park, gelegen naast Nationaal Park Lauwersmeer is voor een deel gebouwd als een Oudfries dorp, omgeven door water. Er is ook een verbinding met het Lauwersmeer en de veerpont naar Schiermonnikoog vertrekt op een paar stappen van ons appartement.

Het lijkt ook de thuishaven van enkele honderden zwaluwen te zijn. En het is heel populair bij de jeugd die er massaal van de bruggen komen springen (ook al mag dat eigenlijk niet).

Vanaf morgen gaan we fietsen en dan begint de vakantie echt.

’t Is hier sinds mijn midweekje met moeder naar Noord-Brabant stil geweest maar daar was een goede reden voor namelijk … oorlog.

In eerste instantie de oorlog tegen het onkruid. Een oorlog die je niet kan winnen, dat weten we, maar we hebben de afgelopen paar weken wel enkele veldslagen gewonnen. De tuin in Peulis ziet er terug toonbaar uit. Voor zolang het duurt uiteraard want eens je rond bent kan je terug opnieuw beginnen.

Maar het geeft wel voldoening.

De tweede oorlog was tegen de tijd. De tijd die nodig was om nog zoveel mogelijk af te krijgen op ons respectievelijke werk voor onze eerste echte vakantie van dit jaar.

En die oorlog is ook zo goed als gewonnen. Gelukkig maar, nu kunnen we morgen met een gerust hart op vakantie vertrekken naar Noord-Friesland. Een vakantie waar zowel Conny als ik al geruime tijd naar aftellen. ’t Is ook wel nodig.

Gisteren hadden we trouwens ook een mini-oorlog in de tuin. Martha, alias de zwarte jager, had een muisje gevangen. Toen ze er nog wat mee wilde spelen leek dat diertje dat niet zo plezant te vinden. Op een gegeven moment ging ze zelfs frontaal in de aanval. Daar was Martha even niet goed van. Het muisje wist zich te verbergen onder een bloembak die net iets groter was dan tweemaal de lengte van een kattenpoot. De kat heeft er nog een uurtje of twee gelegen en rondgelopen maar we zijn 99% zeker dat de muis uiteindelijk ontsnapt is, zij het een beetje gehavend.

Na zo’n midweekje is de terugkeer naar de realiteit toch altijd zwaar. Gelukkig was het maar een driedagenwerkweek die werd gevolgd door een vierdagenweekend.

Donderdag, Hemelvaartsdag, is traditioneel de dag waarop KWM Peulis zijn fiets- en wandeltochten organiseert. En als het een thuismatch is dan mogen we die niet missen hè. We kozen aanvankelijk voor de 30km maar het was zo lekker fietsen dat we onderweg beslisten om toch maar de 50km te doen.

Deze bracht ons via het Mechels Broek naar de Nekker, waar de Special Olympics veel volk op de been bracht. Vandaar ging het via het Leuvens Kanaal terug naar de Dijle die we volgden tot in Rijmenam. Aan het Kasteel van Weines genoten we van een rustpauze met een heerlijke koffie.

Via Beerzelberg en Putte bereikten we terug de Parochiezaal van Peulis.

Vrijdag hebben we het grootste deel van de dag doorgebracht op handen en voeten. Een tuin hebben is mooi maar die eeuwige strijd tegen het onkruid is minder mooi. Anderzijds is dat wel de perfecte manier om van de werkgerelateerde stress af te raken. Daarom dat we ook zaterdag nog een paar uurtjes door het zand hebben gekropen.

Tussendoor zijn we nog wel even naar Heist op den Berg gereden voor ons laatste bezoekje daar dit seizoen. Dankzij Eva de Roovere hebben we dat seizoen op een mooie wijze kunnen afsluiten

Na een verjaardagsfeestje op zaterdag hebben we het weekend vandaag afgesloten met een nieuw fietstochtje. Deze keer heb ik gewoon de Fietsknooppunten-app een surprise laten uitwerken. Het werd een mooi tochtje van 35 km en we zijn weer op plaatsen geweest waar we eerder nog niet waren geweest.

Vóór we, na ons laatste ontbijt, ons huisje achter ons lieten en terug naar de Kempen reden had ik nog een tussenstop in ’s Hertogenbosch gepland.

Dat stond aanvankelijk voor dinsdag op het programma maar het rotslechte weer stuurde ons toen naar Helmond.

Het zou een kort bezoek worden want na 4 flink gevulde dagen liet de vermoeidheid zich toch wel voelen mijn moeder. Nu ja, ze wordt binnen een paar maanden dan ook 89.

Maar een bezoek aan de Sint Janskathedraal mocht toch niet ontbreken.

Op de plek waar nu de Sint-Jan staat, stond eerst een romaanse kerk. De bouw hiervan startte vermoedelijk in 1220 en duurde tot 1340. Rond 1370, mogelijk na de verheffing tot kapittelkerk, begon men deze kerk echter geleidelijk aan te vervangen door een nieuwe kerk in gotische stijl. Het koor was waarschijnlijk rond 1415 voltooid, het transept rond 1470, waarna ten slotte het schip tot stand kwam. Van 1480 tot 1496 is de weelderige H. Sacramentskapel ten noorden van het koor toegevoegd. Deze kapel was in gebruik bij het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap. In 1505 is de romaanse kerk, uitgezonderd delen van de romaanse toren, afgebroken. Als laatste verrees een hoge kruisingtoren. De gotische Sint-Jan kwam gereed omstreeks 1530.

De bouwstijl van de Sint-Jan heeft in de omgeving van ‘s-Hertogenbosch bijna geen invloed gehad, maar de kerk is wel verwant aan een aantal grote stadskerken in het oude hertogdom Brabant. De kerken van onder andere Antwerpen, Mechelen, Leuven en Diest zijn wel in een verwante stijl gebouwd. Vandaar dat men spreekt van Brabantse gotiek.

Op 22 augustus 1566 bereikte de Beeldenstorm ‘s-Hertogenbosch en ook de Sint-Jan ontkwam niet aan deze storm. Bij de ravage die in de kerk werd aangericht door de calvinisten werd doelbewust de orgels, preekstoel en een altaar heel gelaten zodat de kerk eventueel dienst kon doen als godshuis voor de protestanten.[5] In oktober vond er een tweede Beeldenstorm in de stad en de kathedraal plaats waarbij de overgebleven beelden werden vernield. In mei 1567 werd de katholieke eredienst hersteld en wijdde bisschop Franciscus Sonnius de altaren van de Sint-Jan opnieuw in.

n 1584 ontstond door blikseminslag een brand die de hoge houten kruisingtoren, majestueuzer dan de huidige toren, vernielde en ook delen van het dak tot aan het orgel. Vanwege geldgebrek kon er geen nieuwe toren komen, maar is er een soort koepel gebouwd.

In 1830 ontstond opnieuw brand, deze keer in de westertoren. Het herstel was in 1842 klaar. Een nieuwe bekroning kreeg de toren in 1876 (73 meter hoog). De geleding waar de klokken hangen is veertiende-eeuws, er zijn zowel luidklokken als een beiaard.

Van 1858 tot 1985 is de kathedraal vrijwel onafgebroken in restauratie geweest. Aanvankelijk gebeurde dat op een nogal dubieuze manier, waarbij vele vrijheden genomen en slechte steensoorten toegepast werden, terwijl het interieur getooid werd met allerlei neogotische elementen. Ook nu staat nog altijd een deel van de kathedraal in de steigers. (bron : Wikipedia)

De kerk staat nu trouwens ook nog altijd in de steigers maar binnen zie je daar niks van. Wat je wel ziet zijn glasramen, veel glasramen. En laat me nou net een heel erg grote softspot voor glasramen hebben zeker.

En daarmee zit de midweek er alweer op. Het waren maar 5 dagen maar moeder heeft er wel van genoten. Mission accomplished.