walkingwithluc

3u30 … dat stond er vanmorgen op mijn wekkerradio toen die afliep.

Waarom staat een mens op een zaterdagochtend (of was het zaterdagnacht ?) zo vroeg op ? Heel simpel, om zijn broer naar de luchthaven te brengen. Die vertrok vanochtend naar Londen Heathrow en van daar verder naar Sri Lanka om een daar een paar weken te gaan fietsen.

Het heeft trouwens wel iets … rijden op een verlaten en overwegend donkere autostrade. Rustig cruisen en op 1u40 een afstand van 150 km overbruggen (heen en terug inclusief korte pauze aan de luchthaven). Ondertussen kan er geluisterd worden naar en luidkeels meegezongen worden met – soms wel heel foute – muziek uit mijnen tijd op Radio Nostalgie. Een van de luidkeels meegezongen liedjes (en zeker geen “fout” nummer) :

 

Ik heb na terugkomst nog wel geprobeerd om terug te gaan slapen maar dat is niet echt gelukt. Wat me deze voormiddag nog wel gelukt is, is het afwerken van de eerste training van het schema dat ik vanaf vandaag ga volgen. Ik moest 8km lopen aan een rustig tempo en het zijn er 8,20 geworden. Ik moet toegeven dat het de laatste kilometer toch afzien was maar ik ben wel blij dat ik de afgelopen week een “extra” training heb ingelast. Het was wel prachtig weer om te lopen : behoorlijk fris, om niet te zeggen koud, droog en zonnig al zorgde die zon ervoor dat ik soms nagenoeg blind was.

 

Echt een meevaller gehad op de laatste dag van mijn vakantie (het komende weekend tel ik niet mee als vakantie).

Er zit al geruime tijd een volle klantenkaart van Stripwinkel BEO in mijn portefeuille en ik vond het de hoogste tijd om die eens te gaan verzilveren.

Eerst passeer ik daar langs de nieuwe strips en die leverden al onmiddellijk de nieuwe Jommeke, Blauwbloezen, Albert & Co, Kroepie en Boelie en Kiekeboe op. Ik weet wel dat die laatste serie ondertussen De Kiekeboes heet maar voor mij blijft het toch gewoon Kiekeboe.

Omdat er nog geld over was kon ik ook nog naar de minder nieuwe strips gaan. En daar had ik echt wel geluk. Naast een paar Bollie & Billie’s (die nu bijna volledig is) vond ik ook nog de moeilijk te vinden “Terugkeer van Guus Slim” en vooral nummer 16 van Natasja (De blonde engel). Dit laatste (uitgeputte) stripverhaal hadden ze pas vorige week toevallig binnengekregen. Ik had het dus perfect getimed. Weeral een reeks die ik van mijn lijstje kan schrappen.

En dat brengt de stand op 2.898. Nog 102 en dan zit ik aan het mooie ronde aantal van 3.000 stripverhalen.

Mijn korte vakantie is weeral bijna voorbij. Geen zorgen echter, binnen twee weken volgt er weer een weekje vakantie. Tja, dat heb je wanneer je de eerste 8 maanden van het jaar geen verlof neemt

Net als maandag ben ik dinsdag weer gaan lopen. Deze keer een rustige 5 km.

Gisteren is er niet gelopen maar dan stond er weer wel een concertavond op het programma. En alweer waren het een paar “oude knarren” namelijk Mark Knopfler en Bob Dylan. De eerste had ik al wel eens aan ’t werk gezien met Dire Straits maar nog nooit solo. En hij stelde zeker niet teleur. Het was gewoon doodjammer dat hij er na 75 minuten al mee moest ophouden.

Na de pauze was het dan de beurt aan de zogenaamde grootmeester maar dat was wat mij betreft een grote teleurstelling. Ik weet wel dat hij nooit een mooie zangstem gehad heeft maar ik vond het gisteren niet om aan te horen. Neem daar nog bij dat er niet het minste contact met het publiek was dan hoeft het voor mij niet. En blijkbaar was ik niet de enige want samen met mij verlieten er tientallen de zaal “vroegtijdig”. Ik hoorde zelfs iemand “I Want My Money Back !” roepen.

Wat ook bijzonder ergerlijk en belachelijk was, was de heksenjacht op mensen die al eens graag een fotootje nemen. Zo van die grote struise kerels van Group 4 die met een vermanend vingertje komen zeggen dat je geen foto’s mag nemen. En het haalt niets uit want tegen dat ze daar zijn, zijn de foto’s al lang genomen. Ik zat wel met het probleem dat één van die “spotters” op 2 meter van mij zat

En vanmiddag is er alweer gelopen. Deze keer 5,4 km op 34 minuten. Als het een beetje meezit dan wordt dat morgen nog eens herhaald en dan zit ik aan 5 keer lopen op 7 dagen. Zo zal ik mijn achterstand wel inhalen zeker ? Het zal wel moeten want vanaf zaterdag zou ik mijn schema moeten volgen.

Toch een geluk dat ik vandaag (en de rest van de week) vakantie had want anders zou het toch een zware werkdag geweest zijn.

Eerste etappe gisteren : het Boekenfestijn dat deze keer in Brussel werd gehouden. Op de boekenbeurs in Antwerpen zien ze me al enkele jaren niet meer maar naar het Boekenfestijn ga ik met plezier een paar keer per jaar. Daar heb je misschien geen chique standen maar gewone (goedkope) tafels en naar een handtekening van een schrijver of een BV moet je evenmin rekenen. Het enige dat ze er hebben zijn boeken, boeken en nog eens boeken. En misschien nog belangrijker : uiterst betaalbare boeken. Gisteren ben ik er buitengegaan met 13 boeken en 5 stripverhalen en ik was nog geen 75 euro kwijt. Voor dat geld kan ik in de Fnac of de Standaard boekhandel misschien 3 à 4 boeken kopen.

Een voordeel van die goedkopen prijzen is dat je al eens een risico durft nemen en boeken meeneemt van onbekende schrijvers. Ik ga altijd volgens hetzelfde ritueel te werk. Ik vul mijn boekentrolley en probeer daarbij niet echt op de prijs te letten al stel ik meestal wel 10 euro als maximum prijs. Dan zet ik me ergens apart en maak een tweede selectie. De boeken die niet door de selectie geraken breng ik terug naar de daarvoor bestemde tafel. Schrijvers die mijn boekenkast vanaf nu mee mogen vullen zijn Jörg Kastner, Arturo Pérez-Reverte, James Rollins, Richard Mason, William Lashner, John Fowles, Paul Christopher, Wolfram Fleischhauer, Karl Hammer-Kaatee, Scott Mariani, Nellie Mandel en het duo Kisling & Verhuyck.

Van Brussel ging het dan naar de Lotto Arena in Antwerpen. Om 20u kregen we eerst nog een “voorprogramma” met de Belgische groep Cameron. En dan om 21u … na een korte intro met de melodie van Pictures of Matchstick Men gooiden Francis, Rick en de rest van Status Quo Caroline in de zaal. Vanaf het begin zat de sfeer er goed in en die is er altijd in gebleven. Zeker naar het einde toe toen de klassiekers aan de beurt waren (In the Army Now Roll Over Lay Down, DownDown, Whatever You Want en Rockin’ all over the World). Een avond pure rock met smalle jeansbroeken, witte “sloefkes” en spreidstanden. Het is de derde keer dat ik ze aan ’t werk zag en ze blijven gewoon goed (ook al zijn de vocale kwaliteiten van Rick Parfitt’s niet meer wat ze geweest zijn).

Al bij al was het bijna middernacht eer ik thuis was. Ik was dan ook blij dat ik een beetje kon uitslapen. Toch is niet heel de voormiddag nutteloos besteed. Ik heb namelijk twee auto’s een grondige poetsbeurt gegeven. En na de middag ben ik dan even naar de bank gelopen. Rustig naar ginder gelopen (goed voor zo’n 2,5 km) en dan met intervalletjes terug gekomen : 200m sprinten afgewisseld met 100m wandelen. ’t Schijnt dat dit goed is om mijn snelheid in de hoogte te duwen.

Het leek vandaag inderdaad sportdag.

Het begon vanmorgen toen ik om 10 uur vertrok voor mijn zaterdagtraining. Het was nog behoorlijk fris op dat moment, zo’n 5°C in de schaduw maar als je me kent dan weet je dat ik wel van die koude temperaturen hou.

De eerste kilometer heb ik wel even moeten onderbreken omdat ik telefoon kreeg. En die was dan nog niet voor mij want een dame vroeg me in het Frans of ik Mme Lebrun was en of ik een afspraak in haar kapsalon had gemaakt. Ik had mijn identiteitskaart weliswaar niet op zak maar ik was toch vrij zeker dat ik NIET Mme Lebrun was. Ik heb de dame dan ook moeten teleurstellen.

Na die korte onderbreking ging het verder. De eerste kilometer werd gelopen in 6:43, de tweede in 6:38, de derde in 6:36 en de vierde in 6:25. De vijfde en zesde kilometer werden wel iets rustiger gelopen. Uiteindelijk had ik 39 minuten nodig voor 5,84 km en daar was ik best tevreden mee.

Na de middag ben ik dan naar Lier geweest waar de eerste van de 5 Natuurlopen werd gelopen. Waarom gaat iemand ’s morgens thuis lopen om dan in de namiddag naar een loopwedstrijd te gaan zien ?

Ten eerste omdat ik me na “de val” nog niet zeker genoeg voel om aan een wedstrijd deel te nemen. Mijn lichaam heeft daar tenslotte toch een behoorlijke klap gehad, ook heb ik er vanochtend nog weinig last van gehad.

En ten tweede omdat ik mijn nieuw fototoestel nog altijd eens moest uitproberen. Mijn oude vertrouwde Canon EOS 300D was na 7 jaar immers aan vervanging toe : een autofocus die het meer niet dan wel deed en een rammelende lens … niet optimaal om geslaagde foto’s te maken. Daarom heb ik enkele weken terug een Canon EOS 1100D gekocht. Ik weet wel dat de 550D beter is maar die is ook gevoelig duurder. Bovendien kreeg ik bij de 1100 een mooie fototas van 69 euro en een SD-kaart van 8GB gratis bovenop.

Zelf heb ik in Lier dus niet gelopen, collega Ruth wel … en hoe ! Zij startte in de 10km (die eigenlijk 10,7 km geworden is). Na amper 55 minuten had ze er al 10km op zitten. Je kan zien aan de bodylanguage van haar tegenstanders dat het tempo hoog lag 😉

Toen ik na de aankomst nog wat rondliep in de buurt van het stadion kwam ik dan nog een ex-klasgenoot van me tegen. Het moet bijna 30 jaar geleden zijn dat ik hem het laatst gezien heb. Dan heb je elkaar uiteraard wel een en ander te vertellen. Zoveel dat ik de tijd een beetje uit het oog verloor en geen afscheid heb kunnen nemen van Ruth (foei voor mezelf).

Ik had echter nog een afspraak om de vesten rond te wandelen met ex-collega Sally. Sinds de geboorte van haar zoontje is er nog weinig tijd om te gaan lopen en het werd tijd dat nog eens bij kletsten. Ondertussen heb ik hier en daar nog wat foto’s genomen.

 

 

Morgen belooft ook een drukke en lange dag te worden : in de namiddag naar Het Boekenfestijn in Brussel en dan naar de Lotto Arena voor Status Quo.

Voor de tweede keer deze week weer vroeger opgestaan vanmorgen.

Ik had me voorgenomen om tijdens de herfst en winter tijdens mijn middagpauze te gaan lopen maar ik had nog een hoop werk en dan ga ik liever ’s ochtends vroeg lopen, zeker wanneer er zo’n mooie volle maan hangt.

Als het zo donker is dan kies ik wel voor een route over de fietspaden in van de Desguinlei, fietspaden die overigens heel goed verlicht zijn en van prima kwaliteit om over te lopen. In tegenstelling tot waarschijnlijk velen loop ik heel graag over asfalt. Daar liggen meestal geen stenen waarover je kan vallen en een paar weken met pijnlijke ribben kunt rondlopen.

Zaterdag wordt er weer gelopen. Ik ben er nog niet volledig uit of dat gewoon thuis zal zijn of in Lier waar het Natuurloopcriterium van AC Lyra begint.

De boeken gaan er vlot door tegenwoordig.

Vandaag heb ik Het Laatste Sacrament van Neil Olsen uitgelezen. Na een eerder moeizame start is het toch een meevaller geworden. De ingrediënten ? Een geheimzinnig Byzantijns icoon van de Maagd Maria met mysterieuze krachten, verraad in het Grieks verzet tijdens de tweede wereldoorlog dat nu, 60 jaar later, nog altijd voor beroering zorgt, corrupte Griekse priesters, een oud SS Majoor, twee oude Griekse verzetstrijders… Zoals gezegd, best een goed boek.

Gelukkig had ik ook al het volgende boek meegenomen : De Florentijnse Vloek van Rolf Ackermann. Hier spelen dan weer een geheimzinnige diamant de hoofdrol. Het is uiteraard nog te vroeg om een oordeel te vellen maar dat zal zeker nog volgen.

De vraag is nu of ik volgend weekend naar Brussel rij ? Daar is het namelijk weer Boekenfestijn. Niet dat ik niks meer liggen heb om te lezen, eerder het tegendeel. Ik zou dus eigenlijk moeten thuisblijven. Maar het idee dat ik misschien een paar koopjes mis doet me sterk twijfelen. De kans is dan ook groot dat ik zondag via Brussel naar de Lotto Arena in Antwerpen rij. Dan is het immers het eerste van mijn reeks “herfstconcerten” : Status Quo.

Nu ja, ik heb nog enkele dagen om te beslissen.

Neen, ik heb niet plots een vriendin die Ingeborg heet

Maar ik heb vanochtend vroeg wel aan een Ingeborg moeten denken namelijk aan onze inzending voor het Eurovisie Songfestival in 1989 : Door de Wind van Ingeborg (en Stef Bos).

Ik was eerst van plan om tijdens de middagpauze te gaan lopen maar ik was vergeten dat we deze middag onze maandelijkse teammeeting hadden. Dus de wekker maar een halfuurtje vroeger gezet en met de auto gaan werken zodat ik nog eens een donker ochtendloopje kon doen (en dat was ook weeral heel lang geleden).

Het ging al iets beter dan afgelopen zaterdag. De eerste twee kilometer gingen aan een behoorlijk tempo, de laatste 2,5 aan een iets trager tempo. Maar van de ribben nagenoeg geen last gehad tijdens het lopen.

Ondertussen heb ik wel terug een beetje last maar dat pijntje ziet iets hoger in de schouder, gewoon het gevolg van een ongelukkige beweging na het douchen en vlot weg te krijgen met een beetje Reflex-spray.

En gisteren is, na ruim 3 maanden stilte, de Roparun weer een belangrijk deel van mijn vrije tijd gaan innemen. De opstartmeeting van het organisatiecomité is achter de rug en de zoektocht naar teamleden, vrachtwagen, mobilhomes, busje, fietsen, eten, drinken enzovoort kan weer beginnen. Lekker gezellig stressen tot 26 mei 2012 ! Sommigen, waaronder ikzelf, vragen zich soms af waarom ik het blijf doen. Het wordt tenslotte de vierde Roparun als teamcaptain en mijn zevende in totaal. Maar als je dan in Rotterdam tijdens de teambijeenkomst ziet en hoort wat er met het ingezamelde geld gebeurt of als je het verhaal hoort van Winy van Lotgenoten Vlaanderen of Kristien van SD Worx dan verdwijnen alle twijfels als sneeuw voor de zon. Bovendien is de Roparun een virus, zij het dan goedaardig, en eens je echt gebeten bent door dat virus dan raak je er nooit van af.

Dit weekend heb ik voor het eerst sinds de val van 20 september nog eens gelopen.

Gisteren ben ik ’s morgens terug naar de “plaats des onheil” gelopen. Het kan mijn verbeelding geweest zijn maar ik dacht toch even dat de afdruk van mijn lichaam nog steeds zichtbaar was op de grond 😉

Ook al ging het heel rustig was er toch wat protest van de ribben, vooral die aan mijn linkerzijde. Toen ik na ruim 4km terug thuis was deed één en ander toch wel wat pijn. Maar al bij al ben ik toch blij dat ik weer kon lopen. Ik kijk al uit naar volgende dinsdag.

Gisterenavond was het dan de bedoeling dat ik in buurgemeente Grobbendonk naar Rimboerock zou gaan. Daar trad immers Frituur Paula op. En één van de leden van Frituur Paula is immers een “schooncollega” van mij (de echtgenoot van een collega dus). Maar toen het tijd werd om door te gaan zat ik net zo goed in mijn zetel en hoorde ik de regen tegen de rolluiken kletteren. Ik ben dan maar rustig blijven zitten in mijn zetel en heb naar “Vera” gekeken op Canvas.

En vandaag heb ik vooral de eerste organisatiemeeting van onze Roparuncampagne 2011-2012 voorbereid. Morgen zitten we, na ’t werk, immers voor een eerste keer om ons plan van aanpak voor de komende maanden te bespreken.

Hoe zou het ondertussen zijn met de ribben, zo’n twee weken na de val ?

Wel, behoorlijk goed. Overdag heb ik er nagenoeg geen last meer van. Alleen ’s morgens na een nachtje keren en draaien voel ik nog wel wat pijn.

In ieder geval begin ik zaterdag terug te lopen. Het zal dan wel niet in Hasselt zijn maar gewoon rustig thuis. Als het een beetje meevalt wil ik zo snel mogelijk terug aan 3 à 4 keer lopen per week komen want anders komt mijn planning voor 2012 in het gedrang.

Of dat tijdens de week ’s morgens vroeg of tijdens de middagpauze zal gebeuren weet ik nog niet. Ik hou wel van die vroege ochtendloopjes maar het probleem is dat je dan zo vroeg moet opstaan. Daar komt dan bij dat ik eigenlijk met de auto zou moeten gaan werken in plaats van met de trein en dat doe ik echt niet zo graag meer. De ochtendspits valt dan nog wel mee maar die avondspits is gewoon vreselijk. Waarschijnlijk worden het dan ook middagloopjes. Dan zit je ook niet te knoeien met fluo-hesjes en dergelijke.