walkingwithluc

De lente mag dan vorige week wel begonnen zijn, het leek putje winter toen ik deze namiddag ging lopen. Nu ja, “lopen” is een groot woord want het liep voor geen meter. Lag het aan het slechte weer ? Lag het aan de bijzonder zware werkweek die ik achter de rug had ? Lag het aan de Vaderlansche reünie van gisteren ? Lag het aan de (alarmerend) hoge suikerwaarde in mijn bloed die afgelopen week tijdens mijn halfjaarlijkse controle zijn vastgesteld ? Of was het gewoon een baaldag ? Ik heb er geen idee van maar het ging dus niet. Hopelijk gaat het morgen beter.

Die Vaderlandsche reünie van gisteren was trouwens heel plezant. Dit was de tweede editie. Naar de eerste editie van vorig jaar in Brussel wou ik ook al gaan maar toen gooide de hevige sneeuwval roet in het eten. Dit jaar was het echter in Antwerpen en deze kans wou ik niet aan me voorbij laten gaan.

Een 120-tal (ex) collega’s daagden op in ’t Pakhuis aan de Vlaams kaai. Sommigen hebben enkel bij de Vaderlandsche gewerkt, anderen hebben de naamswijziging naar ING Insurance nog meegemaakt en dan zijn er nog die de verkoop aan de P&V Groep en de daaropvolgende naamswijziging naar VIVIUM hebben beleefd. Ik hoor trouwens bij die laatste categorie, ondertussen al 28 jaar.

Op zo’n 75 van de 120 namen kon ik een gezicht plakken en het is verbazingwekkend hoe weinig sommige van die gezichten in al die jaren veranderd zijn. De ene is wat magerder geworden, de andere wat dikker maar we herkenden elkaar toch vrij aardig. En uiteraard waren we het er allemaal over eens dat het “vroeger allemaal beter was”.

Wat me bijzonder deugd deed was de aanwezigheid van Bart De Smet. Van 1994 tot 1998 was hij mijn directeur. Ondertussen heeft hij het geschopt tot CEO van Ageas en voorzitter van Assuralia, kortom een “grote meneer” in de verzekeringswereld. Wat me nog meer deugd deed was het feit dat hij me na 15 jaar onmiddellijk herkende en zelfs nog wist dat we destijds een paar keer samen zijn gaan kwissen. Soms doet het gewoon deugd om te weten dat je niet zomaar een nummer of een “FTE” (full time equivalent) was. Dat is tegenwoordig niet altijd het geval.

Ik denk dat het hoog tijd is dat ik eens een paar dagen vakantie neem en eens goed kan uitrusten. Ik heb er echt behoefte aan want ik ben moe. Zelfs zo moe dat ik het vanavond niet kon opbrengen om te gaan lopen.

Dat heeft wel deels te maken met mijn bezoekje aan de Lotto Arene gisteren. Daar kwamen immers de Harlem Globetrotters het beste van zichzelf geven. ’t Was zo eens iets anders dan een muziekoptreden. En al heb ik een tiental minuten van de ruim twee uur durende show moeten missen wegens “darmproblemen” heb ik me wel goed geamuseerd. Onderstaande filmpjes zijn niet van de allerbeste kwaliteit maar geven wel een beetje weer wat we te zien hebben gekregen.

Waarom weigeren toch zoveel wandelaars, lopers en fietsers om een fluohesje te dragen wanneer de duisternis valt of erger nog wanneer het donker is ?

Toen ik vanavond terug kwam van Lier (4,30 km gelopen op 30 minuten) ben ik er in ieder geval weer een hoop tegengekomen zonder enige vorm van fluo op hun lichaam.

Ik snap dat dus niet hè. Hoeveel weegt nu zo’n hesje ? Toch twee keer niets ? Het kan nochtans het verschil betekenen tussen leven en dood.

Ik draag er altijd één wanneer het donker is, zelfs al loop of fiets ik over goedverlichte voetpaden of fietspaden. Maar misschien is dat de Roparunner in mij die dan bovenkomt. Daar was het motto immers “tussen acht en acht is het nacht”. En tijdens de nacht is het dragen van fluohesjes verplicht in de Roparun.

Zover moeten de mensen van mij nu niet gaan maar toch …

Enkele cijfertjes :

–       6 : het aantal kilometers dat ik afgelopen zaterdag gelopen heb. Het wordt stilaan tijd om in ’t weekend de afstand beetje bij beetje te vergroten. Ik heb immers nog 6 maanden vóór de Great North Run. Als het blijft gaan zoals het nu gaat, dan zal dat geen probleem zijn

–       8 : het aantal kilo’s dat er vanochtend minder op de weegschaal stonden ten opzichte van het vorige bezoek aan de dokter, zo’n half jaar geleden. De dokter vond dat goed nieuws, ik trouwens ook

–       28 : het aantal jaren dat ik al bij De Vaderlandsche/ING Insurance/VIVIUM werk sinds vandaag (al ben ik er vandaag niet geweest). Soms vraag ik me af of er nog mensen zijn die nog steeds bij hun eerste werkgever werken. Als ik het verloop bij ons op ’t werk zie dan betwijfel ik het. Ik heb het gevoel dat “de jeugd” minder loyaal is. Het zal wel te maken hebben met de tijdsgeest zeker?

–       139 : het aantal boeken dat er nog liggen te wachten om te worden gelezen. Van het dagje verlof gebruik gemaakt om de boekenkast nog eens grondig te reorganiseren. En daaruit is dus gebleken dat ik nog 139 boeken heb liggen die nog niet gelezen zijn. Zelfs al lees ik elke week een boek, en koop ik er geen nieuwe meer aan, dan ben ik er nog ruim twee en een half jaar zoet mee. Maar ja, zoals ze bij ons soms plegen te zeggen : “da eet geen brood hè”. Het zal me er in ieder geval niet van weerhouden om boekenwinkels links te laten liggen of naar het Boekenfestijn te gaan, al moet ik het festijn van volgende week in Mechelen wel laten passeren.

 

“De Godsformule”, het boek van José Rodrigues Dos Santos dat ik vorige week begonnen ben is er sneller doorgegaan dan verwacht. Het was met momenten namelijk behoorlijk zware lectuur.

Het verhaal begint op de trappen van het Museum voor Oudheden waar de Portugese historicus en cryptoloog Tomàs Noronha wordt aangesproken door een mysterieuze Iraanse vrouw die hem een kopie van een raadselachtig manuscript aanbiedt. Het manuscript is van de hand van het grootste genie allertijden : Albert Einstein.

De ontmoeting markeert het begin van een reeks gebeurtenissen die Tomàs in Iran en Tibet brengen. De Iraanse geheime dienst net als de CIA gebruiken en misbruiken hem. Zal het hem lukken de geheime code in het manuscript te ontcijferen ? Is het manuscript een formule voor een goedkope atoombom zoals de Iraniërs denken of is het de oplossing van het grootste mysterie allertijden : het wetenschappelijk bewijs van het bestaan van God.

Het was zeker een goed boek maar soms net iets te wetenschappelijk of theologisch net te diepzinnig. Nu heb ik geen problemen met stukken over Boedhisme, Hindoeïsme, Islam, Katholicisme, Judaïsme of Taoïsme. Maar als het gaat over kwantumfysica, de Big Bang en Schrödingers Cat dan mag het van mij iets eenvoudiger en beknopter. Gelukkig ben ik fan van The Big Bang Theory en heb ik daar al enkele zaken opgevangen ook al voelde ik me soms als Penny.

Maar de conclusie blijft wel dat het een degelijke thriller was. Volgend boek op de leeslijst is “Absint” van Guido Eekhaut.

Als Dixie Dansercoer ooit nog eens iemand zoekt om mee naar de Zuidpool te gaan dan mag hij me altijd vragen. Ik heb vandaag in ieder geval genoeg training gehad.

De dag begon ondanks het gure weer nochtans vrij goed. Aan een rustig tempo van 30 à 40 km per uur (met winterbanden !) door de blizzard naar het station gereden. Mijn trein was stipt op tijd in het station maar omdat de daarop volgende trein van Turnhout naar Brussel werd afgeschaft zijn we 5 minuten later vertrokken. Daardoor waren we uiteraard ook 5 minuten later in Antwerpen-Berchem.

Omdat ik niet het risico wou lopen te moeten wachten op een bus of tram die niet zou komen besloot ik om maar naar ’t werk te wandelen. Op de ene plek waar er maar een centimetertje sneeuw lag viel dat best mee. Op andere plekken was de sneeuw echter zo hoog opgewaaid dat het ruim 30cm was. Al bij al was ik niet zoveel later op ’t werk dan gewoonlijk.

In de loop van de voormiddag werd dan duidelijk hoeveel geluk ik had gehad. Op de weg was er blijkbaar geen doorkomen aan en zelfs op het spoor was er sprake van chaos. Toen het bijna tijd werd om naar huis te gaan was er volgens Railtime echter geen vuiltje aan de lucht.

Nadat ik me terug had omgekleed tot Poolreiziger ging het te voet naar Antwerpen-Centraal. Met de gure wind op kop was dat geen pretje. Evenmin een pretje was het aankondigingsbord in Antwerpen –Centraal. De trein naar Herentals-Turnhout was namelijk net vertrokken. En verder stonden er nagenoeg geen treinen op het bord. In het station zelf stonden wel treinen maar die reden allemaal naar “Niet Instappen”.

Na een kwartiertje vruchteloos rondlopen stond er een trein klaar om te vertrekken naar Brussel/Nijvel. Ik dacht om maar even mee te rijden tot in Berchem in de hoop daar een trein te vinden. Gelukkig was die trein nog niet vertrokken toen ik op een ander spoor de vertrouwde dieseltrein naar Neerpelt zag binnenrijden.

Om een lang verhaal kort te maken : vertrokken met 20 minuten vertraging en met evenveel vertraging aangekomen in Herentals en bijna een uur later dan anders thuisgekomen. Nog een meevaller dat de loopafspraak voor vanavond is verplaatst. Daar had ik nu echt geen zin in.

Onze PCM-IT bedevaart was een succes !

Om acht uur stipt vertrok ik gisteren richting Zichem, weliswaar met een omweg via Viersel en Kessel om collega’s B. en L. op te pikken. Zoals altijd was ik als eerste daar al volgden de andere collega’s vrij snel. Rond half tien vertrokken we dan met een konvooi van 3 wagens naar Aarschot waar de rest ons aan het station stond op te wachten.

Het zal ongeveer half elf geweest zijn toen we aan onze wandeltocht begonnen in de regen. Na 200 meter liepen we al verkeerd maar verder hadden we geen problemen. M. & M. hadden een mooie route uitgestippeld via het wandelknooppuntennetwerk. De paden lagen er hier en daar wel behoorlijk modderig bij maar dat kon de pret niet drukken.

Om de vijf kilometer was er een rustpauze ingelast. Niet alleen om wat de eten of te drinken maar ook om een ludiek spelletje te spelen of om ons “bedevaartlied” te zingen. Nou ja … “zingen” is misschien een groot woord. Ik denk niet dat er kandidaat-winnaars voor Idool of de Voice van Vlaanderen onder de collega’s te vinden zijn. En aan de Basiliek van Scherpenheuvel zijn we uiteraard enkele kaarsjes gaan branden.

Na een wandeling van net geen 19km stonden we terug voor het Hof van Zichem waar de avond werd afgesloten met een heel smakelijke maaltijd. Ik denk wel dat iedereen zich goed geamuseerd heeft. En het weer was ons uiteindelijk ook goedgezind. Het eerste uur hadden we nog regen maar de rest van de dag zijn we droog gebleven.

Vanochtend dacht ik dat het een goed idee zou zijn om de stramheid uit mijn benen te krijgen met een rustige looptraining. Dat lopen op zich ging nog behoorlijk goed (5km in 34min) maar die stramheid is niet weggegaan. In tegendeel, ik heb nu meer moeite om trappen te doen dan vanochtend. Eens benieuwd of we morgen de twee verdiepingen die ons scheiden van het restaurant met de trap of met de lift gaan doen.

Morgen is het zover ! Dan gaan we met ons team (process & change management Life) en de collega’s van informatica (information technology Application Delivery Life) op bedevaart naar Scherpenheuvel waar we “een kaarske gaan branden” als dank voor de geslaagde oplevering onze verschillende projecten in 2012.

Wat bijna een jaar begon als een grappige opmerking van onze manager wordt morgen dus werkelijkheid. Zo rond een uur of 10 zullen 19 collega’s in Aarschot vertrekken voor een 20 km lange wandeltocht naar Scherpenheuvel/Zichem.

We gaan er wel onze tijd voor nemen. Er is zelfs een speciaal bedevaartlied geschreven. Het weer ziet er niet veelbelovend uit maar ik denk wel dat we er een toffe teambuilding van gaan maken.

Misschien moet ik ook nog een “kaarske” branden voor mijn loopplannen van dit jaar? En dan hopen dat ik er op 15 september nog even “fris” uitzie als afgelopen zondag in Grasheide.  (met dank aan collega Wim voor de foto)

Als iemand me 10 jaar geleden zou gevraagd hebben om op een regenachtige donderdagavond in maart een half uurtje te gaan, dan zou ik hem (of haar) eens goed hebben uitgelachen. In 2008 (mijn Roparunjaar) of 2009 (mijn marathonjaar) zou ik gevraagd hebben of het ook iets langer mocht duren.

Maar vanaf 2011 ging het bergaf met het lopen en in 2012 is er nagenoeg niet gelopen. Er was altijd wel een (drog)reden om niet te lopen en ik denk niet dat ik zou bijgekomen zijn van het lachen na zo’n vraag.

Maar sinds ik op 1 januari de draad terug heb opgenomen probeer ik me te houden aan mijn schema van minstens 3 keer per week te gaan lopen. Daarom ben ik vandaag naar Lier gereden om dat halfuurtje te lopen, al regende het. Het werd weer een gezellige babbelloop waar je weinig zweet laat maar waar we deze keer toch behoorlijk nat werden. Gelukkig niet zo nat als Gene Kelly of Eric Morecambe 

Hier, j’ai passé une soirée très agréable en compagnie des acteurs et actrices de “Sois Belge et tais-tois”. Maar ik zal nu maar terug overschakelen naar de taal van Conscience en de taal van Voltaire laten voor wat het is zeker ?

Maar ik heb gisteren dus echt wel een heel aangename avond gehad. Voor het eerst in 15 jaar kon de show van deze Waalse groep in Antwerpen worden beleefd. De Stadsschouwburg was heel goed gevuld (en mogelijk uitverkocht maar dat kon ik van op mijn plaats niet zien). Ik had al wel enkele flarden gezien van eerdere shows dus ik wist wel een beetje wat ik mocht verwachten maar dat het zo goed ging zijn heeft me toch verrast.

Ruim 2,5 uur politieke satire waarbij niemand werd gespaard : Walen of Vlamingen, sossen of tjeven, links of rechts … ze kwamen allemaal aan de beurt. Hoofdfiguren in de show waren Di Rupo, Onckelinkx, Milquet, Michel, De Wever, De Croo, Peeters, Flahaut, Albert en Flilip, zelfs Dehaene en Verhofstadt en er werd met iedereen even hard gelachen. Ik denk wel dat ik hier en daar enkele grappen gemist heb. Mijn Frans is niet slecht maar soms ging het toch wel te snel.

Toen ik zat te wachten op het begin van de show ben ik ook een nieuw boek begonnen. Eergisteren heb ik immers “Doder dan Dood” van Stan Lauryssens uitgelezen. Mijn oordeel over dit boek is “onbeslist”. De jury is er immers nog niet uit. Enerzijds vond ik het wel een goed en spannend boek maar anderzijds vond ik het soms heel “plat” en vulgair. Ook het feit dat het boek uit 1 hoofdstuk bestaat is wennen. Misschien dat ik een betere besluit kan nemen na een volgend boek van hem.

Dat zal echter nog even moeten wachten want ik ben gisteren begonnen aan “Het Godsoordeel” van José Rodrigues dos Santos. Deze meer dan 500 bladzijden tellende literaire thriller belooft wel andere koek te worden dan de vlotlezende misdaadthrillers van de afgelopen weken. Ik ben nog maar 100 bladzijden ver maar heb al wel enkele diepgaande filosofische gesprekken mogen lezen. Ik citeer even een gesprek van Albert Einstein en Ben Gurion over de almachtigheid van God: “Er bestaat een paradox die de onmogelijkheid van de almacht verklaart en die als volgt kan worden geformuleerd : als God almachtig is, kan Hij een steen scheppen die zo zwaar is dat niet eens Hijzelf hem kan optillen. Daar zit ‘m de tegenstrijdigheid. Als God er niet in slaagt die steen op te tillen is Hij niet almachtig. Als Hij er wel in slaagt is Hij ook niet almachtig want dan is Hij niet in staat gebleken een steen te scheppen die Hij niet kan optillen”.

Ik kan u verzekeren, om zeven uur ’s ochtends, op nuchtere maag, moet ge zo’n zin twee keer lezen om hem te begrijpen.