Het laatste weekend vóór het grote Roparunweekend zit er bijna op. Vandaag het fietske gaan afhalen bij de fietsenmaker. Naast een groot onderhoud heeft hij ook gloednieuwe remblokskes gekregen (de fiets, niet de fietsenmaker) dus die zou er ook moeten tegenkunnen. Zolang ik maar niet vergeet om de remmen terug "aan te sluiten" wanneer ik hem uit de wagen heb gehaald … nietwaar Carine  😉

Ook nog even naar den Decathlon geweest om nog wat sokken te kopen. Stel dat we pech hebben en dat er al eens wat vocht uit de lucht valt, dan is een paar droge sokken altijd welkom, vooral als je dan 12 keer de baan op moet.

Morgen volgt dan de laatste training : Dwars door Brugge. Een supertijd zal het daar zeker niet worden. Ze voorspellen temperaturen tot 23°C en dat is mijn weer niet.

Trouwens vandaag ook "mijn nieuwe auto" voor de eerste keer zien bollen. Op de autostrade werd ik immers voorbijgestoken door de nieuwe Fiesta. Blijkbaar is deze in Duitsland al verkrijgbaar. Wij moeten nog minstens wachten tot september. 100% zeker dat ik een nieuwe auto ga kopen is het nog niet maar het kriebelt toch heel erg.

 7 d 19 u 30 m. Dat is (ongeveer) de tijd die ons nog scheidt van de start van de Roparun. Dat zijn 187,5 uren. Het zijn ook 11.250 minuten. En dat zijn dan weer 675.000 seconden. Of neen, ’t zijn er 674.999, 674.998, 674.997 …

Dit alles om maar te zeggen dat het bijna zover is. En dat de zenuwen zich steeds meer laten voelen, zelfs een week op voorhand.

Normaal gezien zou ik nu veel moeten rusten maar veel tijd zal ik er niet voor hebben. Morgen wordt weer een dag van hot naar her rijden. Zondag "even" naar Brugge om te gaan lopen. Dan nog 4 dagen werken. Ondertussen moet onze Roparuntombola nog geregeld worden.

Ik zal blij zijn wanneer ik volgende week vrijdag naar Patrick kan om de kampeerwagens in te laden en dat we aan het avontuur kunnen beginnen.

Ondertussen zullen er nog wel een paar bizarre dromen volgen, voor zover die mogelijk zijn tijdens de slapeloze nachten.

Vanochtend, na een hele slechte nachtrust, om kwart over negen de trein richting Knokke genomen. Eerst naar Antwerpen-Berchem, daar de trein naar Gent om daar nog een keertje over te stappen op de trein naar Knokke. Ik was blijkbaar niet de enige die naar zee ging. Het leek wel een Antwerpse tram tijdens de 10 Miles. Even voor twaalf was ik daar.

De reden ? Mijn tweede wedstrijd uit de Running Tour 2008 : de Knokke 10K. Een korte wandeling bracht me naar het sportcentrum. Nog vóór ik daar was begon het te regenen maar niet echt hard. Nummer en chip afgehaald en dan naar de kleedkamers maar … dat begon daar plots te gieten, dan te bliksemen en te donderen en ondertussen ging de regen over in hagel. Na een tiental minuutjes zag het er al wat beter uit maar toch nog niet echt goed. De ene bui volgde de andere op zodat ik noodgedwongen moest gaan schuilen in een café.

Tegen halftwee begon het zowaar op te klaren. Ik dus terug naar buiten om naar de kids run te gaan zien. Daar liep ik Kristof en Marleen tegen het lijf. Kristof zou met de ING’ers meedoen aan de Roparun als loper maar zijn knie heeft daar anders over beslist. Dan even verder gewandeld tot aan de Beweegmobiel en een klapke gedaan met Stefaan Maegh. Stefaan is een professionele bewegingscoach en hij was vorig jaar onze begeleider tijdens onze Start-to-Run cursus. ’t Is mede dankzij hem dat ik sta waar ik nu sta. Voor hem ben ik trouwens "de man die zelfs niet zou lopen om een bus te halen".

Ondertussen was het weer volledig veranderd. Van regendruppels geen sprake meer, de zon liet zich meer en meer zien. Het begon zelfs warm te worden. Om drie uur werden we dan op gang geschoten. Het parcours viel me wel een beetje tegen. Niet dat het een lelijke toer was maar daar tussen de duinen ging het met momenten toch behoorlijk bergop (eigenlijk meer vals plat maar dan wel heel gemeen vals plat). Ik had al rap door dat een 10km binnen het uur niet voor vandaag zou zijn. De onrustige nacht zal ook wel meegespeeld hebben. Of misschien is het gewoon "wedstrijdstress" want tijdens trainingen gaat het altijd beter. Enfin, na 1u04m28s liep ik over de streep (en in tegenstelling tot de Abdijlopers tussen Averbode en Tongerlo geen spatje modder op de schoenen).

Snel naar de sporthal, sportzak afgehaald, omgekleed en terug naar het station en geloof het of niet … onderweg naar het station begon het weer te gieten en te hagelen. De weergoden wilden precies duidelijk maken dat ze ons vandaag echt goedgezind waren. Na 10 minuutjes scheen trouwens de zon weer en rond vijf uur kon ik dan de 3u lange reis naar huis beginnen.

 

Terwijl ik morgen in Knokke ga proberen om eens een 10km binnen het uur te lopen gaat collega Marc als voorbereiding op de Roparun de marathon van Tongeren doen. Hij maakt er een rustige training van en hoopt op 3u40 binnen te zijn.

Als ik na de Roparun zou besluiten om me in te schrijven voor een marathon dan hoop ik binnen te zijn op 5u. Daarom ben ik ook zo blij dat Marc in mijn team zit. Dat geeft me toch een beetje ademruimte en zorgt vooral voor minder druk.

Dit verlengde weekend wordt trouwens een Westvlaams weekend. Morgen dus de Knokke 10K en zondag dan Dwars door Brugge. In Brugge zie ik normaal gezien ex-collega Saskia terug die, als alles goed is, een Coca-Cola blikje voor me zal bijhebben.

Daarna is het dan nog 4 dagen proberen zoveel mogelijk te rusten om dan volgende vrijdag (eindelijk) aan het Roparunweekend te beginnen.

 

De ene estafetteloop is nog niet voorbij of er wordt al gewerkt aan de volgende.

Dit jaar zit er in de Runningtour weer een Ekiden namelijk de Acerta Brussels Ekiden op 20 september in en rond het Koning Boudewijnstadion in Brussel.

Misschien zijn er sommigen die niet weten wat een Ekiden is. Dat is een marathon, dus 42,195 km, die gelopen wordt door 6 lopers.

De eerste loper neemt 5km voor zijn rekening, de tweede 10km, de derde weer 5km, de vierde wederom 10km, de vijfde loper nog eens 5km en de laatste loper loopt tenslotte 7,195km.

Vorig jaar heb ik in Brussel nog een meegedaan aan de Shortrun maar voor 2008 wou ik graag meedoen met een VIVIUM Life team.

Gisteren had ik al de deelname van mijn "vaste" looppartners Sally (ex afdeling Life) en Yannick (zoon van Carine, ook afdeling Life) verzekerd. Vandaag ben ik dan op zoek gegaan naar 3 bijkomende lopers binnen onze afdeling. Binnen de kortste keren waren we al met z’n vijven nadat ook Linda en Bart hun deelname hadden bevestigd. Linda was vorig jaar nog Roparunbegeleider maar dit jaar kan ze er helaas niet bijzijn. Bart zou wel eens willen meedoen met de Roparun maar vreest dat het gebrek aan slaap hem wel eens onuitstaanbaar zou kunnen maken. Aangezien de Ekiden veel korter is en er geen risico is voor slaapgebrek wil hij hier wel aan meedoen. De zesde loper vinden kan evenmin een probleem vormen, zeker niet met het aantal sportievelingen op onze afdeling.

Ook van het Roparunfront was er nog nieuws.

De mensen van Kom Op Tegen Kanker willen de Roparunteams in ’t algemeen maar de 7 Belgische teams in het bijzonder graag feestelijk ontvangen in Antwerpen, bij het uitkomen van de voetgangerstunnel. Ze willen ons ook graag een drankje aanbieden. Maar helaas heeft hun sponsor het laten afweten. Als er dus nog mensen zijn die een potentiële sponsor kennen … laat iets weten. Ik stuur het dan wel door naar KOTK.

’t Was vandaag een dag om snel te vergeten.

Afgelopen weekend werden een aantal programma wijzigingen in productie gezet. Gisterenvoormiddag even gaan werken en toen zag het er allemaal nog goed uit.

Vandaag werden dan de laatste onderdelen overgebracht naar onze productie omgeving en dat ging niet zonder problemen.

Echt grote problemen waren er niet maar veel kleine probleempjes hebbern er wel voor gezorgd dat het een heel zware dag is geworden. Zelfs zo goed als geen tijd gehad om aan de Roparun te denken.

Gelukkig heb ik een fijne rit naar huis gehad. In Antwerpen-Berchem werden immers meiklokjes uitgedeeld. Ik heb geen idee wie ze uitdeelde maar het zorgde er wel voor dat een heel fijne geur in de trein hing.

Hoewel het nog een kleine twee weken wachten is op de Roparun, is hij toch bepalend voor bijna alles wat ik tegenwoordig doe.

’t Zijn vooral de kleine details waar ik dit weekend al mee bezig geweest ben :

• – zijn alle batterijen van mijn fotocamera opgeladen ?
• – heb ik voldoende geheugenkaartjes mee ?
• – heb ik voldoende reservebatterijen voor allerlei verlichting mee ?
• – waar liggen mijn reservebanden alweer ?

Verder heb ik bijvoorbeeld ook al de fietsvlaggen gemaakt (een collage van onze officiële nummer, het VIVIUM-logo en een paar Belgische vlaggen erbij). Die vlaggen worden dan gelamineerd zodat ze beschermd zijn tegen weer en wind.

Ik ben ook nog altijd op zoek naar de beste route om van de start in Park La Courneuve naar de Avenue du 8 mai 1945, zo’n 10 km verder te geraken. Zoals al eerder gezegd mogen we immers niet met de kampeerwagens op het parcours. Neem dan toch een GPS mee zullen velen zeggen. Wel dat hebben we vorig jaar ook gedaan. Probleem is dat de GPS in de buurt van Parijs nog al eens durft weg te vallen en dan ben je daar maar weinig mee.

Bij ons team was het zo erg dat ze pas na 22km terug op het parcours waren. Ondertussen was ik als fietser-kaartlezer onderweg met twee lopers die dus behoorlijk meer aan ’t lopen waren dan oorspronkelijk voorzien was; Sommige van de andere teams dachten dat we met z’n drieën de volledige weg naar Rotterdam zouden afleggen. Met een simpele wegenkaart hadden we dat waarschijnlijk kunnen voorkomen.

Jullie zien het, het zijn details maar zelfs het kleinste detail kan grote gevolgen hebben.

Ik heb vandaag één van de belangrijkste deelnemers van ons team een verwenbeurt gegeven. Neen, in tegenstelling wat sommigen misschien zouden denken … ik ben niet met één van onze lopers of begeleiders naar de sauna geweest.

Wat heb ik dan wel gedaan ? Ik heb mijn fiets binnengebracht bij mijn fietsenmaker voor een groot nazicht. Die fiets moet immers ook 533 km overbruggen en uit ervaring weet ik dat zo’n fiets daar behoorlijk van af kan zien. Twee jaar terug brak de zadelpen af. Vorig jaar stond er ook één en ander los.

Zo’n nazicht is dan zeker geen overbodig luxe. Ik heb gevraagd om vooral de remmen goed na te zien. Volgende week zet ik er dan nog wat extra verlichting op en dan is hij klaar voor de trip.

Vandaag één van de laatste trainingen vóór de Roparun afgewerkt. Er zijn immers nog maar twee weken te gaan. Echt lange trainingen doe ik niet meer. Nog een paar keer een 5 km, een 10 km (in Knokke) en een 15 km (in Brugge). Dat zou moeten volstaan.

Vanmorgen dus nog eens naar het Nachtegalenpark. De benen voelden alvast beter aan dan vorige dinsdag. Voor ik het wist stond ik dan ook terug voor ons kantoor en wel met een persoonlijk record (al weet ik niet of dat "telt" tijdens een training). Ik had immers maar 28m16 nodig voor 5km wat neerkomt op een gemiddelde snelheid van 10,63 km/u.

Dat is nog niet het gemiddelde van 11 km/u dat we tijdens de Roparun moeten halen maar dat is ook niet echt nodig. De gemiddelde snelheid wordt immers door 4 lopers samen gehaald en mijn collega-lopers zijn allen een pak sneller dan mij. Ik betwijfel trouwens of ik dit 12 keer kan herhalen tijdens het Roparun weekend. Maar als ik dit een paar keer kan doen dan ben ik al gelukkig. Ik zou wel graag altijd zo rond de 10 km/u halen. Maar dat zullen we binnen 14 dagen wel zien.

Voor de liefhebbers nog de cijfers

De Roparun loopschema’s zijn toegekomen. Onze ex-collega, en lid van de ING Life Roparun ploeg, Vincent (die trouwens ook mijn trainingsschema heeft gemaakt) heeft ze voor ons uitgewerkt. In tegenstelling tot de vorige jaren werd er deze keer gekozen om de lopers een beetje te ontzien en ze niet te laten fietsen, behalve op die stukken waar de kampeerwagens niet op het parcours mogen.

Zaterdag 10 mei om 14u19 begint Marc aan zijn eerste elf kilometer. Hij is de enige in ons team die voor lange aflossingen van telkens 11 km gaat. Gunther (loper 2), Marleen (loper 3) en ikzelf (loper 4)hebben voor korte aflossingen van 5 à 6 km gekozen.Na 24 km loop ik mijn eerste stuk van 6km. Op km 36 moet ik dan de fiets op  terwijl Marleen loopt. Dat is namelijk een stuk waar geen begeleidingsvoertuigen toegelaten zijn.

Na 90 km geven we in de buurt van Marest-Sur-Matz de fakkel door aan het B-team. Als we op schema lopen zal dat rond 22u30 zijn. Als we dan rekenen dat we nog anderhalf uur nodig hebben om naar het volgende aflossingspunt te rijden, zouden we rond middernacht kunnen gaan slapen (of toch proberen om te slapen).

Rond halfacht op zondag morgen is het dan weer de beurt aan ons. In de buurt van Montbrehain beginnen we aan onze tweede shift. In het begin van deze shift is er ook weer een stuk waar er toch een loper mee op de fiets moet. Bij de volgende wissel, na 269 km zitten we al op Belgisch grondgebied.

Terwijl het B-team zich naar het Café De Roos in St.Anna/Hamme begeeft rijden wij dan eerst door naar Kruibeke waar we dankbaar gebruik zullen maken van het aanbod van de plaatselijke brandweer om eens goed te douchen. Na die verfrissende douche haasten we ons dan terug naar Café De Roos in de hoop nog een paar uurtjes slaap te vinden.

Volgens het uurschema zouden we daar rond middernacht (van zondag op maandag) aan onze laatste shift moeten beginnen. Tussen 2u en 2u30 op maandagochtend gaan we dan door de voetgangerstunnel van linkeroever naar rechteroever. Supporters zijn altijd welkom 😉

Rond een uur of vier komen we dan in Putte op Nederlands grondgebied. Een uurtje later komt dan één van de hoogtepunten : de doortocht door Ossendrecht (km 425). Iets voor halfzeven zou ik dan moeten begnnen aan de laatste 5km van onze Roparun zodat we rond 7u de laatste keer kunnen ons B-team op weg kunnen sturen. Terwijl zij met heel de bende op de fiets richting Rotterdam lopen (en fietsen) kunnen wij in Bergen Op Zoom  genieten van een zalig ontbijt, eventueel een douche en gaat het met de kampeerwagen naar Rotterdam waar we ongetwijfeld zullen proberen om nog wat te slapen vóór de intrede van het B-team op de Coolsingel. Als alles goed gaat lopen we tegen 15u met z’n allen de laatste paar 100 meter tot aan de finish. Ik krijg al kippevel door er gewoonweg aan te denken …