Het is bijna middernacht van zondag op maandag wanneer we aan onze laatste shift van 90 km beginnen. Eindelijk kunnen we eens lopen in minder tropische temperaturen. Bovendien mogen we, op een paar bruggen na, ook eens op een vlak parcours lopen. Het doet echt deugd.

Om kwart over één werk ik mijn eerste 6km af waarin ik er zelfs in slaag om een team voorbij te steken ! In de buurt van Kruibeke passeer ik immers het team van Lotgenoten Vlaanderen die 20 minuten vóór ons in Parijs waren vertrokken. ’t Is eens zo iets anders dan altijd maar voorbijgestoken worden. Voor onze tweede 6km besluiten Marleen en ik om eens iets anders te proberen en aflossingen van 3km te doen. Terwijl de ene loopt zit de andere op de fiets. Marleen krijgt wel het genoegen om door de voetgangerstunnel te lopen. Bij het uitkomen van die tunnel staan de mensen van Kom Op Tegen Kanker ons op te wachten met wat drinken.

Via de haven gaat het dan richting Nederland. De korte afwisselingen gaven trouwens toch niet het gehoopte resultaat, noch voor Marleen, noch voor mij.

 

Toen kwam het dieptepunt van deze Roparun : ik was volledig maar dan ook volledig leeg. Terwijl ik genoot van wat extra rust nam één van mijn collega’s mijn voorlaatste 5km over. Ik kon het echt niet meer af. Terwijl de rest van het team genoot van Ossendrecht (waar heel het dorp en zijn inwoners opgingen in het thema van dit jaar : het sprookjesbos) ben ik er op één of andere manier in geslaagd om een klein kwartiertje te slapen. En dat kwartiertje heeft wonderen verricht. Ik was er terug bovenop. Iets over halfzeven begon ik aan mijn laatste 5km, de voorlaatste van ons team. Het wisselen met ons B-team verliep wat chaotisch maar rond 8u30 zaten we na een verfrissende douche met z’n allen te genieten van een smakelijke portie spek met eieren.

 

 

Terwijl sommigen genoten van een paar uurtjes rust in Bergen op Zoom en anderen de mobilhome al een beetje proper maakten zijn we rond de middag richting Rotterdam vertrokken om onze teamgenoten te ontvangen op de Coolsingel.

Wordt Vervolgd.

Even over vijven …Carine maakt ons wakker met slecht nieuws. Het B-team heeft een rampzalige nacht gehad … onze fietsen hebben het begeven, eentje met een gebroken ketting (mijn eigen fiets), een andere met een kapot wiel en nog eentje waarvan de versnelling doordraait. Wanneer het terug aan ons is doen we dat dan ook op de reservefietsen. Ondertussen lopen we wel achter op het schema.

We volgen weer hetzelfde loopschema als zaterdag.

 

Marc begint met 11km, dan lopen Gunther, Marleen en ikzelf 2 x 6km. Marc loopt zijn tweede sessie van 11km en de rest van ons loopt 2 x 5 km. Mijn eerste sessie van 6km loop ik zelfs tegen een gemiddelde snelheid van 9,7 km.u, ondanks het heuvelachtige parcours en de zon die het al behoorlijk warm maakt. De laatste sessie van de dag loop ik om 14u40. Het is ondertussen zodanig warm geworden dat ik de helft van mijn 5km aan één van de collega’s overlaat. 

Om kwart over drie kunnen we dan net over de Belgische grens de fakkel doorgeven aan ons B-team.

Op de parking van een Colruyt-winkel kunnen we dan met z’n allen genieten van onze eerste warme maaltijd, zoals steeds fantastisch smakelijk gereed gemaakt door Patrick en Chris van onze Flying Food Squad. Ook het A-team van ING laat het zich smaken.

Dan is het snel het volgende aflossingspunt : Café De Roos in St.Anna/Hamme. Eerst zouden we echter nog een bezoekje brengen aan de brandweerkazerne in Kruibeke waar collega Hans vrijwilliger is. Daar mogen elk jaar een aantal teams even komen genieten van een verfrissende douche, een frisse pint, een kom verse soep of gewoon even rusten. Ik ben na één drankje al terug in bed gekropen. Echt slapen is er weer niet van gekomen maar ik heb in ieder geval gerust.

Na Kruibeke terug naar Café De Roos waar sommigen zich toch nog aan een (succesvolle) poging tot slapen hebben gewaagd. Aan het café was het een weerzien met collega’s (Marleen, Hilde) en ex-collega’s (Richard, de man die bij ons het Roparunvuur heeft aangestoken en John, onze ex-CEO die twee jaar op rij een team van 50 man afvaardigde naar de Roparun).

Net vóór middernacht begonnen we dan uiteindelijk aan onze laatste sessie die ons door een nachtelijk Antwerpen zou sturen.

Wordt Vervolgd.

Om 5 uur was ik al klaarwakker. Rond halfzeven arriveerde teamgenoot Kim. Nog even de laatste voedsel-en drankvoorraden inladen zodat we rond 7u vertrokken richting De Hertoghe om de ongeduldige teamgenoten op te pikken. Snel een paar groepsfoto’s nemen en om acht uur begonnen aan de tocht naar Parijs. De sfeer zat er al direct in.

Om half één stonden we geparkeerd aan de Boulodrome. Daar hadden we al onze eerste aanvaring met de organisatie. Omwille van de beperkte plaats aan de startzone mochten "kleine" en "grote" auto’s niet op dezelfde plaats parkeren. De bestelwagen van Patrick was dus een kleine wagen. Dan toch maar snel ter plaatse een pak boterhammen geprepareerd en een hoop blikjes en drinkbussen overgeladen. Het A-team vertrok ondertussen richting Pasta Party om nog snel een pastaatje binnen te werken.

Om 13u59 vertrokken dan de eerste teams waaronder Lotgenoten Vlaanderen, een team van (ex)kankerpatiënten met Phara de Aguirre en Kristien Van den Bon (http://cancer-chicklit.skynetblogs.be/)  als teamleden. We zouden hen nog vaker tegenkomen. Even later zou ook een team van Bekende Nederlanders starten.

Om 14u19 was het dan aan ons. Marc zou de eerste 12 km voor zijn rekening nemen onder begeleiding van Kim en Silvano. We hadden dan even wat problemen om terug op het parcours te geraken. We moesten immers via een andere poort het park uit. Gunther was onze tweede loper, Marleen de derde en ik tenslotte de vierde. Wij deden echter korte aflossingen variërend van 5 tot 7 km (andere teams verklaren ons trouwens gek als we dat vertellen, zij doen meestal aflossingen van maximaal 2km).

Om 16u24 was het dan eindelijk zover … mijn Roparundebuut … het moment waarvoor ik 6 maanden lang getraind heb. Benedict en Carine zouden me begeleien. Al bij al viel het best mee. Benedikt die op dat moment onze kaartlezer was stuurde me wel de verkeerde kant op maar maakte het onmiddellijk terug goed door zelf terug te lopen tot op het parcours zodat ik even kon rusten. Om 18u30, 21u10 en 22u24 was ik opnieuw aan de beurt. Uitendelijk zou 22,80 km lopen aan een gemiddelde snelheid van 8,90 km/u. Die laatste 800 meter waren eigenijk niet voorzien maar ja, als het aflossingsteam niet eerder een parkeerplaats kan vinden dan moet je door … De eerste shift zat er voor ons op. Snel door naar het volgende wisselpunt, zo’n 90km verder om te proberen nog wat te slapen. Helaas is dat niet echt gelukt voor mij.

Wordt vervolgd

Vandaag trouwens voor de eerste keer terug gaan lopen. Vanochtend rond 7u een herstelloopje van ongeveer 4km. Tijd, hartslag en dergelijke waren totaal onbelangrijk dus heb ik de Garmin thuisgelaten.

Eerst tegen 11u30 naar ’t werk gereden om nog wat tombolaprijzen uit te delen. Alle lootjes zijn nog niet verkocht maar daar proberen we volgende week nog iets aan te doen (ondertussen is dat dus eigenlijk deze week). Ondertussen ook mijn mailbox nog even controleren op laatste nieuwtjes. Er was een verlossend mailtje van Stef binnengekomen : de langverwachte VIVIUM-loopkledij was op donderdag om 21u30 bij hem thuis geleverd. Zijn vrouwtje is dan nog zo lief geweest om al die kledij een keer te wassen zodat ze beter zouden "werken".

Om 14u dan vertrokken richting Lippelo om bij Patrick thuis de mobilhomes te bestickeren en vooral in te laden. Toen ik daar aankwam waren Caroline en Stef al volop bezig met plakken. Caroline had voor haar subteam de grootste van de twee mobilhomes gekozen (ik zou hetzelfde gedaan hebben, zeker wanneer ik net als haar vorig jaar in de allerallerkleinste van alle mobilhomes een Roparun had moeten afhaspelen).

Ook Kees van onze ING-vrienden was zoals gebruikelijk van de partij. We hadden immers afgesproken dat we het Flying Food Squad samen met hen zouden delen. Als je dat zo bekijkt dan neem je toch een boel mee. Een aantal kilo’s vlees, groenten, brood, beleg, water, sportdrank, frisdrank, fruitsap, chocolademelk, koeken (van sponsor LU). Pluspunt was het feit dat er drie nieuwe Coca Cola Light blikjes bijzaten.

Toen bijna alles ingeladen was zijn dan ook nog ING’ers Joeri en Sandra toegekomen. Nadat Stef en Caroline al terug naar huis waren ben ik samen met de ING’ers nog gezellig gaan eten in een taverne in de buurt. We hebben de avond dan afgesloten met een terrasje. Rond middernacht onder de lakens gekropen in de (vergeefse) hoop toch een paar uurtjes slaap te vatten.

Wordt vervolgd

Het heeft ons bloed, veel zweet en een paar tranen gekost maar we hebben het gedaan …

Gisteren rond 16u20 zijn we met de 18 teamleden over de finish op de Coolsingel in Rotterdam gelopen, 533 km en 50 u na ons vertrek in Parijs.

Zelf heb ik een dikke 60 km gelopen.

Het is een zware bevalling geweest. Het hele verhaal krijgen jullie de volgende dagen te lezen. Hieronder alvast de foto "vóór" en de foto "na".

Maar nu ga ik eerst relaxen in bad, een beetje eten en vooral slapen, slapen en nog eens slapen.

 

Nog even een kort berichtje vóór ik vertrek. Collega Leni die momenteel thuis geniet van haar zwangerschapsverlof heeft de Roparun perfect samengevat in een paar zinnen en die wil ik wel met jullie delen.

Eigenlijk is dat hetzelfde als een bevalling he …. ge moet de start in Parijs bekijken als het breken van de vliezen …. eens dat gebeurd is kunt ge niet meer terug … ge moet gewoon blijven doorgaan wat er ook gebeurt … en dan "plots" staat ge daar in Rotterdam aan de finish en is al die pijn en dat afzien vergeten.

Ze voegt er nog wel aan toe : Van die epidurale verdoving zou ik wel afblijven, ge hebt dan zo weinig gevoel in uw benen he!!!!

Dat was het dan. Indien jullie ons willen volgen dan kan dat via http://www.roparun.nl/

Alle teams zijn te volgen via Google Earth met tussentijden en verwachte doorkomsten (wij zijn team 231) . Foto’s die gemaakt zijn onderweg kunnen bekeken worden en op maandag zijn alle binnenkomsten Live te bekijken.

‘Nu is het echt bijna zover … nog 1 dag te gaan en dan begin in aan het grote avontuur. Zaterdagochtend rond 7u vertrekken we met 18 Vivium’ers naar Parijs om daar om 14u19 stipt de tocht van 533,6 km naar Rotterdam aan te vangen. En het wordt hoog tijd ook.

Eigenlijk is het zelfs maar een halve dag want mijn avontuur begint al op vrijdag. Eerst nog even wat tombolaprijzen gaan uitdelen op ’t werk en dan verder naar Patrick thuis om onze twee mobilhomes en één bestelwagen in te laden en Roparunklaar te maken.

Als dat achter de rug is volgt waarschijnlijk een verbroederingsetentje met de ING-collega’s. Hun mobilhomes staan immers ook bij Patrick thuis.

Slapen doen ik trouwens ook in de mobilhome aangezien ik zaterdagochtend één van de mobilhomes naar Antwerpen rij (dan kunnen ze me zeker niet vergeten). Daar geef ik het stuur dan wel over aan één van de begeleiders en moet ik me gedurende 3 dagen maar met één ding bezighouden : lopen ! Dat het zwaar zal worden is zeker. Dat het (te) warm zal zijn is ook zeker. Maar toch nog liever dat dan 3 dagen plensende regen.

Hoe het allemaal afloopt … dat lezen jullie volgende week wel.

Nog drie dagen te gaan …

De Roparun komt nu toch wel echt dichtbij, ’t is bijna angstaanjagend. Gelukkig is er nog veel werk te doen.

Eén van die werkjes is de definitieve route grondig bestuderen, vooral die stukjes waar de mobilhomes niet op het parcours mogen. Uiteraard is onze teamcaptain daar ook volop mee bezig maar des te meer teamleden het roadbook kennen des te beter.

’t Wordt trouwens tijd dat we eraan kunnen beginnen. Ik heb ’s avonds moeite om de slaap te vatten omdat ik constant bezig ben met de Roparun. Als ik dan uiteindelijk in slaap val begin ik te dromen over de Roparun. In die dromen gebeurt dan altijd wel "iets" waardoor ik wakker wordt en dan geraak ik niet meer terug in slaap …

En dat tijdens een week waarin ik eigenlijk veel zou moeten rusten …

Het zat er aan te komen. Alles liep immers te goed. Met nog 5 dagen te gaan hebben we ons team moeten aanpassen.

Vanmorgen op de laatste meeting van ons organisatiecomité kwam Eric met het slechte nieuws : Werner, één van onze lopers, moet helaas verstek geven ingevolge een blessure. Met maar 8 lopers en geen reservelopers in het team wisten we dat dit een groot risico was. En probeer maar eens een loper te vinden op zo’n korte termijn. Gelukkig kon Gunther zijn vrouw Selena overtuigen om Werner te vervangen. Al was daar blijkbaar weinig of geen overredingskracht voor nodig. Ze is al enkele keren "Roparun-weduwe" geweest en hoopt al een paar jaar op een kans om mee te doen.

Tijdens diezelfde meeting dan de laatste afspraken voor het weekend gemaakt maar vóór het zover is moeten we eerst onze tombola nog houden. Daar zal nog wel wat tijd in kruipen. We hebben 300 objecten verzameld en daar moeten we nu 200 prijzen van maken. Daarna heel het gebouw nog eens aflopen en proberen om 2000 tombola-omslagen aan de man en de vrouw te brengen.

Samen met de wafelverkoop in Antwerpen en Brussel, hier en daar nog wat giften en het geld dat de tombola ons opbrengt zouden we toch dicht in de buurt van 5.000 euro voor Kom Op Tegen Kanker moeten geraken. En dat dankzij de gulheid van onze collega’s !

Voor mij was het een hel maar daarover later meer. Eerst wil ik het hebben over de inwoners van onze westelijke provincie. Ik heb een vermoeden dat de Westvlamingen mij niet moeten. Allez, toch de meesten niet. Er zijn uitzonderingen zoals Saskia die ervoor gezorgd heeft dat ik zo’n schoon Nieuw-Zeelands Coca-Cola blikje aan mijn collectie kan toevoegen. Nogmaals bedankt Saskia !

Maar de andere moeten mij dus niet. Bewijzen ? Ik zal ze geven. 21-07-2007, Oostende, ING Run : eerst proberen ze ons te verzuipen en vijf minuten vóór de start trekt alles open en besluiten ze om het drukkend warm te maken. 16-03-2008, Sluis (dat ik gemakkelijkheidshalve ook bij West-Vlaanderen tel) : het "debacle" uit mijn prille loopcarrière. 01-05-2008, Knokke, na felle regen- en hagelbuiten, besluiten ze weer om net vóór de start de temperatuur te verdubbelen.

En dan vandaag, 04-05-2008 : Dwars door Brugge. Laat ons kort wezen : ’t was geen loopweer. Vreselijk warm, weinig schaduw en dan nog een tweede bevoorrading die ze zo goed verstoppen dat ik ze gemist heb. Gelukkig was er mijn reddende engel Carine die samen met Saskia voor morele ondersteuning zorgde en zalige drank in haar fietstas had zitten. Op dat moment, tussen kilometer 12 en 13 was ik al wel even aan ’t wandelen. Ik had er weer een aantal in een gele wagen zien dragen en dat hoeft voor mij niet; Na 1u46 was ik binnen. Zeker geen toptijd maar ik kon zeker nog pap zeggen. Yannick had het veel beter gedaan : 1u28. Hij was zelf niet echt tevreden maar gezien het weer was dat volgens mij toch een mooie tijd.

De weg naar huis werd dan ook nog een avontuur. Eén trein afgeschaft, al dat volk dat dan op andere treinen probeert te stappen. In Gent hetzelfde verhaal. Uiteindelijk 6 minuten te laat in Berchem om een aansluiting naar Herentals te hebben. We hebben wel twee treinen per uur maar daar zit maar 10 minuten tussen. Als ge de twee mist moet ge dus 50 minuten wachten. Waarom ze die tweede trein geen 10 minuten konden tegenhouden zoals in Gent zal me een raadsel blijven.

Tot slot de cijferkes en het prentje