Kreeg ik vorige week de vraag van Conny waar het verslag van The Van Jets bleef.

Ben ik dat toch wel domweg vergeten zeker, vergeten zoals de tickets van het concert van gisteren.

Maar dus eerst The Van Jets. Hun optreden in Het Depot in Leuven dateert al van 26 april. Als voorprogramma kregen we Danny Blue and the Old Socks, een groepje dat ik zeker nog wel eens terug wil zien. Maar dan moeten ze eerst nog wat ervaring opdoen, een beetje ruiger worden. Ze waren dus wel goed maar klonken een beetje te braaf. Potentieel genoeg echter dus ik zie ze graag binnen een jaar of twee opnieuw.

The Van Jets zelf waren ook wel goed maar in vergelijking met hun twee passages op Suikerrock in 2013 en 2015 en hun passage op TW Classic in 2016 konden ze me deze keer minder overtuigen. Wolfgang Vanwymeersch was weer zijn schitterende zelf op gitaar (en als één van de coolste muzikanten van het land) maar het was vooral Johannes Verschaeve aan de zang die me een beetje tegenviel. Hij leek minder energiek dan anders. Het concert op zich was wel goed maar niet Waaw.

Gisteren stond concert 18 van dit jaar op het programma. Deze keer werden we verwacht in De Roma in Borgerhout, de mooiste concertzaal van het land. Gelukkig merkte ik tijdens de klusnamiddag in Peulis nog tijdig dat ik mijn tickets niet bijhad. Zo konden we op weg naar Borgerhout nog een ommetje maken via Vorselaar en de tickets ophalen. Beetje vervelend maar bijlage na niet zo vervelend dan merken dat je de tickets bent vergeten wanneer je voor de ingang staat. Misschien toch eens overwegen om een app te installeren op de smartphone.

De reden waarom we naar De Roma gingen was J. Bernardt. Voor we hem aan het werk mochten zien kregen we een halfuurtje muziek van Tin Fingers. Beste een leuke groep maar wel met verschillende ups en downs, zelfs binnen dat korte halfuurtje. Het eerste nummer was de zang niet om aan te horen. De volgende drie nummers was die dan weer perfect maar dan kwam weer zo’n nummer waar de zang gewoon niet paste. Misschien moeten ze toch eens overwegen om die paar nummers te schrappen. Maar ook deze keer weer vrij veel potentieel.

Iets over negen was het dan de beurt aan J. Bernardt, een alias voor Jinte Deprez van Balthazar die werd bijgestaan door Adriaan van de Velde en Klaas De Somer. Met het concert van Balthazar-compaan Maarten Devoldere en zijn Warhaus in het achterhoofd was ik er niet 100% gerust in. Hun concert op 31 maart 2017 was niet echt een meevaller.

Mijn vrees was echter ongegrond. Hoewel de muziek van J. Bernardt niet echt “mijn ding” is heb ik er toch wel van genoten. Het was van die muziek waarbij zelfs ik, de sfinx van de concerten, begon mee te wiegen en dat wil veel zeggen. Als ik de kans zou krijgen om volgende week nog eens te gaan dan zal ik dat misschien niet doen maar ik wil ze zeker nog wel eens terugzien in de toekomst.

Om het weekend af te sluiten deze namiddag nog een kort fietstochtje gemaakt met mijn moeder. Dat viel best tegen want het mag er dan mooi hebben uitgezien, er stond verdomd veel wind op het jaagpad langs de Nete en hoe je ook keerde of draaide, hij waaide altijd uit de verkeerde richting. En nog geen klein beetje he. Voor iemand van 84 jaar zoals mijn moeder valt het dan best wel tegen voor een eerste fietstocht na een lange fietsloze winter. Maar met af en toe een ruggesteuntje zijn we er wel geraakt. Onderweg zelfs nog eentje gaan drinken bij Bartel “Marcelleke” Van Riet in Grobbendonk.