walkingwithluc

We doen het niet zo vaak maar vandaag hebben we nog eens meegedaan aan een “georganiseerde” wandeling, zelfs eentje van Golazo. Golazo staat niet direct bekend als goedkoop en ja, 22 euro is inderdaad veel geld maar deze keer hebben we het er toch maar op gewaagd : we hebben meegedaan aan de Urban Walk in Oranjestad Diest.

Jawel, Diest is een Oranjestad. Bijna drie eeuwen lang was de stad in handen van de graven Nassau; de latere prinsen van Oranje-Nassau. De oudste zoon van Willem de Zwijger, Filips-Willem, ligt er begraven in de Sint-Sulpitiuskerk. Diest maakt samen met Breda (NL), Dillenburg (D) en Orange (F) deel uit van de Unie van de Oranjesteden. De blijvende getuigen van deze “Nederlandse” periode zijn ondermeer het Hof van Nassau; het stadspark “De Warande”, het vroegere jachtdomein van de prinsen van Oranje-Nassau en de 16de eeuwse watermolen van de prinsen van Oranje-Nassau. Ook het hoogkoor met de grafzerk van Filips Willem kan bezocht worden in de Sint-Sulpitiuskerk. Verder is in het Stadsmuseum ‘De Hofstadt’ een afdeling gewijd aan Oranje-Nassau.

Diest is ook de geboortestad van Jan Berchmans. Deze Jezuïet werd er geboren op 13 maart 1599 als als oudste zoon uit een gezin met vijf kinderen. Zijn vader Jan Berchmans beoefende er het ambacht van lederbewerker, schoenmaker en schoenlapper. Zijn moeder was Elisabeth ‘Liesken’ van den Hove, een dochter van Adriaan van den Hove, een hoge stadsfunctionaris. Jan verbleef tot zijn twaalfde jaar in Diest. Hij overleed in het Romeins College der jezuïeten na een kort ziekbed als gevolg van een longontsteking en dysenterie, nauwelijks 22 jaar oud. Zijn laatste woorden waren “Jezus, Maria”. In 1888 was hij de eerste Belgische Heilige. Een tiental scholen zijn naar hem genoemd.

Vertrek en aankomst van de wandeling was in de Diestse Citadel. Locaties die we tijdens de 10km wandeling bezochten zijn de Citadel, het stadhuis, de Lakenhalle, de kapel (en apotheek) van het Sint Elisabethgasthuis, het Park Cerckel, Huis DIEvers, Vuegen (waar ze lekkere wortelcake hebben), de Onze-Lieve-Vrouwekerk, het Begijnhof, de Sint-Catharinakerk, het Heilige Geestconvent, het Boerenkrijgplein, het provinciedomein Halve Maan, de ruïne van de Sint-Jan De Doperkerk, den Drossaard, het Warandestadion, het Zwembad en Sportcomplex De Warande, het Warandepark, Café Leffe en de Allerheiligenkapel. Het Pegasus Museum hebben we links laten liggen, dat doen we wel eens wanneer we terugkomen en wanneer het wat rustiger is.

Want terugkomen doen we zeker. Diest kon ons echt wel bekoren. En hoewel het een “Urban Walk” was hebben we ook veel natuur gezien. Het was trouwens een pittige wandeling met veel klimmen en dalen.

Toch wel best een druk weekendje achter de rug. Afgelopen vrijdag met moeder gaan wandelen en eten in Hallaar en Heist op de Berg (foto’s later deze week).

Zaterdag fietstochtje van Peulis naar het Zennegat en terug. Een beetje dubbelzinnig toch dat tochtje. Het was zaaalig weer om te fietsen. Lekker warm maar niet té, het zonnetje was er ook maar niet té, gezellig terrasje gedaan aan ’t Zennegat. Kortom … heel leuk fietsweer.

Maar als je dan bedenkt dat het eind oktober is, bijna november, en dat je eigenlijk binnen zou moeten zitten aan de kachel omdat het buiten regent en waait en koud is, dan is er toch wel iets mis toch?

Zondagnamiddag naar Vorselaar gereden waar Harmonie Verbroedering een twee uur durend concert gaf naar aanleiding van 75 jaar Edma, de lokale cinema die helaas volgend jaar tegen de grond zal gaan. Het was eigenlijk hun tweede optreden sinds de lockdown. Het eerste had zaterdagavond plaatsgevonden. Ze hadden weliswaar ook opgetreden op Na Fir Bolg deze zomer maar een festivalwei is geen zaaloptreden.

Ze moesten zich geen zorgen maken, het concert was top. Ik had graag een beetje meer John Williams gehoord maar ja. Morricone en Zimmer kregen wel hun deel maar Williams werd een beetje vergeten.

Gisteren, maandag, is er dan een hele dag hard in de tuin gewerkt.

En vandaag zijn we terug naar Vorselaar gereden om Wielercomité Vorselaar te steunen. Zij organiseerden vandaag een eetdag en we steunen die mensen graag, zeker omdat neef Jan één van de grote bezielers van het comité is. Terug in Peulis nog een kleine wandeling gemaakt en daarmee is het weekend weeral voorbij.

Naar jaarlijkse gewoonte, een traditie die enkel werd onderbroken door Corona, was het gisteren “Vraalie-wandeling”. Een aantal jeugdvriendinnen van Conny (uit de jeugdbeweging) die al sinds minstens één keer per jaar samenkomen om , samen met de partners, een fikse wandeling te doen gevolgd door een etentje om flink bij te praten.

Gisteren werd gekozen voor Klein Willebroek als startplaats. Klein-Willebroek is een klein maar pittoresk gehucht van Willebroek.

De initiële vestiging kwam tot stand bij de oorspronkelijke sluis aan de monding in de Rupel van de in 1550-1559 gegraven Willebroekse Vaart. Klein-Willebroek breidde aan weerszijden daarvan uit zodra dankzij dit nog bestaande oude kanaal de schorren eromheen bewoonbaar werden. De omgeving van het Sashuis (anno 1608) is sinds 1981 een beschermd dorpsgezicht.

Naast het in 1835 door de Boomse brouwersfamilie Lamot verworven 18e-eeuwse brouwershuis Het Kanton werd in 1837 een brouwerij opgetrokken aan Hoofd (nr. 1), nog voor hun eerste bedoening in Mechelen waar de hoofdzetel zou terechtkomen.Het huidige bakstenen brouwerijgebouw in Klein-Willebroek stamt uit 1911. De mouteest ervan, met de bijbehorende gereedschappen, werd in 1995 geklasseerd als monument.

Via Broek de Naeyer (een oude stortplaats van papierfabriek De Naeyer) bereikten we al snel de Watersportbaan Hazewinkel. Dit complex werd aangelegd in 1975 en telt 8 klassieke Olympische roeibanen. Het is de thuisbasis van de Antwerpse Roeivereniging-Sculling en van TRT Hazewinkel, de club van zilveren Olympische medaillewinnares Annelies Bredael. Tot 2006 waren ze ook gastheer van het Britse Nationale roeiteam die er hun laatste selectieproeven voor kampioenschappen kwamen houden.

Aan de watersportbaan hebben we ook onze drankpauze gehouden.

Terugkeren deden we via de Biezenweiden, een natuurgebied dat grenst aan Broek De Naeyer, en het jaagpad van de Rupel.

Een zeer mooie wandeling die we hebben afgesloten met een smakelijk diner in Sacchetti’s aan het Sasplein in Klein Willebroek.

De knooppunten: 121 – 198 – 191 – 123 – 152 – 144 – 145 – 150 – 148 – 96 – 152 – 123 – 99 – 197 – 121

Het tweede deel van mijn “herfstvakantie” is enigszins anders uitgedraaid dan verwacht.

Het was eigenlijk de bedoeling om na mijn bezoekje aan de oogarts samen met moeder een dagje naar Tilburg te rijden. Maar omdat er bij haar routinebloedonderzoek een tekort aan rode bloedcellen was vastgesteld, weliswaar zonder enige vorm van symptomen, wilden we geen risico’s nemen.

Donderdag zijn we wel op familiebezoek in Gent geweest. Daar keek ik wel naar uit want aangezien neef Eric onlangs zijn huis heeft ingeruild voor een appartement, moest hij afscheid nemen van enkele collecties : boeken, elpees maar ook een hele collectie Ohee-verhalen. Daar heb ik er al wel heel wat in mijn eigen collectie zitten maar deze exemplaren zijn meestal in bijna nieuwstaat. Dat was dus een heel aangename dag, ook al stonden we op weg naar huis meer dan een uur aan te schuiven voor de Kennedytunnel.

Vrijdag was het dan een paar keer heen en weer rijden naar het ziekenhuis waar moeder een paar zakjes bloed kreeg om het aantal rode bloedcellen terug naar een aanvaardbaar niveau te krijgen.

Zaterdag zijn we inkopen gaan doen voor mijn jubileumfeestje van aanstaande donderdag ter gelegenheid van 37,5 jaar dienst (dat eigenlijk een feestje voor 35 jaar had moeten zijn in 2020 maar ja … je weet wel wat er toen gebeurde).

Gisteren zijn we er dan eindelijk in geslaagd van de wandelschoenen nog eens aan te doen. Conny had een wandeling gevonden op Instagram : de Schipkeswandeling in Herenthout/Bevel. Een wandeling die eigenlijk vertrekt aan ’t Schipke in Herenthout.

Maar aangezien ze ook aan Kruiskensberg in Bevel passeerde leek het me beter om daar te vertrekken. Er is meer parking en die is ook nog vlotter bereikbaar.

De wandeling was heel mooi, zeker nu de herfst volop is ingezet en die prachtige kleuren zich overal beginnen door te zetten. En dan mogen de paddenstoelen zeker niet worden vergeten. Bovendien was het zalig wandelweer (al kun je je afvragen of je half oktober nog in T-shirt wil rondwandelen in plaats van een met muts en sjaal?). Na de wandeling zijn we dan nog doorgereden naar Vorselaar naar de Pannenkoekendag van OKRA.

Wat ik me in ieder geval niet ga afvragen is hoe ik mijn komende avonden ga bezighouden : met het registreren van enkele honderden nieuwe stripverhalen en voor de exemplaren die ik al bezit vergelijken welke de beste versie is.

De knooppunten van de wandeling : 2 – 4 – 4 – 99 – 95 – 8 – 8 – 12 – 13 – 40 – 41 – 7 – 11 – 10 – 80 – 79 – 88 – 89 – 94 – 93 – 98 – 61 – 59 – 60 – 2. Als je wil vertrekken aan ’t Schipke dan begin je aan knooppunt 61.

Als patiënt in een diabetes-zorgtraject moet je aan bepaalde voorwaarden voldoen.

Eén van die voorwaarden is een jaarlijks bezoek aan de oogarts. Dat was ook de reden waarom ik vandaag om kwart voor acht al in het AZ St. Jozef in Turnhout zat.

Ongeveer een uurtje later was ik al terug op weg naar huis. Het zicht is niet verslechterd en de diabetes heeft nog altijd niet voor schade aan de ogen gezorgd.

Ik kan er weer tegen voor een jaar.

Gelukkig maar want als je vandaag in eender welk bos gaat wandelen moet je de ogen serieus de kost geven. Paddenstoelen, paddenstoelen en paddenstoelen.

Dat was zo vorige vrijdag in Kalmthout zo net als gisteren in Begijnendijk. Maar ook in het Molenbos dat zo’n 200 meter van mijn deur in Vorselaar ligt.

Aangezien het vandaag de verjaardag van Conny was, zijn we de dag begonnen met een lekker ontbijtje bij Tante Trien op het Cultuurplein in Heist op den Berg. Ik moet zeggen dat er veel slechtere manieren zijn om een dag te beginnen 😉.

Na het ontbijt zijn we terug in de auto gestapt om een dikke tien kilometer verder te rijden naar het Kerkplein in Begijnendijk.

Daar is immers het vertrek van het Vuurvlinders Wandelpad.

Deze wandeling is eigenlijk een aaneenschakeling van kleine natuurgebieden zoals Raam, Papendel, Meren en het Recreabos Bieheide.

Vooral Papendel is bijzonder. Daar komt immers de Bruine Vuurvlinder voor. Deze zeer zeldzame vlindersoort komt maar op een heel beperkt aantal plaatsen in België en Nederland voor en Papendel is er één van.

Wij hebben hem niet gezien vandaag maar het was toch een heel mooie wandeling.

Na de wandeling nog een tussenstop gemaakt in Heist op den Berg voor een verjaardaglunch bij H-Hamburg en verder gezellig niks gedaan. Op een verjaardag mag dat 😉.

Vandaag nog eens naar Kalmthout gereden. Nu ja … “gereden” is misschien overdreven. Ik kan beter zeggen “getaffeld” want het verkeer ging dus niet vooruit hè.

Maar de wandeling die moeder en ik daar maakten heeft veel goed gemaakt. We lieten de auto achter op de parking van De Vroente, het vertrekpunt van vele wandelingen. Wij kozen voor de gele boswandeling. Een wandeling van 3,5 km maar wel heel erg afwisselend.

Op het heidegedeelte was het nog redelijk druk omdat er behoorlijk veel schoolgroepen waren maar in het bosgedeelte was het heel rustig.

Na de wandeling een hapje gaan eten in De Heihoeve om dan op de terugweg naar huis nog een tussenstop te maken in het Arboretum. Dat viel een klein beetje tegen want voor een deel afgesloten en bovendien waren de herfstkleuren er nog niet echt.

Maar verder is het altijd wel aangenaam vertoeven in het Arboretum.

Voor de geïnteresseerden … ook de tweede week na de vakantie is nog lastig.

Gelukkig konden we afgelopen woensdag even bekomen in Het Depot van Leuven. Daar kwamen The Stranglers nog eens het beste van zichzelf tonen. En dat beste mag er nog altijd zijn hoor. The Stranglers hebben wel iets speciaals voor ons. Dat was immers het eerste concert dat Conny en ik, nu bijna 7 jaar geleden, samen deden. We hadden nooit kunnen verwachten naar wat dat ene concert allemaal zou leiden. Het begin van een mooie tijd.

Donderdag heb ik dan thuisgewerkt vanuit mijn tweede thuis. Dat was wel een ervaring, zo werken met twee zwarte kittens die heel erg geïnteresseerd zijn in je klavier en in je werk.

Vrijdag was dan een tuinwerkdag en zaterdag een winkeldag in Mechelen.

En vandaag zijn we dan naar Holsbeek gereden. Conny had via de Instagramaccount van Staycation een wandeling op en rond de Chartreuzenberg en het Chartreuzenbos gevonden.

Een heel mooie wandeling maar soms wel vrij lastig.

Trouwens … het paddenstoelenseizoen is begonnen

Eigenlijk zou er een wet moeten worden gestemd waarbij mensen die twee weken met vakantie zijn geweest een week congé krijgen om daarvan te recupereren. Zo zijn ze na een weekje terug op het werk die vakantie tenminste niet vergeten 😉.

Gelukkig duurt die werkweek voor mij dan maar vier dagen. De vijfde dag werd besteed aan bezoekje aan de oogarts voor moeder om daarna samen naar het vaccinatiecentrum te rijden voor onze boostershot (de 5^de voor haar, de 4^de voor mij).

Zaterdag was het de bedoeling om in Peulis het hoge gras af te doen maar dat is letterlijk in het water gevallen. Regen, regen, regen … het leek wel vorige week zondag. Dan maar wat opruimwerk binnenshuis gedaan.

Hoe slecht het weer gisteren was, hoe goed was het vandaag.

Dat gaf ons de gelegenheid om de wandeling van vorige zondag, de Hollaken-wandeling van Pasar, opnieuw te proberen.

Deze keer kozen we wel voor een andere startplaats. We vertrokken niet aan het kasteel van Hollaken maar wel aan de kapel van Sint Adriaan in Haacht. Daar was voldoende parking.

Het was een wandeling die we zeker nog gaan doen. Net geen 9 km lang maar bijzonder mooi en vooral rustig wandelen. Meer info over de wandeling kan je vinden op de website van Pasar en RouteYou.

Na de middag zijn we dan nog even naar Vorselaar gegeven voor een orgelconcert in de kerk. Cindy Castillo, organist titularis van de Nationale Basiliek van het Heilig Hart van Brussel (de basiliek van Koekelberg … ja die van Koekelberg 😉) kwam er enkele stukken brengen van César Franck, een in Luik geboren componist wiens 200^ste verjaardag men dit jaar herdenkt.

Het vorige concert dat we daar bijwoonden was iets luchtiger maar zo’n kerkorgel in een kerk … het is toch altijd iets bijzonders.

Woensdag bleek het inderdaad geen weer te zijn om buitenactiviteiten te organiseren dus hebben we maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om poetsen.

Donderdag mocht Conny haar boostershot gaan halen en mocht ze ook met de auto naar de keuring. Ikzelf heb me dan maar bezig gehouden in de tuin.

In de namiddag hebben we de verplaatsing naar Lier gemaakt om daar het Timmermanspad te wandelen. Deze wandeling is een kleine 5km lang, vertrekt aan de Zimmertoren en is afgepijld met roze pijltjes.

We lieten de auto achter één van de twee parkings aan CC De Mol en wandel via het Stadspark naar de Zimmertoren. De wandeling brengt je langs enkele belangrijke punten van Lier : het Zimmerplein, het Begijnhof, de Vesten met het Spui, het huis van Felix Timmermans, de St. Gummaruskerk …

Hoewel ik al veel in Lier ben geweest (ik heb er de volledig middelbare school gedaan en heb daar dan ook 6 jaar op internaat gezeten én ik ben er jaren wekelijks gaan joggen met maatje Sally) het blijft een stad waar ik graag ronddool.

Of het nu naar Anderstad of de Polders is of meer richting jachthaven van Emblem en Kessel of gewoon kuieren door de binnenstad… dat maakt niet uit. En hoewel de stad sinds mijn middelbare school soms onherkenbaar veranderd is komen er toch altijd herinneringen naar boven.

Vrijdag ten slotte ben ik nog eens naar Antwerpen getrokken om te laten zien in Stripwinkel Beo dat ik nog steeds leef 😉. Vroeger kwam ik daar minstens één keer per maand, soms zelfs meerdere keren maar sinds Corona is dat gevoelig minder. Ik bestel meer online dan dat ik ter plaatse koop. Ik geniet wel van die bezoekjes maar mijn portefeuille iets minder 😉.

En zo loopt onze vakantie stilaan (maar toch veel te rap) op z’n einde. Vandaag stond er een mooie wandeling op het programma maar als je na een half uur er uitziet als twee verzopen kiekens dan ga je iets sneller naar huis dan voorzien.