walkingwithluc

Voilà, de eerste “Roparundag” van het weekend zit er op.

 

Vandaag heb ik me gebogen over de kalender. Wanneer moeten we naar Rotterdam ? Wanneer en waar organiseren we de groepstrainingen ? Wanneer houden we onze eigen teammeetings ? Wanneer organiseren we onze inzamelacties ? Wat dat laatste betreft is het ook nog de bedoeling om telkens iemand te vinden die de praktische organisatie van de actie naar zich wil trekken. Want dat was één van mijn “voorwaarden” om terug teamcaptain te zijn … dat ik me geen zorgen moest maken over de inzamelacties.

 

Uiteraard zal ik wel meehelpen met die acties maar dat is niet hetzelfde als de kar trekken. Als ik dat ook nog moet doen dan wordt het gewoon te zwaar. Ik heb echter het gevoel dat het wel zal lukken;

 

Het is trouwens maar een voorstel dat ik ga voorleggen aan het organisatiecomité want ik durf niet beweren dat ik alle wijsheid in pand heb. Maar het is in ieder geval een start.

 

Morgen wordt het moeilijker. Er moeten een aantal mails en brieven voorbereid worden naar potentiële sponsors en dergelijke.

 

 

Hoera, verleng weekend !

 

Vier niet moeten gaan werken. Ik kan het gebruiken want helemaal genezen ben ik nog niet altijd al gaat het stukken beter dan een paar dagen geleden. De voormiddag gaat nog wel maar ’s namiddags lijkt het bij ons soms alsof alle zuurstof is opgebruikt. En dat is niet echt plezant wanneer ge last hebt van de luchtwegen. Het horen gaat ook al een stuk beter maar echt goed is het nog niet.

 

En de komende vier dagen zal het nog wel beteren want veel plannen om buiten te gaan heb ik niet. De weersvoorspellingen nodigen sowieso al niet echt uit om activiteiten in de buitenlucht te doen.

 

Gelukkig is er nog een hoop te doen voor de Roparun. Door onze late inschrijving hebben we een behoorlijke achterstand opgelopen ten opzichte van andere jaren. Het wordt dus een kwestie van uit te zoeken wat er nog allemaal moet gebeuren, wanneer het moet gebeuren en vooral aan wie gaan we het vragen ? Dat laatste zal wel niet zo gemakkelijk zijn want ik ben nooit sterk geweest in delegeren maar ik zal mijn best doen.

Alhoewel ik nog geen 100% was ben ik vanochtend toch maar opgestaan en gaan werken.

 

En eerlijk gezegd … ik heb er geen spijt van gehad. Toegegeven, het is niet altijd gemakkelijk wanneer je niet hoort wat iemand je vraagt of erger nog … wat je zelf zegt. Maar anderzijds had ik evenmin last van al die vervelende bijgeluiden en zo heb ik toch behoorlijk wat kunnen doen. En je kan mensen volledig negeren zonder schuldgevoel 😉

 

Ondertussen gaat het weeral iets beter dus binnen een paar dagen zal ik er wel grotendeels van af zijn zeker ?

Dit jaar was het de eerste keer en ook de laatste keer dat ik een anti-griepprik ga halen. Sinds ik nu bijna twee geleden de prik gehad heb ben ik steeds zieker en zieker geworden. Na drie dagen rust was het na vorig weekend wel terug iets beter maar gisteren was het zo erg dat ik zelfs vroeger naar huis ben gegaan en vrijwel onmiddellijk in bed ben gekropen.

 

Vandaag was het helemaal nog niet beter dus niet gaan werken en naar de dokter gebeld voor een afspraak. Tegen 18u15 mocht ik afkomen. De diagnose was : keelontsteking, ontstoken sinussen en … een dubbele oorontsteking (met perforaties !). Niet moeilijk dat ik me gisteren zo miserabel voelde.

 

Enfin, een hele lading druppels, sprays en pillen gaan halen waaronder ook antibiotica voor de oorontsteking (wat een bewijs is dat het toch serieus moet zijn want mijn dokter is geen fan van antibiotica). Of het echt een gevolg is van de prik of een toevallige samenloop van omstandigheden weet ik niet maar volgens de dokter zijn beide pistes mogelijk.

 

Het weekend zal weer voornamelijk besteed worden aan platliggen, lezen en DVD’s kijken. Wel jammer want ik had heel graag collega Gunther eens aan het werk gezien met zijn honden tijdens de canicross van zondag a.s..

We zijn weer vertrokken voor 7 maanden !

 

Vandaag heb ik, als teamcaptain, immers de officiële deelnamebevestiging aan de Roparun 2011 ontvangen.

 

Dat wordt dus ook weer geregeld lange dagen en korte nachten om van alles op te zoeken, voor te bereiden, te vertalen enzovoort enzovoort.

 

En af en toe waarschijnlijk ook gezellig stressen … ZALIG toch ?

 

Even samenvatten wat ik dit afgelopen (verlengde) weekend allemaal heb uitgespookt ?

 

Zaterdag : voornamelijk in bed gelegen.

 

Zondag : hoesten, niezen en snuiten en voornamelijk in bed gelegen maar toch iets minder dan op zaterdag. Wel tijd gehad om heel smakelijke (al zeg ik het zelf) kikkerbillen in curryroomsaus klaar te maken.

 

Vandaag : nog maar zeer weinig hoesten, niezen en snuiten maar toch nog wat in bed gelegen.

 

Kortom, veel plezier heb ik aan het weekend niet gehad. Komt daar nog bij dat ik Sinners Day aan mij voorbij heb moeten laten gaan. Ik kan wel iedereen die nog een griepprik gaat halen … doe dat niet wanneer je met een snotvalling zit !

 

Ik heb vandaag wel de tijd gehad om nog een beetje voor de Roparun te werken. Nu we in laatste instantie toch kunnen meedoen moet er immers voor gezorgd worden dat er team wordt samengesteld en dat er een organisatiecomité is.

 

Wat ik nog niet gevonden heb is een nieuwe teamnaam. De afgelopen jaren was dat vrij simpel, toen werd de volledige deelname immers betaald door onze werkgever. Maar aangezien deze nu amper een derde van het budget betaalt lijkt het me niet eerlijk ten opzichte van onze andere sponsors dat we enkel de naam van onze werkgever in de teamnaam zetten.

 

Anderzijds ligt Team Van Laere Reizen – Vepasanitair – P&V – Vivium nu ook niet direct vlot op de tong. Voorlopig kom in niet verder dan “Team Twee-Drie-Eén” en “Eén voor allen, allen voor 231”. Alle suggesties zijn welkom 😉

Wat een dag … wat een dag !

 

Het begon al met een flinke file richting Antwerpen. Een uur en tien minuten om 35 km te overbruggen. Er zijn plezantere manieren om de dag te beginnen.

 

Volgende schok kwam er toen ik de factuur voor onze Roparuninschrijving ontving. Die bleek al op 15-10 te zijn verstuurd en was op 20-10 op de maatschappij binnengekomen. Maar in plaats van die aan mij te bezorgen werd ze naar de boekhouding gestuurd en daar is ze een week blijven liggen. Op zich geen probleem maar dat wordt het wel wanneer je maar 14 dagen krijgt om dit factuur te betalen. Dat betekent dus dat we nog één dag hebben om te betalen en ons budget is nog helemaal niet rond. Dat wordt dus geen Roparun in 2011.

 

En nu, sinds iets meer dan een uur ziet de situatie er weer helemaal anders uit. Op de valreep lijkt het toch nog te gaan lukken met dat budget. Bovendien kunnen we het inschrijvingsgeld morgen vanuit Nederland overmaken zodat het toch nog op tijd op de rekening van de Roparunstichting staat.

 

Erg gezond voor mijnen “tikker” is dat allemaal wel niet maar het ziet er naar uit dat er dus toch nog een zesde Roparun komt voor mij

 

Wat mij betreft wordt het tijd dat het echt koud wordt. Dit “tussenseizoensweer” ligt me echt niet.

 

Ik ben dan afgelopen maandag wel mijn griepprik gaan halen, tegen een smerige snotvalling schijnt dat niet te helpen. Of zou de prik er misschien de oorzaak van zijn ?

 

Hoe dan ook … ik zit met een behoorlijke snotvalling.

 

Vooral overdag heb ik er last van maar dat zal wel te maken hebben met de airco in ons gebouw die zijn werk niet aankan. Niet alleen is het daar altijd te warm (al spreken veel van mijn collega’s dat tegen), het is er altijd zo “duf”.

 

Enfin, een paar dagen vroeg gaan slapen, geregeld een tas sterke thee of een kippensoepje en dan is dat weer voorbij. Tegen zondag zou dat toch zeker het geval moeten zijn. Ik zou Sinners Day in Hasselt niet graag missen.

Na een weekend waarin ik zo goed als niets heb gedaan (behalve een mailtje sturen naar een potentiële Roparunsponsor) viel het vandaag toch niet mee om te gaan werken. Ik vond het wel jammer dat het vanochtend zo donker was want er waren door de koude verschillende mooie patronen verschenen op het dak en de voorruit van mijn auto. In combinatie met het licht van de volle maan was het echt mooi om te zien.

 

Voor we het weten is de winter weer daar. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Vandaag op ’t werk voor de eerste keer in mijn leven een “griepprik” gaan halen. Die zou me moeten beschermen tegen de griep, of die nu van Mexico komt of niet. En afgelopen vrijdag ben ik een set winterbanden gaan bestellen in mijn garage (ook voor de eerste keer). Wel een vrij kostelijke zaak maar naar ’t schijnt zou het toch een goede investering zijn.

 

Helaas is er ook slecht nieuws vandaag. Leo De Budt, alias Buth, is niet meer. Hij is vanochtend overleden op 91-jarige leeftijd. Buth is voornamelijk bekend als geestelijke vader van Thomas Pips en van de Ronde van Frankrijk cartoons waarin altijd één of twee muizen verborgen waren.

 

Maar Buth was meer dan dat. In 2007 werd er in de Sint-Pietersabdij van Gent nog een retrospectieve aan hem gewijd. De man kon ook prachtig schilderen. En het maken van heel realistische biografieën was hem evenmin vreemd. Gelukkig heb ik nog 57 verhalen van hem in mijn boekenkast zitten. Vele exemplaren zijn zelfs door hem gesigneerd.

 

Hij zal gemist worden.

 

Na een week van inactiviteit heb ik vanochtend de loopschoenen terug aangetrokken voor een “pre-werk-loopje”.

 

Het weer was zalig (5°C, droog en vrijwel geen wind), het uitzicht was soms mooi (die ondergaande volle maan) en het lopen op zich ging ook vrij goed (5,5 km op 35 minuten). Daarna een goeie douche en rond acht uur zat ik fris en vrolijk aan mijn bureau.

 

Over de rest van de dag valt weinig te vertellen : twee vergaderingen in de voormiddag en evenveel in de namiddag. Ik was dan ook blij dat iets voor half vijf de deur achter mij kon dichttrekken (figuurlijk dan want we hebben een grote draaideur en die kan je niet dichttrekken). Niet dat de vergaderingen tijdverspilling zijn geweest, integendeel zelfs, maar het is gewoon heel vermoeiend, vooral mentaal dan.

 

Nog één dag en het is weeral weekend J