walkingwithluc

Het viel weer tegen vanochtend … het vroege opstaan bedoel ik. Maar ja, dat doet het altijd, zelfs na een korte vakantie van anderhalve week.

Ik ben wel iets vroeger dan normaal vertrokken zodat ik vóór het werk nog een klein halfuurtje kon gaan lopen. En op die manier kon ik ook eens de douches van mijn nieuwe werkplek uitproberen. Uiteindelijk zijn het 3,4 km geworden op 25 minuten. En die douches ? Die vielen best mee.

De rest van de dag is verlopen zoals elke eerste werkdag na een vakantie. Vrij chaotisch dus. Gelukkig viel het verkeer op de ring mee. Vanaf morgen wordt het wel terug met de trein. ’t Wordt de hoogste tijd dat ik terug begin te lezen.

Mijn Roparunvakantie is weeral bijna voorbij. Nog twee dagen te gaan en ik moet (of mag ?) terug gaan werken.

Het slaaptekort is stilaan aangevuld en verder heb ik de afgelopen dagen vooral foto’s bewerkt, strips gekocht (gisteren 13 bij Stripwinkel Beo en vandaag nog 7 Ohee’s via Ebay), gekuist en gerust.

En vandaag is er zelfs terug gelopen ! Ik had me voorgenomen om na de Roparun terug meer te gaan lopen want daar was de afgelopen maanden weinig of niets van gekomen en tenslotte heet deze blog “start-to-runner keeps on running”.

En zo heb ik vandaag dus mijn loopschoenen aangedaan om een halfuurtje te gaan lopen. Na zo’n lange periode van “inactiviteit” moest ik daar uiteraard niet teveel van verwachten en met 4 km op 30 minuten was ik dan ook best tevreden.

Het is de bedoeling om vanaf nu terug 3 à 4 keer te gaan lopen. Aan tijden en afstanden denk ik nog helemaal niet, gewoon een halfuurtje in beweging zijn.

Jawel, ik leef nog !

Er is de afgelopen tijd helaas weinig tijd overgebleven om te bloggen. En dat heeft natuurlijk alles te maken met dat tochtje van Parijs naar Rotterdam van het afgelopen weekend. Net zoals de voorbije vijf keer was deze zesde deelname ook weer heel zwaar maar toch niet zo zwaar als afgelopen jaar.

En dat heb ik eigenlijk te danken aan Carine die met het idee kwam om het afhalen van al het materiaal op vrijdag op te splitsen in twee delen. Wij zouden het “Kempische” gedeelte voor onze rekening nemen (Zandhoven-Lier-Vorselaar-Mol-Hasselt) en enkele andere teamleden zouden het “Wase” gedeelte voor hun rekening nemen (Sint-Niklaas-Lokeren-Londerzeel).

Hierdoor heb ik zelf maar een honderdtal kilometers gereden in plaats van de 500 km die ik afgelopen jaar had gedaan, en bovendien was het dit jaar nog filevrij ook. Het stressniveau was dan ook aanzienlijk lager.

Hetzelfde geldt voor de zaterdag : geen schouders uit de kom, geen meldingen van zwangerschap en geen 3u in de file. Stressniveau : gezond. Het verslag van de Roparun zelf kunnen jullie lezen op onze Roparunblog : http://team231.skynetblogs.be/archive/2011/06/15/we-did-it.html

Komt er volgend jaar nog een zevende deelname ? Ongetwijfeld wel, ook al heb ik me de afgelopen dagen toch weer een paar keer afgevraagd waarom ik me zo uitsloof. Gelukkig zijn er nog altijd meer positieve dan negatieve herinneringen. En er zijn ook weer enkele vriendschappen voor het leven bijgekomen.

Om het Roparunweekend helemaal “top” af te sluiten bracht de postbode me de nieuwe aanwinst in mijn autocollectie : een heel mooie Ford Cortina uit 1964.

Ik zie dat er weeral een week voorbij is.

En het zal niet verbazen dat het weer een drukke week geweest is en dat er veel tijd werd besteed aan de Roparun.

Woensdagnamiddag een halve dag ‘recup” genomen om enerzijds onze Roparuntrainingspakken af te halen in Denderhoutem en anderzijds Nadine en Etienne te helpen bij het toewijzen van 400 winnende nummers aan evenveel prijzen in onze Roparuntombola.

Donderdag werd dan besteed aan het sorteren van al het Roparunmateriaal dat ik al bij mij heb staan. Wat werkt er nog wel, wat werkt niet meer, welke batterijen moet ik nog gaan kopen enzovoort.

Vrijdag stond, verbazing alom, weer in het teken met een tochtje dat me via Sint-Niklaas, Olmen en Herentals terug naar huis bracht, goed voor 200 km. Op die tocht ben ik wel van 5 trainingspakken af geraakt en zijn er voldoende batterijen gekocht om al onze lampen naar behoren te doen werken.

Zaterdag is er verbazingwekkend weinig voor de Roparun gedaan. Afgezien van het droppen van enkele trainingspakken in Itegem op weg naar Putte is het eigenlijk een Roparunloze dag geweest. De reden waarom ik naar Putte ben gereden is een frituur, niet zomaar een frituur maar wel Frituur Paula. En laat de gitarist van Frituur Paula nu net de echtgenoot zijn van mijn buurvrouw op ’t werk. Om één of andere reden was het me nog nooit gelukt om naar één van hun optredens te gaan maar nu kon ik de kans niet laten liggen.

En ik heb er geen spijt van gehad. De mannen zijn gewoon goed.

 

Oeps … weeral 10 dagen geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen. Shame on me !

Maar ja, mijn leven is momenteel dan ook vrij eentonig : werken en Roparunvoorbereidingen. Veel meer staat er eigenlijk niet op de agenda tegenwoordig.

Ik heb onlangs nog wel eens een bezoekje gebracht aan Stripwinkel BEO want dat was ook weer veel te lang geleden. Bovendien is het seizoen van de stripbeurzen een beetje voorbij. Toch wel enkele mooie strips gekocht (waaronder de nieuwe van MARVANO) en ook nog een miniatuur uit de Michel Vaillant collectie.

En afgelopen vrijdag ben ik dan met collega Heidi naar Het Boekenfestijn in de Antwerp Expo geweest. Ik weet dat ik nog niet zolang geleden hetzelfde festijn in Mechelen heb bezocht maar ik ben toch maar meegegaan om Heidi een beetje wegwijs te maken. En natuurlijk heb ik dan zelf ook nog een paar boeken gekocht (10 boeken voor 35 euro om precies te zijn). Het boek waarover ik het had in mijn vorige post was trouwens heel goed. Morgen begin ik aan de opvolger : Contract met God. Daar waar het vorige boek zich afspeelde rond het overlijden van de Paus wordt er in dit boek op zoek gegaan naar de Ark des Verbonds.

En het afgelopen weekend stond (uiteraard) weer helemaal in het teken van de Roparun. Gisteren hadden we onze eerste familiewandeling in het Provinciaal Domein Puyenbroeck in Wachtebeke. Met slechts 21 deelnemers was dat wel een teleurstelling maar we hebben toch een gezellige namiddag gehad en vooral veel geleerd voor volgend jaar.

En vandaag moest het routeplan voor de Roparun voorbereid worden. Op de routebeschrijving die de Roparunstichting ons geeft moesten alle wisselplaatsen van de lopers worden aangeduid. De versies die op de fietsen moeten moesten bovendien nog gelamineerd worden. Gelukkig heb ik hiervoor versterking gekregen van Carine. Op ruim 3u tijd hadden we de klus geklaard. Zonder die hulp had me dat dus zeker een uur of zes of zelfs zeven gekost.

Oeps … weeral 10 dagen geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen. Shame on me !

Maar ja, mijn leven is momenteel dan ook vrij eentonig : werken en Roparunvoorbereidingen. Veel meer staat er eigenlijk niet op de agenda tegenwoordig.

Ik heb onlangs nog wel eens een bezoekje gebracht aan Stripwinkel BEO want dat was ook weer veel te lang geleden. Bovendien is het seizoen van de stripbeurzen een beetje voorbij. Toch wel enkele mooie strips gekocht (waaronder de nieuwe van MARVANO) en ook nog een miniatuur uit de Michel Vaillant collectie.

En afgelopen vrijdag ben ik dan met collega Heidi naar Het Boekenfestijn in de Antwerp Expo geweest. Ik weet dat ik nog niet zolang geleden hetzelfde festijn in Mechelen heb bezocht maar ik ben toch maar meegegaan om Heidi een beetje wegwijs te maken. En natuurlijk heb ik dan zelf ook nog een paar boeken gekocht (10 boeken voor 35 euro om precies te zijn). Het boek waarover ik het had in mijn vorige post was trouwens heel goed. Morgen begin ik aan de opvolger : Contract met God. Daar waar het vorige boek zich afspeelde rond het overlijden van de Paus wordt er in dit boek op zoek gegaan naar de Ark des Verbonds.

En het afgelopen weekend stond (uiteraard) weer helemaal in het teken van de Roparun. Gisteren hadden we onze eerste familiewandeling in het Provinciaal Domein Puyenbroeck in Wachtebeke. Met slechts 21 deelnemers was dat wel een teleurstelling maar we hebben toch een gezellige namiddag gehad en vooral veel geleerd voor volgend jaar.

En vandaag moest het routeplan voor de Roparun voorbereid worden. Op de routebeschrijving die de Roparunstichting ons geeft moesten alle wisselplaatsen van de lopers worden aangeduid. De versies die op de fietsen moeten moesten bovendien nog gelamineerd worden. Gelukkig heb ik hiervoor versterking gekregen van Carine. Op ruim 3u tijd hadden we de klus geklaard. Zonder die hulp had me dat dus zeker een uur of zes of zelfs zeven gekost.

’t Is hier de afgelopen dagen wat stilletjes geweest op deze blog maar vrees niet … ik besta nog.

Het is gewoon te druk geweest om iets te posten.

Enerzijds blijft het gewoon heel druk op ’t werk. Anderzijds is er binnen een goeie twintig dagen dat loopje van Parijs naar Rotterdam en de voorbereidingen voor dat loopje nemen nu elke vrije minuut die ik heb in beslag.

De Roparun geeft me momenteel een dubbel gevoel. Ik zal blij zijn wanneer alles voorbij is en we op dinsdag na Pinksteren alles hebben opgekuist maar tegelijkertijd zal ik ongetwijfeld teleurgesteld zijn dat het weeral voorbij is. Negen maanden voorbereiden en op drie dagen is alles voorbij. Het gevoel dat we met heel het team iets gedaan hebben voor het goede doel zal natuurlijk wel alles overheersen en dat is gevoel is gewoon zalig en geeft ook de kracht om het volgend jaar opnieuw te doen.

Tussen al die voorbereidingen door vind ik wel hier en daar nog de tijd om te lezen. De afgelopen dagen heb ik niet alleen de laatste van Allan Folsom uitgelezen. Ik heb er ook nog “Apostel” van James Becker bij gedaan. Dit laatste boek is iets minder gecompliceerd dan die van Folsom maar daarom niet minder slecht. De achtergrond van het boek is de stelling dat het Christendom eigenlijk een uitvinding is van Keizer Nero die daarvoor zijn geheim agent (Sint) Paulus voor gebruikt heeft. Uiteraard wil het Vaticaan niet dat dit geheim bekend wordt en zij werken daarvoor zelfs samen met de Cosa Nostra.

 

Ook mijn volgende boek speelt zich in het Vaticaan af : Spion van God van Juan Gómez-Jurado. Na de dood van Paus Johannes Paulus II begint een seriemoordenaar verschillende kardinalen op beestachtige wijze te vermoorden …

 

Morgen is het een belangrijke dag !

 

Neen, niet omdat het zogezegd Moederdag is want dat is het niet. De enige echte Moederdag vindt plaats op 15 augustus en op geen enkele andere datum. Maar daar gaat het hier dus niet over.

 

Neen, volgens de legende zou John Pemberton op 8 mei 1886 voor het eerst zijn stroopdrankje op basis van coca bladeren verkocht hebben in een apotheek in Atlanta. Dat stroopdrankje zou uitgroeien tot de populairste frisdrank ter wereld : Coca Cola.

 

Ter gelegenheid van deze verjaardag is er in België een reeks speciale blikjes uitgebracht. Vandaag heb ik er vijf gevonden maar ik vermoed dat er niet meer zullen zijn. Deze vijf blikjes zorgen ervoor dat er momenteel 619 verschillende blikjes in mijn collectie zitten.

 

 

 

 

En om de verjaardag te vieren nog eens één van die klassieke commercials :

 

De baaldag van afgelopen dinsdag is een baalweek geworden.

 

Woensdagochtend (of woensdagnacht zoals mijn collega’s plegen te zeggen) liep mijn wekker af, ik ben opgestaan en een kwartier later had ik al een sms gestuurd naar mijn manager om te zeggen dat ik niet zou komen.

 

Het ging gewoon niet. Ik ben terug in bed gekropen en heb heel de voormiddag geslapen. Even uit bed om iets te eten, terug in bed en nagenoeg heel de namiddag geslapen, terug opgestaan om een boke te eten en, verrassing verrassing, terug gaan slapen.

 

Gisteren en vandaag ben ik wel gaan werken maar dat ging toch ook niet van harte.

 

Ik denk dat het drukke voorjaar, zowel op het werk met enkele zware projecten als na het werk met de Roparun, in combinatie met een serieuze voorjaarsverkoudheid zijn tol begint te eisen.

 

Daarom heb ik een rustweekend ingelast. ’t Gaat toch mijn weer niet worden om buiten te komen. Dus gewoon proberen om zo weinig mogelijk te doen en een paar goede DVD’s in de speler, DVD’s zoals Blazing Saddles van Mel Brooks, één van de grappigste films allertijden.

 

De titel van vandaag komt trouwens ook uit die film :

 

Voor ik in mijn nest kruip even een verslagje van wat uiteindelijk een echte baaldag is geworden.

 

Om kwart voor zes zat ik al op de fiets want het was fietsontbijt in Antwerpen. En dat ging goed tot ik in Deurne Noord aankwam. Opeens begon mijn kettingkas te rammelen en voor ik het wist was ze gescheurd. Op één of andere manier was ze dus losgekomen. Geen probleem, een goed voorbereid fietser heeft altijd materiaal bij en vijf minuten later lag de kettingkas in de vuilbak en kon ik verder rijden.

 

Een kilometer of zo verder, ter hoogte van de Stenenbrug kon ik ineens niet meer groter schakelen. Erger nog, mij trappers begonnen van links naar rechts te bewegen. Tja, daarvoor had ik natuurlijk geen materiaal bij. Ik had dus de keuze, 4 km wandelen naar het werk of 4 km wandelen naar het ontbijt om vandaar nog eens 3 km te wandelen. Ik heb gekozen voor het eerste, wandelend met de fiets aan de hand.

 

Naarmate de dag vorderde kreeg ik nog een ander probleem. Mijn sinussen begonnen dicht te stroppen. En als je dan weet dat onze “airco” niet echt werkt (eigenlijk moet ik zeggen “echt niet werkt) er je steeds het gevoel hebt dat die de zuurstof wegzuigt in plaats van ververst dan kan je je een beetje indenken hoe ik me om 17u voelde toen ik naar huis ging : miserabel.

 

En die terugrit werd ook een avontuurtje : met de tram naar Centraal Station, met de trein naar Herentals, met de bus naar Vorselaar en tenslotte te voet naar huis … goed voor 1u45 plezier.

 

En nu ? Na een eucalyptusbad, een goeie dafalgan en dan naar bed en hopen dat het morgen beter is.