walkingwithluc

Aangezien het verlof van loopbuddy Sally sinds gisteren afgelopen is moesten we voor vandaag andere loopplannen maken.

Het was praktisch moeilijk voor beiden om in Lier te gaan lopen, tenzij we dat ergens rond zeven of acht uur zouden doen en dat zag ik niet zitten.

Omdat we toch allebei in Antwerpen werken leek het me veel eenvoudiger om in Antwerpen af te spreken na ’t werk, dan een dik half uur lopen en daarna, ieder zijn of haar eigen weg , naar huis te gaan. Zogezegd, zogezegd (zou Urbanus zeggen). De legendarische geografische kennis van Sally is er door de zwangerschap zeker niet op vooruit gegaan. Ik had haar laten weten dat ik geparkeerd stond in de Jan Van Rijswijcklaan op de brug over de ring. Dus waar parkeert Sally haar auto ? Op de brug over de ring in de … Le Grellelaan.

Enfin, ik kon 500m “inlopen” en was dus al een beetje opgewarmd toen we uiteindelijk begonnen aan onze training. Die ging richting Park Den Brandt. In dat park hebben we de “grote” en de “kleine” ronde gelopen en vandaar terug richting Desguinlei. Als compensatie voor mijn extra 500 m heeft Sally me nog wel begeleid tot aan de Van Rijswijcklaan. Goed voor 5,42 km op 38 minuten. Op ’t gemakske maar we hadden allebei nogal een zware werkdag achter de rug dus we klagen niet.

Trouwens, voor de 34 kilometer lange rit naar huis had ik evenveel tijd nodig. Gelukkig stond daar een pot mosselen klaar !

 

De weergoden zijn me weer heel gunstig gezind geweest het afgelopen weekend.

Zaterdagnamiddag is het net lang genoeg droog gebleven om mijn 5km te kunnen lopen.

En ook gisteren waren ze weer heel sympathiek. Toen ik thuis naar Zeebrugge vertrok was het fris en grijs. Dus dan neemt een mens een extra jas mee want daar aan de zee kan het met de zeebries toch wat frisser zijn hè ?

Maar dan kom je in Zeebrugge aan, parkeer je de wagen op de “Bon Jovi Park & Ride parking”, stap je op de bus naar het strand en tegen dat je goed en wel op het strand zit breekt de zon helemaal door en wordt het warm. Ik kan me trouwens niet herinneren hoe lang het geleden is dat ik nog echt enkele uren op het strand heb gezeten. Gelukkig had ik een goed boek bij.

Na “appetiser” Billy The Kill en “voorgerecht” Arid was het om 20u dan zover : BON JOVI ! Eigenaardig genoeg was het voor mij nog maar de tweede keer dat ik ze aan het werk zag. De eerste keer was in 1984. Ze waren toen nog maar net opgericht en mochten met KISS mee op tournee. En zo ben ik waarschijnlijk één van de eerste Belgen die hen in ons land zag. Ik herinner me nog weinig van het optreden zelf maar ik weet nog wel dat ze indruk maakten. Niet zoveel als Iron Maiden die in 1980 het voorprogramma verzorgden maar wel veel meer dan Helix die in 1983 mochten aantreden.

En wat ze in sommige commentaren ook mogen beweren : ze waren steengoed. OK, ze hebben misschien de laatste jaren niets nieuws uitgebracht maar hun oude nummers zijn meer dan goed genoeg om een 30.000 sterke massa gedurende twee uur te entertainen. Klassiekers krijg je immers nooit stuk.

Ondanks het “rotslechte” weer van de afgelopen dagen ben ik er toch in geslaagd om tot twee maal toe droog te lopen !

Zaterdagochtend ben ik nog eens naar ons (wondermooie) kasteel gelopen, goed voor 5km en ben ik mooi droog gebleven. De rest van de dag (en feitelijk ook van de rest van het weekend) heb ik niet veel meer gedaan dan naar de Tour gekeken en alle facetten van Bejeweled 3 onderzocht.

Dat TV kijken ging trouwens zonder geluid. Ik kan het nameljik noch fysiek noch mentaal aan om meer dan 10 minuten naar Michel Wuyts te luisteren. Dus dan wordt de mute-toets gebruikt en gaat de radio aan om naar Carl Berteele, Christophe Vandegoor, Gert Geens en Gilles De Coster te luisteren. Zo veel aangenamer dan dieje zagevent op TV;

En omdat het vandaag dinsdag was ben ik na ’t werk weer naar Lier gereden om samen met Sally een rondje te lopen. Toen ik in Antwerpen vertrok begon het te regenen, toen in ik Mortsel was regende het al wat harder maar toen we rond half zes vertrokken stopte het plots. En het is pas terug beginnen regenen toen onze 5km er op zaten.

De volgende training zal wel zeker een natte training worden. Donderdag is het immers onze Nationale Feestdag en dat betekent dus ook den “drache nationale”.

Na de natheid van afgelopen dinsdag was het vandaag weer prijs. Een stortbui op weg naar ’t werk beloofde al niet veel goeds.

Maar toen ik uiteindelijk vertrok om te gaan lopen was het relatief droog. Lang duurde dat echter niet. Na amper enkele minuten begon het al feller te regenen. Gelukkig was ik net een stukje Park den Brandt in gelopen toen het echt hard begon te regenen zodat ik beschutting had van de bomen. Hoe dan ook, een dik half uur en 5km lopen later was ik behoorlijk nat.

En het ziet er naar uit dat ik zaterdag en/of zondag ook weer nat zal worden want echt veel beter weer voorspellen ze niet.

Nu moet ik wel toegeven – en nu moet ik opletten dat ze me niet lynchen – dat ik liever in de regen met 15°C loop dan in de zon met 25°C. Maar ja, dat is persoonlijke smaak zeker ?

 

Ik heb vandaag het nut van “loopbuddies” nog eens mogen ondervinden.

Net als vorige week had ik afgesproken om met Sally de Lierse vesten te lopen. En ik moet toegeven dat, wanneer ik die afspraak niet had gemaakt, ik gewoon thuis in mijne zetel zou blijven zitten hebben om Greipel zijn aartsrivaal Cavendish te zien kloppen in de sprint.

Maar afspraak is afspraak en dus vertrok in de (lichte) regen richting Lier. Toen we daar aan ons rondje van 4,5km begonnen was er nog niets aan de hand maar na een tiental minuten begon het toch al feller te regenen. En toen we rond waren en we rustig terugwandelden begon het echt wel te gieten. Gelukkig ging toen net de spoorweg dicht.

Het hebben van een loopbuddy (of twee) helpt dus wel echt.

Wat natuurlijk ook wel helpt is het hebben van een doel. En dat ben ik nu aan ’t zoeken : een doel dat me de eerstkomende maanden (of het eerstkomende jaar) aan ’t lopen krijgt. Zou ik me nog eens wagen aan “the big one” net als in 2009 ?

Na een geslaagd weekend was ik vanochtend blij dat ik er niet uit moest om te gaan werken. Ik heb nog eens ouderwets lang uitgeslapen en dat deed deugd.

Kort na de middag ben ik dan begonnen aan een “roadtrip” naar Rotterdam. Eigenlijk was het naar Schiedam maar veel verschil maakt dat niet. En heel lang ben ik daar ook niet gebleven, nauwelijks 5 minuten.

Waarom rijdt dan iemand op een vrije namiddag 200 km heen en weer ? Gewoon om een TV/DVD combinatie af te halen. Die combinatie hebben we gewonnen met de Nederlandse Roparuntombola en vandaag leek me de geschikte gelegenheid om onze prijs af te halen. Gezellig “cruisen” met Sporza Tour op de achtergrond kan ook leuk zijn. En zo hebben we meteen ook de “topprijs” voor onze eigen tombola volgend jaar.

 

Het weekend is weeral voorbij (al hang ik er zelf nog twee vrije dagen aan toe). Echt veel ben ik niet thuis geweest.

Gisteren was het immers TW Classic, het festival voor “ouwe mensen”. Ik dus net zoals vroeger met de koelbox richting Werchter. Na een klein uurtje stond ik al op de wei en kon ik me installeren.

Van het eerste optreden, Selah Sue, heb ik meer gehoord dan gezien omdat ik me een beetje miskeken had op het beginuur. Slecht was het zeker niet. Zij werd gevolgd door Gabriel Rios en die viel wel heel goed mee.

Hij werd gevolgd door een groep uit de “heel oude” doos : The Faces met Ron Wood en tegenwoordig aangevuld Mick “Simply Red” Hucknall. Nu ben ik altijd al een fan geweest van Mick en hij past heel goed bij The Faces. Zij werden gevolgd door James Blunt maar die kon me niet echt bekoren. Tijd voor een dutje en nog wat verder lezen in mijn boek.

Klokslag 19u10 begon dan het Schotse feest. Eerst waren Simple Minds en toen de eerste noten van Waterfront door de speakers klonken stond heel de wei recht, ook helemaal achteraan waar ik zat, allez, stond. Het was hun vijfde optreden op de wei van Werchter (en de vierde keer dat ik ze daar zag) en ze waren steengoed. Zeker veel beter dan bij hun vorige passage (ook op TW Classic). Na een uur en twintig minuten was het dan ook jammer dat ze moesten stoppen.

Geen probleem echter want naar de volgende groep keek ik echt uit : TEXAS. Hoe het komt weet ik niet maar om één of andere reden had ik ze nog nooit eerder live aan het werk gezien. “Southside” en “The Hush” zijn destijds wel grijs gedraaid. Ze waren zo mogelijk nog beter dan hun landgenoten.

Na al dat Schots geweld heb ik me even afgevraagd of ik nog zou wachten op Bryan Adams. Het de tiende of de elfde keer zijn dat ik hem aan het werk zag. Maar ik was moe, mijn armen stonden in brand, mijn boek was uit … en ik ben dus maar naar huis gegaan. Bryan zal me zeker niet gemist hebben.

En vandaag ben ik dan samen met maatje Carine eerst naar de allerlaatste voorstelling van Spamalot geweest. Ik had het al eens gezien maar ging graag een tweede keer. Spijt heb ik er zeker niet van gehad want het was nog grappiger dan de vorige keer. Daarna zijn we nog even naar PAND 11 in Beerzel gereden om te genieten van heel smakelijke mosselen. Alweer een geslaagde dag.

Eén minpunt is er wel geweest dit weekend : ik heb niet gelopen (foei foei) maar dat probeer ik morgen en overmorgen goed te maken.

Mijn collega’s verklaren me vaak zot, zeker op een dag als vandaag.

Waarom doen ze dat ?

Omdat ik al om kwart voor zes in de auto zat op weg naar Antwerpen en omdat ik om half zeven begon aan mijn donderdagtraining.

Maar ik kan er niets aan doen. Ik loop nu eenmaal graag ’s morgensvroeg wanneer het nog lekker fris is. En met fris bedoel ik ook fris (bij voorkeur tussen 12°C en 18°C).

Het bewijs ? Afgelopen dinsdagavond heb ik echt moeten harken om de Lierse vesten (dik vier kilometer) op aan half uur rond te krijgen. En vanochtend loop ik dan 5km op 33:17. Dat begint toch al op iets te trekken

Zaterdag zal het ook weer een “vroegertje” worden want ik wil wel tegen de middag in Werchter zijn voor TW Classic, het festival zoals het vroeger was : 1 podium, 7 groepen en een  koelbox).

 

Vandaag nog eens een loopje uit de oude doos gedaan. De titel slaat dus wel op het loopje op zich, niet op de persoon in wiens gezelschap ik ben gaan lopen. Ik zou niet durven om Sally een doos te noemen, laat staan een oude doos .

Het was echter wel een eeuwigheid geleden dat we nog eens samen zijn gaan lopen. “Vroeger” hebben we samen honderden kilometers afgemaald. We hebben ons in 2008 samen voorbereid op de marathon van Eindhoven (die zij in tegenstelling tot mij wel heeft uitgelopen). Ze heeft me talloze keren vergezeld op mijn duurtrainingen voor de marathon van Dublin (die ik wel beëindigd heb, zij het op 5u30).

Dit gewoon om te zeggen dat we “loopbuddies” waren. Maar dan begon de biologische klok te tikken en werd er aan kinderen gedacht (het was haar klok, niet de mijne ). En zo kwam het dat we sinds augustus vorig jaar niet meer samen op pad waren geweest. Door omstandigheden (winter, ziekte, Roparun) heb ik zelf het lopen sinds de Great North Run in september ook wat links laten liggen.

Maar nu heb ik haar gek genoeg gekregen om mee te doen aan de Ekiden in oktober en dan moet er uiteraard terug getraind worden. En waar kun je dan beter beginnen dan op de Lierse Vesten ? Het was weliswaar niet mijn weer en evenmin mijn favoriete tijdstip (ik loop het liefste ’s ochtendsvroeg wanneer het nog fris of koud is) maar we hebben toch een mooi rondje gelopen. Helaas lag onze derde musketier ziek in bed maar we hebben dan maar Sally’s broer ingeschakeld om mee te lopen.

De afspraak voor volgende week is al gemaakt.

Het eerste weekend van juli. Voor velen betekent dit vier dagen tussen 80.000 andere mensen op een te kleine wei in Werchter staan.

Voor mij betekent dit, twee dagen op een gezellig, iets kleiner festival in mijn eigen Vorselaar vertoeven. Dan is het bij ons immers Na Fir Bolg oftewel het festival van de “Ronde Mannen”.

Wat ooit begon als een echt folkfestival is nu uitgegroeid tot een Folk, Rock en Kleinkunstfestival. Wat het echter heel gezellig maakt is het feit dat je de drank nog uit echte glazen krijgt, dat je de koffie of thee uit een tas krijgt (mét koekje !) en dat je de spaghetti uit een echt bord krijgt met een echt bestek. Qua milieuvriendelijkheid kan dat tellen. En voor het geld moet je het zeker niet laten. 60 euro voor drie dagen (35 euro in voorverkoop), inwoners van Vorselaar betalen slechts 30 euro en kinderen onder de twaalf mogen zelfs gratis binnen. Dus … f**k Werchter !

En de muziek viel ook dit jaar weer mee.

Op zaterdag zag ik achtereenvolgens Flushed Harmony, Sense Unique, La Belle Gigue, Hannelore Bedert, Embrio en Corvus Corax. Ik ben niet blijven wachten op Gorki.

Over Flushed Harmony kan ik weinig vertellen. Sense Unique was wel heel goed en ook vollediger dan vorig jaar. Toen zat de helft van de band vast in de file en hebben ze een noodprogramma moeten ineen steken (wat trouwens ook heel goed was). La Belle Gigue was noch goed noch slecht. En dan Hannelore Bedert … wat een talent. Mijn collega’s kennen haar niet (dat zijn dan ook Studio Brussel; Q-Music of MNM luisteraars) maar ze weten niet wat ze missen. Mooie teksten, geweldige stem en een fantastische groep erachter. Als je ooit de kans krijgt om naar een optreden te gaan : DOEN !. Embrio was dan weer perfecte muziek om verder te lezen in mijn boek. Het laatste concert dat ik gevolgd heb was dat van Corvus Corax. Deze Duitse groep vult in hun thuisland blijkbaar zonder problemen het ene voetbalstadium na het andere. Hun muziek lijkt me best te omschrijven als Middeleeuwse Hardrock Folk. Plezant voor een halfuurtje maar toen had ik het toch gehad.

Op zondag was het dan de beurt aan de Harmonie van Vorselaar, Roselien, The Pope en Eva De Roovere. Het optreden van Zjef Van Uytsel heb ik aan me voorbij laten gaan.

Een harmonie op een festival ? Jawel, in Vorselaar kan het en werkt het ook. Nog vóór hun concert begint zit de tent al afgeladen vol. Na de fanfare was het de beurt aan Roselien. Helemaal alleen met haar gitaar op het (kleine) podium maar wel zalig om naar te luisteren. Na Roselien kwam dan het geweld van The Popes, de groep die in 1994 nog gesticht werd door Shane MacGowan van The Pogues.

 

Na The Popes kwam ’t Kliekske maar van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om mijn boek (De Rozenkoningin) verder uit te lezen zodat ik rond 19u klaar stond voor Eva De Roovere.

 

En zij was – uiteraard – geweldig ! Ze mogen zeggen wat ze willen van de Kempen maar er moet toch iets in de bodem zitten dat goed is voor de stem. Naast Eva hebben immers ook nog : Linda Mertens, Sylvie De Bie, Nathalia, Barbara Dex … De Kempen mogen dan stil zijn, ze zingen ook als engelen ! En als Hannelore Bedert nu niet uit West-Vlaanderen zou komen, dan zou ze ongetwijfeld ook uit de Kempen komen.