Nonkel Bob is niet meer. Gisteren is hij op 89-jarige leeftijd gestorven.

Voor mij zal hij altijd de man van TIPTOP zijn, het woensdagnamiddag jeugdprogramma op de BRT. Dat is uiteraard nog wel in de tijd dat we maar 4 tv-zenders hadden : Brussel Vlaams, Brussel Frans, Holland 1 en Holland 2. Om van kanaal te wijzigen moest er iemand rechtstaan, naar de (zwart-wit) TV gaan en een draai aan de knop geven. Uitzendingen begonnen zo rond 18u en duurden tot ongeveer 11u. Op woensdagnamiddag was er dan een speciale jeugduitzending en op zaterdagnamiddag een film uit de oude doos.

En in “mijnen jongen tijd” was dat dus TipTop met Nonkel Bob en Zaki. Ze hadden in die tijd fantastische jeugdseries zoals Magister Magius, Fabian van Falada, Het Zwaard van Ardoewaan en mijn twee favoriete jeugdseries namelijk Keromar en De Kat .

Vooral deze laatste reeks heeft indruk op mij gemaakt. Dankzij die serie ben ik nog altijd een vrij milieubewuste jongen. Keromar was ook goed maar die serie heb ik pas een paar jaar terug echt begrepen. Dat was immers een serieuze aanklacht tegen de koude oorlog en de kernwapenwedloop. Voor mij was het toen gewoon een spannende reeks. Later heeft Nonkel Bob dan nog voor series als Merlina en Postbus X gezorgd.

Wat ik me ook nog goed herinner uit die tijd is Vision On met Tony Hart. Die man kon toveren met een potlood.

Rust in vrede Nonkel Bob

Vandaag nog wel eens een mooi bewijs gehad van de relativiteit van bepaalde dingen.

Gisteren ontving ik een mailtje dat met volgende tekst begon : “Dear Luc Cambre. Congratulations! Your application to take part in the 2010 Bupa Great North Run via the general ballot has been successful.” Concreet betekent dat dus dat ik buiten mijn “klassieke” jaarlijkse vakantie in juni ook in september het kanaal nog eens oversteek voor een weekje op dat prachtige eiland. Zo’n mailtjes maken een mens gelukkig.

Zo’n zaken vervallen uiteraard in het niets bij het bekijken van de nieuwsuitzendingen. Die 18 mensen die op die twee treinen zaten hadden ongetwijfeld ook nog veel plannen, plannen die helaas nooit meer zullen uitkomen. Als bijna dagelijkse treingebruiker sta je daar toch even bij stil. Vooral omdat er onlangs in Herentals toch ook een paar treinen op een verkeerd spoor terecht gekomen waren.

Waar ik me dan wel om erger bij dergelijke zaken zijn de reacties van sommige mensen. Nog geen uur nadat het bericht op de website van Het Laatste Nieuws was verschenen stonden er al tientallen reacties zoals “’t Zijn allemaal zakkenvullers bij de NMBS”, “zoiets kan alleen in zo’n apenland als België” … De ene reactie was al irritanter als de andere en uiteraard stonden de meeste vol met schrijffouten. Nu mag iedereen van mij reageren op zo’n zaken, daarvoor leven we tenslotte in een democratie. Maar wacht tenminste tot de oorzaak van het ongeval bekend is vóór je andere mensen aan het kruis nagelt en laat die slachtoffers en hun familie in alle rust rouwen.

Het is een paar dagen stil geweest op de blog maar dat was echt mijn schild niet. Ik heb namelijk last gehad van een ongenode gast : GASTro Enteritis, ook wel “buikgriep” genoemd.

Het begon afgelopen woensdagavond toen ik het gevoel had dat ik iets verkeerd gegeten had. Maar tijdens de nacht werd het erger en erger : een paar keer overgegeven en serieuze diami (da’s nog een graad erger dan diarree). Dus donderdag niet naar het werk maar wel naar de dokter. Diagnose : gastro enteritis. Gevolg : twee dagen niet gaan werken.

Ik mocht wel buitenkomen volgens het doktersbriefje maar donderdag heb ik niets anders gedaan dan geslapen en me verder k***smisselijk gevoeld. Vrijdag ben ik er dan in geslaagd om iets actiever te zijn. Toen ben ik wel twee keer uit bed gekomen en ben ik er in geslaagd om iets te eten.

Zaterdag ging het alweer iets beter maar ik heb toch een loopsessie in Lier moeten afzeggen. Dat was wel jammer want toen was het de derde verjaardag van mijn “loopcarrière” met andere woorden drie jaar na mijn eerste Start-to-Run sessie.

Gelukkig was ik vandaag wel voldoende hersteld om naar de finale van de Super Prestige te gaan kijken. Ik had via mijn vader een vrijkaart gekregen en het zou echt jammer geweest zijn om die niet te kunnen benutten. Het was een koude en natte dag maar ik heb enkele spannende koersen gezien en ik ben thuis gekomen met een driehonderdtal foto’s die me de komende week genoeg plezier zullen geven. Ook met mijn maag en darmen zit het wel goed. Zo’n evenementen staan immers bekend voor de gezonde kost die je er kan eten : hamburgers, hot-dogs en frieten. Aangezien ik alles eens geprobeerd heb en mijn maag geen krimp heeft gegeven ben ik vrij gerust dat de medicatie zijn werk heeft gedaan.

Iets voor zes vanochtend. Er valt een hele lichte bijna te verwaarlozen poedersneeuw uit de hemel wanneer ik naar het station in Herentals vertrek. Er kan nog wel aan een normale snelheid worden gereden omdat de wind de sneeuw mooi van de weg blaast.

Zeventien na zes vanochtend. De trein van Neerpelt naar Antwerpen vertrekt stipt op tijd naar Antwerpen en komt vierentwintig minuten later aan in Antwerpen-Centraal. Na een korte wandeling naar Premetro station Diamant kan ik onmiddellijk op de tram stappen. Het was wel tram 15 zodat ik aan de Harmonie moest afstappen maar dat was geen probleem aangezien ik toch nog even bij de Selfbank moest binnenwippen. En die paar honderd meters extra stappen kon ook geen kwaad.

Bij het buitenrijden van de metrotunnel schrok ik wel even. Er lag een sneeuwlaag van minstens 5 cm op de voetpaden. Op de straten was het al niet veel beter alleen zorgde de platgereden sneeuw daar voor bijzonder gladde toestanden.

Maar ik was dus op het gewone uur op het werk, dit in tegenstelling tot vele collega’s. Sommige collega’s kwamen veel later dan normaal binnen, anderen lieten via de telefoon weten dat ze terug naar huis gingen schuiven. Enkelen hadden nog meer pech en hadden een ongeval onderweg.

En vanavond had ik weer evenveel geluk. Niet moeten wachten op de tram en net op tijd in Antwerpen-Centraal om een trein vroeger te kunnen nemen. Hoe dichter ik bij Herentals kwam, hoe groener de weides werden. Op mijn auto lag amper een paar millimeter sneeuw en omdat het zo rustig was op de baan ging de rit naar huis vlotter dan normaal.

Maar blijkbaar ben ik dus één van de gelukkigen geweest. En nu is het weer plezant (of ergerlijk ?) om de reacties op alle krantenwebsites te lezen. ’t Is de schuld van de weermannen ! Neen, ’t is de schuld van de strooidiensten ! Niet waar, ’t is de schuld van de regering ! Toch niet, ’t is de schuld van al die sukkelaars die te gierig zijn om winterbanden te laten steken.

Volgens mij is het de schuld van niemand. De weersverwachting is het weer dat men “verwacht”. Men kan nooit met 100% zekerheid zeggen welk weer het gaat worden, zeker niet in een land dat maar zo groot is als een zakdoek. De strooidiensten doen hun uiterste best. Als het begint te sneeuwen in volle ochtendspits kan niets daaraan verhelpen. Voor zover ik weet kan de regering wel mijn netto salaris beïnvloeden maar over het weer hebben ze voor zover ik weet niets te zeggen. En dan de winterbanden. Die zullen ongetwijfeld hun nut hebben. Maar veel chauffeurs denken dat ze met winterbanden even snel kunnen rijden als in “normaal” weer. Ik veronderstel dat ze ook tegen 120 km/u over de autostrade rijden bij dichte mist omdat ze mistlampen hebben ?

Hopelijk valt het morgen even goed mee (voor mij en iets beter voor de rest)

’t Was ineens weer behoorlijk frisser toen ik deze middag aan mijn halfuurtje begon. Vooral op de brug over de Antwerpse ring had ik veel spijt dat ik maar één (vrij dunne) lange broek had aangedaan. Ik werd bijna van de brug geblazen … allez, er stond toch een vrij koude wind.

Voor het eerst sinds lang nog eens naar het Park Den Brandt gelopen en dan verder nog een stukje in het Nachtegalenpark. Van de beloofde zon heb ik niets gemerkt deze middag. Die is in Antwerpen pas laat in de namiddag door de wolken gebroken.

Al bij al was ik blij toen ik na een dik half uur en bijna 5 km terug binnen was en onder de douche kon gaan staan.

Coca Cola is blijkbaar weer met een nieuwe Happiness Factory actie begonnen. Dat kan ik tenminste afleiden van de nieuwe blikjes die sinds vorige week uit de automaat bij ons op ’t werk vielen.

Hoeveel verschillende exemplaren er zijn weet ik nog niet maar het zijn er minstens drie.

Voorlopig heb ik “So happy together”, “All You Need is Happiness” en “Open Happiness”. In ieder geval zijn het nummers 595, 596 en 597 in de collectie.

Zeven uur was het toen mijn wekker vanochtend vroeg kabaal begon te maken. Veel tijd om te blijven liggen had ik niet echt want om half negen moest ik al in Lier zijn om een toertje te gaan lopen met Sally.

Op het moment dat de wekker afloopt vraag je jezelf af of je wel goed wijs bent maar als je dan 3 u later terug thuis bent en je hebt drie kwartier gelopen dan is dat allemaal vergeten. Het gaat nog steeds niet zoals ik het zou willen maar beetje bij beetje lijkt er wel verbetering in te komen. Het toertje van 6,3 km dat we gelopen hebben was wel mooi. Altijd de vesten lopen is ook maar niks dus probeer ik altijd een enigszins aangepast parcours te vinden en deze keer is het me gelukt.

Deze namiddag is er dan een einde gekomen aan onze meubelkruistocht. Na zowat heel de provincie te hebben rondgereden (gespreid over drie namiddagen) hebben we uiteindelijk een nieuw salon gekocht op zeven kilometer van de deur in Bouwel. Het duurt nog wel even vóór ze geleverd wordt. Voorlopig ga ik de meubelzaken wel links laten liggen.

Geen nood … ik ben niets ergs tegengekomen en ik ben evenmin kaartspeler geworden. De titel slaat gewoon op het toneelstuk dat gisteren in “première” ging en dat gebracht werd door “Oud KLJ”, één van de twee amateur-gezelschappen uit onze gemeente. Naar jaarlijkse gewoonte ben ik uiteraard gaan naar kijken.

Het werd een klassiek “blijspel in drie bedrijven”, geschreven door Ivo Maes. De plot is, uiteraard, vrij simpel. Vera (gespeeld door mijn kapster) organiseert een Mylène lingerie demonstratieavond voor haar vriendinnen terwijl haar man Paul net die avond een kaartavond wilde organiseren. Tel daarbij nog een mannelijke mannequin die getrouwd met één van de vrouwen en tegelijkertijd de vriend is van een andere van de vrouwen en de chaos is kompleet. Het was niet het beste stuk dat ze al gebracht hebben maar er is toch veel gelachen.

Vandaag dan voor de tweede keer in een week, nog eens een dagje gespendeerd aan meubelzaken bezoeken. Morgen volgen er waarschijnlijk nog een paar maar we denken wel dat we gevonden hebben wat we zoeken.

Een paar geluk gehad vandaag !

Deze morgen heb ik even getwijfeld of ik eens uitzonderlijk met de auto zou gaan werken in plaats van met de trein. Maar de gedachte dat ik dan niet kon verder lezen in het boek dat ik momenteel aan ’t lezen ben heeft me tegengehouden. Achteraf gezien bleek dat een goede beslissing aangezien de E313 weer muurvast bleek te zitten.

Vanavond dan ook weer een beetje geluk gehad, dit in tegenstelling tot mijn treingezellen die verder dan Herentals moesten. De trein Brussel-Turnhout die net voor ons het station van Herentals binnenreed is een paar 100 meter voorbij Herentals, net op de spoorwegovergang op de heel drukke baan Lille-Herentals, namelijk in panne gevallen. Voor mij dus geen probleem maar als ik Railtime bekijk dan heeft “mijn” trein een dik uur stilgestaan in Herentals en hebben alle latere treinen vrij veel vertraging opgelopen.

Tijdens de middagpauze had ik wel een klein beetje pech. Toen ik terugkwam van mijn halfuurtje joggen (4,85km in 32 minuten) waren toch wel beide douches bezet zeker. Maar eigenlijk was dat een beetje mijn eigen schuld want de jongens in kwestie waren iets vroeger dan normaal gaan lopen omdat hun collega om 13u op een Roparunmeeting moest zijn. En wie organiseerde die meeting ? Inderdaad, ikke dus.

Die meeting was dan weer wel een meevaller. Niet alleen slaag ik er dit jaar om zaken uit handen te geven, die andere handen nemen dat werk graag aan en nemen het zich echt ter harte. Bijgevolg is de Roparun behoorlijk minder stresserend dan afgelopen jaar.

Deze voormiddag zag het er echt niet al te best uit om te gaan lopen : regen en veel wind. Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik wel of niet zou vertrekken. Maar toen collega Leni me er op wees dat ik toch kon douchen wanneer ik kletsnat zou worden kwam ik tot de conclusie dat er eigenlijk niet moest getwijfeld worden.

Dus om kwart voor twaalf stond ik klaar om een halfuurtje te gaan lopen. Omdat het inderdaad nat en winderig bleek te zijn heb ik de Garmin gestart en ben ik onmiddellijk vertrokken richting Nachtegalenpark, ook al had mijn Garmin zijn satellieten nog niet gevonden (dat gebeurde pas na een goeie 300 m). Rond het park was het nog vlot lopen maar in het park zelf was het helemaal niet te doen. De combinatie van half bevroren en half ontdooide ondergrond, veel regen en nog niet gesmolten ijs maakten er een heel vettige gladde boel van.

En dat kletsnat worden viel best mee. Na een tiental minuutjes viel er al niet zoveel regen meer uit de lucht.