Het was een zware week maar toch zo’n week waar ik een goed gevoel aan overgehouden heb. Soms heb je van die weken dat je ook hard werkt maar dat je je op het einde van de week het gevoel hebt dat je niets hebt gepresteerd. Deze week was dat anders.

En als kers op de taart kreeg ik op de trein nog een telefoontje van Mandy, de vriendelijkste reisconsulente van het land. Mijn reis is volledig bevestigd !

Het wordt dus een veertiendaagse naar Groot-Brittannië (of wat dachten jullie … naar Benidorm ?). Eerst een weekje naar het zuiden van Schotland met verblijf in een hotel in Whitburn, niet zo ver van Edinburgh. Daarna zak ik een paar honderd kilometer naar het zuiden namelijk naar Sunderland, een kuststad iets ten zuiden van Newcastle.

En de verplaatsing naar ginder gaat uiteraard met P&O Ferries van Zeebrugge naar Hull. Dit jaar maar ik voor de 20^ste keer de overtocht en van al die keren ben ik vijf keer via de Kanaaltunnel gegaan (waarvan 3 met de Eurostar en 2 keer met de Shuttle) maar van die twee keer heb ik nog altijd spijt. Ik geef toe, de Kanaaltunnel is “iets” goedkoper dan de Ferry maar als je vergelijkt wat je terugkrijgt voor je geld dan is de Ferry toch veel beter.

Via de Kanaaltunnel krijg je tweemaal een dik halfuur een zwarte muur te zien, moet je 130 km meer rijden om aan je overtocht te beginnen en moet je via de M25 rond Londen. Via P&O krijg je tweemaal een 12 uur durende mini-cruise, met op elke reis een avondmaal en een ontbijt “à volonté” en ontspanning voor iedereen. Bovendien is Groot-Brittannië een eiland en naar een eiland ga je met een boot, niet met een trein.

Hoe dan ook … ik kan (tussen de Roparunvoorbereidingen door) beginnen plannen !

Dinsdag was het nog een ochtendloopje, vandaag ben ik tijdens de middagpauze gaan lopen. Gewoon een halfuurtje, goed voor 4,5 km. Eerst naar het park Den Brandt en na het plaatselijke rondje dan door het Nachtegalenpark terug naar het kantoor.

De laatste 750 meter waren wel vrij lastig … het vals plat van de brug ging nog maar de sterke wind tegen was andere koek.

Morgen wordt er niet gelopen maar, als het weer niet teveel roet in het eten gooit, dan is het best mogelijk dat er dit weekend twee keer wordt gelopen. Zaterdag nog eens de vesten in Lier en zondag naar de Volksloop in Putte-Grasheide. Dat is de eerste van achttien joggings in de KWB joggingkalender en daarvan hoop ik er toch een flink aantal mee te nemen.

Die kleine joggings doe ik eigenlijk liever dan de massalopen van de “Carrefour Runningtour” waarvan ik vandaag een boekje via de post ontving. Ze zijn bovendien een pak goedkoper en in plaats van door steden loop je meer in de natuur. Eén wedstrijd van de Running Tour wil ik wel lopen namelijk Dwars door Hasselt. Ik heb (lang geleden) twee fantastische schooljaren gehad in Hasselt en ook nu nog breng ik elk jaar een paar keer een bezoekje aan deze gezellige stad.

Maar er gaan lopen is er nog niet van gekomen. In 2007 was ik nog maar net begonnen met lopen en was ik er nog lang niet klaar voor. In 2008 viel het net samen met mijn eerste (mislukte) poging om een marathon te lopen, namelijk die van Eindhoven. En in 2009 paste het niet in de voorbereiding op de marathon van Dublin.

Maar dit jaar zou het dus wel moeten lukken.

Nog eens een ochtendloopje gedaan vandaag. Om zeven uur vertrokken voor een halfuurtje lopen wat goed was voor 4,40 km. Niet echt snel dus maar het deed wel goed. Het was trouwens zalig om te lopen. Temperaturen rond het vriespunt en de nacht die stilletjes overgaat in de morgen. Vooral bij zo’n helder weer als vandaag is dat gewoon prachtig om te zien. Die grote maan die ondergaat in het westen en dan het oosten dat stilaan rood kleurt. De natuur kan soms schoon zijn.

 

Weet iemand hoe het is om 300 kg chocolade in uw wagen te vervoeren ?

Ik weet het sinds vandaag wel. En eigenlijk is dat niet aan te raden. Het is gewoon teveel van het goede. Ik hoop dat de geur vrij snel uit mijn auto verdwenen is. Ik had zelfs even schrik voor chocoladevergiftiging J

Maar waarom stopt nu iemand 300 kg chocolade in de koffer van zijn auto ? Heel eenvoudig. Langs de ene kant had je Roparunners Nadine en Pascal die respectievelijk 150 kg chocolade van Guylian en 150 kg paaseitjes bij zich hadden. Langs de andere kant had je Werner en Carine (maar vooral Werner) die zich vrijwillig hadden aangeboden om hiermee 1.500 zakjes te vullen. Die zakjes zullen we dan vóór de Paasvakantie op het werk verkopen ten voordele van ons VIVIUM Roparun team.

Het naar de tweede verdieping dragen van die 300 kg is trouwens ook niet te onderschatten. Maar voor het goede doel hebben we veel over hè.

En 300kg ziet er ongeveer zo uit :

Vandaag is er nog eens gelopen en dat was toch ook al weer een tijdje geleden. Een hardnekkige snotvalling, een fikse buikgriep en veel werk hebben wat dat betreft een beetje roet in het eten gegooid. Maar vandaag ben ik er toch nog eens in geslaagd om een halfuurtje heel rustig te lopen.

Dat kon wel pas deze namiddag want vóór ik kon starten moesten er nog 6 Börje eetkamerstoelen van IKEA ineen geknutseld worden. Die stonden al een week te wachten op assemblage dus het werd stilaan tijd. Maar resultaat mag best gezien worden (en ik heb geen enkele vijs over)

Dan heb je al eens een vrije dag en dan vertrek je toch nog om kwart over zeven ’s morgens naar Antwerpen … De Focus wordt immers binnenkort 1 jaar en een eerste onderhoudsbeurt was dan ook aan de orde. Dus de auto achtergelaten in de garage en dan begonnen aan wat een goedgevulde dag zou worden.

Eerst toch nog even op ’t werk binnengesprongen. Gisteren had ik een telefoontje gemist van de keuken en aangezien ik toch in de buurt was ben ik toch maar gaan informeren of het belangrijk was. Binnenkort geef ik namelijk in ons restaurant een klein feestje naar aanleiding van mijn zilveren jubileum op de maatschappij en nu blijkt dat het net die dag ook “pateekesdag” voor de gepensioneerden is. Aangezien voor geen beiden een optie is om van datum de veranderen zal het dus “gezellig druk” zijn. Misschien is het zo slecht nog niet, met een beetje geluk komt de man die mij destijds in dienst heeft genomen ook en dan zie ik die ook nog eens.

Daarna ging het richting Stadsschouwburg. Daar in de buurt is namelijk ook mijn reisagentschap gevestigd. Ik had mijn huiswerkje goed voorbereid dus dat kon ik gewoon achterlaten bij Mandy en die doet verder het nodige. Het wordt trouwens één week Schotland en één week Northumberland.

Na het reisbureau even “op en neer” naar Gent. Ik heb nog een paar Sorrypassen van de NMBS die moeten toch ook opgebruikt worden. En aangezien Gent één van de betere stripspeciaalzaken van het land is dat een perfecte bestemming. Het duurde wel even voor ik in de Kammerstraat bij Peter van Stripwinkel Adhemar was want Gent lijkt wel één grote werf. Het was een kort maar krachtig bezoekje en na twee uurtjes in Gent was ik al terug op weg naar Antwerpen met 18 strips in mijn rugzak :

• 6 Ohee’s uit de jaren zeventig
• 6 verhalen van Khena en de Katamarom
• 2 verhalen van Bollie & Billie
• 2 verhalen van Jari (die reeks is nu ook volledig)
• 1 verhaal van Jaap
• 1 verhaal van De Krobbels
• 1 verhaal van Professor Kwit

Terug in Antwerpen was het weer niet echt zo goed dat het aangenaam rondwandelen was. Ik ben dan maar naar de cinema gegaan en heb echt genoten van Sherlock Holmes. Guy Ritchie heeft duidelijk meer verstand van films maken dan van vrouwen kiezen. En Robert Downey Jr was ook weer geweldig.

Na de film dan mijn auto terug gaan oppikken en naar huis. Al bij al toch een geslaagde dag gehad.

Joepie ! ’t Is weekend ! ’t Is te zeggen, voor mij begint het weekend toch vandaag en dat is geen dag te vroeg.

Gisteren was al een heel lange dag. Na het werk niet naar huis gegaan maar wel naar de Lotto Arena waar ik samen met mijn moeder heb genoten van Andy Borg en zijn Musikantenstadl. En al was de muziek zoals verwacht niet altijd even goed, de show zat wel goed ineen, Andy Borg als gastheer is geweldig goed en je krijgt voor niet al teveel geld een show van 3u (minus twintig minuten pauze). En het belangrijkste is natuurlijk wel dat mijn moeder ervan genoten heeft.

Het nadeel was wel dat ik pas om middernacht thuis was en dat het bijgevolg deze morgen bijzonder vroeg was om op te staan. Ik heb dan maar besloten om een trein later te nemen. Het was ook de bedoeling om vroeger te stoppen maar met drie achtereenvolgende vergaderingen tussen 12u30 en 16u30 zat dat er helaas niet in.

Ik was nog net op tijd in Antwerpen-Centraal om de trein naar huis te nemen want anders had ik nog een half uur later thuis geweest.

Ben ik blij dat ik in Antwerpen kan gaan werken en niet elke dag op en naar Brussel moet gaan.

Deze namiddag ben ik nog eens naar onze Brusselse zetel gegaan. Enerzijds om een opleiding te geven en anderzijds om kennis te maken met de “Brusselse tak” van ons Roparunteam.

Op zich viel dat nog heel goed mee, al stel je wel vast dat, zodra je een taal een tijdlang niet gebruikt, er behoorlijk wat roest gaat op zitten. Frans verstaan, lezen en schrijven is nog altijd geen probleem. Maar een vlotte conversatie voeren die eigenlijk niets met het werk te maken heeft is toch andere koek. Maar door er af en toe een paar Nederlandse woorden tussen te stoppen gaat het toch vrij goed.

Maar de terugweg naar huis ging niet zo vlot. Aangekomen in Brussel Noord stond er achter elke, maar dan ook elke, trein een paar rode getallen. Deze varieerden van 5 minuten tot 45 minuten vertraging. En de treinen die op hun oorspronkelijke spoor vertrokken waren op één hand te tellen. Uiteindelijk ben ik uiteraard wel thuisgeraakt maar toen was het nieuws van 19u al bijna gedaan.

En morgen zal het weer laat zijn want in de Lotto Arena komt dan het summum van de Duitse Vollksmusik optreden tijdens die Musikantenstadl. Niet direct mijn soort muziek maar mijn moeder is wel grote fan dus dan heb ik dat er graag voor over. En de muziek mag dan misschien iets minder zijn … de shows zijn wel “af”.

Drukke dag gehad. Al vóor de middag vertrokken richting Rotterdam waar de tweede Roparun teambijeenkomst werd gehouden. Naast een behoorlijke hoop Roparunmateriaal en Roparunnieuws heb ik daar ook een heel mooie grote Coca Cola poster op de kop getikt. Het is eigenlijk een Coca-Cola Light poster uit Frankrijk, gekocht bij een Frans Roparunteam. Ik maak één van de komende dagen wel eens een foto.

Iets na drie uur dan terug richting België vertrokken. De rit ging echter niet rechtstreeks naar huis. Eerst heb ik een tussenstop gemaakt bij IKEA in Wilrijk Niet echt een goed idee op een zaterdagnamiddag, ik weet het maar er zat niets anders op. Al slalommend en bochtenafsnijdend de winkel doorgelopen naar de zelfbediening, zes stoelen opgeladen en via de zelfbedieningskassa terug buiten. Ik denk zelfs dat ik een IKEA-record gebroken heb.

Daarna ging het nog via Lier waar ik nog wat Roparunaankopen heb gedaan terug naar huis.

In het Engels zegt men soms : “Opinions are like assholes … everybody’s got one” maar toch ga ik vandaag toch ook eens een opiniestukje schrijven.

Sinds het dramatische treinongeluk van eerder deze week staan de websites van de Vlaamse kranten weer vol met reacties van (meestal anonieme) lezers. En als ik eerlijk ben dan erger ik me vaak aan die reacties.

Niet alleen omdat ze, vooral op de website van Het Laatste Nieuws, vol spelfouten staan maar ook omdat ze meestal vol onzin staan ook. Om te beginnen stonden er nog geen uur na het ongeval al een hoop beschuldigingen op (naar de NMBS, de treinbestuurder en uiteraard ook de politiekers). Nu moeten de schuldigen volgens mij ook wel gestraft worden maar wacht tenminste tot duidelijk is wie die schuldigen zijn.

De politiekers wordt vooral verweten dat ze niet voldoende inspanningen zouden leveren om het treinverkeer veiliger te maken. Zowat iedere politieker zou ontslag moeten nemen. Maar als diezelfde politiekers het zouden aandurven om nog maar voor te stellen om de maximumsnelheid op de autostrade te verlagen naar 110 km/u dan staat heel het land in rep en roer. Want dan zijn het geldwolven.

Nochtans vallen er per jaar 1.500 doden in het verkeer. Dat is dus 5 per dag ! Treinongevallen hebben de laatste 100 jaar (dat is dus HONDERD jaar) zo’n 150 mensenlevens geëist in ons land (zelfmoorden en overwegongevallen niet meegerekend). Dat zijn er 5 per 3 jaar in plaats van per dag. Ik ben geen wiskundig genie maar het lijkt me gevoelig minder. Ik voel me in ieder geval veel veiliger in de trein dan in de auto tijdens mijn woon-werkverkeer.

Maar ’t zal misschien aan mij liggen.