Hij is voorbij … de jubileumdag.

Het was eigenlijk een dag waar ik met gemengde gevoelens naar uitkeek. Langs de ene kant is het natuurlijk wel iets speciaals … 25 jaar bij dezelfde werkgever werken doe je niet elke dag. En in mijn geval is het dan ook nog de enige werkgever want het was in 1985 de eerste die blijkbaar wat in mij zag. Langs de andere kant ben ik meer de “stille kracht achter de schermen” en sta ik niet graag in het centrum van de belangstelling.

Gisterenavond was ik er nog vrij gerust is. Ik was, samen met collega Bart, de laatste om naar huis te gaan dus mijn bureau versieren en dergelijke zat er waarschijnlijk niet in. En ’s ochtends ben ik de eerste om binnen te komen dus daar konden ze me ook niet verrassen. Maar dat was even anders. De heren van ons team, Gunter en Bart, zijn achter mijn rug terug naar binnen geslopen en hebben alle registers open getrokken. En ik moet eerlijk zijn … het was prachtig versierd.

Maar daarmee was ik er natuurlijk nog niet. Vanaf 9u kreeg ik om het uur (aangegeven door een keukenwekker) een ludiek cadeautje. Elk cadeautje had echt iets met mijn hobby’s, gewoontes of favorietjes te maken. Het begon met een doosje English Breakfast tea, uiteraard een verwijzing naar mijn favoriete vakantiebestemming en het feit dat ik altijd thee drink. Daarna volgde een “zwaantje”, mijn favoriete gebakje. Passeerden ook nog de revue : een blikje Coca Cola Light Lemon (favoriete drankje), een doosje Royco Minute Soup met een doosje toastjes (heb ik altijd een voorraad van in mijn bureau zitten), twee stripverhalen (uiteraard) en een ingekaderde foto van een Shelby Mustang GT500 (mijn droomwagen). Heel leuk gevonden van de collega’s en heel plezant.

Tegen half vijf trok ik dan naar ons restaurant waar de receptie zou doorgaan. De hapjes, snacks, wijn en fruitsap had ik geregeld via de keuken en Bientje (de kokkin) had er echt werk van gemaakt. Het stond er vol met fantastisch mooie en lekkere hapjes. En vanaf half vijf begonnen de gasten dan binnen te sijpelen. Nog even een moeilijk moment toen mijn manager met haar speech begon maar het werd een heel kort overzichtje van de carrière en een paar anekdotes. Daarna volgden de cadeautjes die ze echt heel goed gekozen hadden. Van de teamcollega’s een aankoopbon van Runners Service Labs en van de andere collega’s een reischeque van Carlson Wagon Lits, mijn reisbureau. Iets later kwamen dan de ex-collega’s van ING aan en zij gaven me dan nog een aankoopbon van Beo Stripwinkel.

Het was wel druk in het restaurant want aan de andere kant was het “patteekesdag” voor de gepensioneerden. Eens om de zoveel tijd organiseert de Personeelsclub een namiddag waar werknemers op rus kunnen samenkomen om herinneringen op te halen en een patteeke te eten. Ook de man die mij destijds heeft aangenomen was er dus dat was een meevaller.

Het was zeven uur toen we alles opgeruimd hadden en ik terug naar huis kon. Al bij al was het een heel aangename en geslaagde dag. Ik wil de collega’s hier dan ook van harte voor bedanken. En nu kan ik genieten van een weekje verlof.

Na een paar dagen inlogproblemen kan er nog eens iets gepost worden.

Gisteren zijn de nieuwe “leden” van de Rock and Roll Hall of Fame bekend gemaakt maar eigenlijk moet dat “Rock and Roll Hall of SHAME” zijn !

Niet dat ik bezwaren heb tegen Genesis, The Hollies, Iggy Pop & The Stooges,  Jimmy Cliff. Ik kan zelfs leven met de toetreding van ABBA. Ik ben tenslotte jaren “ondergronds” fan van geweest (in die tijd kwam je daar niet zo publiekelijk voor uit).

Maar ze zijn één van de beste rockgroepen allertijden vergeten : KISS ! Nochtans voldoen ze aan alle voorwaarden. Hun eerste plaat is al meer dan 25 jaar oud en ze hebben in al die jaren toch een behoorlijke invloed op verschillend andere bands gehad en voldoende bijgedragen tot de ontwikkeling van de rockmuziek. Maar steevast worden ze dus vergeten.

En ze zijn niet alleen, ook Deep Purple en Alice Cooper schitteren door hun afwezigheid. Ik denk dat het selectiecomité dringend naar de dokter moet want dat is toch gewoon schandalig.

Vandaag stond dan weer in het teken van de Roparun. Na het werk de 1789 door Werner geduldig ingepakte zakjes “Paasmix” gaan afhalen. Morgen worden die zorgvuldig weggestopt op ’t werk en in de week vóór Pasen hopelijk allemaal verkocht (wat ons een kleine 3.500 euro voor Kom Op Tegen Kanker zou moeten opleveren).

En morgen staat dan weer in het teken van mijn jubileum. Morgen zal het namelijk exact 25 jaar geleden zijn dat ik mijn eerste stapjes zette bij wat toen nog De Vaderlansche heette, later ING Insurance is geworden en nu VIVIIUM is. En uiteraard vier ik dat met een receptie na ’t werk. Zo’n receptie geven is uiteraard niet verplicht. Sommige laten zo’n jubileum in alle stilte passeren maar ik vind dat zo’n mijlpaal toch moet gevierd worden, vooral omdat het 25 jaar op dezelfde afdeling is. In deze tijd van “jobhopping” is dat toch een prestatie.

En blijkbaar zijn er toch minstens 60 mensen die dezelfde mening zijn toegedaan want zij hebben toegezegd om te komen. Het is wel moeilijk om te kiezen wie je wel en wie je niet moet uitnodigen, zeker wanneer je zoveel mensen kent. Ik heb me beperkt tot de mensen van mijn afdeling, enkele collega’s van IT, enkele ex-collega’s en uiteraard ook de Roparunners. Hopelijk wordt het gezellig.

Om af te sluiten nog een clipje van de groep die al jaren in de Rock and Roll Hall of Fame zou moeten zitten :

Niet echt veel uitgespookt vandaag. Uitgeslapen, naar de Formule 1 gekeken en verder nog wat gewerkt aan mijn nieuwe blog.

’t Is eigenlijk geen echte blog maar wel een overzichtje van mijn collectie Coca Cola autootjes. Het zal nog wel even duren eer alle 367 auto’s er op staan. Ze moeten immers eerst allemaal gefotografeerd geraken. Die foto’s moeten bewerkt worden en dan moeten ze nog “gepost” worden.

Deze voormiddag weer naar Lier getrokken om “verlengde vesten” te lopen met Sally. We zijn wel een uurtje later vertrokken dan gewoonlijk. De vesten op zich zijn een dikke 4km ver. Tweemaal de vesten is op dit moment net een tikje te ver maar eenmaal de vesten is dan weer te weinig. Daarom breiden we er hier en daar een stukje bij aan. Na 40 minuten hadden we zes kilometer gedaan.

Na het lopen was het aanvankelijk de bedoeling dat ik nog in Lier iets ging eten met mijn moeder maar enerzijds was het weer niet echt aangenaam om in het centrum rond te lopen en anderzijds was het aan de Carrefour veel te druk.

We zijn dan maar naar huis gereden wat me de gelegenheid gaf om de eerste kwalificatieritten van het nieuwe F1 seizoen te bekijken. “Mijn” team  – ik heb besloten om dit jaar voor Lotus te supporteren – deed het niet zo goed met een 20^ste en 21^ste plaats op de grid voor Trulli en Kovalainen maar mijn “back-up team” (Red Bull Racing) deed het dan des te beter met de Pole voor Vettel en een 6^de plaats voor Webber. Het feit dat Rosberg vóór Schumacher eindigde was ook een meevaller (Ik ben nooit een Schumacher-fan geweest).

Waarom ik dit jaar voor Lotus supporter ? Het mooie Lotus Racing Green (al was hun John Player Special Black ook niet mis) en de “goeie ouwe” Cosworthmotor heeft er zeker mee te maken. En Jarno Trulli is ook niet de slechtste. Bovendien is Lotus een “naam” in de F1. Met racers als Jim Clark, Graham Hill, Emerson Fittipaldi, Mario Andretti en natuurlijk de grootste aller tijden Ayrton Senna heeft het team toch een rijke geschiedenis.

Gisteren hadden we het op ’t werk even over muziek tijdens het lopen.

Nu neem ik zelf niet zo vaak muziek mee tijdens het lopen. Ik hoor sowieso al niet zo goed en daar dan nog muziek bovenop maakt me helemaal doof. Wat niet wil zeggen dat ik nooit muziek meeneem. Als ik hier thuis in het bos ga lopen dan gebeurt het wel eens.

En dan ben ik me beginnen afvragen wat nu goede “loopliedjes” zijn. Niet alle muziek is goed om op te lopen wat mij betreft. Mijn top drie is :

• My Sharona – The Knack
• Road to Nowhere – Talking Heads
• Viva La Vida – Coldplay

Ik denk dat ik terug moet overschakelen naar (vroege) ochtendtrainingen. Tenminste als het gaat zoals het vanochtend ging.

Omdat we tijdens de middagpauze een receptie hadden naar aanleiding van het afronden van een groot project, moest ik vanochtend vóór ik begon te werken gaan lopen. Dat betekent dan met de auto gaan werken in plaats van met de trein.

Om kwart voor zeven begon ik er aan en 31 minuten later was ik al terug. Ik was mijn Garmin (weer) vergeten maar als ik het controleer op www.afstandmeten.nl kom ik uit op 4,9 km en daar ben ik heel tevreden mee.

Morgen is het weer een looploze dag maar als het een beetje meezit wordt er tijdens het weekend weer twee keer gelopen (zaterdag in Lier en zondag in Tervuren).

Er is weer nieuws van het Coca Cola front. Aan maand geleden vond ik al drie “Open Happiness” blikjes in de drankautomaat op het werk. Onlangs is daar nog een vierde blikje bijgekomen.

Ook collega Gunter had nog een blikje bij. Het was een Deens blikje, weliswaar in België gekocht.

En gisteren heb ik in het Centraal Station dan nog een nieuwe versie van het Coca Cola Light Lemon blikje gevonden en het “anniversary” blikje van Coca Cola Light die dit jaar zijn zilveren jubileum viert.

Over zilveren jubileums gesproken … ik vier er binnenkort twee ! Morgen is het exact 25 jaar geleden dat ik mijn sollicitatiegesprek bij De Vaderlandsche had. De job waarvoor ik gesolliciteerd had was weliswaar al weg maar ik mocht toch langskomen voor een gesprek. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was.

Het was een maandag. Het gesprek duurde nauwelijks 10 minuten en stelde eigenlijk weinig voor. Een vijftal regeltjes van het Nederlands in het Frans vertalen en omgekeerd (maar gelukkig was het quasi dezelfde tekst). Een paar rekensommetjes maken en een (heel kort) gesprekje. Bovendien was het een verzekeringsmaatschappij en kende ik absoluut niets van verzekeringen. Ik had dan ook niet al teveel hoop.

Maar op woensdag kreeg ik al een telefoontje dat ik de maandag daarop mocht beginnen. Het zou maar een stagecontractje van 6 maanden zijn maar als je al 8 maanden op zoek bent naar werk dan neem ja alles aan. Maar het contract van 6 maanden werd verlengd en nog eens 6 maanden later zelfs omgezet in een contract van onbepaalde duur. En zo komt het dus dat ik volgende week donderdag mijn 25^ste verjaardag op de maatschappij (en op dezelfde afdeling) vier. Maar meer daarover volgende week.

Best een leuke dag gehad vandaag.

De voormiddag is gewoon voorbij gevlogen. Tijdens de middag ben ik dan een half uur gaan lopen, goed voor 4,6 km. Buiten het feit dat ik te warm was aangekleed valt daar eigenlijk weinig over te vertellen.

Na de middag heb ik me dan een paar uurtjes kunnen bezig houden met het zoeken naar een schijnbaar onverklaarbaar verschil van een paar miljoen euro maar ik ben vrij zeker dat ik een verklaring gevonden heb.

Sommige mensen zullen dat ongetwijfeld saai vinden, een namiddag verzuipen in lijstjes en cijfers maar af en toe is dat gewoon plezant, zeker wanneer het resultaat geeft.

Ook op Roparun gebied hebben we alweer een zorg minder. Dankzij de ex-collega’s van Team 234 (ING Life & Non Life) hebben we een geschikte plaats om alles in te laden en uit te laden. Vorig jaar deden we de Roparun nog samen. Dit jaar niet meer maar als je een team kunt helpen dan doe je dat natuurlijk. Dat noemen ze in vaktermen de roparunspirit.

Ik ben helaas niet in Putte geraakt vandaag maar ik ben deze namiddag toch even een halfuurtje gaan lopen. Niets spectaculairs, gewoon rustig joggen gedurende een dikke vier kilometer. Halverwege wel even gepauzeerd om een berichtje van Carine te beantwoorden. Het inpakken van onze Roparunpaaszakjes is namelijk bijna afgerond (of ondertussen misschien zelfs helemaal). Ik had er niet op gerekend dat dit zo snel zou gebeuren dus nu moet ik morgen dringend een opslagruimte op ’t werk gaan zoeken.

Waar ik ook niet had op gerekend was de schaarste van hotelkamers in het noorden van Engeland in het weekend van 19 september. Gisterenavond ging ik eens kijken hoeveel de hotelkamers in de buurt van Newcastle zoal kosten maar de eerste vijf hotels hadden al geen kamers meer vrij. Na een tijdje zoeken heb ik toch een kamer gevonden, op zo’n 3km van de start van de Great North Run.

En wat nog beter is, het is op een goeie 500 meter van een Metrostation. Dat betekent dat ik van de finish rechtstreeks met de metro terug naar mijn hotel kan. Ik had wel liever een hotel in de buurt van de finish gehad maar je hebt niet altijd te kiezen hè.

In ieder geval heb ik de kamer onmiddellijk geboekt en uiteraard heb ik daarna ook maar ineens de overtocht met P&O geboekt.

’t Was behoorlijk fris, om niet te zeggen koud, toen Sally en ik om half tien aan ons looptochtje over de Lierse vesten begonnen. Vooral de schrale wind blies leek dwars door alles heen te waaien.

De wind bepaalde wel de richting waarin we zouden starten en dat werd vandaag richting Antwerpsestraat – Mechelsestraat. Daardoor was het “open” stuk aan CC De Mol niet zo lastig. Teruggekomen aan de Frederik Peltzerstraat hebben we er dan nog een stukje van 2 km bijgedaan zodat we na 40 minuten exact 6 km op de teller hadden staan. Naar het einde toe kreeg ik het, ondanks de lage snelheid, toch wel een beetje lastig maar verder ging het vrij goed.

Voorlopig ziet het er nog altijd naar uit dat ik morgen nog eens ga lopen en dus zal deelnemen aan de 26^ste Volksloop in Putte-Grasheide.