Onlangs mocht ik nummers 900 en 901 toevoegen aan mijn collectie Coca Cola Blikjes.

Zo’n aantal krijg je natuurlijk niet op je eentje voor mekaar. Ik heb bijvoorbeeld een broer die nogal een globetrotter is en voor een flink deel van die collectie heeft gezorgd.

Maar ik heb ook flink wat collega’s die geregeld wat blikjes meebrengen van hun vakanties in het buitenland of die me helpen bij het vervolledigen van speciale reeksen in België. Sinds nine-eleven en de versterkte veiligheidsmaatregelen in vliegtuigen gaat dat eerste misschien wel wat moeilijker.

En dan heb je ook nog collega’s die, bij blikjes “redden” wanneer de zoon zijn kamer gaat herinrichten. Zo kreeg ik vandaag 6 blikjes van collega Chris. Vrij oude blikjes trouwens want de meeste hebben betrekking op het WK voetbal van … 2006. Oud maar wel een heel welgekomen aanvulling van de collectie.

Engeland, begin van de 19^de eeuw.

De kleine Johnnie woont met zijn moeder op het platteland. Wie zijn vader is weet hij niet. Hij wil het nochtans dolgraag weten maar telkens hij erover begint vindt zij hem nog te jong om dat verhaal te horen. “Later jongen, wanneer je wat ouder bent zal ik je de waarheid wel vertellen”.

Op zijn zoektocht ontdekt hij echter dat zijn moeder voortdurend in angst leeft. Angst voor vijanden die voor niets terugdeinzen. Alles lijkt te draaien om het testament van de grootvader van Johnnie : John Huffam.

Wanneer ze worden opgelicht en al hun geld kwijtspelen vluchten ze totaal berooid naar Londen. Daar leven ze onder de armsten der armen. Als zijn moeder bezwijkt staat Johnnie er helemaal alleen voor. Velen lijken hem te willen helpen maar wie kan hij vertrouwen en wie niet? Hij wordt immers steevast verraden.

Uiteindelijk zal John de oplossing van het raadsel vinden in de Quincunx, een  vijfvoudig patroon in een vierkant dat door vijf families wordt gebruikt : de Huffams, de Mompessons, de Clothiers, de Palphramonds en de Maliphants.

De Quincunx met als ondertitel De erfenis van John Huffam is een meesterwerk van Charles Palliser. Zestien jaar heeft hij aan dit boek gewerkt. Resultaat is een lang maar boeiend verhaal waarin alle aspecten van het leven in het negentiende eeuwse Engeland aan bod komen. Het enorme verschil tussen de rijke decadente klasse, het rauwe klimaat van de armenwijken, de corruptie en de benepen Victoriaanse moraal.

Het is geschreven in de stijl van Dickens. Het hoofdpersonage is trouwens naar hem vernoemd : Charles John Huffam Dickens.

Ik had het boek van Conny gekregen als beloning voor mijn18 maanden rookstop in juni. Het leek me een perfect vakantieboek te zijn. Vorig jaar heb ik Pelgrim uitgelezen, waarom zou het me nu niet lukken om de 800 bladzijden van Quincunx te verwerken?

Dat viel even anders uit. Die 800 bladzijden bevatten immers kleine lettertjes. Bovendien is het weliswaar een heel boeiend verhaal, het is ook ingewikkeld en je moet er echt wel je hoofd bij houden. Maar het loont wel de moeite want het is echt wel goed.

Het volgende boek zal wel iets luchtiger worden.

Voor het geval het afgelopen vrijdag te slecht weer zou zijn om naar Tildonk te fietsen had ik een plan B in mijn achterzak zitten : de Lipse Wandeling.

Deze wandeling, genoemd naar de Lipse, een beek die de wandeling op zes plaatsen kruist, zou ons volgens de folder langs de mooiste plekjes van Tildonk brengen .

Wel … de folder heeft niet gelogen want het was een zeer mooie wandeling. Vertrekken deden we aan de Engelenburcht, onze rustplaats van afgelopen vrijdag. Dit imposante Urselinenklooster werd in 1821 gesticht door de Tildonkse pastoor Joannes Lambertz. In Wereldoorlog I was het de uitvalsbasis van waaruit de Duitse Generaal von Beseler in september 1914 de belegering van Antwerpen coördineerde. Na de val van Antwerpen werd er de overgave bezegeld op 9 oktober 1914. Tegenwoordig is het Belevingscentrum ’14-’18 er gevestigd.

Al snel liepen we langs het kanaal Leuven Mechelen waar in 1914 hevige strijd werd geleverd met de Belgen aan de ene kant en de Duitsers aan de andere kant. Het sas en sashuis staan er al sinds 1763 en 1772. Nu is het  Café Maritime een populaire trekpleister bij fietsers en wandelaars net zoals het dat was rond 1900w as voor de Leuvenaars die met hun bootjes kwamen afgezakt naar daar.

Via het Plantsoenbos en de soms eindeloze akkers kwamen we na 9,5 kilometer terug aan de Engelenburcht waar we bij een verfrissing konden terugkijken op een heel aangename, rustige en mooie wandeling. Zelfs de vele vliegtuigen op hun weg naar Zaventem konden daar niets aan veranderen.

Blijkbaar hebben we wel heel veel geluk gehad met het weer. Terwijl de regen thuis verschillende  keren met bakken uit de hemel viel hebben wij geen druppel maar dan ook geen druppel gezien.

Net als vorige week zijn we er vandaag met de fiets op uitgetrokken.

Vandaag bracht het fietsknooppuntennetwerk ons naar Tildonk, meer bepaald naar de Engelenburcht.

Het Belevingscentrum ’14-’18 was deze keer niet ons hoofddoel. Dat zal moeten wachten tot een andere keer. We reden vooral naar ginder om de tijdelijke tentoonstelling “Door de lens van de bezetter” in Stiltetuin te bezoeken.

Via Bonheiden en langs de rand van het Mechels Broek bereikten we al vrij snel Muizen. Daar hadden we een kleine omweg omwille van werken aan de kanaaldijk. Deze bracht ons langs de overvolle parkings van Planckendael waar het waarschijnlijk over de koppen lopen was op onze Nationale Feestdag.

Ook langs de oevers van het kanaal Leuven-Mechelen was het behoorlijk druk maar niet “te”. Heel aangenaam fietsen, ondanks de tegenwind. Toch weer anders dan bijvoorbeeld het Netekanaal of het Albertkanaal. In Tildonk verlieten we de kanaaldijk om naar de Engelenburcht te rijden. Een goeie tas koffie en een frisse Zero waren welgekomen.

De fototentoonstelling was weliswaar niet heel groot maar wel leuk en interessant om te bezoeken. Het wordt trouwens ook de startplek van onze wandeling van zondag (want we moeten af en toe toch ook nog eens wandelen).

In Wespelaar begonnen naast de spoorlijn Mechelen Leuven te fietsen en zo passeerden we de stations van Haacht en Boortmeerbeek. In Hever deden we een stuk van de Pikhakendonk-wandeling die we nog niet zo lang geleden hebben gedaan. Via Boortmeerbeek bereikten we terug Peulis waar een heel smakelijke pastaschotel op ons stond te wachten.

Grote teleurstelling vandaag! Het doet namelijk wel zeer. Zot zijn bedoel ik.

Nu ook de vakantie van loopmaatje Sally voorbij is was het tijd om nog eens te gaan joggen.

Ik had beter moeten weten. Het is nu eenmaal mijn weer niet. En dan is gaan joggen bij temperaturen tussen 26° en 28° C eigenlijk geen goed idee.

Maar het is wel plezant, zeker wanneer Cédric, onze zesjarige trainer, ons begeleidt op zijn fietsje. Nu ja, begeleiden … Meestal rijdt hij zo’n honderd of tweehonderd meter voor ons uit.

Dat geeft Sally dan weer de gelegenheid om even een sprintje te trekken om hem in te halen terwijl ik rustig verder aanmodder.

Al bij al ben ik er toch in geslaagd om 4,25 km bij elkaar te krijgen in 34 minuten. Niet goed maar onder de omstandigheden voor mij ook niet slecht.

Vroeger, heel lang geleden, toen de dieren nog spraken was ik een vrij fervent wielertoerist. Onder “fervent” moet je wel verstaan dat ik heel graag ging fietsen … op mijn eigen tempo. Snel fietsen is nooit iets voor mij geweest, net zoals snel lopen dat vele jaren later dat evenmin was.

Maar ik heb wel behoorlijk wat kilometers afgemaald, in binnen- en buitenland. Trips van meer dan 200 km stonden ook regelmatig op het programma. Ik ben zelfs twee keer op fietsvakantie naar Wales en Cornwall geweest.

Waarom ik over fietsen begin? Omdat ik vandaag zo’n 70 km heb gefietst. Een eerste tochtje, vanochtend vroeg om 8u bracht me naar mijn fietsenmaker in Westmalle en terug. Een jaarlijkse traditie. Drie of vier weken achter elkaar breng ik een fiets binnen voor jaarlijks onderhoud.

Omdat één van die fietsen de verschrikkelijk zware en niet in mijn auto te proppen elektrische fiets van mijn moeder is zitten daar minstens twee fietstochtjes bij. Eentje om de elektrische fiets weg te doen en eentje om de fiets te gaan halen.

Vandaag was het dus de “haal-route”. Met mijn citybike naar ginder gereden om dan elektrisch terug te komen, deze keer met een ommetje via de supermarkt.

En deze namiddag heb ik dan een tweede fietstochtje gemaakt. Met een kleine 500 wandelkilometers op de teller waarvan de (halve) Nacht van de Maan de laatste was vonden we het een goed idee om eens wat anders te proberen.

Conny had een tochtje van zo’n 35 kilometer uitgestippeld met het fietsknooppuntennetwerk. Fietsen is heel leuk maar het is toch anders dan wandelen. Dat is uiteraard logisch maar ik bedoel maar dat je al wandelend meer in je kan opnemen. Bij fietsen is daar niet altijd de tijd voor. Het voordeel van die fietsknooppunten is wel dat er veel meer gelegenheden zijn om iets te drinken onderweg. Wij kozen voor Café Rozendaal. Daar waren al wandelend al eens gepasseerd maar niet binnengegaan. Dat is bij deze dus wel gebeurd.

De komende weekends zal er nog wel meer worden gefietst maar half augustus moeten we toch terug met het wandelen beginnen want anders komen we in september misschien in de problemen wanneer we 5 dagen gaan wandelen in de Eiffel.

Sommige mensen beweren dat we veel concerten bezoeken.

Misschien hebben ze wel gelijk. De plaatsen waar we die concerten bezoeken beperken zich al lang niet meer tot het Sportpaleis of de Lotto Arena. Eerder het tegendeel. Het Depot in Leuven, de Roma en den Trix in Borgerhout, de Stadsschouwburg en de Arenberg in Antwerpen, de Vooruit in Gent, CC Zwanenberg in Heist, Vorst Nationaal in Vorst en natuurlijk onze absolute favoriet … de Ancienne Belgique in Brussel.

Sinds gisteren is er een locatie bijgekomen : het Open Lucht Theater in het Rivierenhof in Deurne. In de voormiddag heerste er wel lichte paniek, zowel in Antwerpen als in Mechelen, omdat de regen met bakken uit de hemel viel. Maar … gelukkige klaarde het helemaal op.

Het OLT is een heel leuke en speciale locatie. Gisteren was het ook wel een vrij frisse locatie. De zon was snel weg en er stond een fris windje. Er stond echter een hartverwarmende portie Rockabilly op het programma. Wie mocht dat brengen ? Brian Setzer, ooit de frontman van The Stray Cats.

Het werd een geweldig concert. De muziek is sowieso meeslepend maar wat Setzer uit zijn gitaar haalt is ongelooflijk. Hetzelfde geldt trouwens ook voor zijn drie bandleden, vooral de man met de zware contrabas.

Nu is het weer twee weken wachten de volgende maar dat wordt dan wel een knaller : drie dagen Suikerrock !

Het heeft niet mogen zijn.

Na succesvolle deelnames in 2014, 2015 en 2016 kan er helaas geen vierde editie van de Nacht van de Maan aan mijn “palmares” worden toegevoegd.

De oorzaak? Geen idee. Aan onze training kan het niet liggen. We zijn minstens één keer per week gaan wandelen. We hebben ook geregeld een “twintiger” gedaan. De conditie was er. De ambitie om de 43 km rond te maken was er ook.

Nadat ik Conny in Peulis had opgepikt zal het bijna acht uur zijn geweest toen we gisteren aankwamen in Halle Zoersel. Eerst onze “goody-bag” gaan afhalen met daarin een T-shirt, een bonnetje voor een pasta, een bonnetje voor een ontbijt, een bonnetje voor een trappist, een lanyard met de bonnetjes voor onderweg, een glow stick en een pakje pleisters van de CM.

Om tien uur stipt werd de start gegeven. Duizend wandelaars begonnen aan hun marathon. Dat blijft wel een mooi zicht, al die mensen met de fluogroene glow stick aan hun rugzak die zich in beweging zetten. Mooi maar ook druk en laat ons nu niet echt van druk houden.

Mijn darmen bleken trouwens niet van de pasta te houden. We waren nog geen drie kilometer onderweg of ik had al twee keer een spurtje in het bos moeten maken omdat de pasta er uit moest. Niet prettig om te beginnen. Ondanks dit alles kwamen we na iets meer dan 2 uur en net geen 10km wandelen al aan het tweede controlepunt in Viersel waar sommige moedige mensen een “moondip” in het Albertkanaal namen.

Achteraf gezien moeten we daar ongetwijfeld enkele van de oorzaken vinden voor ons vroegtijdig stoppen. Als wij gaan wandelen dan nemen we onze tijd, stoppen geregeld om te genieten van de natuur rondom ons, eten ergens onze boterhammetjes op … kortom … we nemen onze tijd.

En dat ging deze nacht dus niet. Toen we in de buurt van het halfwegpunt kwamen aan de Kerststal in Zoersel Einhoven was de beslissing snel gemaakt. We waren er nauwelijks 15 minuten vóór de officiële sluiting van de post. Mijn benen lieten zich al voelen net als de rug van Conny. We hadden nog wel kunnen verder stappen tot punt 30 km maar veel plezier zouden we daar toch niet meer aan hebben.

Dan maar wachten op de pendelbus die ons terug naar Halle zou brengen. Zin om nog twee uur te wachten op ons ontbijt hadden we ook niet meer. Dan maar een ontbijtje in Peulis. Zeker even lekker. Nog een kort ritje naar huis en dan het bed in om de verloren slaap in te halen. Enkele uren in de voormiddag en enkele uren in de namiddag.

Conclusies? De Nacht van de Maan blijft iets speciaals, zeker wanneer zoals afgelopen nacht, de volle maan zo mooi meewerkt. Drukte is echter niet aan ons besteed. Wij zoeken liever de rust op en nemen graag onze tijd. We hebben alvast een mooie – nachtelijke – wandeling gehad. Herhalen gaan we dat echter niet doen.

Nu gaan de wandelschoenen even aan de kant. Het is de bedoeling dat we de komende weekends de fiets bovenhalen.

Drie weken vakantie! Drie weken vakantie!

En na drie uur op het werk leek het al een eeuwigheid geleden.

Deze eerste werkweek na de vakantie is echt niet meegevallen. Veel werk, zelfs heel veel werk en zo weinig tijd om het gedaan te krijgen.

Gelukkig kan ik morgen tot rust komen tijdens de Nacht van de Maan. Mijn vierde wandelmarathon (eigenlijk de vijfde als ik de Zotte 50 van Gheel ook meetel). Deze keer ga ik het wel rustig aan doen. Tijd is totaal onbelangrijk. Belangrijk is dat we aankomen en vooral dat we er plezier aan hebben.

Waar ik ook wel plezier aan heb is aan nummer 900. Vandaag heb ik, in de Panos van het Station van Berchem, mijn achthonderdnegenennegentigste en negenhonderdste blikje Coca Cola gevonden.

900 verschillende blikjes, in alle maten, uit net geen 60 verschillende landen. En dan te bedenken dat het allemaal begon met één flesje Cola op mijn kot in Hasselt in 1984.

Lier. Stad van de Schapenkoppen. Van Louis Zimmer en Felix Timmermans. Van De Kreuners en Het Kruiske. Van de Sint-Gummarus kerk. Van de Rijksnormaalschool en het Internaat waar ik zes jaar heb gewoond. Van het wekelijks jogginguitstapje met loopmaatje Sally.

Ik mag dus zeggen dat ik Lier vrij aardig ken. En toch heb ik vandaag een wandeling van zo’n 10 km gedaan waarvan ongeveer de helft over onbekend gebied ging. De vesten ken ik uiteraard net zoals de Nete richting jachthaven van Emblem.

Vandaag kozen we voor onze laatste “training” vóór de Nacht van de Maan voor de richting Berlaar. Het gebied tussen de Berlaarsesteenweg en de Netedijk blijkt een bijzonder mooi natuurgebied te zijn. Een gebied dat wel in gevaar is door het Sigmaplan. Ze willen er schijnbaar een leefgebied voor de Roerdomp van maken. Probleem is dan wel dat ze het gebied moeten ontbossen waardoor het leefgebied van een hoop andere dieren verdwijnt.

Misschien was het daarom dat we zoveel dieren hebben zien vechten. Ezels in de wei die elkaar beten of stampten. We zagen zelfs een eendje dat werd gepest door soortgenoten .

Voor we het doorhadden zaten de 10 km er op. Hopelijk hebben we volgende week tijdens onze nachtmarathon evenveel geluk met het weer.