Na een week “rust” ben ik vandaag terug naar Lier vertrokken voor onze wekelijkse joggingafspraak.

De werken aan de brug over de Nete zijn afgerond zodat we onze klassieke ronde konden afleggen. Ondanks de zware dagen ging het behoorlijk vlot. Nu ja, naar mijn maatstaven toch. 4,30 km op 32:30 … daar ben ik best tevreden mee. Er zijn wel enkele liters zweet gevloeid want het was behoorlijk warm.

Het had zelfs nog sneller gekund ware het niet dat onze zesenhalf jaar oude trainer op zijn fiets iets voorzichtiger had gereden. Maar ja, vol energie hè. Op het jaagpad, naast het jaagpad, op het jaagpad, naast het jaagpad, op de borduur, af de borduur, op de boorduur … tot die ene borduur die net iets hoger is dan ingeschat …

Een onprettige kennismaking met de straatstenen als gevolg. En zoals elke man is het dan alsof hij elk bot in zijn lichaam heeft gebroken. Een beetje bloed maar heel veel tranen. Die laatste kilometer naar huis heeft hij puur op karakter afgelgd.

 

Na een bijzondere vermoeiende week, zowel op het werk als privé, was ik blij dat ik deze namiddag een ontspannende wandeling kon maken.

Ik had afgesproken met Conny in Itegem aan een parking die grenst aan het Wandelknooppuntennetwerk Na een drietal kilometer zaten we al in de Averegten, ooit mijn favoriete jogginglocatie. Echt perfect om te joggen in alle weersomstandigheden.

Vandaag hebben we gewoon rustig gewandeld. Nu ja, rustig … In de buurt van de speeltuin was het allesbehalve rustig maar dat was niet anders dan verwacht. Eens we de grote parking voorbij waren werd het alweer een pak rustiger.

Het was trouwens zalig weer om te wandelen mede dankzij het frisse briesje.

Na ruim 8 km stappen, met enkele prachtige uitzichten op Heist op den Berg, kwamen we aan de boorden van de Nete. En daar is het altijd mooi en vandaag ook zeer rustig.

Na een verfrissend drankje onder de kerktoren was de namiddag alweer veel te snel voorbij. Maar het was een deugddoende wandeling en we kunnen er weeral tegen voor een week.

Eigenlijk zou ik de tekst van Blogpost van 6 augustus kunnen herhalen want ik heb vandaag diezelfde wandeling gedaan.

Na al dat fietsen van de afgelopen weken moeten we immers terug een beetje gaan wandelen want anders gaan we tijdens onze wandelvakantie in Irrel in de Eifel problemen krijgen. Al zullen we, wanneer de gelegenheid zich voordoet, ongetwijfeld nog wel gaan fietsen.

Net als vorige week was het trouwens weer wondermooi wandelweer. Niet te warm en prachtige wolken boven een heel mooie streek.

 

Door de werken op onze “normale” route hebben we vandaag nog eens voor een klassieker gekozen : de vesten van Lier.

In mijn schooltijd, ik heb namelijk zes jaar school gelopen in Lier, verfoeide ik de vesten. De vesten trouwens niet alleen, het hele lichamelijke opvoeding gedoe was niet echt mijn ding.

Maar het aantal keren dat ik de vesten de laatste 10 jaar heb gelopen kan ik niet meer tellen. We vertrokken van het Lisp richting het Spui. Aan de Sionsvest had onze trainer een eerste keer problemen met zijn fietsje. Helaas kent hij maar twee versnellingen, groot en klein, en bijgevolg gaat die ketting constant van links naar rechts en omgekeerd. Dan moet die ketting er uiteraard al eens afvliegen. Later zouden we nog eens moeten stoppen omdat de remmen een beetje bleven hangen.

Het nadeel van het in wijzerzin lopen is wel dat het moeilijke deel op het laatste komt. Tussen Mechelsesteenweg en Antwerpsesteenweg gaat het licht omhoog maar het gedeelte tussen Antwerpse- en Lispersteenweg is gemeen plat (da’s nog een beetje erger dan vals plat).

Enfin, na 38 minuten stonden er 5 kilometer op de teller en dat moet een eeuwigheid geleden zijn. Met een tempo van 7:35 was ik trouwens best tevreden.

Deze namiddag nog eens moeten vaststellen dat je niet ver hoeft te gaan om te genieten van mooi landschappen. Dat was gisteren al zo tijdens onze fietstocht in Mechelen. En dat is vandaag nog eens bevestigd toen ik een kort ommetje maakte met mijn vader.

Via de watermolen van Grobbendonk en het “Engels kamp” zijn we naar “het” Heiken gewandeld. Het Heiken is zo één van die typische gehuchten zoals we er in Vorselaar wel meerdere hebben : Vispluk, Zegbroek, Berkelheide. Voornamelijk landbouwgebied maar dus wel heel mooi om door te wandelen.

Of te fietsen want het fortuin aan elektrische fietsen dat we op onze route zijn tegengekomen was enorm. Als de regering daar taksen zou op aanrekenen dan moet onze schuldenberg toch aanzienlijk dalen zou je denken.

Na een verfrissend drankje in Café Lenteheide, een vrij nieuwe gelegenheid op de grens tussen Vorselaar en Herentals, hebben we ons tochtje in het Land van Nete & Aa verdergezet. Ik was wel verbaasd om vast te stellen dat er 8 km op de teller stonden. Dat leek bijlange na niet zo lang.

Als training voor het fietsweekend van Conny vandaag nog eens een fietstochtje gemaakt.

Met de fiets van Peulis naar Mechelen om daar de fietsfotozoektocht van de Gouden Carolus te beginnen.

Vertrek van de route is dus Het Anker aan de Guido Gezellelaan in Mechelen. Al snel zaten we op het jaagpad van de Dijle en bereikten we het Tivoli-park waar we een eerste reeks van drie vragen moesten beantwoorden. Dat was ook de plaats waar we onze boterhammetjes opaten.

Van het Tivolipark ging het verder naar het Fort van Duffel, de tweede stop waar we weer drie vragen moesten beantwoorden. Dit leek ons een geschikte plaats om eens iets te drinken. We zaten nog maar net aan onze tafel of we zagen verschillende mensen binnenkomen met schotels eten in hun handen. Al vrij snel hadden we door dat dit terrasmensen waren die binnenvluchtten voor de regen. Inderdaad, het kleine halfuurtje dat we nodig hadden om iets te drinken heeft het geregend.

Van Duffel fietsten we langs de Beneden-Nete naar Rumst. Ter hoogte van de fietsbruggen zochten en vonden we de antwoorden op onze derde reeks van drie vragen.

Van Rumst waren we vrij snel aan het Zennegat, daar waar de Zenne en de Dijle samenvloeien. Aan het Zennegat wachtte onze vierde reeks van drie vragen. Het antwoord op vraag drie was niet onmiddellijk te vinden maar dan is er uiteraard altijd onze vriend Google.

De laatste reeks van drie vragen hadden we moeten beantwoorden in het centrum van Mechelen maar het plein was afgesloten voor de Dijlefeesten. Daarvoor zullen we dus nog eens terug moeten gaan.

Met een fris drankje op de Vismarkt sloten we de zoektocht af. Als je eens niet weet wat te doen dan is dit zeker een aanrader. Eens terug in Peulis zijn we begonnen met het snijden van groentjes en vlees die samen een heel lekkere wokschotel vormden.

 

Dan ga je naar Lier voor je wekelijkse loopje, besluiten ze daar toch wel om onze brug over de Nete af te sluiten zeker.

Zomaar, zonder ons hiervan op voorhand te waarschuwen !

Tja, dan moet je improviseren hè. Dan loop je gewoon naar de jachthaven van Emblem en kom je langs dezelfde oever terug. Onze jeugdige trainer op de fiets begreep dit niet helemaal maar verder ging het vrij goed.

Echt nat zijn we trouwens niet geworden maar volledig droog zijn we toch ook niet gebleven. Net zoals het fietstochtje van het station naar huis in de vooravond (tja, als de dokter en de diabetes educator zeggen dat je veel moet bewegen, dan probeer ik zoveel mogelijk te bewegen hè). Daar heb ik wel een record gebroken want de zeven kilometer werden op iets meer dan 18 minuten afgelegd. Zo’n drie minuten sneller dan normaal. ’t Is dus niet Red Bull die je vleugels geeft maar gewone regen.

Zondag is traditioneel familiedag op Suikerrock. Sinds de “refresh” betekent dit vooral Studio 100 (K3, Mega MIndy, Prinsessia of Kaatje) en aanverwanten (dit jaar bijvoorbeeld Laura Tesoro en Niels Destadsbader). Niet direct “ons ding” dus.

Maar even traditioneel zijn, voor mij toch, mosselen gaan eten. Ik ben de traditie gestart toen ik in 2013 op hotel ben gegaan. In het restaurant dat in hetzelfde gebouw is gevestigd serveerden ze toen mosselen en ik ben er sindsdien elk jaar mosselen gaan eten.

We hadden een tafel gereserveerd tegen zes uur en omdat we toch nog wat vroeg waren hebben we eerst een korte wandeling door Tienen gemaakt. Laat ons zeggen dat het al een beetje verkennen was in geval we er volgend jaar een volledig weekendje van maken. Tienen is niet het einde van de wereld maar drie dagen na elkaar een retourtje Vorselaar-Peulis-Tienen met de auto is ook niet niets.

Na het eten waren we net op tijd op de Grote Markt voor een brok jeugdherinneringen. Jan Leyers en Paul “Polle Pap” Michiels vieren nog altijd de 360^ste verjaardag van Soulsister en ze waren niet alleen. Met een negenkoppige sterke band achter hun brachten ze een overzicht van hun grootste hits (en dat zijn er meer dan je denkt). De Polle mag dan al tegen de 70 lopen, hij kan nog altijd als de beste zingen. En de tien jaar jongere Leyers heeft nog altijd charisma voor tien. Het optreden was in ieder geval heel geslaagd.

Ook voor Francis Rossi van Status Quo is de 70 niet zover meer af maar ook bij hem is het er niet aan te zien. Vanaf de eerste noot zat de sfeer er direct in. Ik heb ze ondertussen vijf keer aan het werk gezien en mij stellen ze nooit teleur. Wat vooral opvalt, maar dat was bij Soulsister ook het geval, is de speelvreugde die die mensen uitstralen. En dat waait volgens mij over op het publiek.

Voor Zucherro is de 70 nog net iets verder verwijderd maar echt jong kan je hem ook niet noemen. Tijdens dit optreden stond er volgens mij meer volk op het podium dan op de volledige vrijdag avond. Maar het was wel een kanjer van een band. Zucherro zelf doet me altijd denken aan de betreurde Joe Cocker (die ik in 2013 nog mocht bewonderen op Suikerrock). Je verstaat niet wat hij zegt of zingt maar muzikaal klinkt het wel goed.

En zo zit Suikerrock Editie 2017 er weeral op. Time flies when you’re having fun. We beginnen alvast af te tellen naar volgend jaar.

 

Dag twee van Suikerrock was een voornamelijk Belgische dag. Suikerrock bewijst zo wel dat je geen grote buitenlandse namen moet aantrekken om een goed festival te hebben.

De jongens van The Lighthouse mochten de spits afbijten. Dit vijftal dat dit jaar één van de drie winnaars van Stu Bru’s De Nieuwe Lichting was kweten zich perfect van hun taak. Muziek waar je vrolijk van wordt is altijd prettig.

Ze werden gevolgd door Tout Va Bien. Ook dit project van Mechelaar Jan-Wouter van Gestel is een voormalig winnaar van De Nieuwe Lichting. Begeleid door een toetsenist en een drummer mocht ook zijn optreden me wel bekoren. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het gerust een twintigtal minuutjes korter mocht duren. Misschien miste ik gewoon gitaren.

Ondertussen was het tijd geworden om ons naar de Food Street te begeven en een smakelijke hap te eten. Niet op restaurant zoals gisteren maar aan één van de vele foodtrucks.

Toen we terug op de markt kwamen was Coely al even bezig. Niet echt onze smaak maar ze kan wel zingen. Het eerder introverte meisje dat ik vier jaar geleden op hetzelfde podium zag was evenwel vervangen door een zelfzekere zangeres die het publiek zonder problemen meekreeg.

Tinie Tempah, de volgende naam op het hoofdpodium sprak ons niet echt aan. Tijd om een alternatief te zoeken op het Acoustic Stage aan de Henne Markt. Nog een paar nummertjes gezien van de Yellow Brothers maar vooral genoten van Velvet.

Dan was het tijd om terug naar de markt te gaan. Die was vol gelopen voor Bazart met frontman Mathieu Terryn. Die wist het publiek als geen ander te bespelen. Ik denk zelfs dat, als hij aan iedereen 5€ zou hebben gevraagd hij ze ook zou hebben gekregen. Maar het optreden mocht er zeker zijn.

Sinds 2012 ben ik vaste gast op Suikerrock.

Eerst was het nog afwachten op het programma voor ik een ticketje kocht. Tegenwoordig koop ik mijn combi-ticketje al in december, lang voor er nog maar één naam bekend is. Tot dusver is dat al altijd meegevallen.

Gisteren was het dag 1 met twee Belgische groepen, één Amerikaanse groep en één legende op de affiche.

Het duo van Equal Idiots uit Hoogstraten mocht het festival openen. Direct een voltreffer. Ongelooflijk wat Thibault Christiaensen en Pieter Bruurs uit hun instrumenten schudden. Je zou denken dat er een hele groep op het podium staat maar ze zijn dus maar met twee.

Zij werden gevolgd door Rival Sons uit Californië. Deze lieten wel een beetje op zich wachten vanwege een uitgelopen soundcheck maar ze waren zeker de moeite waard. Stevige Bluesrock en een toetsenist met een baard van 3,5 jaar oud (we hebben het hem zelf horen zeggen).

 

Derde groep op de affiche was weer een duo : Jan Paternoster en Dries Van Dijck ook wel bekend als Black Box Revelation. Derde groep en derde topper. Ze kregen het publiek helemaal mee. Vriendin Eve De Roo stond trouwens het hele concert achter mij (al zou ik dat nooit hebben geweten wanneer Conny me er niet attent had op gemaakt).

De avond werd afgesloten door legende Iggy Pop, de man die in 1976 met Lust for Life de studio van Avro’s Top Pop sloopte. Heel sterke band en qua stem valt het ook nog mee maar de “performance” was er een beetje over. De man was eigenlijk meer een karikatuur van zichzelf. Ik verwachtte elk moment dat hij zou vallen en niet meer recht zou kunnen.

Maar toch een heel geslaagde eerste dag van Suikerrock. Op naar dag .