Het mag dan al een zomerse dag geweest zijn, vanochtend vroeg om 6u was het behoorlijk fris ! Toen ik met de fiets vertrok naar Antwerpen was het namelijk 11°C. Nu ben ik echt geen kouschijter maar die eerste paar kilometers had ik toch spijt dat ik in korte broek en truitje met korte mouwen was vertrokken. Heel lang duurde dat niet echt en vanaf dan was het gewoon genieten.

De rit terug naar huis ging iets minder vlot. Ondertussen was het niet alleen gevoelig warmer geworden, er was ook wat wind opgekomen. Tot in Broechem kon ik nog in ’t wiel kruipen van een mede fietspendelaar maar toen reed hij rechtdoor waar ik linksaf moest. Ik heb hem toch een beetje gemist tijdens die laatste 15km.

Wat ik ook wel mis is Radio Tour enerzijds en Vive le Vélo anderzijds. Een probleem waar ik elk jaar mee geconfronteerd word wanneer de laatste renner over de finishlijn is gereden op de Champs Elysées. Misschien was de Tour 2012 niet meteen de meest boeiende maar ik denk dat de reden daarvoor niet ver moet gezocht worden.

Het kan misschien naïef zijn maar ik denk dat het gewoon het gevolg is van het feit dat er veel zuiverder wordt gereden dan vroeger. Ze knallen niet meer tegen 40 per uur de bergen op. Geen uitspattingen à la Landis of Ricco meer. Wie heeft me gecharmeerd de afgelopen drie weken ? Renners zoals Tony Martin, Luis Leon Sanchez, Dries Devenyns, Kris Boeckmans, Chris Anker Sörensen, Jan Ghyselinck. Zo van die mannen die ondanks alle pech blijven doorgaan. Gebroken polsen, ribben, vingers voor de helft er af ? Niks van aantrekken, blijven doorgaan. Zo’n mensen bewonder ik wel.

Het lijkt een eeuwigheid geleden maar vandaag heb ik nog eens gedaan waar deze blog eigenlijk voor begonnen werd : lopen !

Dat het zolang geleden is ligt enkel en alleen aan mezelf. Het is echter verbazingwekkend hoe snel een excuus gevonden is om niet te gaan lopen : het is te nat, te koud, te vroeg, te laat, ik moet eerst dit doen, ik moet eerst dat doen … Je kan het zo gek niet bedenken of je hebt een reden om thuis te blijven. En je bent er dan ook nog van overtuigd dat het een geldig excuus is.

Maar vanmiddag heb ik me toch kunnen overtuigen om niet thuis te blijven. Aan de laatste rit van de Ronde van Frankrijk zou toch niets te zien zijn en de Formule 1 kan me de laatste tijd ook niet meer zo boeien.

Het was uiteraard wel maar een kort uitstapje (ruim 4 km op een half uurtje) maar het ging wel vrij goed en hopelijk ben ik nu terug vertrokken al moet ik er wel bij zeggen dat ik de volgende 3 dagen al zeker niet zal kunnen lopen. Maar deze keer heb ik wel een geldig excuus. Ik ben namelijk zinnens om drie dagen met de fiets te gaan werken. En op één dag 60km fietsen en dan nog gaan lopen dat zie ik toch niet zitten.

Eigenlijk had de titel “early in the morning” moeten zijn want toen was ik pas thuis maar dat is nu eenmaal niet de titel van één van die schitterende nummers die Paul Simon gisteren gespeeld heeft.

Ik ben gisteren inderdaad naar Brussel gereden om te genieten van de Graceland tour van Paul Simon. Dit jaar is het immers 25 jaar geleden dat hij dit prachtige album heeft gemaakt. Ter gelegenheid van die verjaardag brengt hij het hele album op de scène, samen met Ladysmith Black Mambazo.

Eigenlijk heb ik twee concerten gezien. In het eerste concert zag ik Paul Simon met zijn vaste begeleidingsgroep een resem van zijn bekende hits spelen.

Dan was er een “pauze” waarin de zangers van Ladysmith Black Mambazo twee a capella nummers brachten.

En dan volgde het tweede concert : Graceland live. Voor dit tweede deel haalde Simon trouwens een volledige nieuwe, Zuid Afrikaanse, begeleidingsband op het podium. Om af te sluiten bracht hij nog enkele klassiekers als bisnummer.

Het is moeilijk te zeggen welk van de twee delen nu het beste was. Het is eigenlijk niet nodig om dat te zeggen want ze waren allebei steengoed.

Was het het beste concert dat ik de laatste tijd gezien heb ? Neen, dat was het niet maar hij scoort toch behoorlijk hoog. Ondanks zijn zeventig jaar klinkt hij nog heel zuiver. Het valt me trouwens op dat de “oude knarren” algemeen gezien beter scoren dan de jeugd. Ik heb sinds 24-07-2011 in totaal 17 groepen zien optreden. Op nummer 1 staat Peter Frampton. Hij wordt gevolgd door Status Quo, Paul Simon, Mark Knopfler en Paul McCartney. Eigenlijk heb ik nog maar één echte tegenvaller gehad en dat was Bob Dylan, die was gewoonweg slecht. Hopelijk vallen de concerten die me nog te wachten staan dit jaar ook goed mee.

Gisteren trouwens nog iets grappigs gezien toen ik voor Vorst Nationaal stond te wachten om binnen te kunnen. Er liepen daar enkele “fans” rond die hopeloos op zoeken waren naar een ticket. Ze zagen er echter niet echt uit als Paul Simon fans. Ik kan ze best omschrijven als “Oosteuropees”. Na een tijdje had ik door waarom ze daar rondliepen. Ze kochten tickets over van personen die een ticketje op overschot hadden en gingen daarmee op zoek naar mensen die nog een ticketje nodig hadden. Of de mannen winst gemaakt hebben weet ik niet maar het was wel amusant om zien.

Donderdag 12 juli 2012 : Madonna doet voor de tweede keer in haar leven België aan voor een concert.

Ik ga niet zeggen dat ik een grote fan ben van Madge maar ik heb me wel altijd voorgenomen om te proberen om een concert van haar mee te pakken indien mogelijk en betaalbaar. In 2009 kon ik er in Werchter niet bij zijn maar deze keer is het me wel gelukt al geraakte ik bijna niet binnen.

Bij het scannen van mijn ticketje kwam namelijk de melding “niet geldig”. Ik dus terug naar het “ticket office” aan de andere kant van het stadion. Daar kwam de geruststellende mededeling dat alles in orde was maar voor alle zekerheid hebben ze het ticketje toch meer herprint. Bij een tweede poging lukte het me wel om binnen te geraken.

Er was de laatste dagen wel veel te doen over het feit dat het Koning Boudewijnstadion niet volledig uitverkocht was. Dat was inderdaad het geval maar zoveel lege plekken waren er in de tribune toch niet. En al bij al waren er toch 37.000 mensen aanwezig en dat is meer dan er op TW Classic waren. Toch niet slecht zou ik zeggen.

Helaas moet ik zeggen dat het voorprogramma, Martin Solveig, wel slecht was. Het kan zijn dat er veel mensen zijn die wel graag naar DJ’s kijken maar ik heb geen boodschap aan een man die muziek van anderen draait, ondertussen wat gekke sprongen maakt en daar nog applaus voor krijgt ook. En als ik de reacties van de mensen rondom mij gisteren hoorde dan was ik niet alleen.

Om halftien zou Madonna dan moeten beginnen maar het enige dat we zagen waren mannen die het tapijt (opnieuw) aan ’t vastkleven waren op het podium. Dan hebben die mannen 3 à 4 dagen de tijd om een podium te bouwen en dan kom je zoiets tegen. Onbegrijpelijk. Om 10u waren die mannen nog altijd bezig maar ze hadden ondertussen wel steun gekregen van enkele vrouwen met stofzuigers (echt waar !).

Het was bijna kwart na tien toen het stadionlicht uitging en er Gregoriaanse gezangen uit de boxen kwamen. Wat volgde was een visueel fantastisch spektakel. Ook muzikaal mocht het er best zijn al ontbraken toch enkele van haar grote hits. Of het jammer is dat ze niet alles live zong laat ik in het midden. Je weet immers dat Madonna niet de geschiedenis zal in gaan als de beste zangeres allertijden. De show mocht wel gezien worden al mochten er minder pogingen om te choqueren in zitten. Maar als je het mij vraagt dan waren de optredens van die andere popdiva, ons aller Kylie toch stukken beter.

Nog vóór het einde van het concert ben ik al naar mijn auto vertrokken. Zeker bij concerten waar zoveel volk naartoe komt blijf ik zelden tot het bittere einde. Gisteren bleek het de juiste beslissing te zijn. Ik heb hier en daar immers gelezen dat sommige mensen tot 2u op parking C hebben gestaan voor ze er af konden of mochten. Dan mis ik toch liever 1 of 2 liedjes.

Was het nu allemaal de moeite waard ? Laat ons zeggen dat ik geen spijt heb dat ik naar het concert ben geweest maar achteraf gezien zou het ook geen ramp zijn geweest wanneer ik niet had kunnen gaan.

 

Er is weer een boek van de “nog te lezen” stapel naar de “gelezen” stapel verhuisd.

Ik heb vandaag namelijk de laatste pagina’s gelezen van “De Schilder van de Schaduw” van Esteban Martín uitgelezen en ik heb er best van genoten.

Martín slaagt er in om twee historische figuren, Pablo Picasso en Jack the Ripper, samen te brengen met twee fictieve figuren: Sherlock Holmes & Doctor Watson.

Dat van die laatste twee personen is eigenlijk niet echt waar. Maar in het boek doen wel een bijzonder intelligente detective en zijn partner mee en hun avonturen worden door ene zekere Doyle in The Strand neergeschreven. Doyle geeft ze wel de namen Holmes & Watson.

Het boek is net als “De Gaudí sleutel” een mix van realiteit en fictie en geeft een goed sfeerbeeld van het Spanje op het einde van de 19^de eeuw.

Ook het volgende boek zal weer een mix van feit en fictie zijn : De Spiegelmaker van Philipp Vandenberg. Dit verhaal speelt zich in het Europa van de 15^de eeuw. Ook hier spelen enkele historische figuren zoals Johannes Gutenberg mee. Gezien de eerdere boeken van Vandenberg zijn de verwachtingen hoog gespannen.

 

De titel zou op verschillende zaken van toepassing kunnen zijn.

Zo wordt er bijvoorbeeld beweerd dat koppigheid één van mijn karaktertrekken is. En dat is dus niet waar hè. Ze mogen zeggen wat ze willen maar ik ben NIET koppig. Ik ben gewoon een Steenbok en Steenbokken zijn niet koppig, Steenbokken hebben gewoon altijd gelijk, zelfs wanneer ze geen gelijk hebben.

Het zou ook kunnen gaan over het gebrek aan karakter dat ik soms heb. En dan denk ik bijvoorbeeld aan het roken waar ik maar niet van af geraak maar ook aan het feit dat ik raar of zelden een boekenwinkel voorbij kan gaan zonder binnen te gaan (en iets te kopen). Sommige mensen hebben dat met schoenen of kledij, ik heb dat onder andere met boeken. Zo was het vandaag ook weer zover. Ik moest nog naar ‘t Kruidvat om het fotoboek dat ik van mijn Wales reis had laten maken af te halen.

Laat er nu recht tegenover ’t Kruidvat toch wel een Standaard Boekhandel zijn zeker. Ik kon het echt niet laten om even binnen te stappen. En wat zie ik daar staan ? Een nieuwe verkoopstand van één van mijn favoriete uitgevers : KARAKTER Uitgeverij. Eén van hun specialiteiten is het uitgeven van historische thrillers die dan voor een aangename prijs worden verkocht (vaak 9,95 of 12,95 euro). Ik heb me beperkt tot 3 boeken (zie je wel dat ik wel karakter heb, ik had gerust 10 boeken kunnen kopen). Zijn sinds vandaag in mijn bezit :

• De Spiegelmaker – Philipp Vandenberg
• Het Beleg (Strijder voor Rome) – Nick Brown
• Vespasianus (Tribuun van Rome) – Robert Fabbri

 

 

Jawel … ik ben bestolen vandaag !!!

Aangezien de fysieke conditie momenteel beneden alle peil is en aangezien het goed weer is ben ik sinds maandag terug met de fiets naar ’t station aan ’t rijden. Dat is maar een goeie 8 km enkele rit maar met het tochtje van Berchem naar ’t werk en terug kom ik toch uit op 20km fietsen per dag. Alle kleine beetjes helpen nietwaar ?

Maar toen ik vanavond mijn fiets uit het rek nam voelde ik onmiddellijk dat er iets mis was. Mijn zadel kwam namelijk omhoog maar de rest van de fiets bleef staan. Eén of andere idioot heeft het namelijk nodig gevonden om de snelspanner van mijn zadelpen te stelen.

Helaas konden de mensen van het fietspunt in het station me niet helpen. Ze hadden wel een zadelpen liggen maar die was te smal voor mijn kader. Ze hadden ook nog wel enkele vijzen liggen maar die waren te smal, te breed of te kort. Ik ben dus met een losstaand zadel dat 20 cm te laag stond naar huis moeten rijden.

Waarom ze enkel dit onderdeel hebben gestolen is me een raadsel. Had iemand het nodig om zijn eigen fiets te repareren ? Wilde iemand de volledige fiets stelen en heeft hij zich beperkt tot dit ene onderdeel omdat de fiets te goed vastgemaakt was ? Of waren het gewone enkele jongelingen die zich verveelden ? Ik zal het nooit weten. Ik weet alleen dat ik kosten zal hebben.

Er is trouwens nog iets gestolen : mijn lezershart. Dit keer is de daderes wel bekend. Het is namelijk Karen Maitland. Twee boeken heb ik nu van haar gelezen. “De Uilendoders” was het eerste boek en vandaag heb ik “Het gezelschap van Leugenaars” uitgelezen. De manier waarop zij de middeleeuwen beschrijft vind ik gewoon fantastisch.

Net als bij Philippa Gregory zal echter hier ook het probleem zijn dat haar overige boeken voorlopig nog niet in het Nederlands zijn verschenen. Voorlopig nog even afwachten en anders zal ik me (weer) moeten wenden tot Amazon.

Ik weet niet wie er de digitale fotografie heeft uitgevonden maar ik was de man of vrouw vandaag wel dankbaar.

Voor het eerst in mijn leven ben ik vandaag namelijk naar een waterski wedstrijd gaan kijken … de Diamond Race op het Albertkanaal in Viersel. En dan moeten er natuurlijk foto’s worden genomen.

In mijn “pre-digitale tijdperk”, betekende dat enkele filmrolletjes van 36 vullen en hopen dat de helft bruikbaar was. In het digitale tijdperk betekent dat 900 foto’s maken op 4uur tijd. Van die 900 foto’s zijn er ondertussen al 200 niet door de voorselectie geraakt. De overige 700 foto’s moeten eerst nog door de photoshopronde. Ik verwacht dat er uiteindelijk zo’n 300 foto’s zullen overblijven.

Onderstaande foto’s zullen zeker de eindselectie halen.

 

Ik heb er wel spijt van dat ik niet eerder naar het waterskiën ben gaan kijken. Enorm indrukwekkend is dat. Snelheid, kracht, behendigheid … Ok, het feit dat je soms een deel van het parcours over je lichaam krijgt is misschien een minpuntje maar dat zorgde vandaag een beetje voor afkoeling dus zo slecht was dat niet.

En zo zit mijn vakantie er op. Vanaf morgen ga ik me terug wijden aan de conversie van den “AS400” naar de “CICSPRD”.

Om af te sluiten een korte impressie van vandaag. Wat jammer genoeg niet echt tot uiting komt in het filmpje is de snelheid.

Laatste weekend van juni en/of eerste weekend van juli … voor veel mensen betekent dit het begin van een (lange) vakantie. Voor mij betekent het echter het einde van een (niet zo lange) vakantie.

De afgelopen drie weken zijn voorbij gevlogen maar het is wel een geslaagde vakantie geweest. Een fijne tiendaagse in Wales gehad, enkele goeie boeken gekocht, enkele goeie, zeldzame en betaalbare strips gevonden en de werkjes die moesten gebeuren zijn gebeurd.

Een van die werkjes was het opkuisen van de garage. Je hebt geen idee wat je op enkele tientallen jaren zoal kunt verzamelen. Het zijn zo allemaal van die zaken waarvan je denkt dat je ze ooit nog wel eens zou kunnen gebruiken. Maar op het moment dat je ze dan echt kunt gebruiken ben je vergeten dat je ze hebt en koop je iets nieuw (waar je dan ook weer teveel van hebt maar dat is niet erg, dat zet je wel ergens in de garage want dat kan je ooit nog wel eens gebruiken). In ieder geval ziet de garage er na enkele bezoekjes aan de kringwinkel en het containerpark weer mooi opgeruimd uit.

Een leuke vondst was wel een fietsplaat uit 1986. Aangezien de fietsplaten in 1988 werden afgeschaft moet dat één van de allerlaatste exemplaren zijn geweest. Ik weet helaas niet meer hoeveel we toen moesten betalen om met de fiets te “mogen” rijden.

Enfin, nog twee dagen en ik “mag” terug aan de slag. Het worden nog wel twee drukke dagen want terwijl de “grote” groepen in Werchter aan de slag zijn is er in mijn eigen Vorselaar ook een festival bezig : Na Fir Bolg oftewel het festival van de “Ronde Mannen”. Morgen zal ik er alvast de hele dag zijn. Zondag ongetwijfeld ook een deel van de dag maar als het weer meezit ga ik ook naar de Diamond Race in Viersel. Ik heb eigenlijk nog nooit een waterski race van dichtbij gezien dus als de weergoden me enigszins goed gezind zijn wordt dat een première.

Aan sommige dingetjes begin je toch te voelen dat je een dagje ouder wordt. Neem nu gisteren : TW Classic dag.

Om 11u stipt vertrok ik thuis naar Werchter. Drie kwartier later stond ik op parking C2 (voor 15 euro !!!) en nog eens 25 minuten later had ik me geïnstalleerd op de wei, ruim 40 minuten vóór het eerste optreden van de dag.

Dat eerste optreden werd gebracht door de beste Belgische rockgroep aller tijden : The Scabs. Jammer genoeg mochten ze maar 50 minuten spelen maar die 50 minuten waren uiteraard wel steengoed. Guy had vrijdag in Sonar op Radio 1 al aangekondigd dat ze een nieuwe cover zouden brengen en dat bleek London Calling van The Clash te zijn. Ze sloten hun (te korte) optreden af met die “andere” cover : Rockin’ in the Free World.

Na The Scabs was het de beurt aan ’t Hof van Commerce met Filip Kowlier. Ik zou kunnen zeggen dat die mannen leuk zijn voor 5 minuten maar zeker niet voor een volledig uur maar dan zou ik liegen. Ik vind ze zelfs niet leuk voor 5 minuten. En ik was niet de enige die dat dacht. Iedereen in mijn buurt was het er over eens, zelfs mijn linkerburen en die waren zelfs West-Vlaams. Nu ja, dat geeft een mens de tijd om wat te lezen of een dutje te doen.

Na ’t Hof was het de beurt aan Amy McDonald. Sommige van haar liedjes kwamen niet echt tot hun recht op een festivalweide maar ik heb er wel van genoten. Het zou natuurlijk wel kunnen dat ik lichtjes bevooroordeeld was omdat ze Schots is.

Vierde groep op de affiche : Kaiser Chiefs. Hun optreden is heel kort samen te vatten : 1u rockgeweld en energie.

En toen was het de beurt aan de beste Vlaamse rockgroep aller tijden : De Kreuners. Dit zou hun laatste optreden in open lucht worden. Als ik me baseer op de reactie van het publiek dan mogen ze toch niet stoppen. 30.000 kelen die alle nummers luidkeels meezingen, ik zie het weinig groepen doen. Ik zeg wel “alle” nummers maar dat is niet 100% waar. Hun bisnummer werd niet door iedereen meegezongen. Dat was namelijk “Vuil Water”, een ode aan de stad Lier in het plat Liers. Een nummer dat ze vroeger op elk optreden brachten en enkel op hun live elpee “Weekends in België” is terug te vinden. Of ze het speciaal voor mij hebben gespeeld weet ik niet maar ik had het in ieder geval gevraagd op hun Facebook pagina en het deed deugd om het nog eens live te horen.

Ondertussen was het al acht uur gepasseerd en moesten er nog twee artiesten aantreden : Sting en Lenny Kravitz. Sting begon om tien voor negen stipt en wisselde enkele van zijn persoonlijke klassiekers en Police klassiekers af met eerder onbekend werk. Ik heb hem al eerder aan het werk gezien, zowel solo als met The Police maar dit was toch niet zijn beste optreden.

En zo werd het bijna half elf en begon de vermoeidheid de bovenhand te krijgen. Dan sta je voor de keuze : blijf je nog 40 minuten wachten voor dat laatste optreden van de dag of ga je naar huis en zorg je dat je nog vóór middernacht in bed ligt ? Ik heb voor de tweede optie gekozen, ook al heb ik daardoor het optreden van Lenny Kravitz gemist. Ik zag het echter niet meer zitten om nog zo lang te blijven en ik had al meer dan genoeg gekregen voor mijn 69 euro. Gelukkig zijn de dagen op Na Fir Bolg en Suikerrock (mijn volgende festivals) niet zo lang.