’t Is hier (alweer) een tijdje stil geweest maar zoveel viel er de afgelopen dagen niet te vertellen.

Ik had kunnen zeggen dat we in Vorselaar toch een vrij verrassende uitslag hebben gekregen met de gemeenteraadsverkiezingen. De ene “regerende” partij verdubbeld zijn aantal zetels en haalt een absolute meerderheid met 12 zetels op 19 en 50,06% van de stemmen. De andere partij van de heersende coalitie ziet zijn zetelaantal dalen van 6 naar 4. Persoonlijk vond ik dat wel een onverdiende afstraffing voor  deze laatsten aangezien zij toch ook 6 jaar hadden meegewerkt aan alle verwezenlijkingen, maar soit.

Ik had het ook kunnen hebben over de drie keer dat ik gejogd heb maar zolang het bij joggen blijft en niet bij lopen valt daar ook weinig over te zeggen. Of over de strips die de afgelopen week werden gekocht, zowel in Stripwinkel Beo als via Ebay maar dat leek me ook niet echt interessant.

Wat wel heel interessant is gebleken is het nieuwste boek van Philippa Gregory dat ik vandaag heb uitgelezen. Aangezien het waarschijnlijk nog een heel tijdje zal duren eer The Kingmaker’s Daughter in het Nederlands verschijnt had ik via Amazon al vooraf ingetekend. En ik heb het me geen seconde betreurd, ook al moest ik in het begin wel terug even aanpassen aan het lezen in ‘t Engels. .

The Kingmaker”s Daughter is het vierde deel in de Cousins’ War reeks. Eigenlijk vertelt dit vierde deel voor een groot deel hetzelfde verhaal als het eerste boek uit de reeks, The White Queen (De Rozenkoningin). Maar deze keer wordt het verhaal niet verteld vanuit het oogpunt van Elizabeth Woodville, echtgenote van koning Edward IV maar vanuit het oogpunt van Anne Neville, echtgenote van Richard III, broer en opvolger van Edward.

Het is wel leuk om te lezen hoe de “slechten” uit het eerste boek nu ineens de “goeden” zijn en omgekeerd. Ze zeggen altijd dat in geval van oorlog de overwinnaar altijd gelijk heeft en eigenlijk is dat wel zo.

In tegenstelling tot mijn plannen wordt het volgende boek er niet een van Philippa Gregory maar wel van één van die andere geweldige schrijvers van historische romans, Philipp Vandenberg : De vloek van Copernicus.

De eerste moeilijke keuze van het weekend is gemaakt !

Op de vraag “ga ik naar het Boekenfestijn in Brussel?” is het antwoord “JA” geworden. Het weer was slecht, ik had niets anders gepland en dan ben ik na de afwas maar in de auto gestapt en naar Brussels Expo gereden. Toen ik daar aankwam was het weer nog slechter maar eens je binnen bent voel je dat toch niet meer.

Ik had me wel enkele regels opgelegd :

–       Geen boeken kopen die meer kosten dan 5 euro

–       Het budget van 50 euro niet overschrijden

Dergelijke regels leg ik me altijd op en meestal slaag ik er niet in om ze te respecteren. Vandaag echter wel, nou ja, bijna.

Mijn vaste routine is : karretje nemen, rond gaan, karretje vol laden, karretje terug leeg maken, de helft van de inhoud terug leggen, de andere helft terug in het karretje leggen, naar de kassa gaan, betalen, vaststellen dat ik boven budget zit.

Vandaag heb ik mijn karretje leeggemaakt, de volledige inhoud terug in het karretje gelegd, naar de kassa gegaan en vastgesteld dat ik exact op budget zat : 50 euro. Hoe het me gelukt is weet ik niet maar ik had twee stripverhalen en 13 boeken in het karretje liggen en dat kwam dus exact uit op mijn budget. Helaas was er één boek bij dat meer dan 5 euro heeft gekost, anders was het perfect geweest.

Voor de fans het volledige lijstje van de 13 boeken :

–       The Mission Song – John Le Carré

–       Dalí & I Het ware verhaal – Stan Lauryssens

–       De erfenis van Himmler – Marthe Maeren

–       Conspirators – Michael Ancré Bernstein

–       The Moses Expedition – Juan Gómez-Jurado

–       Wacht maar tot ik wakker word – Piet Baete

–       De geheime tuin – Toni Coppers

–       De vermoedens van Mr Whicher – Kate Summerscale

–       Als rood zwart is – Qiu Xiaolong

–       Wraakengel – Kjell Ola Dahl

–       Ysabel – Guy Gavriel Kay

–       Koud Spoor – Matthew Hall

–       Camp Z (The secret life of Rudolf Hess) – Stephen McGinty

Deze laatste was trouwens de spelbreker met een kostprijs van 5,50 euro. Maar rond die man hangt zoveel mysterie dat ik het gewoon moest hebben. Nu maar afwachten of eind november naar het Boekenfestijn in Mechelen trek.

Ook zo blij dat het weekend is ? Ik in ieder geval wel maar ik zal nog blijer zijn wanneer het weekend voorbij is.

Dan zijn we van al dat gezever over de gemeenteraadsverkiezingen af. Want dat gezever begint me flink de keel uit te hangen. Al weken aan stuk vliegen de verkiezingsprogramma’s ons om het hoofd. Je kan de TV of de radio niet opzetten, geen krant openslaan of nieuwswebsite openen of het gaat over de verkiezingen.

Het zijn wel maar gemeenteraadsverkiezingen hè. Wat kan het mij schelen wie er in Antwerpen, Gent of Hasselt aan de macht komt ? Mij interesseert enkel wie er in Vorselaar de volgende zes jaar bepaalt wat er zal gebeuren. En dat heeft dus helemaal niets te maken met wat er op federaal of Vlaams niveau gebeurt.

En ik heb echt geen behoefte om elke dag de kop van een Bart De Wever, een Bruno Tobback of een Alexander De Croo op TV te zien. Van die laatste heb ik trouwens wel een mooi stukje gezien. Op de vraag “als jou vader als lijstduwer meer stemmen krijgt dan jezelf als lijsttrekker, wordt hij dan burgemeester” is hij er in geslaagd om tot viermaal toe een antwoord te geven zonder te antwoorden. En dat terwijl er eigenlijk maar twee antwoorden mogelijk waren : “Ja” of “Nee”.

Dat vind ik nu wel het mooie aan gemeenteraadsverkiezingen, tenminste toch in zo’n kleine gemeente als de mijne. Daar ken je de meeste kandidaten nog, sommigen zelfs echt persoonlijk, en weet je meestal wat ze echt waard zijn. Niet dat dit de keuze gemakkelijker maakt. Zo moet ik kiezen tussen “de achterbuur”, de echtgenoot van mijn achternichtje, de vrouw die me destijds “catechese” heeft gegeven, de buurvrouw van een paar huizen verder, de man die me helpt bij het invullen van mijn belastingsbrief en ga zo maar door.

En er moet nog een andere moeilijke keuze gemaakt worden. Rij ik dit weekend naar het Boekenfestijn in Brussel of wacht ik tot november en ga ik naar het Boekenfestijn in Mechelen ? Niet dat ik echt boeken nodig heb, in tegendeel. Er liggen nog minstens dertig boeken te wachten om te worden gelezen. Maar als niet ga dan loop ik misschien net dat ene boek dat ik al heel lang zoek mis ? Ik kan het me natuurlijk ook gemakkelijk maken en twee keer gaan.

Het kan verkeren. De ene dag sta je om vijf uur ’s ochtends (of ’s nachts zoals mijn collega’s zeggen) op zodat je om twintig over zes al in Antwerpen kunt gaan lopen, de andere dag vertrek je om zeven uur ’s avonds naar Lier om daar een half uurtje te lopen.

Enerzijds geniet de eerste mogelijkheid mijn voorkeur, ik loop nu eenmaal liever in de vroege ochtend. Maar het voordeel van het avondloopje is dan weer dat ik het niet alleen moet doen en dat ik gezellig kan bijkletsen met ex-collega Sally.

Normaal gezien lopen we dan de vesten maar dat is nu niet meer te doen, tenminste niet zonder enkele grote spots. Daarom had ik een alternatieve route gezocht via www.afstandmeten.nl en die bleek goed mee te vallen. Hier en daar moet het toch nog beter kunnen maar dat zien we volgende week wel.

’t Was nog eens een extra lange dag gisteren. Nu weet ik ook wel dat elke dag even lang is maar ik bedoel gewoon dat er meer waren uren tussen het opstaan en het terug gaan slapen dan tussen het gaan slapen en het opstaan.

Om 5u liep de wekker af zodat ik extra vroeg naar ’t werk kon rijden en nog een half uurtje kon gaan lopen voor ik begon met werken. Er moest wel maar een halve dag gewerkt worden.

In de vroege namiddag stond er immers een tripje naar Hasselt op het programma. Sinds een paar jaar geef ik mijn moeder een concertje als geschenk voor verjaardag, nieuwjaar, Kerstmis en dergelijke. Een concertje van André Rieu of Die Musikantenstadl of Das Frûhlungsfest der Volksmusik of Ein Abend in Wien of zoiets dergelijks. Ik moet dan altijd wel een ticketje voor mezelf kopen ook, ook al is het niet vaak mijn soort muziek.

En gisteren was de Für Einen Tag tournee van Helene Fischer aan de beurt. We hadden verwacht dat we een avondje zeemzoete Duitse ballads zouden te horen krijgen maar dat viel even anders uit.

Wat we te zien en te horen hebben gekregen is een bijna 3 uur durende wervelende show met waarin alle stijlen muziek alle soorten muziek aan bod zijn gekomen. Uiteraard waren er die typische Duitse ballades maar er was ook en spectaculaire ode aan Grease, covers van Tina Turner (Goldeneye), Dolly Parton (I Will Always Love You) en een heel mooie cover van Hallelujah van Leonard Cohen.

Neem daarbij een groot podium, een 10 man sterke begeleidingsband, 2 background zangeressen, 6 dansers en evenveel danseressen en een geweldige licht- en lasershow en dan kan ik alleen maar toegeven dat het een heel aangename avond was. ’t Meiske zelf mag trouwens ook gezien worden.

De volgende twee concerten zullen weer totaal anders zijn : The Cranberries en Within Temptation.

Je hebt straffe mensen en heel straffe mensen. Wel gisteren heb ik een paar van die heel straffe mensen gezien.

In het buurthuis hadden de Kasteellopers van Vorselaar een avond rond de expeditie naar de top van de Cho Oyu, een 8.201 meter hoge berg in de Himalaya. In 2011 ondernam een team van 5 klimmers, waaronder dorpsgenoot Urbain (Ben) Lenaerts. Hij kreeg daarvoor trouwens de Trofee voor sportverdienste in Vorselaar.

Ik dacht, misschien zoals velen, dat je om een berg te beklimmen beneden begint en boven eindigt maar zo simpel is het dus niet. Er moet immers voldoende tijd worden genomen om te acclimatiseren. In de praktijk komt het er op neer dat ze de berg eigenlijk tweemaal hebben beklommen. Dat gaat van het base camp naar camp 1 en terug naar het base camp. Dan terug naar camp 1 en verder naar camp 2 om terug naar het base camp te gaan enzovoort. Uiteindelijk hebben 2 expeditieleden, waaronder Ben, de top bereikt.

Het was een heel boeiende avond met prachtige foto’s en filmpjes. De verhalen die ze er dan bij vertelden maakten alles nog boeiender. Uiteraard moet je hen bewonderen maar als je hen dan hoort zeggen dat er, terwijl ze daar zelf waren, enkele mensen overleden zijn (zodanig vermoeid dat ze doodgevroren zijn) dan stel je je wel de vraag wat iemand bezielt om aan zoiets te beginnen. Jammer dat mijn broer er niet kon zijn want die zie ik zoiets ook wel doen. Maar hij is gisteren net vertrokken naar China om daar enkele weken te fietsen.

Geef mij toch maar mijn uitstapjes dichterbij naar mijn Keltische favorieten.

Meer info over de expeditie :

http://bergstijgerskempen.be/ChoOyu/index.html

http://www.bergstijgers.org/artikel/2012/cho-oyu-2011-deel-1

http://www.bergstijgers.org/artikel/2012/cho-oyu-deel-2

http://www.bergstijgers.org/artikel/2012/cho-oyu-2011-slot

Oei … het lijkt wel of ze niet alleen bij de NMBS staken maar ook bij deze blog. Het is weeral een tijdje geleden dat er nog eens iets gepost is. Geen nieuws … goed nieuws zullen we maar denken.

Er is echter niets gebeurd dat het vermelden waard was en ook al heb ik eens een  A-viertje volgeschreven over “niets” maar dat doe ik geen tweede keer meer.

Maar vandaag hebben we dus de staking gehad. Volgens de vakbond een heel groot succes, volgens het NMBS management waren twee op drie werkwillig. Dat lijkt zo’n beetje op een betoging : “100.000 betogers volgens de organisatoren, 10.000 betogers volgens de politie”. Wat er ook van zij, bij gebrek aan treinen ben ik net zoals zo veel andere pendelaars met de auto gaan werken.

Goed op tijd vertrokken vanochtend en al leek het drukker dan anders toch ruim op tijd op ’t werk aangekomen, wat waarschijnlijk ook niet elke pendelaar kan zeggen. Nu heb ik wat dat betreft wel geluk met mijne werkgever. Voor vandaag telde bij ons de “stakingsregeling”. Dat houdt in dat we een halfuur vroeger mogen beginnen en ook een uurtje vroeger naar huis mogen gaan. Bovendien krijgen we ook nog een kilometervergoeding.

En er was nog een extra meevaller vandaag. Doordat ik goed op tijd terug naar huis ben vertrokken kon ik om 18u nog een aflevering van “Smack the Pony” meepakken op Canvas. Geweldig grappige reeks is dat. Iedereen die zegt dat vrouwen geen gevoel voor humor hebben moeten eens naar dat programma kijken. Gewoon hilarisch. De DVD’s staan al een tijdje op mijn verlanglijst maar zijn voorlopig nog altijd iets te duur. Voorlopig moet ik me behelpen met een Best Of DVD.

Moe, moe moe. Ik ben echt moe.Nochtans heb ik niet echt zware fysieke inspanningen geleverd het afgelopen weekend maar toch.

Eergisteren ben ik begonnen met een looptochtje van 6km. En in de namiddag heb ik me beziggehouden met … het snijden van selder. ’s Avonds dan op tijd naar bed want gisteren was het immers het WK op de weg in Valkenburg.

Ik had me via Het Nieuwsblad een dagtrip aangekocht : luxe busreis heen en terug, verzorgd ontbijtpakket en 2 drankjes op de bus, gratis bonnen voor 1 friet + 3 drankjes ter plaatse, gratis Nieuwsblad Sportwereld en gratis supportersattributen. Dit alles voor slechts 55 euro.

Het “verzorgd” ontbijt bleekt een platte croissant, een broodje kaas, een muffin en een appel te zijn. De gratis bonnen bleken niet omwisselbaar te zijn. Ik heb die van mij wel kunnen omwisselen voor een hamburger en een hotdog maar dat was gewoon omdat het meisje van de snackbar niet echt geïnteresseerd leek te zijn. Er waren echter veel busgenoten die hun bonnetjes mee naar huis hebben genomen. De supportersattributen bleken trouwens 1 wielrennerspetje en 1 vlaggetje te zijn. Qua organisatie viel er nog een hele hoop op te merken maar die zaken zal ik wel vermelden in de klachtenmail die met z’n allen gaan sturen.

Heb ik gisteren dan een slechte dag gehad ? Bijlange na niet. Ik heb een heel mooie koers gezien die dan nog werd gewonnen door een Belg. Het is wel indrukwekkend om zo’n peloton op volle snelheid te zien voorbij stormen. Op TV gaan die precies lang zo snel niet. En de plaats waar ik zat (net voorbij de “rode vod”) was ook gezellig. Veel volk maar niet te veel en vooral veel ambiance (maar geen ambetante zatte mensen).

Het nadeel was wel dat we pas om 8u ’s avonds terug konden vertrekken en dat het bijna 11u was eer ik thuis was. Als je dan al van 5u op bent en je hebt de hele dag in weer en wind gestaan dan ben je moe.

En toch zou ik het volgend weekend weer doen mocht de kans zich voor doen. Zou de wijsheid dan toch niet met de jaren komen ?

Enkele sfeerbeelden van gisteren

Nog 900 meter en hij is wereldkampioen :

En als ik zoiets zie word ik echt jaloers :

Er zijn vandaag gruwelijke misdaden gebeurd op de trein naar Hasselt en Neerpelt via Mol die om 17u13 vertrokken is.

Wel 4 mensen werden botweg onthoofd. Een zestienjarig meisje wiens enige misdaad was dat ze verliefd was op een leeftijdsgenoot, een vrouw van 37 die zes jaar eerder haar echtgenoot en haar schoonzus naar het kapblok heeft geholpen en twee jongemannen die een relatie hadden met eerder vernoemd meisje. Hun namen ? Catharine (Kitty) Howard, Jane Boleyn, Thomas Culpepper en Francis Dereham.

Ik wil gewoon maar even meegeven dat ik vandaag mijn zesde boek van Philippa Gregory, “De Erfenis van de Boleyns” heb uitgelezen. En net als de vorige vijf vond ik het weer een geweldig boek. Gregory kan als geen ander de sfeer van het Engelse hof in de vijftiende en zestiende eeuw tot leven laten komen.

“De Erfenis van de Boleyns” is het vervolg op “De zusjes Boleyn” (dat succesvol werd verfilmd als “the Other Boleyn Girl”). Het begint in 1539, drie jaar na de onthoofding van Anne Boleyn en haar broer George. Jane Seymour, derde vrouw van Hendrik VIII is bijna twee jaar eerder overleden en Anna Van Kleef wordt naar Engeland gehaald om de vierde vrouw van Hendrik VIII te worden. Jane Boleyn, komt ook terug aan het hof als hofdame van de nieuwe koningin net als de dertienjarige Catherine Howard, nichtje van Anne Boleyn. Wat volgt zijn ruim 500 pagina’s die het leven van deze drie vrouwen aan het hof vertellen. Een leven vol intriges, complotten, angst en lust.

Als je een fan bent van historische romans dan zijn de boeken van Philippa Gregory zeker een aanrader. Het zijn, zoals de schrijfster zelf omschrijft, fictieve verslagen van waargebeurde feiten. Ze zijn volgens mij in ieder geval veel realistischer dan bijvoorbeeld de serie “The Tudors” die op Eén loopt. Onlangs zag ik bij het zappen een flard en zag Catherine Howard in gezelschap van Hendrik VIII. De Hendrik die ik op het scherm zag komt in de verste verte niet overeen met de Hendrik VIII uit het boek. Dat beeld uit het boek lijkt me wel meer overeen te stemmen met dat van de serie : een oude zwaarlijvige man met een rottend been en niet een jonge knappe gast … maar wie ben ik om daarover te oordelen ?

De volgende boeken op mijn leeslijstje gaan Engelstalig zijn. Eerste op de lijst is “The Kingmaker’s Daughter” van Philippa Gregory. Dit boek sluit aan bij de Cousin’s War Trilogy, de trilogie die de War of the Roses beschrijft. “De Rozenkoningin” beschreef het verhaal van Elizabeth Woodvill, “De Roos van Lancaster” vertelde het verhaal van Margaret Beaufort (moeder van Hendrik VII) en “De Witte Roos” bracht het verhaal van Jacquetta van Luxemburg. Ook The Kingmaker’s Daughter gaat dus over de Rozenoorlog. Daarna begin ik terug aan de “Tudor reeks”.

Sinds vanmorgen weet ik het zeker : de zomer is voorbij en de winter komt er aan.

Hoe weet ik dat ? Ik heb vanochtend voor de eerste keer Orion gezien. Ik ken weinig van astronomie maar er zijn wel twee sterrenbeelden die ik kan herkennen en die ik bovendien weet staan : de Grote Beer en Orion.

En van Orion weet ik ook dat wij dit sterrenbeeld op het noordelijk halfrond vooral in de winter heel goed zichtbaar. Links onder Orion ligt het sterrenbeeld “Canis Major” (de grote hond) met Sirius als helderste ster en bovendien de helderste ster na de zon.

Zowel over Orion als over Sirius heb ik enkele heel interessante boeken gelezen. Zo zouden bijvoorbeeld de piramides in Egypte gebouwd zijn overeenkomstig het sterrenbeeld Orion (http://egypte-info-site.nl/orion-mysterie.html). En in Afrika is er een stam, de Dogon, waarvan de mensen bij wijze van spreken niet kunnen lezen noch schrijven maar die wel astronomische kennis hebben van Sirius. Uiteraard zijn er evenveel boeken die het tegenovergestelde bewijzen maar ik vind dat wel plezante boeken om te lezen.