Het weer was dit afgelopen weekend zo goed dat ik nog eens gedaan heb waar deze blog om begonnen is : gelopen, of beter gezegd, gejogd.

Gisteren was het mijn gewone parcours maar vandaag heb ik iets nieuws geprobeerd : de “Rimboe-route”. De Rimboe is het scoutslokaal van buurgemeente Grobbendonk. Ik dacht dat het wel eens een goed idee kon zijn om een keertje linksaf te draaien in plaats van rechtsaf.

Vandaag bleek dat echter niet de beste beslissing te zijn. In de zomer zie ik mezelf nog wel langs daar lopen maar nu was het ruim een halve kilometer ploeteren door de modder. Je kent dat wel, een karrenspoor van 30cm diep met daarin 20 cm water en van die gezellige zompige modder er rond. Zolang het niet droger wordt zal die route niet herhaald worden.

Ik heb trouwens nog een concertje toegevoegd aan de lijst al duurt het nog wel even eer het zover is. Op zondag 12 mei 2013 trek ik naar Antwerpen om Mark Knopfler aan het werk te zien.

’t Is weeral vrijdag en zo zijn we weeral een week dichter bij het einde van dit jaar en ook een week dichter bij het einde van het migratieproject waar enkele collega’s en ikzelf al een jaar aan werken. Het wordt toch tijd dat dit project achter de rug is want het begint zijn tol te eisen. Iedereen is behoorlijk vermoeid.

Er is de afgelopen week wel behoorlijk wat gebeurd, niet zozeer op persoonlijk gebied maar wel op nieuwsvlak.

Allereerst is er natuurlijk de herverkiezing van Barack Obama als president van de Verenigde Staten. Ik moet toegeven dat toch enigszins opgelucht was toen afgelopen woensdag om 20 na 5 zijn overwinning op de radio werd aangekondigd. Zijn tegenstander boezemde mij toch wel wat angst in, net zoals die andere republikeinen die het de afgelopen jaar wel tot president hebben geschopt (Bush jr., Bush sr. en Reagan).

En er natuurlijk ook het ontslag van George mac the knife Leekens. Ik snap trouwens niet hoe een club iemand in dienst wil nemen die de afgelopen 25 jaar 21 keer van club is veranderd. Dat moet toch wel een teken aan de wand zijn zou je denken. Dan kunnen ze beter een voorbeeld nemen aan Manchester United waar Sir Alec Ferguson deze week zijn 26^ste verjaardag als trainer vierde. Over loyaliteit gesproken (zegt de man die volgend jaar aan zijn 29^ste jaar bij zijn werkgever begint).

De liefhebbers van Britse comedy zijn in rouw. Clive Dunn, beter bekend als Lance Corporal Jack Jones in Dad’s Army (Daar komen de schutters) is op tweeënnegentig jarige leeftijd overleden. “Don’t Panic”… Corporal Jones … Rest in Peace.

Tenslotte is er nog het geval van extreme verkeersagressie in Sint-Niklaas. Een man is zijn been verloren omdat de ene chauffeur vond dat de andere in zijn weg reed (of omgekeerd). Zoiets kan je je toch niet voorstellen ? Ik vind dat iemand in mijn weg rijdt dus ik haal mijn bosmaaier uit de achterbak en snij iemand zijn been af ? Te gruwelijk voor woorden.

Daartegen vervallen de “20 minuten” uit de titel in het niets. 20 minuten … dat was de tijd die nodig was om het concert van Mumford & Sons in maart 2013 uit te verkopen. Op het moment dat de voorverkoop van start ging zat ik helaas op ’t werk en bijgevolg heb ik dus geen kaartje. Hopelijk komen er nog extra tickets vrij of komt er een tweede concert. Ik sta in ieder geval op de wachtlijst.

Ik weet waarom we in 1582 zijn overgeschakeld van de Juliaanse kalender naar de Gregoriaanse kalender en daardoor 10 dagen zijn “verloren”.

Drie personen liggen aan de basis van deze wijziging : Niklas Koppernik, een Duits/Poolse kannunik en beter bekend als Nicolaas Copernicus, een monnik die 101 exemplaren van een boekje liet drukken en Leberecht Hamman, een Duitse steenhouwer.

Het hoe en waarom is allemaal terug te vinden in De vloek van Copernicus van Philipp Vandenberg, het boek waarvan ik vandaag de laatste bladzijde heb gelezen. Het boek leest, net zoals de andere boeken van Vandenberg, heel vlot. Bovendien kan Vandenberg heel goed de sfeer van een bepaalde periode weergeven. Zijn achtergrond als (kunst)geschiedenis student is duidelijk merkbaar.

Hij zal nooit het niveau halen van een Philippa Gregory of Richard Dübell maar komt toch aardig in de buurt. Wat me bij Vandenberg vaak stoort is zijn gebruik van Latijn en zijn opsommingen van gegevens die eigenlijk niets met het verhaal te maken hebben. Maar ondertussen heb ik wel 16 titels van hem in de boekenkast staan en staat hij wel op mijn lijstje van favoriete schrijvers.

Volgende boek wordt De Geheime Tuin van Toni Coppers. En nu ik het toch over boeken heb kan ik het niet laten om het (nog eens) over de Boekenbeurs te hebben. Sinds de opening zijn er al meer dan 100.000 bezoekers de kassa gepasseerd. Sinds een flink aantal jaren laat ik de Boekenbeurs links liggen. Dat lijkt misschien bizar voor een boekenliefhebber maar ik doe dat uit principiële redenen.

Het begint al bij het woord “kassa”. De normale inkomprijs is 9 euro en dat vind ik behoorlijk veel geld om ergens binnen te gaan om geld uit te geven. En daar zit dan het tweede probleem : de kostprijs van de boeken. Als ik naar het autosalon ga dan gooien ze met de kortingen naar mijn hoofd en kan je echte “koopjes” doen. Dat zit er op de boekenbeurs echter niet in. Daar kosten de boeken immers meer dan in de doorsnee boekenhandel.

Neen, geef mij dan maar het Boekenfestijn. Inkom is gratis en daar kun je nog wel echte koopjes doen. Bovendien kan je daar rustig browsen. Een echt festijn dus. Veel beter dan de boekenbeurs en zeker beter voor mijn “beurs”. Voor de geïnteresseerden : van 22 tot 25 november in de Nekkerhal in Mechelen en van 13 tot 16 december in Flanders Expo in Gent (www.boekenfestijn.com)

Met het optreden van The Cranberries in de Lotto Arena is gisteren mijn concertnajaar begonnen.

Hoewel mijn collega’s soms beweren dat ik ben blijven hangen in de eighties zijn er ook groepen uit ninetees die me best kunnen bekoren en The Cranberries is zo’n groep. Ik had ze nog nooit live aan ’t werk gezien maar ik moet No Need to Argue destijds wel grijs gedraaid hebben, figuurlijk dan want toen waren het al CD’s. Zombie staat trouwens vrij hoog genoteerd in mijn lijst van beste nummers aller tijden.

Maar op het podium had ik hen nooit eerder gezien. Die kans kon ik dan ook niet laten liggen. De Lotto Arena was niet uitverkocht maar de afwezigen hadden ongelijk. Als opwarmer kregen we een 25 minuten durende set van Anton Walgraeve.

Om vijf voor negen was het dan de beurt aan Dolores en de rest en wat we kregen was ruim anderhalf uur rock. Niet al teveel “gezwam” tussen de nummers door, gewoon rammen op die gitaren en rocken.

Volgende week dinsdag staat het volgende concert op de agenda en dat zal weer iets totaal anders zijn : de gothic rock van Within Temptation.

Sommige mensen haten de periode die er nu aankomt, maar ik hou er wel van: de herfst.

Zeker op dagen als gisteren en eergisteren. Behoorlijk fris, mooi herfstzonnetje en dan die prachtige kleuren overal. Geel, groen, bruin, oranje, rood, goud … ’t Zijn vaak de simpelste zaken in de natuur die het mooiste zijn. Onderstaande foto’s zijn van vorig jaar maar ik had ze even goed afgelopen weekend kunnen nemen.

Wat ook heel mooi is zijn de autootjes die vandaag vanuit Engeland zijn aangekomen. MIB (mint in box) zoals ze daar zeggen.

Mijn eerste auto was een Ford Fiesta : 1100 cc, topsnelheid 140 km/u (bergaf en met wind in de rug), 0 naar 100 km/u duurde een eeuwigheid. Daarna volgde een Ford Sierra 2.0i : groot en zwaar maar 200 km/u op de (Duitse) autostrade was geen probleem. Toen deze aan vervanging toe was kocht ik een Ford Orion 1.8 Ghia : mijn enige “sedan”, heel elegant en een plezier om mee te rijden.

In 2001 volgde dan een auto waarvan ik twee jaar eerder al wist dat ik hem ooit zou kopen … de Ford Fiesta Sport 1.6i : 103 pk onder de motorkap, laagprofielbanden, spoilers, sportvering en het mooiste “kontje” dat er ooit op een Ford heeft gestaan. Daarmee was het pas echt prettig rondtoeren. Menig BMW, Audi of Mercedes heeft zich aan dat kleine ding verkeken aan een rood licht.

Toen er na acht jaar trouwe dienst een lek in de versnellingsbak kwam en de kosten werden geraamd op 2.500 euro heb ik hem met spijt in het hart ingeruild voor een Ford Focus 1.6 Econetic. Niet de sportiefste wagen die ik ooit gehad heb maar wel de meest praktische.

En wat staat er op mijn computertafeltje terwijl ik dit typ ? Een miniatuurversie van een Ford Cobra, Ford Focus, Ford Escort Mexico, Ford RS200, Ford GT 40, Ford Sierra 500RS, Ford Mondeo, Ford Capri, Ford Mustang 500GT, Ford Escort WRC en een Ford Lotus Cortina.

Je zou je kunnen afvragen waar ik naartoe wil ? Ik wil maar zeggen dat ik al mijn sinds jaar en dag een Ford Fan ben. In mijn top 5 van mooiste wagens allertijden staan er 4 die werden gemaakt in de Ford fabrieken (de Mustang, de GT40, de RS200 en natuurlijk mijne Fiesta Sport).

Als je dan gisteren verneemt dat de Ford fabriek in Genk en er enkele duizenden mensen op straat zullen staan binnen dit en een jaar, dan raakt je dat toch. Het zal voor hen niet veel verschil maken maar ik wil langs deze weg toch mijn steun en medeleven getuigen.

Wat me in heel het verhaal wel stoort, uiteraard naast het feit dat men zo met mensen kan sollen, zijn de idiote reacties van sommige mensen op de verschillende nieuwssites. Ze zijn absoluut niet op de hoogte van de feiten maar plaatsen wel berichten als : “Het is de schuld van Di Rupo”, “Het is de schuld van Peeters”, “we zouden vanaf nu geen Fords meer mogen kopen”. Ik durf wedden dat de meeste mensen die deze laatste uitspraak doen nog nooit van hun leven een Ford, of een andere in België geassembleerde wagen hebben gekocht.

Ik hoop maar dat het goed komt met die 4.000 mensen van Ford Genk en uiteraard ook met die duizenden mensen van de toeleveringsbedrijven wiens job ook op de helling staat.

In het begin van het jaar zag het er naar uit dat er dit jaar niet veel zou veranderen aan de blikjesverzameling, ondanks het feit dat het een Olympisch jaar is.

Mijn reis naar Wales had me immers maar 1 blikje opgeleverd, een dikke tegenvaller dus. Maar ondertussen staat de teller op 21 blikjes.

Nog niet zo lang geleden kreeg ik nog twee Italiaanse blikjes van collega Chris.

En vandaag zijn er nog 3 Chinese biggetjes blikjes bijgekomen. Mijn broer is namelijk net terug van een fietsvakantie in China. Dat brengt het totaal nu op 651 blikjes.

Eigenlijk zou ik ze wel eens allemaal uitgestald willen zien maar daarvoor ontbreekt het me helaas aan ruimte. Anderzijds, een postzegelverzamelaar hangt zijn postzegels ook niet aan de muur hè.

Ook de autoverzameling boert vrij goed. Ik heb net de bevestiging vanuit Engeland gekregen dat er twee autootjes onderweg zijn met de post.

Het begint stilaan een gewoonte te worden : het avondloopje in Lier. Eenmaal per week trek ik tegen half acht naar de Pallieterstad om een halfuurtje te lopen. Ik ben niet onmiddellijk een fan van ’s avonds lopen maar die wekelijkse afspraak verplicht zowel mijn loopbuddy als mezelf tot lopen.

Het grote nadeel is natuurlijk wel het feit dat het donker is en dat we over fietspaden en voetpaden moeten lopen in plaats van over de vesten. Uiteraard draag ik dan een fluohesje, ook al zijn die voet- en fietspaden behoorlijk verlicht.

Alhoewel, zo “uiteraard” lijkt dat niet te zijn. Op mijn ritje terug naar huis ben ik enkele personen tegengekomen die daar niet van overtuigd waren.

Stel je even voor : een niet al te brede landelijke weg, in een bos, rond half negen. Wat draag je dan als loopkledij ? Een zwarte broek en een donkerblauwe fleece. Maar om het veilig te houden dragen we dan wel een flauw wit fietslampje dat met een elastiek op de rug wordt gehouden.

Ik snap zulke mensen dus absoluut niet hè. Hoe moeilijk kan het nu zijn om een hesje aan te doen ? ’t Is toch niet dat het zoveel weegt ? En er zijn zeker modellen te vinden die niet hinderen bij het lopen, hoe groot of klein je ook bent.

Hoe was die spreuk vroeger ook al weer ? LAAT JE ZIEN OF JE BENT GEZIEN !