Het doet toch raar …

Afgelopen weekend is de voorlopige deelnemerslijst voor de Roparun 2013 verschenen op hun website. Je ziet daar dan de bekende teams staan : het Jessa team, De Kloddelopers, Lotgenoten Vlaanderen, De Rode Lopers, het ING team …

En achter nummer 231 staat dan niet “United Against Cancer” maar “Never Say Never”.

 

Ik had voor mezelf al in februari de beslissing genomen dat het mijn laatste Roparun zou worden en ik heb dan ook voldoende tijd gehad om me te verzoenen met dat idee maar nu is het ineens realiteit en dat voelt vreemd aan.

De laatste 7 jaar, maar vooral de laatste 4 jaar, is de Roparun een heel belangrijk deel van mijn leven geweest : teambijeenkomsten in Rotterdam, trainingsroutes uitstippelen, routebeschrijvingen maken, parcours verkennen, vrachtwagens en mobilhomes reserveren, inzamelacties coördineren, wisselschema’s uitwerken, foto’s maken en bewerken, presentaties maken … kortom uren en uren en uren zijn er besteed aan de voorbereidingen op de Roparun.

En dat valt nu dus allemaal weg. Schrik voor het “zwarte gat” heb ik niet maar het zal toch raar zijn.  

Voilà, de vakantie is weeral voorbij.

De eerste week was een relaxweek in Bretagne, de tweede week was een werkweek in de Kempen.

Naast al het werk (het huis ziet er weer pico bello uit, van boven tot onder en van binnen tot buiten) ben ik er ook nog in geslaagd om drie keer te gaan lopen. Afgelopen woensdag en vrijdag ben ik, tegen mijn gewoonte in, zelfs ’s avonds gaan lopen.

Voor die avondloopjes ben ik wel naar Lier gereden om samen met Sally te lopen, net als in the good old days. Collega Ruth vroeg het zich onlangs op haar blog nog af : alleen lopen of in gezelschap ? Aanleiding was een artikel op HLN.be waarin 5 redenen werden gegeven waarom het beter was om alleen te lopen (http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/1496268/2012/09/05/5-redenen-waarom-je-beter-alleen-gaat-lopen.dhtml).

Net als zij kan ik me soms wel vinden in die 5 redenen maar lang niet altijd. Zij zeggen bijvoorbeeld dat je minder workouts mist wanneer je alleen loopt. Dat is bij mij dus zeker niet het geval. Ik zal sneller een training overslaan wanneer ik alleen ben. Maar als ik met iemand afgesproken heb om ergens te gaan lopen dan moet er al echt iets ergs gebeuren om zo’n afspraak te missen.

En wat die muziek betreft … ik herinner me een training van dik 20 km die ik gelopen heb in gezelschap van Ruth, Sally en Marleen. De drie dames voorop, gezellig kletsend gedurende 2u30 en ik daarachter, gezellig naar adem snakkend. Wie heeft er dan muziek nodig ?

Mijn ochtendloopje van vandaag :

Terwijl ik begonnen ben met het bewerken van de 800 foto’s die ik meegebracht heb van Bretagne zijn er blijkbaar een hele hoop mensen die andere souvenirs hebben ontvangen van onze Zuiderburen.

161.500 Belgen blijken sinds 1 juli een boete opgelopen op de Franse snelwegen, de meeste uiteraard snelheidsovertredingen. En dan beginnen ze natuurlijk te doen waar wij Belgen het beste in zijn : klagen.

Dat vind ik nu behoorlijk kinderachtig. Zoals ze in het Engels zo mooi kunnen zeggen : “Don’t do the crime if you can’t do the time”. In ’t Nederlands zouden we zeggen dat “hij die met vuur speelt op de blaren moet zitten”.

Kijk, het is heel simpel. Als je sneller gaat dan toegelaten, dan loop je de kans op een boete. Ik heb trouwens gemerkt dat bijna alle onbemande camera’s vooraf worden aangekondigd met grote borden. Als je dan “gepakt” worden dan moet je dat maar kunnen aanvaarden. En ze moeten ook niet afkomen met “ik reed maar 1 km/u te snel). Als ze net zoals in België een correctiefactor van 6% gebruiken dan reed je al minstens een effectieve snelheid van 140 km/u. Op je snelheidsmeter is dat dan nog meer want die geeft altijd meer aan dan de werkelijke snelheid. Eigenlijk rij je dus 15km/u te snel.

Met geldklopperij of “verdekte belastingen” (een klacht die je vaak hoort wanneer er in Vlaanderen nog wat onbemande camera’s worden bijgeplaatst) heeft dat niks te maken. Trouwens, als het “verdekte belastingen” zijn, dan kan je die belastingen op een volkomen legale manier ontduiken : niet te snel rijden ! Zo eenvoudig is dat.

Let wel, ik zeg niet dat sommige snelheidsbeperkingen niet volkomen belachelijk zijn. Ik zie geen enkele reden waarom ik om 2u ’s nachts op een lege autostrade tussen Wommelgem en Ranst geen 130 km/u zou mogen rijden in plaats van die stomme 100 km/u maar de wet is nu eenmaal de wet.

Nu maar hopen dat ik binnenkort ook geen Frans souvenir in mijn brievenbus vind en nummer 161.501 word.

Waar ik de afgelopen week niet heb over gehad is de “buit” die ik mee terugbracht heb van Frankrijk. Aangezien ik niet zo vaak naar Frankrijk ga (buiten die 7 Roparuns van de afgelopen jaren) komt er vanuit dat land niet zoveel binnen wat Coca Cola blikjes betreft.

Daar is nu verandering in gekomen. Zeven blikjes zijn toegevoegd aan de collectie.

Ik moet er wel bij vertellen dat ik twee blikjes nog niet geopend heb : het Coca Cola Cherry blikje en het Coca Cola Light Sans Caféine blikje.

Het eerste ga ik zeker niet zelf leegdrinken. Ik vind het persoonlijk wansmakelijk maar collega P. zal die taak wel op zich nemen. Hij vindt dat zalig.

Het tweede blikje ga ik wel proberen al heb ik mijn twijfels. Geen suiker en geen cafeïne ? Dat kan toch moeilijk nog naar cola smaken ? Enfin, ik zie het wel en laat het wel weten.

Voilà, mijn eerste vakantie waarvoor ik niet over één of andere plas moet varen of vliegen is achter de rug. Het was dus de eerste keer in vele jaren dat ik op vakantie ben geweest waar het Engels niet de voertaal is. En ik moet toegeven … het smaakt naar meer.

Deze laatste dag moesten er 750 kilometer worden overbrugd. Dat ging heel vlot tot ik in de buurt van Parijs kwam en de periferique op moest. Man, man, man ! Ik heb me al enkele keren niet op mijn gemak gevoeld in de auto maar wat ik vandaag heb meegemaakt moet toch wel zowat het ergste zijn geweest.

Meer dan een uur ben ik daar verloren. Het leek wel of die auto’s van alle kanten kwamen … van links, van rechts, van voor, van achter … en uiteraard allemaal zonder pinkers te gebruiken. En dan plots, eens je op de A1 naar België zit dan zijn die allemaal verdwenen. Ze kwamen uit het niets en ze verdwenen in het niets. Heel bizar. De rest van de reis verliep voorspoedig.

En wat heb ik bijvoorbeeld geleerd de afgelopen week ? Onder andere dat je in Frankrijk nooit mag tanken in één van die stations naast de autostrade. Dan kan je beter de autostrade even verlaten en gaan tanken bij één of andere supermarkt. Daar betaal je al snel 10 tot 15 cent minder per liter. Om sigaretten te kopen moet je naar een Bar-Tabac of een Presse-tabac terwijl je hier in elk tankstation of supermarkt gezellig sigaretten kunt kopen.

Verder kan ik dan ook niet anders dan vergelijken met mijn vakanties aan de andere kant van het kanaal. Ik heb het gevoel dat de toeristische sector in Engeland net iets beter is uitgewerkt. Bezienswaardigheden worden al ver op voorhand aangekondigd en bewegwijzerd. En dat heb ik in Bretagne net iets te vaak gemist. Wat je in Bretagne dan weer wel veel ziet zijn borden die zeggen waar de zoveelste supermarkt of de zoveelste McDonald’s gevestigd is. Dat vond ik vrij storend. Wat dan weer een pluspunt is in vergelijking met de Britten is de betaalbaarheid. Even gaan eten kost al snel de helft minder. Maar verder voelt het wel aan zoals die andere Keltische naties.

En nu is het aftellen naar juni 2013 wanneer ik de volgende Celtic Nation zal bezoeken.

’t Is weer voorbij, die korte vakantie.

Nu ja, echt voorbij is hij nog niet want ik ben nog een dikke 700 km van huis verwijderd maar morgen zal ik vooral autostrades zien vrees ik.

Deze laatste dag had ik echt het gevoel dat ik ergens in Cornwall rondreed in plaats van in Bretagne. Al had dat waarschijnlijk ook wel te maken met de twee tussenstops die ik vandaag tussen Vannes en Rennes heb gemaakt.

Eerste stop was het Fortresse de Largoët, net voorbij Elven. Nu ja, “net” !? Ik had mijn auto aan de kerk van Elven geparkeerd en ging te voet naar de burcht. Bleek die toch wel drie kilometer buiten het centrum te liggen zeker. En toen ik dan uiteindelijk daar was en mijn kaartje had gekocht, zegt die heel vriendelijke dame tegen me : “la fortresse se trouve à peu près 800 mètres d’ici.” Gelukkig was het een weliswaar kleine burcht maar wel mooi om te zien. Ik had echter niet gerekend op alweer een wandeling van 8km.

Mijn tweede stop was Concoret waar ik het plaatselijke château zou bezoeken. Dit kasteel ligt in de bossen van Brocéliande en herbergt het centre de l’imaginaire Arthurien. Er liep net een tentoonstelling rond Morgana (halfzus van Koning Arthur) en Melusina (de waterfee). Zowel de mythe van Morgana als die van Melusina werden haarfijn uit de doeken gedaan en er werd geopperd dat beide dames wel eens dezelfde dame zouden kunnen zijn.

Of de hele legende rond Arthur, Merlijn, Excalibur, de lady of the lake en de Ronde Tafel nu hier zijn oorsprong heeft gevonden of niet wil ik in het midden laten maar ze is er wel nauw mee verbonden. Ik heb in ieder geval genoten van de vele prachtige Keltische tekeningen. Van de rit doorheen het bos van Brocéliande trouwens ook.

Nog een keertje slapen en het zit er op.

Paniek ! De hemel zag niet hemelsblauw vanochtend. Er waren wolken te zien. Je moest er behoorlijk achter zoeken maar ze waren er toch.

Er stonden twee zaken op het programma vandaag : Carnac en Port Louis. Aangezien de eerste bestemming en uurtje rijden was vanuit Lorient en de tweede bestemming toch al snel 15 minuten, had ik besloten om eerst naar Carnac te rijden. Neen, ik heb nog geen last van een zonneslag maar de Citadel van Port Louis is in september enkel in de namiddag te bezoeken.

Het zou dus eerst Carnac worden. Mijn verwachtingen waren hoog en ik ga niet zeggen dat ik teleurgesteld ben maar toch had ik er meer van verwacht. Ik had gelezen dat er zo’n 5.000 stenen stonden en dat zal wel kloppen (ikzelf ben gestopt met tellen bij 3.957) maar ik vrees dat ik teveel strips heb gelezen. Bij menhirs denk ik immers altijd aan Obelix en de stenen die ik vandaag gezien hebben trekken helemaal niet op de stenen die Obelix maakt. Al bij al is het toch wel indrukwekkend, zeker wanneer je ze vanop het platform in Kermario bekijkt.

Ik heb er in ieder geval een fikse wandeling van 8km gemaakt en na een picknickje terug de auto in en naar Port Louis en zijn citadel. De citadel op zich is al de moeite waard om te bekijken maar binnenin kan je ook nog naar la musée de la marine en la musée de la Compagnie des Indes. Niet alleen onze bovenburen hadden een Oostindische compagnie, onze zuiderburen blijkbaar ook.

Na een tweetal uurtjes rondkuieren in de citadel en kijken naar de zeilbootjes werd het tijd om naar mijn stopplaats voor vannacht te rijden : Vannes.

Geen grijze lucht vandaag. Het was vanochtend vroeg blauw en ook nu is het nog blauw. Geen wolkje te zien, behalve dan die rare ronde gele wolk die ervoor zorgt dat je rood wordt wanneer geen witte melk over je lijf smeert.

Na het ontbijt verliet ik de Manoir en trok ik richting Concarneau, mijn eerste stop voor de dag. Het zou ook de laatste stop worden maar dat wist ik toen nog niet.

Concarneau is een havenstadje, dat heb je wel meer aan de zee, en heeft net als Saint-Malo ook een “intra muros”, een oud fort eigenlijk. Deze is wel veel kleiner dan Saint-Malo maar ook veel gezelliger. Het is een aaneenschakeling van allerhande winkeltjes, crêperies en restaurantjes waar je voor een heel schappelijke prijs heel goed kunt eten. Het was er druk maar wel gezellig druk. Ik heb me trouwens niet kunnen inhouden en ook wat “souvenirs” gekocht (o.a. een rugbyshirt met de vlaggen van de 6 Celtic Nations en enkele hemden).

Binnen de muren is ook al meer dan 50 jaar het Musée de la Pêche gevestigd. Voor slechts 6,50 euro krijg je een volledig overzicht van de visvangst in de streek en in de rest van de wereld. Je kan zelfs een heuse vissersboot bezoeken.

Na de vesting ben ik door de rest van het stadje beginnen dolen en voor ik het wist was het bijna vijf uur, hoogste tijd om verder te rijden naar Lorient waar ik vandaag overnacht. Mijn andere geplande stops zullen moeten wachten tot een volgende keer.

Morgen gaat de tocht verder naar Vannes en zou ik onderweg een van de hoogtepunten van deze reis moeten zien : CARNAC.

Het begint een gewoonte te worden vrees ik. Ook vandaag was de lucht zo grijs als het maar kon zijn. Al moet ik er bij zeggen dat het eerder lichtgrijs was vandaag.

Eerste stop vandaag was Locronan, een “middeleeuws dorpje met 18^de eeuwse herenhuizen”. In Locronan kan je ook enkele mooie wandelingen maken. Ik koos voor de wandeling naar de ‘montagne de Locronan’ waarvan de top op 289m boven de zeespiegel ligt. Een pittige beklimming met onderweg enkele mooie vergezichten, zelfs bij dit grijze weer.

Rond een uur of een was het gelukkig aan ’t opklaren zodat ik gezellig op een terras kon gaan middagmalen : choucroute met vis. Niet direct een combinatie die ik zelf zou klaarmaken maar wel geslaagd.

Volgende stop op de route : Pont l’Abbé. Dat is de thuishaven van het Musée Bigoudin, een museum rond de typisch Bretoense klederdracht waaronder de “coiffe”. Bij laag water liggen alle boten in de haven er gewoon in de modder. Niet velen weten dit maar naast mijn passie voor kastelen, abdijen en ruïnes heb ik het ook voor glasramen. Die trekken me altijd aan. In Pont l’Abbé hadden ze, net als in Locronan enkele mooie exemplaren.

Derde en laatste stop : Bénodet. Ondertussen was de zon er volledig doorgekomen en was het aangenaam warm. Bénodet is een gezellig maar druk haven- en badstadje. Een wandeling van de haven naar het strand en terug leverde weer enkele mooi foto’s op.

De lucht zag weer bijzonder grijs toen ik vanochtend opstond. En toen ik na het ontbijt Saint-Malo achter me liet was het nog altijd zwaar bewolkt. Gelukkig bleef het wel droog. Er moesten vandaag behoorlijk wat kilometers worden afgelegd. Eindbestemming voor vandaag was namelijk Le Fôret Fouesnant in het westen van Bretagne.

Mijn eerste stop was echter Carantec. Daar zouden volgens mijn informatie enkele mooie uitzichtpunten zijn. En mijn informatie bleek juist te zijn. Via een heel smal paadje naast de kust kon je van het ene naar het andere punt wandelen. Echt eenvoudig was het niet maar het was wel de moeite waard.

Daarna ging het via het Parc Régional d’Armoric naar Pleyben. Onderweg waren er ook tal van mooie panorama’s te zien maar jammer genoeg kan je niet zomaar je auto langs de kant zetten en al rijdend fotograferen is ook niet alles.

In Pleyben staat trouwens een bijzonder mooie kerk.

Uiteindelijk kwam ik op mijn bestemming, Hotel Manoir du Stang in La Fôret Fouesnant. Ik heb al veel mansions en stately homes bezocht maar nu slaap ik er in een. Een 16^e eeuws huis dat met antieke meubelen (of toch antiek uitziende meubelen) gevuld is. Mooie tuin, grote vijver, geen radio, geen TV, wel draadloos internet en vooral heel veel stilte.