Oktober is een vrij rustige maand op concertgebied. We hebben al Sigur Rós gehad en volgend weekend trekken we naar Lommel voor de Nationale Taptoe.

Maar gisteren hebben we nog eens een bezoekje gebracht aan studentenstad Leuven. In het Depot trad immers Daan nog eens op. Voor mij de vierde keer dat ik hem zou zien.

Vóór het zover was zijn we uiteraard nog een (verjaardags)hapje gaan eten in ons favoriete restaurant … Den Domus. Omdat het toch een speciale aangelegenheid was kozen we voor de Belgische Schotel : witloof met hesp en kaas, stoofvlees, vol-au-vent, Luikse balletjes, sla, kroketten en frieten. Ik ben er zeker van dat er eigenlijk nog puree bij moest ook maar als het klopt dan mogen we tevreden zijn dat ze dat waren vergeten. Man man man … was dat lekker zeg.

Enfin, om kwart na zeven stonden we voor de deuren van het Depot. Neen … we waren niet de eerste maar veel scheelde het niet. We hadden dan ook perfecte zitplaatsen.

Om half negen kregen we JVK voorgeschoteld als opwarmer. Echt opwarmen deed die echter niet, het was eerder een lauwe vertoning. Muzikaal niet slecht (de man speelde trouwens op een bizar instrument) maar zijn gepreek was er teveel aan. Als ik eerlijk ben dan interesseerde het mij geen r**t dat de hoes van zijn CD was gemaakt van papier dat van stenen was gemaakt.

Om half tien was het dan eindelijk de beurt aan Daan. Nog even wat problemen gehad met laatkomers die in het gangpad gingen staan en zo het zicht van een deel van het zittend publiek benamen. Nadat ik zelf tot twee keer toe vriendelijk zonder succes had gevraagd om elders te gaan staan en de poging van de vrouw achter mij ook zonder respons bleef ben ik toch maar even mijn beklag gaan doen bij de organisatie. Nog geen vijf minuten later hadden we terug een perfect zicht. Gelukkig maar want Isolde zat recht in mijn gezichtsveld.

Over het concert kan ik heel kort zijn : het was geweldig goed. De eerste 75 minuten vooral zijn nieuwe CD om dan op het einde enkele klassiekers zoals Exes en Icon. Anderhalf uur puur genieten. De foto hieronder werd trouwens genomen tijdens zijn passage op Suikerrock in 2012.

Kasteel Sant’Angelo, Rome, 1460. De jonge Luca Vero wordt beschuldigd van ketterij. Hij durft immers de heilige relikwieën in vraag te stellen. Want, stelt hij, als Jezus met drie nagels aan het kruis werd genageld, hoe kan het dan dat er tientallen kerken in Europa zijn die zogezegd één van die drie nagels in hun bezit hebben. En als je alle splinters bij elkaar voegt dan heb je genoeg hout om tientallen kruizen te maken.

Hij wordt echter “gered” door een mysterieuze man die hem op een missie stuurt. In opdracht van de paus moet Luca het einde der dagen gaan onderzoeken. Zijn eerste opdracht brengt hem, samen met zijn vriend Freize en zijn secretaris Broeder Peter naar een klooster in Lucretili nabij Rome waar de zusters bezeten door de duivel lijken te zijn. Sommigen hebben zelfs stigmata.

Het klooster wordt sinds kort geleid door Abdis Isolde die onlangs haar vader heeft verloren en die door haar broer naar dat klooster werd gestuurd. Isolde heeft maar één iemand die ze vertrouwd, Ishraq, een moslimmeisje dat samen met haar is opgegroeid.

Er blijken inderdaad rare zaken te gebeuren in het klooster maar of er nu sprake is van goddelijke of duivelse invloeden of het gewoon kwaad opzet is … dat moet Luca en zijn vrienden uitzoeken.

Changeling is het eerste deel van de Order of Darkness-trilogie van mijn favoriete schrijfster Philippa Gregory. Deze keer eens geen verhalen over de Tudors of Plantaganets maar wel over het Italië van de 15^de eeuw. Mogelijk iets minder historisch onderbouwd maar daarom zeker niet minder leuk om te lezen. Ondertussen ben ik bezig aan het tweede deel van de trilogie : Stormbringers.

Ja hoor … het is ons weer gelukt. In een weekend waarin er veel, zelfs heel veel, regen is gevallen zijn wij er in geslaagd om 11 km te wandelen zonder nat te worden. ’t Is te zeggen, niet nat van de regen, wel nat van het zweet want het was behoorlijk warm deze namiddag.

Aanvankelijk zouden we gisteren gaan wandelen maar de weersvoorspellingen voor vandaag waren toch net iets beter. Bovendien paste het beter in de planning.

Plaats van afspraak was de Parochiezaal van Itegem voor de Isschotwandeling van de lokale KWB. Het is niet de eerste keer dat we daar in de buurt wandelen en het zal zeker niet de laatste keer zijn. Maar toch zijn de mannen van de KWB er in geslaagd om ons op plekjes te laten komen waar we nog niet waren geweest.

Uiteraard ook op plaatsen waar we al wel waren geweest maar een kniesoor die daar op let. We hebben wel gelet op de paddenstoelen want ook deze keer waren er weer massa’s te zien. Sommigen goed verstopt onder het groen, anderen iets beter zichtbaar, nog anderen waren helaas gesneuveld en lagen op hun zij.

De bomen beginnen ook te verkleuren al is daar nog een groot verschil merkbaar. Sommige bomen zijn al mooi goudgeel, oranje of roodgekleurd, andere bomen lijken groener dan ooit (misschien zijn ze gewoon jaloers op de andere bomen?).

Afin, alweer een heel leuke wandelnamiddag gehad.

 

Vraag aan een doorsnee pendelaar die met de wagen naar het werk gaat waarom hij niet met de trein gaat en kans is heel groot dat die antwoordt : “pfff … de trein heeft ALTIJD vertraging”.

Hebben treinen altijd vertraging? Natuurlijk niet. Toch die van mij niet. Het gebeurt wel eens dat hij een paar minuten later dan voorzien aankomt in het station van bestemming. Maar omdat ik altijd ruim op tijd vertrek is dat voor mij geen probleem.

Heel af en toe heb ik wel eens echte vertraging en daarmee bedoel ik een kwartier of meer. Gisteren was dat bijvoorbeeld het geval. Ingevolge een bermbrand in Nazareth (dat gehucht in Lier, niet de woonplaats van Jezus in het Midden-Oosten) vertrokken we met vertraging in Berchem.

In Lier was er dan even verwarring toen de treinbegeleider ons vertelde dat de trein op het spoor naast ons als eerste zou vertrekken. Veel passagiers stapten uit maar we waren nog niet aan het begin van onze trein of die andere vertrok al. Allemaal dus netjes terug opgestapt. De man excuseerde zich voor de gebrekkige informatie die hij had gekregen en te goeder trouw aan ons had doorverteld.

Afin, ik was dus een halfuurtje later thuis dan normaal. Is dat erg? Niet echt want ik heb ook een halfuurtje langer kunnen lezen. En dat is nu iets dat die auto-pendelaars niet kunnen. Terwijl zij gemiddeld 4 dagen op de week een vertraging hebben van een halfuur. Ik heb zo’n vertraging gemiddeld 4 dagen op een jaar.

Mocht het nog niet duidelijk zijn … ik ga dus veel liever werken met de trein.

Gisteren trouwens nog een vertraging gehad. Bij het sluiten van de laptop werden updates opgeladen. Ruim een uur heeft dat geduurd. Vandaag bij het opstarten werden die updates uiteraard geïnstalleerd. Weer anderhalf uur vertraging.

Nu ja … tijd is relatief hè?

Zaten we afgelopen vrijdag nog bij de meester van het Vlaamse levenslied in de Borgerhoutse Roma … gisteren zaten we in Vorst Nationaal bij de meesters van de onverstaanbare teksten ook wel bekend als Sigur Rós.

Maar vóór we daar waren hebben Conny en ik nog een wandelingetje gemaakt in Rijmenam namelijk het Rijmenampad. Deze wandeling had, in deze tijd van het jaar, ook wel de naam Paddestoelenpad kunnen heten maar dat zal overal wel zo zijn zeker?

Ik heb in ieder geval gezien dat mijn favoriete seizoen er weer aan komt. Prachtige kleurenpracht in de bomen en ontelbare paddenstoelen op de bodem. En dan te bedenken dat ik er (heel even) heb aan getwijfeld of ik mijn camera wel zou meenemen.

Na de wandeling van zo’n 9 km en een stevige ovenschotel vertrokken we dan richting Vorst. Onderweg even een tussenstop gemaakt om Conny’s collega op te pikken en ondanks een klein beetje file op de Brusselse buitenring heel vlot op onze bestemming geraakt.

Onze plaatsen waren best goed. Om kwart over acht begonnen de jongens dan aan hun eerste set die ongeveer een uur zou duren. Na een pauze volgde dan een tweede die iets minder lang zou duren.

En hoe was het ? Wel … het was heel goed maar wel apart. Maar het is quasi onmogelijk om te beschrijven. Je moet het gewoon meegemaakt hebben. Het was een prachtige mix van muziek en licht, helaas maar misschien ook dankzij die onverstaanbare taal. Interactie met het publiek? Niet aan hen besteed. Maar ik ben wel blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt.

Volgend concert op de agenda is weer iets totaals anders : Daan in Het Depot in Leuven.

 

Na vreemde en vermoeiende twee weken met daarin ik meer in de kerk heb gezeten dan op het werk (ook mijn tante is immers vorige week overleden) proberen we de draad weer op te nemen en “gewoon” te doen.

“Gewoon doen” betekent in mijn geval onder andere concerten bezoeken en dat hebben we gisteren gedaan.

Deze keer trokken we naar Borgerhout waar mogelijk de mooiste concertzaal ter wereld staat … De Roma.

Ik had afgesproken met Conny aan het Centraal Station (ook nog zo’n mooi gebouw). Een theetje op de Keyserlei, een hamburger bij Ellis Burger en dan een rustige wandeling naar de Noordersingel waar ik gisterenochtend al mijn auto had geparkeerd. Het was wel vrij warm om te wandelen.

We waren mooi op in de zaal zodat we onze vaste plaatsen konden kiezen.

Iets over acht begon Guido August Constancia Versmissen, beter bekend als Guido Belcanto dan aan zijn set. Hij kwam er vooral zijn nieuwe album Liefde en Devotie voorstellen maar speelde toch ook wel enkele van zijn klassiekers waaronder de wondermooie cover “Toverdrank”.

Een heel geslaagde avond. Hopelijk valt het morgen wanneer we naar Vorst Nationaal trekken voor Sigur Rós even goed mee.

Eigenlijk had ik vandaag, na drie weken vakantie, terug moeten gaan werken.

Een vakantie die fantastisch goed begon met een weekje wandelen in Irrel en de Eiffel. Ook de tweede week was geweldig met dat heel goede concert van Mike + the Mechanics in het Depot in Leuven.

Zelfs de derde week kondigde zich goed aan met een heel geslaagd bezoek aan het Kasteel van Gaasbeek en omgeving. Een dagtrip in eigen land die ik iedereen kan aanbevelen. Bij Conny en mezelf stond hij al lang bovenaan ons to-do-lijstje. Het verslag van deze dag volgt één van de komen dagen wel.

Het goed-gevoel van die dag ’s avonds immers abrupt afgebroken.

De gezondheidstoestand van mijn vader die sinds half augustus in het ziekenhuis en vervolgens in het rusthuis verbleef was in de loop van de dag verslechterd. Omstreeks 9 uur ’s avonds is hij dan heel rustig ingeslapen.

Vanaf dat moment leef je voor een stuk op automatische piloot. Het andere stuk weet ook niet hoe het zich moet voelen. Je bent uiteraard verdrietig maar anderzijds is hem een lange lijdensweg bespaard.

Vandaag hebben we de eerste fase van rouwproces afgesloten met de begrafenis en de aansluitende koffietafel.

Rust in Vrede vader.

Een zonnige septembernamiddag … afwas aan de kant … niets op de agenda … waarom zou ik mijn loopschoenen niet eens aandoen en een halfuurtje gaan lopen?

Het leek me een goed idee en ik heb er zeker geen spijt van gehad.

Een rondje gelopen dat nagenoeg even lang is dan het rondje dat we op dinsdag in Lier lopen. Alleen had ik er nu maar 30 minuten voor nodig. Met een gemiddelde snelheid van 8,6 km per uur komt dat aardig in de buurt van lopen hè?

Hoe het kwam weet ik niet maar het ging gewoon heel goed. De laatste twee kilometers werden zelfs aan een tempo onder de 7 minuten per kilometer gelopen. De derde kilometer zelfs aan 6:39 en dat is dus 9km per uur.

Ik moet al ver teruggaan in mijn Endomondo-archieven om een gelijkaardige prestatie terug te vinden denk ik.

Soms denk je dat je een dorp of stad kent en als je er dan eens gaat wandelen dan kom je vaak vergeten hoekjes tegen.

Lier is daar een prachtig voorbeeld van. Zes jaar heb ik er school gelopen en ik kom er al jaren en jaren bijna elke week om te gaan joggen. En toch kom ik tijdens wandelingen plaatsjes tegen die me totaal onbekend zijn.

Ook Heist op den Berg heeft zo’n plekjes. Ik heb er maar een paar keer gejogd maar ben er heel vaak doorgereden, met de fiets of met de auto.

Omdat er vandaag nergens een georganiseerde wandeling die ons aanstond was had ik er zelf eentje uitgestippeld via het wandelknooppuntennetwerk. Vertrekken deden we aan De Averegten. Maar in tegenstelling tot andere wandelingen trokken we nu naar het centrum van Heist op den Berg.

En daar hebben we dus echt wel enkele pareltjes gevonden. Fotogenieke trappen, verborgen parkjes, bijzonder mooie gebouwen op het Kerkplein … Kortom, het was een geslaagde wandeling met een mooie balans tussen stad en natuur. Alleen jammer dat er op sommige stukken net dat beetje teveel sluipverkeer was.

Het weer en dan vooral de dramatische wolken hielpen natuurlijk ook wel.

 

Het is misschien moeilijk te geloven maar twee jaar geleden had ik eigenlijk nog nooit gehoord van Het Depot in Leuven. Ik wist wel dat Leuven een universiteitsstad was waar ik een paar keer de eindejaarscorrida ben gaan lopen maar verder … onbekend.

Daar kwam verandering in toen ik samen met de dames uit de Pieperstraat, tijdens de zaterdag van Suikerrock van 2015, onze “bucketlist” van groepen die we zeker nog wilden zien overliepen.

Bleken The Stranglers een gemeenschappelijke deler te zijn en bleken die ook nog later dat jaar op te treden in Het Depot in Leuven. Talloze concerten zijn gevolgd, vaak voorafgegaan door een aangename lunch of zelfs door een toeristische uitstap doorheen de stad.

Ook het Ladeuzeplein met de imposante bibliotheek zijn al vaak de revue gepasseerd. Maar het heeft tot gisteren geduurd eer ik eens binnenin die bibliotheek ben gegaan. Ik kan het trouwens iedereen aanraden maar vergeet dan zeker niet de audiogids te vragen.

Het enige dat me niet is gelukt is de volledige toren beklimmen. De eerste vijf verdiepingen dat ging nog maar de laatste klim naar het balkon van de toren lukte me niet. Een smalle ronde trap die slechts door palen en “netten” is omgeven … dan krijgt mijn hoogtevrees de overhand en worden mijn benen spaghetti. Dat klinkt misschien belachelijk maar mensen met mijn soort hoogtevrees begrijpen dat wel.

Ook de Sint-Pieterskerk hebben we bezocht. Ook hier met audiogids maar als je daarvan alles wil beluisteren dan moet je wel meer tijd hebben dan de 40 minuten die wij hadden.

Zoals de traditie het wil zijn we toen iets gaan eten in Den Domus om dan naar Het Depot te trekken om het concertseizoen op gang te trekken. We werden opgewarmd door Ben McKelvey, een jonge Londener die enkel met zijn gitaar het beste van zichzelf gaf. En dat beste mocht er best wezen.

Om halftien was het dan aan Mike + The Mechanics. Wat wist ik van hen? Eigenlijk enkel dat Mike Rutherford bij Genesis speelde (of speelt?) en dat Paul Carrack er vroeger bij heeft gezongen. En Paul Carrack zat dan weer samen met Jools Holland in Squeeze.

Laat Carrack en Holland nu tot de beste concerten van die jaar behoren … dan MOEST Mike toch ook wel meevallen zeker of niet?

Wel hij viel mee en hoe. Als dit de toon wordt voor de rest van het jaar dan gaan we een geweldig seizoen hebben. Supermuzikanten en superzangers. Meer kan ik er niet over zeggen. Gewoon kei- en keigoed. Een van de hoogtepunten van dit jaar.