Dag 1 en dag 2 van de vakantie zijn al voorbij.

Veel valt er niet te vertellen. Er zijn wel behoorlijk wat kilometers en mijlen afgelegd.

Gisteren ruim 130 km van thuis naar Zeebrugge. In tegenstelling tot andere jaren was ik iets vertrokken. Ik wou absoluut voorkomen dat ik op het “hoistable deck” terecht zou komen. Ik parkeer daar echt niet graag. Dat is me in ieder geval gelukt, alleen moest ik nu wel echt lang wachten tot ik aan boord van de Pride of Bruges mocht rijden.

En begon de klassieke routine : verfrissen, naar de lounge om nog wat te lezen, naar het restaurant om uitgebreid te tafelen en dan terug naar de piano lounge om verder te lezen. Af en toe pik ik al wel eens een film mee maar het aanbod sprak me niet aan. En zo heb ik avond verder doorgebracht met “Het Shakespeare geheim” van Jennifer Lee Carrell en een grote portie 7Up. De veerboten van P&O hebben namelijk één nadeel : er is geen cola aan boord (enkel Pepsi).

Na een vrij rustige overtocht met behoorlijk wat slaap reed ik iets over 9 terug van boord. Dit jaar geen douane controle gehad en evenmin een drugshond die mijn auto doorzocht.

Het duurde wel even eer ik Hull uit was maar eens op de autostrade ging het vlot. En gelukkig maar want er stonden 400 mijl op het programma. Met rustpauzes inbegrepen toch een tocht van 8 uur.

Ondertussen heb ik mijn eerste avondmaal in The Falmouth Beach Resort achter de kiezen en kan ik beginnen plannen voor morgen. Waarschijnlijk blijf ik gewoon in Falmouth om het kasteel en het Martime Museum te bezoeken. Ik heb vandaag wel genoeg kilometers met de auto gedaan.

 

 

Ik ben er klaar voor.

De laatste inkopen zijn gedaan, de valies is gepakt, het loopgerief is gepakt, het fotomateriaal is gepakt, de TomTom heeft nog snel een update gekregen en de auto is volgetankt.

Nog één keer slapen en dan trek ik voor de zoveelste keer naar het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord Ierland.

Als ik het goed geteld heb dan wordt het mijn 21^ste bezoek aan dat prachtige eiland. Sommige mensen vragen me wel eens waarom ik er altijd terugkeer ? Het eten is er toch slecht net als het weer ? Ik kan alleen maar zeggen dat die vooroordelen totaal onjuist zijn. Je kan er namelijk heel smakelijk eten. En zeg nu eerlijk, de beste TV-koks zijn toch Brits ? Denk maar aan Rick Stein, Nigella Lawson en Gary Rhodes om mijn drie favorieten maar te noemen.

En wat het weer betreft. Statistisch gezien regent het meer in Parijs dan in Londen. En ja, het kan er regenen maar doet het dat hier ook niet ? En de afgelopen “zomer” heeft het toch ook gesneeuwd in de Alpen ? Ik heb in al die jaren nog nooit een uitgeregende vakantie gehad. Het ziet er wel naar uit dat ik het dit jaar zeker niet droog ga houden. Gelukkig heb ik een heel goede regenjas en een stevige paraplu.

Enfin, morgen rond deze tijd dobber ik ergens Zeebrugge en Hull, nog altijd mijn favoriete manier om de oversteek te maken. Twee keer heb ik de “shuttle” geprobeerd maar dat vond ik een dikke tegenvaller. En de Eurostar is enkel goed voor Londen. Neen, geef mij maar de oversteek Zeebrugge-Hull.

Even leek het alsof het nooit zover zou komen maar toch is het zo. Het is gisteren en vandaag nog wel hard werken geweest maar vanaf 16u50 ben ik officieel met vakantie !!!!!

De komende 3 weken mag ik het werk vergeten en dat ga ik ook doen (behalve op zondag 18/9 want dan ga ik even werken en ook op vrijdag 23/9 want dan is er onze-Roparun barbecue en ook nog op zondag 25/9 want dan is er onze PCM-team barbecue maar verder vergeet ik het werk dus echt)..

Morgen wordt ook nog wel een drukke dag met de laatste inkopen voor de reis en natuurlijk ook het inpakken. En zondag, zo rond een uur of twee, vertrek ik dan richting Zeebrugge om daar in te schepen naar Hull en ga ik twee genieten van the Southwest.

Het bedrijf heeft me trouwens nog een mooi “vakantiegeschenk” gegeven. Ik was bezig met alles af te ronden toen ik plots een mail kreeg van de directie waarin het heuglijke bericht stond dat de P&V groep, net als vorig jaar, onze Roparuncampagne steunt met 2.500 euro. En dat is toch een hele geruststelling. Vorig jaar zijn we er maar net op tijd in geslaagd om het inschrijvingsgeld over te maken. Dit jaar zijn we iets geruster. Ik kijk al uit naar de 10 maanden (gezonde) Roparunstress

Het is inderdaad waar … de laatste loodjes wegen inderdaad zwaar.

Normaal gezien moet je rustig uitbollen naar je verlof toe maar daar is helaas te weinig tijd voor.

Vandaag was wel de lastigste dag van de week. Deze voormiddag twee opleidingssessies van telkens anderhalf uur gegeven. Daarna snel gaan eten en met de trein naar Brussel om daar nog eens dezelfde opleiding te geven. Terug met de trein naar Antwerpen, nog snel een klein halfuurtje mailtjes beantwoorden en dan naar huis.

En ook al heb ik twee uur al lezend kunnen “relaxen” op de trein, het is toch bijzonder vermoeiend.

Enfin … nog één dag alles uit de kast halen en dan laat ik de kast voor drie weken dicht.

Ja, ik ben teleurgesteld.

Niet omdat ik nog maar drie dagen moet gaan werken en dan 3 weken vakantie heb.

En ook niet omdat de 10-daagse weersvoorspellingen voor Cornwall er niet te slecht uit zien (fris maar droog).

En nog minder omdat ik vandaag door de bedrijfsarts de bevestiging heb gekregen dat mijn ogen nog goed genoeg zijn om de volgende 5 jaar mijn taak te blijven uitoefenen.

Neen, ik ben teleurgesteld in de Carrrefour Runningtour.

Om de ene of de andere reden blijkt mijn “chip” niet te hebben gewerkt tijdens Dwars door Turnhout en ben ik daarom geregistreerd als “DNF”. En dat terwijl ik wel degelijk over de finish ben gelopen. Er zijn zelfs beelden van, zowel bewegende als statische beelden. En de mensen die vóór en na mij over de finish zijn gelopen staan wel allemaal mooi geregistreerd.

Nu ja, IK weet wat ik gelopen heb en dat is toch het belangrijkste.

Maar toch, het statische bewijs :

En het bewegende bewijs :

http://www.chronorace.be/web2/video/videoazure.aspx?mode=large&time=19:35:20&location=FINISH&eventId=6253472382979&master=runningtour&width=848&height=477&before=15000&after=15000&locations=Finish@19:35:20&host=web

 

Als je van een geslaagde kunt spreken dan is het wel vandaag geweest.

Eergisteren kreeg ik nog een mailtje van Uitgeverij Bonte (een stripuitgeverij) en daar las ik dat het dit weekend in Valkenswaard voor de 16^e keer het Brabants Stripspektakel werd georganiseerd. En laat dat nu net één van de beste stripbeurzen van het jaar zijn (samen met die van Gent en die van Houten).

En zo trok in vanmiddag dus naar Valkenswaard en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Na een uurtje had ik al enkele mooie koopjes gedaan (waaronder enkele moeilijk te vinden strips van Hultrasson, Bram Jager en De Krobbels).

Maar toen viel mijn oog op twee Ohee verhalen waar ik al jaren naar op zoek ben, zowel op stripbeurzen als op Ebay. Op die laatste veilingsite ben ik ze eens tegen gekomen maar daar liep de prijs al snel naar de drie cijfers en dat gaat mijn budget te boven. Maar daar lagen ze dus, allebei samen verpakt : Ohee nr 173 en 174 die samen het Dees Dubbel verhaal “De Ping Ping Lamp” bevatten. Uitgegeven op 6 en 13 augustus 1966 in perfecte staat. Sommige mensen zullen me misschien gek verklaren wanneer ze vernemen dat ik er 50 euro voor betaald heb maar als je bedenkt dat ik voor een avondje Status Quo hetzelfde betaal dan is dat toch niet veel ? Die moeten trouwens ook rond die tijd begonnen zijn. In ieder geval was het dus een heel geslaagde beurs.

Van Valkenswaard ging het dan naar Turnhout want daar was het vanavond Dwars door Turnhout. Om 19u werd de start gegeven van de Start to Run van 5,4 km en een half uur later was het dan Dwars door Turnhout van 11km. Ik had gekozen voor de 5,4km. Zoals gebruikelijk bij dergelijke joggings vertrok ik te snel maar na een paar 100 meter zat ik in mijn ritme en vanaf dan ging het behoorlijk goed. Op het stuk langs het kanaal tussen 3 en 4 km ging het iets rustiger maar uiteindelijk liep ik na 35 minuten over de finish en daar was ik uitermate tevreden mee.

Op weg naar huis werd ik dan nog getrakteerd op een prachtige en volledige regenboog en dat was de perfecte manier om de dag af te sluiten.

Oef … het is weekend !

Het werd tijd want het is een zware week geweest. En de volgende wordt ongetwijfeld nog zwaarder want er moet nog veel gebeuren vóór mijn verlof.

Gelukkig is het nog een verlengd weekend ook. Ik ben solidair met de Angelsaksen en ik neem maandag een “summer bank holiday”.

’t Belooft wel een druk weekend te worden. Morgennamiddag ga ik eerst naar Valkenswaard. Daar wordt voor de 26^ste keer het Brabants Stripspektakel georganiseerd. En vóór jullie vieze gedachten krijgen van mij … er staan daar 600 meter stands met stripboeken, zeefdrukken, merchandising en dergelijke meer. Er zullen daar geen schaars geklede dames of heren optreden die, naarmate de tijd vorder, steeds minder kledij aanhebben .

Van Valkenswaard gaat het dan naar Turnhout waar ik om 19u deelneem aan de 5,4 km van Dwars door Turnhout. En als het weer een beetje meezit dan wordt er weer gesport want dan wordt het Kempische zomerseizoen traditioneel afgesloten met De Schakel. Vanuit verschillende steden en gemeenten in de Kempen kan er aan fietstochten van verschillende afstanden worden deelgenomen. Voor iedereen is er wel een haalbare afstand en iedereen fietst op zijn eigen tempo. De weersvoorspellingen zijn echter niet al te goed dus die plannen zouden wel eens letterlijk in het water kunnen vallen.

Het spreekwoord zegt : “goed begonnen is half gewonnen”. Maar als er maar half gewonnen is, dan is er ook half verloren of vergis ik me ?

Mijn dag was vanochtend vroeg in ieder geval goed begonnen. Om 6u20 stond ik al klaar voor ons kantoor om een half uurtje te gaan lopen. ’t Was zelfs nog zo donker dat ik vertrokken ben met mijn fluo hesje aan. Na iets meer dan 33 minuten stond ik terug voor de deur en gaf mijn Garmin 5km aan. Na een verkwikkende douche kon ik dan om half acht aan mijn dagtaak beginnen.

Helaas is het vanaf dan bergaf gegaan. Druk, druk, druk … De lange periode zonder vakantie begint bovendien echt door te wegen. Ik heb het nog eens uitgeteld. Sinds 1 januari ben ik welgeteld 18 weekdagen niet gaan werken. En dat is dus inclusief feestdagen en brugdagen. In juni heb ik eens anderhalve week vakantie gehad maar dat was Roparunvakantie en dat betekent dus werken en stressen. Verder dus hier en daar een enkele dag “recup”.

En deze “zomervakantie” is het zo mogelijk nog erger. Juli en Augustus tellen samen 44 weekdagen. Gemiddeld zijn de mensen uit ons team (we zijn met 7) 21 dagen daarvan afwezig. Ik kom aan amper 7 dagen, behoorlijk onder het gemiddelde dus.

Enfin, nog 5 dagen werken (maandag heb ik één van die 7 dagen) en dan is het eindelijk mijn beurt.

Ik weet niet hoe het in de rest van het land gesteld was maar in Antwerpen leek het deze voormiddag wel de apocalyps, zelfs tot tweemaal toe. Gitzwarte hemel, stortbuien (met hagel) en het nodige klant- en lichtspel. Echt angstaanjagend en je weet dat je er niets kunt tegen beginnen.

Gelukkig had ik pas na ’t werk afgesproken met Sally om te gaan lopen. Al is “gelukkig” misschien “ongelukkig” gekozen. OK, ’t was droog en de zon scheen maar het was ook laf en drukkend en dus helemaal geen aangenaam loopweer.

Maar ondanks dat hebben we toch een rondje van 4,9km gelopen. Daar hadden we net iets minder dan 35 minuten voor nodig. Niet echt fantastisch te noemen maar na een verschrikkelijk zware dag en in weer dat me niet licht toch niet echt slecht. En het zijn toch maar weer 4,9 km meer op de teller hè ?

Gisteren “De Poompejische voorspelling” van Philipp Vandenberg uitgelezen, het twaalfde boek dat ik van hem gelezen heb.

Het is niet zijn beste boek maar het geeft wel, zoals veel van zijn boeken, een mooi inzicht in de wereldgeschiedenis en in dit geval de Romeinse periode ten tijde van Keizer Nero.

Ik had wel één probleem met dit boek. Vandenberg gebruikt nogal veel Latijnse termen en uitspraken. Misschien plezant voor hen die Latijn kennen maar ik heb moderne talen gestudeerd en veel verder van Stante Pede en Perte Totale reikt mijn kennis niet.

Hij geeft achteraan wel een compleet overzicht met vertalingen van alle gebruikte termen maar het is wel vervelend wanneer je constant naar de laatste bladzijden van je boek moet grijpen.

Ondertussen ben ik begonnen aan mijn 13^e boek van Vandenberg : De Groene Scarabee. Dit verhaal speelt zich af tijdens de koude oorlog in de jaren ’60. De tempel van Aboe Simbel moet worden afgebroken en opnieuw worden opgebouwd omdat hij anders zou verdwijnen in het enorme stuwmeer van de Aswandam. De eerste pagina’s zijn alvast veelbelovend.